မဟာပညာ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(အယူအဆနှင့် ယနေ့ခေတ်ကာလ အမြင်)

တောမှီရဟန်း

(Tue 21 Apr 2026)

နိဒါန်း

။ “ သဿမေဓ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်လျှင် ရှေးခေတ်မြန်မာ့မင်းမှုထမ်းစနစ်ရှိ အခွန်တော်ကောက်ခံမှု (သဿမေဓအခွန်) ကို ပြေးမြင်တတ်ကြသော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယင်းသည် အယူသည်းမှုဆိုင်ရာ အစဉ်အလာအမှားတစ်ခုအဖြစ် လူမှုပတ်ဝန်းကျင် အချို့၌ အမြစ်တွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဆောင်းပါးတွင် “ သဿမေဓ” ဟူသော အယူအဆအပေါ် အခြေခံ၍ လူသားတို့၏ ပြုမူလုပ်ဆောင်ချက်များကို ခေတ်သစ်မျက်စိဖြင့် ဝေဖန်ဆန်းစစ်တင်ပြလိုပါသည်။

သဿမေဓနှင့် လူသားတို့၏ အပြုအမူ

။ မူလ “ သဿမေဓ” သည် ပါဠိဘာသာအရ “ သဿ” (ကောက်ပဲသီးနှံ) နှင့် “ မေဓ” (ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပူဇော်ခြင်း/စီမံခြင်း) ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ စိုက်ပျိုးသီးနှံ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို အခွန်အဖြစ် ပေးဆောင်ခြင်းကို ဆိုလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ကာလရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ဤစကားလုံးသည် အချို့သော နယ်ပယ်များတွင် “ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ အသက်ရှိသတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်ပူဇော်ခြင်း” ဟူသော လွဲမှားသည့် အယူအဆများဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသနည်းဟူသော်

၁။ ကြောက်ရွံ့မှု (Fear)

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ၊ ရောဂါဘယများနှင့် ကံကြမ္မာဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် နတ်ဒေဝါများကို ပူဇော်ပသခြင်းဖြင့် ကျေနပ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

၂။ လောဘ (Greed)

ပိုမိုကြီးပွားလိုခြင်း၊ အောင်မြင်လိုခြင်းနှင့် အာဏာတည်မြဲလိုခြင်းတို့အတွက် အသက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ အသက်ကို အရင်းအနှီးပြုရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၃။ အမှောင်ဖုံးသော အယူအဆ (Ignorance)

အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တုံတရားထက် ယုံကြည်ချက်အမှားများကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အစွဲအလမ်းများ

။ ယနေ့ကဲ့သို့ နည်းပညာနှင့် အသိပညာ ထွန်းကားသော ၂၁ ရာစုတွင်ပင် “ သဿမေဓ” ဟု တိုက်ရိုက်မခေါ်ဆိုသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော အယူအဆအမှားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အချို့သောသူများသည် မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်

(က) တိရစ္ဆာန်များကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊(ခ)အသက်ရှိသတ္တဝါတို့အား ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ ယုံကြည်မှုတစ်ခုအတွက် ပေးဆပ်ခိုင်းခြင်း၊

(ဂ) အစွဲအလမ်းကြီးစွာဖြင့် လွဲမှားသော ယတြာများ ပြုလုပ်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုကျင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ အသိဉာဏ် မြင့်မားလာသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ရှေးရိုးစွဲ အမှောင်ထုအတွင်းမှ မထွက်မြောက်နိုင်သေးကြောင်း ပြသနေပါသည်။

လူ့လောကမှ အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ကြရမည်

။ မည်သည့်အယူအဆ၊ မည်သည့်အစဉ်အလာမဆို လူသားမျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပြီး အသက်ရှင်ပိုင်ခွင့်ကို ချိုးဖောက်နေလျှင် ယင်းကို “ ယဉ်ကျေးမှု” ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ပါ။ သတ္တဝါတစ်ဦး၏ အသက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် မိမိအတွက် ကောင်းကျိုးရမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းသည် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းသော ခေတ်နောက်ကျသော အတွေးအခေါ် ဖြစ်သည်။

နိဂုံး

။ “ သဿမေဓ” ဟူသော အမည်နာမအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် အကြမ်းဖက်မှုနှင့် အယူသည်းမှုမှန်သမျှကို အကျွန်ုပ်တို့ ( အရှင်တို့) လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ရပါမည်။ “ မေတ္တာ” နှင့် “ ကရုဏာ” ကို အခြေခံသော၊ အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တုံတရားကို ရှေ့တန်းတင်သော လူမှုဝန်းကျင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော အယူအဆအမှားများကို လူ့လောကမှ အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ကြရပါမည်ဖြစ်ပါသတည်း။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တောမှီရဟန်း

(၁၇.၄.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

နိဒါန်း

။ ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေကျမ်းဂန်များတွင် “ ကိလိဋ္ဌဒေါသ” ဆိုသည်မှာ ညစ်နွမ်းသော အပြစ်၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကို ပူလောင်ညစ်ထေးစေသည့် အကုသိုလ်တရားဟု အနက်အဓိပ္ပာယ်ရပါသည်။ ရိုးရိုးဒေါသသည် ခဏတာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတတ်သော်လည်း ကိလိဋ္ဌဒေါသသည်ကား စိတ်၏ အောက်ခြေတွင် အနည်ထိုင်ကာ ဘဝကို မှေးမှိန်စေတတ်သော သဘောရှိပါသည်။

ယနေ့ခေတ်ကာလသည် နည်းပညာနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသော်လည်း လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ဤ “ ကိလိဋ္ဌဒေါသ” များ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။

သစ်လူမှုဘဝနှင့် ကိလိဋ္ဌဒေါသ

။ မျက်မှောက်ခေတ်တွင် လူတို့သည် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရုန်းကန်နေကြရပါသည်။ အခြားသူ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရဖြစ်ခြင်း၊ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံစားရခြင်းတို့သည် စိတ်ကို ညစ်နွမ်းစေပါသည်။ ဤညစ်နွမ်းမှုများသည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့နှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် “ အနည်ထိုင်ဒေါသ” များ ဖြစ်လာကြပါသည်။

အတ္တနှင့် အာဃာတ၏ ဆုံမှတ်

။ ကိလိဋ္ဌဒေါသသည် အတ္တနှင့် ဒွန်တွဲနေတတ်ပါသည်။ “ ငါ့ကိုမှ လုပ်ရလေခြင်း” ၊ “ ငါ့ကိုမှ ပြောရလေခြင်း” ဆိုသည့် အစွဲများက စိတ်ကို ပူလောင်စေပါသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် အာဃာတအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ မိမိ၏ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေပါသည်။ ခေတ်စရိုက်အရ အရာရာကို အလျင်စလို လိုချင်ကြသောကြောင့် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု (ခန္တီ) တရား နည်းပါးလာခြင်းကလည်း ဤအပြစ်ကို ပိုမိုကြီးထွားစေပါသည်။

ကုစားခြင်းလမ်းစဉ်

။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်၏ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောရန်အတွက်

(၁)သတိ

မိမိစိတ်တွင် ညစ်နွမ်းမှု စတင်ဝင်ရောက်လာသည်ကို သိရှိခြင်းသည် ပထမဆုံးသော ကုထုံးဖြစ်ပါသည်။

(၂) မေတ္တာ

တစ်ဖက်သားအပေါ် နားလည်ပေးခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ခွင့်လွှတ်ခြင်းက ကိလိဋ္ဌဒေါသကို အရည်ပျော်စေပါသည်။

(၃) ဥပေက္ခာ

လောကဓံတရားများအပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှုမရှိဘဲ လျစ်လျူရှုနိုင်အောင် ကြိုးစားခြင်းက စိတ်ကို ပြန်လည်ကြည်လင်စေပါသည်။

နိဂုံး

။ ဘဝဟူသည်မှာ စာမျက်နှာသစ်များကို နေ့စဉ်ဖွင့်လှစ်နေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိလိဋ္ဌဒေါသတည်းဟူသော စိတ်၏ အညစ်အကြေးများကို နေ့စဉ် ဆေးကြောနိုင်မှသာလျှင် မိမိ၏ ဘဝခရီးသည် ကြည်လင်အေးချမ်းမည်ဖြစ်ပါသည်။ ခေတ်ရေစီးကြောင်း မည်မျှပင် မြန်ဆန်နေပါစေ၊ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖြူစင်အောင် ထိန်းကျောင်းနိုင်ခြင်းသည်သာလျှင် အစစ်အမှန်သော အောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်ပါကြောင်း တင်ပြလိုက်ရပါသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တောမှီရဟန်း

(၇.၄.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

။ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာကြီးသည် နည်းပညာနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ လူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်း၌ စိန်ခေါ်မှုအသစ်များစွာ ကြုံတွေ့နေရပါသည်။ အထူးသဖြင့် “ အပြင်ပန်း ယဉ်ကျေးမှု” (Outward Appearance) ကို ရှေ့တန်းတင်လွန်းသော ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် လူမှုလောကတွင် “ အလဇ္ဇီပေသလ” ဟူသော လူအမျိုးအစားများ ပိုမိုနေရာရလာသည်ကို သတိပြုမိကြမည် ဖြစ်ပါသည်။

စကားလုံး၏ အနက်နှင့် သဘောသဘာဝ

။ “ အလဇ္ဇီပေသလ” ဆိုသည်မှာ ပါဠိစကားလုံး နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ “ အလဇ္ဇီ” ဆိုသည်မှာ အကုသိုလ်ဒုစရိုက် ပြုလုပ်ရမည်ကို မရှက်သူ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကို လေးစားမှုမရှိသူ ဖြစ်ပြီး၊ “ ပေသလ” ဆိုသည်မှာ အဆင်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးနူးညံ့သူ၊ အကျင့်သီလ ရှိသူဟု ထင်မှတ်ရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤစကားလုံးနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ “ အပြင်ပန်းတွင် အလွန်ယဉ်ကျေးသယောင်၊ လိမ္မာသယောင်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သယောင် ပြသနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ အရှက်တရားကင်းမဲ့ကာ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် “ ယဉ်ကျေးသော လူမိုက်” သို့မဟုတ် “ ဟန်ဆောင်မှုကောင်းသော ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့သူ” ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ယနေ့လူမှုလောကနှင့် အလဇ္ဇီပေသလ

။ မျက်မှောက်ခေတ်တွင် လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သူ၏ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှ ပုံရိပ် (Profile)၊ သူ၏ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံနှင့် အပြင်ပန်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတို့ဖြင့်သာ အကဲဖြတ်တတ်ကြသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ “ အလဇ္ဇီပေသလ” တို့သည် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေရာယူလာကြသည်။

> လူမှုမီဒီယာ (Social Media)

အများအကျိုး ဆောင်ရွက်သယောင်၊ စာနာစိတ် ရှိသယောင် ပိုစ့်များ တင်နေသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင် အတ္တကြီးစွာဖြင့် အကျိုးစီးပွား ရှာနေသူများ။

> စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေး

နူးညံ့သော စကားလုံးများ၊ စွဲဆောင်မှုရှိသော ကတိစကားများဖြင့် ယုံကြည်မှုကို ရယူပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့စွာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူများ။

။ ထိုသူတို့သည် အများရှေ့တွင် သမာဓိရှိသူများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကောင်းကြသဖြင့် သူတို့၏ အန္တရာယ်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ မကောင်းမှုကို ချက်ချင်းမမြင်နိုင်ဘဲ ယုံကြည်မှု ပေးမိပြီးမှသာ ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ရတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမြစ်တွယ်နေသော အကြောင်းရင်းများ

။ အလဇ္ဇီပေသလ ဖြစ်ခြင်း၏ အဓိက အရင်းခံမှာ “ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ လိုက်စားခြင်း” (Profit-oriented Mindset) ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို တန်ဖိုးတစ်ခုအဖြစ် မရှုမြင်တော့ဘဲ အောင်မြင်မှုအတွက် လှေကားတစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးချလာကြသည်။ ထို့ပြင် အမှန်တရားထက် ပုံရိပ်ကိုသာ အလေးထားသည့် လူမှုအသိုက်အဝန်း၏ အားပေးမှုကြောင့်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူများ ပိုမိုအားကောင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ ပြုပြင်ကြမည်နည်း

။ ဤအန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးပြီး ကောင်းမွန်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အောက်ပါအချက်များကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

(၁)အတွင်းစိတ်ကို ကြည့်မြင်

တတ်ခြင်း

လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်း ယဉ်ကျေးမှုဖြင့်တင် မဆုံးဖြတ်ဘဲ သူ၏ လက်တွေ့ လုပ်ရပ်နှင့် ရေရှည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကြည့်၍ သုံးသပ်တတ်ရပါမည်။

(၂)ဟိရိဩတ္တပ္ပကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်းမကောင်းမှုပြုရန် ရှက်ခြင်း (ဟိရီ) နှင့် ကြောက်ခြင်း (ဩတ္တပ္ပ) ဟူသော လောကပါလတရားများကို မိသားစုနှင့် ပညာရေးဝန်းကျင်မှစ၍ ပြန်လည် တန်ဖိုးထား မြှင့်တင်ရပါမည်။

(၃)ကိုယ်တိုင်မှ စတင်ခြင်းအခြားသူကို အကဲဖြတ်ရုံတင်မကဘဲ “ ငါကိုယ်တိုင်ကော ပေသလ (စစ်မှန်သော ယဉ်ကျေးသူ) လား၊ ဒါမှမဟုတ် အလဇ္ဇီပေသလ (ဟန်ဆောင် ယဉ်ကျေးသူ) လား” ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲ ဆန်းစစ်နေရပါမည်။

နိဂုံး

။ အနှစ်ချုပ်ရသော် “ အလဇ္ဇီပေသလ” ဆိုသည်မှာ လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးနေသော “ ပိုးဖောက်နေသည့် သစ်သီး” နှင့် တူပါသည်။ အပြင်ပန်းတွင် လှပသော်လည်း အတွင်း၌ ဆွေးမြည့်နေတတ်သည်။ စစ်မှန်သော လူမှုစီးပွား တိုးတက်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုသည် ဟန်ဆောင်မှုများပေါ်တွင် တည်ဆောက်၍ မရနိုင်ပါ။ အပြင်ပန်းထက် အတွင်းစိတ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ရှေ့တန်းတင်သည့် နေ့မှသာလျှင် အရှင်တို့၏ လူမှုဘဝသည် ပိုမို လုံခြုံစိတ်ချရသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပါသတည်း။

( လူမှုရေးလောကမှာ အရှက်တရားနဲ့ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာရဲ့ အရေးပါပုံကို မီးမောင်းထိုးပြထားတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားတင်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။)

လဇ္ဇီပေသလ နှင့် လူ့ဘောင်တန်ဖိုး

တောမှီရဟန်း

နိဒါန်း

။ လောကတွင် လူအဖြစ်ရှင်သန်ရခြင်း၏ တန်ဖိုးသည် ရရှိထားသော ရာထူး၊ အာဏာ သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ဥစ္စာများပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ စာရိတ္တမဏ္ဍိုင် မည်မျှခိုင်မာသည် ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင် ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိလှပါသည်။ သာသနာ့ဘောင်တွင် လည်း “လဇ္ဇီပေသလ” ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်သည် ရဟန်းရှင်သူမြတ်တို့အတွက် အလွန်မွန်မြတ်သော စံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သကဲ့သို့၊ လူမှုရေးလောကတွင်လည်း ဤအနှစ်သာရကို လက်ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် လူ့ဘဝတန်ဖိုးကို မြှင့်တင်နိုင်ပါသည်။

အရှက်တရားကို မြတ်နိုးခြင်း (လဇ္ဇီ)

။ “ လဇ္ဇီ” ဟူသည် အရှက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်၍သော်လည်းကောင်း၊ မိမိကို ယုံကြည်အားကိုးကြသူများကို အားနာ၍သော်လည်းကောင်း မကောင်းမှုဟူသမျှကို ပြုလုပ်ရန် ဝန်လေးရှက်နိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်တွင် မိမိ၏ ပြောဆိုပြုမူမှုများကြောင့် အများကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း၊ မဟုတ်မမှန်သော နည်းလမ်းဖြင့် အကျိုးအမြတ်ရှာရန် ရှက်ခြင်းတို့သည် လူတစ်ဦးကို စစ်မှန်သော “လူ” ဖြစ်စေသည့် အခြေခံတရားများ ဖြစ်သည်။ အရှက်တရားကို မြတ်နိုးစွာ ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လေးစားခြင်း (Self-respect) ၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။

အကျင့်သိက္ခာဖြင့် တင့်တယ်ခြင်း (ပေသလ)

။ “ ပေသလ” ဟူသည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသော အကျင့်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းစနစ်ကို တိကျစွာ လိုက်နာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ကြည့်ရှုသူအပေါင်းကို စိတ်ကြည်နူးစေသော အပြုအမူမျိုး ရှိခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ လူမှုရေးလောကတွင် နေထိုင်ရာ၌ ကိုယ်ကျင့်တရား စင်ကြယ်ရုံသာမက၊ သူတစ်ပါးအပေါ် ကြင်နာယဉ်ကျေးခြင်း၊ စည်းကမ်းရိုသေခြင်းနှင့် တာဝန်ယူမှုရှိခြင်းတို့သည် “ပေသလ” ဂုဏ်ကို ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကျင့်သီလရှိသူကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းသည် အလိုအလျောက် ယုံကြည်လေးစားမှု (Trust and Respect) ပေးအပ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

လူမှုဘဝတွင် နေထိုင်၊ ထိန်းသိမ်း၊ စောင့်ရှောက်ရန်

။ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ စာရိတ္တတရားများ အားနည်းလာသည့် ကာလတွင် “လဇ္ဇီပေသလ” အနှစ်သာရကို လက်တွေ့ဘဝ၌ ကျင့်သုံးရန် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

(၁) နေထိုင်ရန်

> မိမိ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ဟီရိသြတ္တပ္ပ (အရှက်အကြောက်) တရားကို ရှေ့ထား၍ နေထိုင်ရပါမည်။ မျက်ကွယ်တွင်ပင် မကောင်းမှုမပြုခြင်းဖြင့် စစ်မှန်သော အရှက်တရားကို တည်ဆောက်ရပါမည်။

(၂)ထိန်းသိမ်းရန်

> မိမိရရှိထားသော အစဉ်အလာကောင်းများနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အခိုက်အတန့် သာယာမှုများကြောင့် အပျက်အစီးမခံဘဲ ထိန်းသိမ်းရပါမည်။

(၃)စောင့်ရှောက်ရန်

> မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နောင်လာနောက်သား လူငယ်များကိုလည်း အရှက်အကြောက်တရား၏ တန်ဖိုးကို သိရှိနားလည်အောင် စံနမူနာကောင်းများဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်း စောင့်ရှောက်ရပါမည်။

နိဂုံး

။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် အရှက်တရားကို မြတ်နိုးတနာ ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် လူ့ဘဝတန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ပါသည်။ “လဇ္ဇီပေသလ” ဂုဏ်ရည်ကို နှလုံးသွင်းကာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် တည်ဆောက်ကြမည်ဆိုလျှင် မိမိအတွက်သာမက လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးအတွက်ပါ ငြိမ်းချမ်းသာယာသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသတည်း။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

။ ဖြူစင်တဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်က အမည်းစက်ကလေးတစ်စက်ကို ဖျက်ဖို့အတွက် ခဲဖျက်နဲ့ ဖျက်ရုံတင် လုံလောက်ပါ့မလား…။ တကယ်တော့ ဘဝဆိုတာ အမည်းစက်ကလေးတစ်စက်နဲ့ တူပါတယ်။ အဲဒီအမည်းစက် တစ်စက်ကြောင့်ပဲ တစ်သက်လျာ ဘဝများစွာမှာ အမည်းစက်တွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆက်နေတတ်ကြပါတယ်။

။ မိမိရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာမှာ အမည်းစက်တွေ မထင်ကျန်ရစ်ဖို့ ဒီနေ့၊ နက်ဖြန်တိုင်းမှာ ဘယ်လိုများ ကြိုးစား အားထုတ်ကြမလဲ။ အမှားတွေကို အထပ်ထပ် ပြုလုပ်မိရင်း အဲဒီအမှားတွေအပေါ် စွဲလမ်းနေမိရင်တော့ မိမိကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာပါ အမည်းစက်တွေ ပျံ့နှံ့များပြားလာမှာ အမှန်ပါပဲ။

။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်းစက်ဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်ပြစ်မှားမှုတွေ များလာပြီဆိုရင် “ ဪ… ငါ့ကြောင့် ဒီအမည်းစက်တွေ ဖြစ်ရတာပါလား” လို့ ဆင်ခြင်အောက်မေ့တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ မိမိရဲ့ အမှားစက်တွေကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် အသိုင်းအဝိုင်းကို မထိခိုက်၊ မပက်စက်စေသင့်ပါဘူး။

။ ဒါကြောင့် အကုသိုလ်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် “ ငါမလုပ်ရဲတာ မရှိဘူး” ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။ အကုသိုလ်စိတ်နဲ့ အမြဲတမ်း ထိတွေ့ဆက်ဆံနေသရွေ့ အကျိုးနည်းမယ့် အကုသိုလ်ကံတွေ မဖြစ်လာနိုင်ဘူးလို့ မမှတ်ယူလိုက်ပါနဲ့။ အကုသိုလ်ကံဆိုတာ အမည်းစက်တစ်ခုကနေ မြစ်ဖျားခံလာတဲ့ “ ကံစက်အပျက်” သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ရေးသူ – တောမှီရဟန်း

(၃၁.၃.၂၀၂၆) ရက်နေ့။