Categories
တောင်ကလေးဆရာတော်

🍀နာလန္ဒာသို့ လမ်းခရီး🍀

🍀နာလန္ဒာသို့ လမ်းခရီး🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~

တောင်ကလေးဆရာတော်

(၁၇.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

[ပါဠိနှင့် သက္ကတပညာရှာဖွေရေး အိန္ဒိယခရီးသွားမှတ်တမ်း]

နိဒါန်း

လူတစ်ဦး၏ ဘဝခရီးတွင် တချို့ခရီးများသည် နေရာတစ်ခုမှ နေရာတစ်ခုသို့ ရွေ့လျားသွားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ တချို့ခရီးများမှာ အတွေးအခေါ်၊ အသိပညာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကို ပြောင်းလဲပေးသည့် ခရီးများဖြစ်ကြသည်။ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် အရှင်၏ အိန္ဒိယခရီးသည် ထိုသို့သော ခရီးမျိုးဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုခရီး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပါဠိဘာသာနှင့် သက္ကတဘာသာတို့၏ မူရင်းအရင်းအမြစ်ကို သိရှိနားလည်ရန်၊ နှစ်ဘာသာအကြား ဆက်နွယ်မှုကို လေ့လာရန်နှင့် ဗုဒ္ဓစာပေများ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မူရင်းကျမ်းစာများကို ပါဠိဘာသာဖြင့် ရေးသားထားပြီး၊ အိန္ဒိယဒဿန၊ ဗုဒ္ဓဒဿနနှင့် မဟာယာနကျမ်းစာအများစုကို သက္ကတဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပါဠိနှင့် သက္ကတကို နားလည်ခြင်းသည် ဗုဒ္ဓစာပေအမွေအနှစ်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်ရန် အရေးကြီးလှသည်။

ဤခရီးသည် ပညာရေးခရီးသာမက၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ဘဝတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ဗုဒ္ဓဝင်နေရာများကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခွင့်ရသည့် သာသနာရေးခရီးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရန်ကုန်မှ ဘန်ကောက်သို့

၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် အရှင်သည် ရန်ကုန်မြို့မှ စတင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ပြည်ပသို့ သာသနာရေးနှင့် ပညာရေးခရီးထွက်ခြင်းသည် ယနေ့ကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပညာရှာလိုသော စိတ်ဆန္ဒသည် အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်စေသည်။

ပထမဦးစွာ ထိုင်းနိုင်ငံ ဘန်ကောက်မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘန်ကောက်မြို့သည် အရှေ့တောင်အာရှတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ အထွန်းကားဆုံး မြို့တော်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ မြို့အနှံ့တွင် ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းများ၊ စေတီများနှင့် ကျောင်းတိုက်များကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က အရှင်၏ စိတ်သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓဝင်မြေများဆီသို့သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ဘန်ကောက်မှတစ်ဆင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကလကတ္တားမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကလကတ္တားသည် အိန္ဒိယအရှေ့ပိုင်း၏ အရေးပါသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ဗြိတိသျှအိန္ဒိယခေတ်က မြို့တော်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မြန်မာနိုင်ငံနှင့်လည်း သမိုင်းကြောင်းအရ ဆက်စပ်မှုများစွာ ရှိခဲ့သည်။

ကလကတ္တားမြန်မာကျောင်းသည် ပြည်ပရောက် မြန်မာရဟန်းတော်များ၊ ပညာသင်သံဃာများနှင့် ဘုရားဖူးခရီးသည်များအတွက် အရေးပါသော နားခိုရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ခေတ္တတည်းခိုပြီးနောက် အရှင်သည် ဗုဒ္ဓဂယာသို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဂယာ — ဗုဒ္ဓဂယာသည်

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထွတ်အမြတ်ဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဘီစီ ၆ ရာစုခန့်တွင် သက္ကမုနိဘုရားအလောင်းတော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် ဤနေရာရှိ ဗောဓိပင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကို ရရှိတော်မူခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ဗုဒ္ဓဂယာရှိ မဟာဗောဓိစေတီတော်နှင့် ဗောဓိပင်သည် ယူနက်စကို၏ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းတွင် ပါဝင်လျက်ရှိသည်။

ဗောဓိပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်ရင်း အရှင်သည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်အကြာက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဗုဒ္ဓဝင်ဖြစ်ရပ်များကို စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိသည်။

မဟာဗောဓိညောင်ပင်အောက်၌ ဆံချခြင်း

နွေရာသီ၏ အပူဒဏ်သည် ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ အရှင်သည် မဟာဗောဓိညောင်ပင်အောက်တွင် ဆံချခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓဂယာမြန်မာကျောင်းရှိ ခဏ္ဍသိမ်တော်၌ သိက္ခာတင်ခဲ့သည်။

ထိုသိက္ခာတင်ပွဲတွင် ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံမြို့ရှိ အမိတာရာမကျောင်းတိုက်မှ ဆရာတော်ကြီးလည်း တက်ရောက်ချီးမြှင့်တော်မူခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ဉာဏ်တော်ပွင့်ရာ မြေ၌ သာသနာ့အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခွင့်ရခြင်းသည် ဘဝတစ်လျှောက် မမေ့နိုင်သော အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

နေရဉ္ဇရာမြစ်နှင့် သုဇာတာရွာ

ဗုဒ္ဓဂယာအနီးတွင်နေရဉ္ဇရာမြစ် တည်ရှိသည်။

ဗုဒ္ဓဘုရားအလောင်းတော်သည် ဒုက္ခရောက်ကျင့်စဉ် ခြောက်နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံတော်မူပြီးနောက် ဤမြစ်တွင် ရေချိုးတော်မူခဲ့သည်ဟု ဗုဒ္ဓဝင်ကျမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

ထို့နောက် သုဇာတာရွာမှ သုဇာတာသူဌေးသမီး ပူဇော်သော နို့ဆွမ်းကို ခံယူတော်မူပြီး မဇ္ဈိမပဋိပဒါ လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သုဇာတာစေတီနှင့် ရှေးဟောင်းအုတ်တောင်များကို တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်။

ဒုင်္ဂေသဝရီတောင်

ဗုဒ္ဓဂယာအနီးရှိ ဒုင်္ဂေသဝရီတောင်သည် ဗုဒ္ဓဘုရားအလောင်းတော် ဒုက္ခရောက်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခဲ့သော နေရာအဖြစ် ယုံကြည်ထားကြသည်။

ဂူငယ်လေးများအတွင်းတွင် ထိုင်တော်မူခဲ့သော ဘုရားအလောင်းတော်၏ ရုပ်တုများကို ယနေ့တိုင် ဖူးမြင်နိုင်သည်။

မိဂဒါဝုန် — ဗုဒ္ဓဂယာမှတစ်ဆင့်

အရှင်သည် ဗာရာဏသီမြို့အနီးရှိ မိဂဒါဝုန်သို့ ကြွရောက်ခဲ့သည်။

မိဂဒါဝုန် (ယနေ့ ဆာရနတ်) သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်က ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးဦးအား ဓမ္မစကြာတရားတော်ကို ပထမဆုံး ဟောကြားတော်မူရာ နေရာဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သမိုင်းသည် စတင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဓမ္မေခစေတီတော်၊ အသောကမင်းတိုင်နှင့် ရှေးဟောင်းဝိဟာရအကြွင်းအကျန်များကို တွေ့မြင်ရသည်။

ရာဇဂြိုဟ် — မဂဓတိုင်း၏‌ ရှေးမြို့တော်

မိဂဒါဝုန်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ရာဇဂြိုဟ်သည် မဂဓတိုင်း၏ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ဖြစ်ပြီး ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး စိုးစံခဲ့သော မြို့ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် ဤမြို့၌ မကြာခဏ သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့သည်။

ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်သည်

ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်သည် ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးက ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်အား ပထမဆုံး လှူဒါန်းခဲ့သော ကျောင်းတော်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ဗုဒ္ဓသာသနာသမိုင်းတွင် အရေးပါသော မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်

ရာဇဂြိုဟ်မြို့အနီးရှိ ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်သည် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် မကြာခဏ သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

သဒ္ဓမ္မပုဏ္ဍရိကသုတ် အပါအဝင် တရားတော်များစွာကို ဤတောင်ပေါ်တွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

သတ္တပဏ္ဏိဂူနှင့် ပထမသံဂါယနာ

ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်ပြီးနောက် ပထမသံဂါယနာကို ရာဇဂြိုဟ်ရှိ သတ္တပဏ္ဏိဂူတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။

မဟာကဿပမထေရ် ဦးဆောင်၍ ရဟန္တာ ငါးရာတို့က ဗုဒ္ဓဝင်နှင့် ဝိနည်းပိဋကတ်တော်တို့ကို စုစည်းသတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။⸻

နာလန္ဒာ — ကမ္ဘာ့ရှေးအကျဆုံး တက္ကသိုလ်ကြီးတစ်ခု

ရာဇဂြိုဟ်မှအနည်းငယ်သာ ဝေးသော နာလန္ဒာသည် ကမ္ဘာ့ရှေးအကျဆုံး တက္ကသိုလ်ကြီးများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခရစ်နှစ် ၅ ရာစုမှ ၁၂ ရာစုအထိ ပညာရေးဗဟိုအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဒဿန၊ သဒ္ဒါ၊ ဆေးပညာ၊ သင်္ချာ၊ နက္ခတ္တဗေဒနှင့် ဒဿနပညာရပ်များကို သင်ကြားပို့ချပေးခဲ့သည်။

တရုတ်ဘုန်းတော်ကြီး ရှုန်ဇန်း (Xuanzang) နှင့် ယီကျင်း (Yijing) တို့လည်း ဤနေရာတွင် ပညာသင်ယူခဲ့ကြသည်။⸻

ပါဠိနှင့် သက္ကတပညာ သင်ယူခြင်း

နဝနာလန္ဒာ မဟာဝိဟာရတွင် အရှင်သည် ပါဠိနှင့် သက္ကတဘာသာတို့ကို လေ့လာခဲ့သည်။

ပါဠိဘာသာသည် ထေရဝါဒကျမ်းစာများ၏ ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး၊ သက္ကတဘာသာသည် အိန္ဒိယဒဿနနှင့် မဟာယာနစာပေများ၏ အဓိကဘာသာဖြစ်သည်။

ဝေါဟာရ၊ သဒ္ဒါနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုများကို လေ့လာရာတွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းခဲ့သည်။

ပညာသင်သံဃာ အနည်းငယ်သာရှိသည့် ကာလထိုစဉ်က နဝနာလန္ဒာတွင် မြန်မာစာသင်သံဃာ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။

ရခိုင်ပြည်နယ်မှ ရဟန်းတော်တစ်ပါးနှင့် ကရင်ပြည်နယ်မှ ရဟန်းတော်တစ်ပါး စုစုပေါင်း နှစ်ပါးသာ ပညာသင်ယူနေကြသည်။

ထိုကာလသည် ပြည်ပပညာသင်မှုအတွက် စိန်ခေါ်မှုများစွာ ရှိနေသည့် အချိန်ကာလဖြစ်သည်။

မဒရပ်မှ သီရိလင်္ကာ

သုံးလခန့် လေ့လာသင်ယူပြီးနောက် အရှင်သည် မဒရပ် (ယနေ့ ချန်နိုင်း) သို့ ကြွရောက်ခဲ့သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် သီရိလင်္ကာသို့ ကူးခဲ့သည်။သီရိလင်္ကာသည် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓသာသနာ အထွန်းကားဆုံး နိုင်ငံများထဲမှ တစ်နိုင်ငံဖြစ်သည်။

အနုရာဓပူရ၊ ပိုလိုန်နာရုဝနှင့် ကန်ဒီမြို့တို့တွင် သာသနာ့အမွေအနှစ်များစွာ တည်ရှိနေသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံရှိပညာရေးလေ့လာမှု

သီရိလင်္ကာမှ ပြန်လာပြီးနောက် အရှင်သည် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် စူဠာလွန်ကွန်တက္ကသိုလ်နှင့် မဟာစူဠာလွန်ကွန်ရာဇဝိဒ္ဓယာလယတက္ကသိုလ်တို့၏ ပညာရေးစနစ်များကို လေ့လာခဲ့သည်။

ဝပ်အရုဏ်၊ ဝပ်မဟာထနှင့် တရားအားထုတ်ရေးကျောင်းများသို့လည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကမ္ဘောဒီးယားနှင့်လောနိုင်ငံ

ထိုင်းနိုင်ငံမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံရှိ အင်္ဂကော်ဒေသနှင့် လောနိုင်ငံရှိ သမိုင်းဝင်နေရာများကို လေ့လာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓယဉ်ကျေးမှုများသည် နိုင်ငံနယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်၍ အချင်းချင်း ဆက်စပ်နေကြောင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

နိဂုံး

ဤခရီးသည် နိုင်ငံခြားခရီးတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် ပညာရှာဖွေရေးခရီး၊ သာသနာ့အမွေအနှစ်ကို ရှာဖွေရေးခရီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်သန့်စင်ပေးသည့် ခရီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဂယာ၏ ဗောဓိပင်အရိပ်၊ မိဂဒါဝုန်၏ တရားဓမ္မအသံ၊ ရာဇဂြိုဟ်၏ တောင်တန်းများ၊ နာလန္ဒာ၏ ပညာရောင်ခြည်များသည် ယနေ့တိုင် စိတ်အတွင်း၌ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပါဠိနှင့် သက္ကတဘာသာတို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို နားလည်လာသကဲ့သို့၊ ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ အမြစ်အရင်းနှင့် အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှု၏ နက်ရှိုင်းမှုကိုလည်း ပိုမိုသဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

အိန္ဒိယ၊ သီရိလင်္ကာ၊ ထိုင်း၊ ကမ္ဘောဒီးယားနှင့် လောနိုင်ငံများသို့ ဤခရီးသည် ဘဝတစ်လျှောက် မမေ့နိုင်သော ပညာရေးနှင့် သာသနာရေး ခရီးရှည်ကြီးအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထိုက်ပေသည်။

“ပညာကိုရှာဖွေသူအတွက် ခရီးလမ်းသည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့၊ သာသနာ၏ အလင်းရောင်သည်လည်း နယ်နိမိတ်မရှိပေ။”။

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင် တောင်ကလေးဆရာတော်

🍀 “အသက်တစ်နှစ်တိုးသောနေ့” 🍀

🍀 “အသက်တစ်နှစ်တိုးသောနေ့” 🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယနေ့သည် အရှင်၏ သက်တော် (၆၇) နှစ်အတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်သည့် နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းနေ့ရက်များ၊ လများသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ တစ်လပြီးတစ်လ ကုန်လွန်ဝင်ရောက်လာကြသော်လည်း၊ နှစ်အပိုင်းအခြား၏ ဂဏန်းစဉ်မှာ (၆၆) နှစ်ဟူသော သက်တမ်းအမှတ်၌သာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မသိမသာပင် ရင်ဝယ်၌ ငြိမ်းအေးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် ယနေ့၌ကား အရှင်၏ သက်တမ်းသည် (၆၇) နှစ်ဟူသော ဂဏန်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်အစဉ်၌ အာရုံအသစ်တစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားမိသည်။

လူတိုင်း ဤသို့ ခံစားရမည်ဟုတော့ မဆိုလိုပါ။ အရှင်သည် ရုပ်အစဉ်၊ နာမ်အစဉ်တို့ကို ပိုမိုသတိထားဆင်ခြင်မိလာသည်နှင့်အမျှ မိမိရရှိထားသော ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့သည် အကြောင်းအကျိုးဆက်တရားအမျိုးမျိုးကြောင့် အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေကြောင်းကို ပိုမိုသိမြင်လာရပါသည်။

လူသည် မိမိမလက်ခံလိုသော အကြောင်းကံတရားများကိုပင် “လက်ခံရမည့် အရှိတရားများ” အဖြစ် မသိမြင်သေးသရွေ့၊ အာမခံချက်မရှိသော ဘဝ၏ လည်ပတ်စီးဆင်းမှုအပေါ် အဖြေမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အချိန်၏တန်ဖိုးနှင့် ဘဝ၏တန်ဖိုးကို သိမြင်ကာ မြင့်မြတ်ဖြူစင်သော အကျင့်တရားများဖြင့် မိမိဘဝကို တန်ဖိုးရှိစွာ ပိုင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းကြရန် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဓမ္မပဒ၌ ဤသို့ မိန့်တော်မူထားပြီး ဖြစ်သည်။

“အပ္ပမာဒေါ အမတံ ပဒံ၊ပမာဒေါ

မစ္စုနော ပဒံ။

အပ္ပမတ္တာ န မီယန္တိ၊ယေ

ပမတ္တာ ယထာ မတာ။”

“မမေ့မလျော့ သတိရှိခြင်းသည် မသေရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းလမ်းဖြစ်၏။မေ့လျော့ပေါ့ဆခြင်းသည် သေခြင်း၏ လမ်းစဖြစ်၏။

မမေ့မလျော့ သတိရှိသူတို့သည် (တရားဖြင့်) အမြဲရှင်သန်နေသူများဖြစ်၍၊ပေါ့ဆမေ့လျော့သူတို့မှာမူ အသက်ရှင်လျက်နှင့်ပင် သေပြီးသူများနှင့် တူကြကုန်၏။”

ထို့ကြောင့် အသက်အရွယ် ကိန်းဂဏန်း တစ်လုံး တိုးလာခြင်းကို ရှုမြင်သုံးသပ်ရင်း

“ဤယနေ့သည်လည်း တစ်ရွေ့ရွေ့နှင့် ကုန်လွန်သွားလိမ့်မည်။နေ့မကုန်မီ (ကုသိုလ်ရိက္ခာများ) ထုပ်ပိုးပြင်ဆင်၍၊ငါသည် (သံသရာ) ခရီးကို ဆက်ရဦးမည်။”

ဟူသော သံဝေဂဉာဏ်ကို စိတ်နှလုံး၌ ကောင်းစွာ ကိန်းဝပ်စေလိုက်ပါသည်။

တောင်ကလေးဆရာတော်

(၁၅.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့ ညနေခင်း။

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင် တောင်ကလေးဆရာတော်

။ သက်တော် (၆၇) နှစ်၏ အတွေးအမြင်။

။ သက်တော် (၆၇) နှစ်၏ အတွေးအမြင်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယနေ့ အရှင်သည် သက်တော် (၆၇) နှစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပါပြီ။ တစ်နှစ်လျှင် (၃၆၅) ရက်ရှိသော်လည်း၊ ထိုရက်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားလျက် ရှိပါသည်။

အသက်အရွယ် (၆၀) ကျော်၍ (၇၀) နှစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသူတစ်ဦးအတွက် ခန္ဓာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍ ရုပ်ခန္ဓာဝန်ကို ပို၍ လေးလံစွာ ထမ်းဆောင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ အိုမင်းလာသော ရုပ်ခန္ဓာကို ထမ်းပိုးနေရသူသည် လေးလံသော ပစ္စည်းဝန်ကို ထမ်းရွက်နေရသူနှင့် တူလှသည်။

ရုပ်အို၊ ရုပ်ပျက်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရသူတိုင်းသည် ရုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော အကြောင်းတရားများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သိမြင်လာရသည်။ ထိုသို့ သိမြင်လာသည်နှင့်အမျှ နောင်ဘဝ၌ ရုပ်ခန္ဓာအသစ်တစ်ဖန် ရရှိလိုသော စိတ်ဆန္ဒများလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းပျောက်ကွယ်လာတတ်သည်။

ရုပ်ကို ထမ်းရွက်နေရသော စိတ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့၊ စိတ်ကို အမှီပြုနေသော အရာရာတို့၏ သဘောသဘာဝကိုလည်း အသိဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤရုပ်ခန္ဓာသည် နာမ်တရားတို့၏ အကြောင်းအရင်းဖြစ်သော်လည်း တပ်မက်ဖွယ်ရာ၊ စွဲလမ်းဖွယ်ရာ အရာမဟုတ်ကြောင်းကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာရသည်။

ထို့ကြောင့် သက်တော် (၆၇) နှစ်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဤအိုရုပ်ကြီးကို မည်သူက ထမ်းရွက်နေသနည်း၊ မည်သည့်အရာက ပင်ပန်းနေသနည်းဟူသည်ကို မိမိတို့တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် ဆင်ခြင်သိမြင်နိုင်ကြရန် လိုအပ်ပါသည်။

အဆုံးတွင် သိမြင်ရသည်မှာ —

“ဤရုပ်သည် နာမ်တရားတို့၏ အမှီခံသာ ဖြစ်၏။
မမြဲသော သဘောရှိ၏။
ဆင်းရဲသော သဘောရှိ၏။
အတ္တမဟုတ်သော သဘောရှိ၏။”

ဤသည်ကား သစ္စာတရား၏ အမှန်သဘောတည်း။

တောင်ကလေးဆရာတော်
၁၅-၇-၂၀၂၆ ရက်နေ့ နံနက်ခင်း

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော်

ဓမ္မမိတ်ဆွေများအားလုံးကိုလေးစားစွာဖိတ်ကြားပါသည်။

ဓမ္မမိတ်ဆွေများအားလုံးကိုလေးစားစွာဖိတ်ကြားပါသည်။

🙏တောင်ကလေးဆရာတော်အရှင်ပညာသာမိ🙏

(၆၆)နှစ်မြောက်ဝိဇာတမွေးနေ့အထိမ်းအမှတ်….ကရင်ပြည်နယ် ၊ဘားအံမြို့နယ်၊သုဓမ္မာဂိုဏ်းလုံးဆိုင်ရာ သာသနာဓဇအသင်းကြီးက ကြီးမှူးကျင်းပသော

စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ဆုနှင်းသဘင် (၂၀၂၆) ခုနှစ်

သာသနဇောတကစာမေးပွဲ.

ပထမကြီးတန်း။

ပထမလတ်တန်း။

ပထမငယ်တန်း။

အခြေပြု မူလတန်း။

စာစုတန်း။

သာမဏေသိက္ခာတန်း။

သီလရှင် ကျင့်ဝတ်သိက္ခာတန်း။

သုတမယတန်း။

ဓမ္မ ဂဝေသီတန်း။

စာအောင်ဆု အောင်မြင်သူ (၃၂၉) ပါး။

ကြီးကြပ်အကျိုးတော်ဆောင်(၅၅)ပါး

စုစုပေါင်း (၃၈၄ )ပါးအတွက်ဆုနှင်းသဘင်ကို

(၁၄ -၇ -၂၀၂၆ )နေ့ နေ့လည် (၁)နာရီ တွင်ကျင်းပမည်ဖြစ်ပါကြောင်းဓမ္မမိတ်ဆွေများအားလုံးကိုလေးစားစွာဖိတ်ကြားပါသည်။

#ပညာဉာဏ်အားကောင်းသောသူများဖြစ်ပါစေ။

၁၄-၇-၂၀၂၆

#Photo Credit – Wine Way

Loading

Categories
တောမှီရဟန်း

🍀ကောင်းသောပုဂ္ဂိုလ်၊ ကောင်းသောပတ်ဝန်းကျင်🍀

🍀ကောင်းသောပုဂ္ဂိုလ်၊ ကောင်းသောပတ်ဝန်းကျင်🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(သေနာသနသုတ်၏ အနှစ်သာရ)

တောမှီရဟန်း= ရေးသည်။

နိဒါန်း

။ “ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရန် မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်သကဲ့သို့၊ ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ရွေးချယ်တတ်ရမည်” ဟူသော အမှန်တရားကို မြတ်ဗုဒ္ဓက အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ နာထဝဂ်လာ သေနာသနသုတ် ၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။

ဤသုတ်တန်တွင် တရားထူးရရန်အတွက် အတွင်းစိတ်အရည်အသွေးဖြစ်သော “ရဟန်း၏ အင်္ဂါငါးပါး” နှင့် ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေဖြစ်သော “ကျောင်း၏ အင်္ဂါငါးပါး” ညီညွတ်မျှတဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြထားရာ ယနေ့ခေတ် သာသနာဝင်အားလုံးအတွက် လွန်စွာတန်ဖိုးရှိလှပါသည်။

၁။ အတွင်းအရည်အသွေး (ရဟန်း၏ အင်္ဂါငါးပါး)

။ တရားအလုပ်ကို အားထုတ်မည့်သူတစ်ဦးတွင် အခြေခံအားဖြင့် အောက်ပါအတွင်းအရည်အသွေး ၅ မျိုး ရှိရပါမည်။

(က) သဒ္ဓါတရားရှိခြင်းဘုရားရှင်၏ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ယုံကြည်ခြင်း။

(ခ) ကျန်းမာရေးကောင်းခြင်းကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်ရန် သင့်လျော်သော၊ ကောင်းစွာ အစာကြေညက်စေသော ဝမ်းမီးရှိပြီး ရောဂါကင်းဝေးခြင်း။

(ဂ)ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းဆရာသမားနှင့် သီတင်းသုံးဖော်များအပေါ် မစဉ်းလဲ၊ မလှည့်ပတ်ဘဲ မိမိ၏ အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပွင့်လင်းစွာ ထင်ရှားပြုခြင်း။

(ဃ) ထက်သန်သော လုံ့လရှိခြင်းအကုသိုလ်ကိုပယ်၍ ကုသိုလ်ကိုဖြစ်စေရန် တာဝန်မပျက် မြဲမြံသော ဝီရိယရှိခြင်း။

(င) ဉာဏ်ပညာရှိခြင်းအဖြစ်အပျက်ကို သိမြင်ပြီး ကိလေသာကို ဖောက်ထွင်းကာ ဒုက္ခကုန်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေနိုင်သော ပညာနှင့် ပြည့်စုံခြင်း။ ရှိရမည့်အပြင်အထူးသဖြင့်(အတွေးအခေါ်ကောင်းချက်)မိမိကိုယ်တိုင်က လမ်းမှန်ကို ယုံကြည်မှု၊ ကျန်းမာမှု၊ ရိုးသားမှု၊ ကြိုးစားမှုနှင့် ပညာရှိမှုဟူသော ကောင်းမွန်သည့် ဗီဇ (Potential) ရှိနေဖို့ ပထမဆုံး လိုအပ်ပါသည်။

၂။ ပြင်ပအထောက်အပံ့ (ကျောင်း၏ အင်္ဂါငါးပါး)။ အတွင်းအရည်အသွေး ရှိရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်သေးဘဲ တရားဘာဝနာ တိုးတက်ရန်အတွက် အောက်ပါ ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်ကောင်း ၅ မျိုးလည်း လိုအပ်ပါသည်။

(က) တည်နေရာ သင့်လျော်ခြင်းရွာနှင့် မဝေးလွန်း မနီးလွန်းဘဲ သွားလာရ လွယ်ကူခြင်း။

(ခ) ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း နေ့အခါ လူမပြွမ်း၊ ညအခါ အသံတိတ်ဆိတ်၍ ဆူညံမှုမရှိခြင်း။

(ဂ) ဘေးရန်ကင်းခြင်း မှက်၊ ခြင်၊ လေ၊ နေပူ၊ မြွေ၊ ကင်းသန်း စသည့် အနှောင့်အယှက်များ နည်းပါးခြင်း။

(ဃ) မျှတသော ပစ္စည်းလေးပါးရှိခြင်းသင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး အသုံးအဆောင်များ မငြိုမငြင်ဘဲ အဆင်ပြေပြည့်စုံခြင်း။

(င) ပညာရှိ ဆရာသမားရှိခြင်းပါဠိ၊ ဝိနည်း၊ ဓမ္မတို့ကို နှုတ်ငုံဆောင်သော မထေရ်ကြီးများ သီတင်းသုံးပြီး၊ မိမိမသိသည်ကို မေးမြန်းခွင့်ရကာ ယုံမှားသံသယများကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်ခြင်း။

ယနေ့ခေတ် သာသနာဝင်များအတွက် လိုက်နာမှုအကျိုးတရား

။ ဤသုတ်တန်သည် ရှေးခေတ်ရဟန်းတော်များအတွက်သာမက ယနေ့ခေတ် သံဃာတော်များနှင့် လူဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများအတွက်ပါ လက်တွေ့ကျသော လမ်းညွှန်ချက် ဖြစ်သည်။

(၁)ယနေ့ခေတ် ရဟန်းသံဃာတော်များအတွက်= မိမိစိတ်ကိုသာ ပြုပြင်နေရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ မိမိနေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သတိဖြင့် ရွေးချယ်တတ်ရမည်။ အာရုံရှုပ်ထွေးသော နေရာများကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ လမ်းညွှန်ပြသမည့် ဆရာသခင်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကို မှီဝဲခြင်းဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်တိုင်အောင် တရားလမ်းကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

(၂) လူဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများအတွက်= သံဃာတော်များ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ တရားအားထုတ်နိုင်ရန် ဆိတ်ငြိမ်သော ကျောင်းကန်ရိပ်သာများ တည်ဆောက်လှူဒါန်းခြင်း၊ ပစ္စည်းလေးပါး မချို့တဲ့အောင် ထောက်ပံ့ခြင်းနှင့် ပညာရှိမထေရ်များ သီတင်းသုံးနိုင်အောင် ဖန်တီးပေးခြင်းဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် “ ကောင်းသောပတ်ဝန်းကျင်” ကို ဝိုင်းဝန်းပုံဖော်ပေးရာ ရောက်ပါသည်။ ယင်းသည် သာသနာတော်၏ အမြစ်ကို ရေလောင်းပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နိဂုံး

သေနာသနသုတ်၏ အန္တိမရည်ရွယ်ချက်မှာ “ပုဂ္ဂိုလ်ကောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်း ပေါင်းစည်းမှသာ တရားတိုးတက်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်” ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိဘက်က အင်္ဂါရပ်များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဘက်က အင်္ဂါရပ်များ ညီညွတ်ပြည့်စုံသွားသည့်အခါ၌မူ မကြာမီပင် အာသဝေါကုန်ခန်း၍ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း မြတ်စွာဘုရားရှင်က လေးနက်စွာ လမ်းညွှန်ပြသထားပါသည်။

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင်

🌿ဇီဝဗေဒ နဲ့ အဘိဓမ္မာ အမြင်ကို ခွဲခြားကြည့်ခြင်း🌿

🌿ဇီဝဗေဒ နဲ့ အဘိဓမ္မာ အမြင်ကို ခွဲခြားကြည့်ခြင်း🌿~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဖော်ပြပါမေးခွန်းကို ကရင်ပြည်နယ်၊ဘားအံမြို့၊ဖလုံပညာ့ကျေးရွာမှ နော်ယွာဖော့လဲက မေးမြန်းထားတဲ့မေးခွန်းပါ။ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်က ဖြေဆိုထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

______

။ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် အစားအစာ ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာကို သိပ္ပံနည်းကျ ဇီဝဗေဒအမြင်ရော၊ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဘိဓမ္မာအမြင်နဲ့ပါ အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာနိုင်ပါတယ်။

၁။ ဇီဝဗေဒ (Science) အမြင်သိပ္ပံပညာအရ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စက်ယန္တရားကြီး လည်ပတ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့အတွက် ပြင်ပကနေ အာဟာရဓာတ်တွေ မဖြစ်မနေ ဖြည့်တင်းပေးရပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့

(၁) စွမ်းအင် (Calories)လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်ဖို့ အင်အား။

(၂) ရေ (Water)ခန္ဓာကိုယ်တွင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်ဖို့။ အဓိကအစာများ

(၃) ပရိုတင်းအဆီ၊ ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ် (ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ စွမ်းအင်ရဖို့)။ အသေးစားအာဟာရများ

(၄) ဗီတာမင်နဲ့ သတ္တုဓာတ်များ (ရောဂါကာကွယ်ဖို့နဲ့ ကြီးထွားဖို့)။

သိပ္ပံပညာ၏ကောက်ချက်

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

လူတစ်ယောက်ဟာ အစားအစာ လုံးဝမစားဘဲနဲ့ ရေရှည် အသက်ရှင်နိုင်တယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ (သိပ္ပံက လက်မခံပါ)။

၂။ အဘိဓမ္မာ (Abhidhamma) အမြင်ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာတရားတော်မှာတော့ “ အာဟာရ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လူ့ခန္ဓာကိုယ်တင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ တည်တံ့အောင် ပံ့ပိုးပေးတဲ့အရာ (ထောက်အပံ့) လို့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပြီး “ အာဟာရ ၄ မျိုး” ဟောကြားထားပါတယ်။

(၁) ကဗလီကာရာဟာရ (ရုပ်အစာ)ကျွန်တော်တို့ ပါးစပ်ကနေ ဝါးမြိုစားသောက်လိုက်တဲ့ ထမင်း၊ ဟင်း၊ မုန့် စတဲ့ အစားအစာများ။ (ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထောက်ပံ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။)

(၂) ဖဿာဟာရ (ထိတွေ့မှုအစာ)အာရုံတွေနဲ့ စိတ်နဲ့ လာရောက်ထိတွေ့မှု (ဖဿ)။ (စိတ်ခံစားမှုတွေကို ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်။)

(၃) မနောသဉ္စေတနာဟာရ (စေတနာအစာ)စိတ်ဆန္ဒနဲ့ စေတနာ။ (ဘဝအသစ် ဖြစ်တည်မှုနဲ့ ကံတရားတွေကို ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်။)

(၄) ဝိညာဏာဟာရ (သိမှုအစာ)စိတ်/ဝိညာဉ်။ (နာမ်တရားတွေ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေအောင် ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်။)

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့် အစားအစာ

။ အဘိဓမ္မာအလိုအရ ကိလေသာအကုန်စင်ကြယ်သွားတဲ့ ရဟန္တာမြတ်ကြီးများ ဖြစ်စေ၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ လူ့လောကမှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသရွေ့ (ရုပ်ခန္ဓာကြီး ရှိနေသရွေ့) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့မှုဖြစ်တဲ့ “ ကဗလီကာရာဟာရ (ရုပ်အစာ)” ကို မှီဝဲကြရမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည်လည်း လူသားတို့နည်းတူ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံထွက်ပြီး ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

လူတိုင်းအတွက် အနှစ်ချုပ် သဘောတရား ဇီဝဗေဒအရရော၊ အဘိဓမ္မာအရပါ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အသက်ရှင်နေဖို့အတွက် ပြင်ပရုပ်အစာ (ကဗလီကာရာဟာရ) ကို မဖြစ်မနေ စားသုံးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဘိဓမ္မာတရားတော်သည် အစားအစာစားခြင်းကို ငြင်းပယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ၊ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ နာမ် (စိတ်) ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ရှင်သန်တည်တံ့ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အာဟာရတွေကို ပိုမိုနက်ရှိုင်း ကျယ်ပြန့်စွာ ခွဲခြားပြသထားခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

(၆.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

Loading

Categories
တောမှီရဟန်း

🍀သာအေးပျော်တဲ့နေ့ အမေငိုတဲ့နေ့🍀

🍀သာအေးပျော်တဲ့နေ့ အမေငိုတဲ့နေ့🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ရေးသားသူ = တောမှီရဟန်း

(၁.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

သရုပ်ဖော်ပုံ=AI

“ သာသနာမှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်တာကိုပဲ ကြည်နူးမိပါတယ် ကိုရင်ရယ်။ နိ့မို့ရင် သာသနာမှာ ကိုရင်သာမပျော်ပိုက်နေရင် မယ်တော်ကြီး ဝမ်းအနည်းရဆုံးဖြစ်ပြီလေ…”

ဤစကားမှာ မမယ်သာတစ်ယောက် သားငယ် ကိုရင်သာအေးကို ကျောင်းဦးခေါင်းချ လာဖူးတိုင်း ရင်ထဲကလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောခဲ့မိသည့် ရင်ဖွင့်လွှာ စကားစုလေး ဖြစ်သည်။

လင်ယောကျ်ားဖြစ်သူ ကိုရွှေသီး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် မမယ်သာ့ပခုံးပေါ်သို့ အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်များ ပိကျလာခဲ့သည်။ သားသမီး လေးယောက်လုံးကို ရင်အုပ်မကွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးရသည့် ဘဝမှာ အမေဖြစ်သူအတွက်တော့ သွေးမျက်ရည်ကျလုနီးပါးပင်။ သို့သော် သားသမီးများ အရွယ်ရောက်လာကြပြီးနောက်… အငယ်ဆုံးသားလေး သာအေးလေးကိုတော့ ပူလောင်လှသည့် လောကီအိမ်ရာထဲ မကျင်လည်စေချင်တော့ဘဲ သာသနာ့ရိပ်မှာ အေးချမ်းစေချင်သောကြောင့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ စာသင်တိုက်ကြီးတစ်ခုသို့ ပို့ကာ ကိုရင်ဝတ်ပေးခဲ့သည်။

ကိုရင်သာအေးက စာတော်သည်။ ပထမငယ်၊ ပထမလတ်၊ ပထမကြီးတန်းများကို တစ်နှစ်တစ်တန်း ပြတ်ပြတ်သားသား အောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် ဓမ္မာစရိယတန်းသို့ တက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မမယ်သာတစ်ယောက် သားဖြစ်သူ၏ သာသနာ့အောင်မြင်မှုများကို ကြည့်ကာ ပီတိမျက်ရည်ဝဲရင်း “ ငါ့ဘဝရဲ့ အဆင်းရဲဆုံးနေ့တွေဟာ ဒီသားလေးကြောင့် အေးချမ်းရပြီ” ဟု တွေးကာ ကုသိုလ်စိတ်ဖြင့် ပျော်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း… ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကား ဆန်းကြယ်လှ၏။ ကာမဘုံ၏ ဆွဲငင်အားသည် သာသနာ့အရိပ်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သွားခဲ့သည်ထင်။ တစ်နေ့တွင် ဓမ္မာစရိယတန်း ရောက်ခါမှ ကိုရင်သာအေးတစ်ပါး လူထွက်ခွင့်တောင်းလာခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ တစ်ခုလပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ငြိစွန်းသွားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

“ သား… ဘာလို့ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ရတာလဲ။ သာသနာမှာ မပျော်တော့ဘူးလား…”

မမယ်သာ တားဆီးငိုကြွေးခဲ့သော်လည်း ကိုရင်သာအေး နားမထောင်ခဲ့ပါ။ ကာမဘုံသားတို့၏ ဆုံလည်နွားပမာ ရှေ့ကဆွဲသည့် နှာခေါင်းကြိုးရာအတိုင်း ကိုရင်သာအေးတစ်ပါး ရှေ့သို့သာ တိုးသွားခဲ့သည်။ လူဝတ်လဲပြီးသည်နှင့် မယ်တော်ကြီးကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်အားဘဲ ထိုအမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့က မမယ်သာတစ်ယောက်တည်း တစ်နေကုန်အောင် ရှိုက်ကြီးတငို ငိုနေခဲ့ရသည်။ ဘာဖြစ်လို့ငိုရတာလဲဆိုလျှင်” သာသနာ့မဇ္ဈေမှာ နေတုန်းက သားလေးရဲ့ဘဝက အေးချမ်းတယ်။ နူးညံ့တယ်။ သိပ်သည်းတယ်။ ခုတော့ သားလေးဘဝက ကြမ်းတမ်းတဲ့ လောကအလယ်ကို ရောက်သွားရရှာပြီ…”

ဆိုသည့် မိခင်တစ်ယောက်၏ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်၊ နှမြောတသစိတ်တို့ဖြင့် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မမယ်သာသည် နေ့ရက်တိုင်း သားဖြစ်သူ ကိုရင်ဝတ်ဖြင့် စာအော်နေသည့်အသံ၊ ပထမကြီးတန်းအောင်စဉ်က ပျော်ခဲ့ရသည့် အောင်မြင်မှုများကိုသာ သတိရအောက်မေ့နေမိသည်။အတန်ကြာတော့ သားဖြစ်သူ သာအေးလည်း သားသမီးတွေရလာပြီး ဘဝ၏အပူလှိုင်းများကို တကယ်တမ်း ခံစားရတော့သည်။ ကာမဂုဏ်တဏှာနောက် လိုက်ခဲ့စဉ်က ပျော်စရာဟု ထင်မှတ်ခဲ့သမျှသည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရသည့် သံသရာဝဲဩဃထဲတွင် အမောဆို့စရာတွေမှန်း သိလာရသည်။

တစ်နေ့တွင် သာအေးတစ်ယောက် ဇနီးနှင့် သားသမီးများကိုခေါ်ကာ မိခင်ကြီးရှိရာ အိမ်သို့ အလည်ပြန်လာခဲ့သည်။ မိခင်၏ ခြေဖမိုးပေါ် ဦးချကန်တော့ရင်း သာအေး ရင်ထဲမှာ အတိတ်ကို တမ်းတမိသည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော လောကီလူ့ဘဝဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကြောင့် မိမိ၏ ငယ်ဘဝ သာသနာ့လောကကို ပြန်လည်တမ်းတမိကာ နောင်တကြီးစွာ ရမိလေသည်။ မိမိအပေါ် စေတနာအရင်းခံဖြင့် သာသနာ့ဘောင်မှာ မြဲစေချင်ခဲ့သော မိခင်ကြီးကိုလည်း သနားကရုဏာ သက်မိတော့သည်။

သားဖြစ်သူ သာအေးကတော့ နောင်တမျက်ရည်များနှင့် လောကီအပူထဲမှာ ဆက်လက်ရုန်းကန်နေရဆဲ။မိခင်ဖြစ်သူ မမယ်သာလေးကတော့ ဥပုသ်နေ့တိုင်း ကျောင်းကန်ဘုရားသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် လမ်းမှာ ဆွမ်းခံကြွလာသည့် သာသနာ့ကိုရင်ငယ်လေးများ၊ ရဟန်းပျိုလေးများကို မြင်ရသည့်အခါတိုင်း… ဓမ္မာစရိယတန်းအထိ သာသနာ့အရိပ်မှာ အေးချမ်းခဲ့ဖူးသော သားဖြစ်သူ သာအေး၏ ကိုရင်ဘဝပုံရိပ်ကို ရင်ထဲက ခံစားရင်း… ယနေ့တိုင် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်စို့နေရဆဲ ဖြစ်ပါတော့သတည်း။

Loading