Category: တောင်ကလေးဆရာတော်

🌙 “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးလာတဲ့ည”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဦးရွှေအောင် မေး နှင့် ဦးအောင်ဖေ ဖြေ

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၁)

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေရေ…..
အခု လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် အလွန်နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ရတဲ့ပုံတွေ လူမှုကွန်ရက်မှာ ပျံ့နှံ့နေပါတယ်။ တချို့ကလည်း “သောကြာကြယ်နဲ့ လနီးလာပြီ၊ ထူးခြားတဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာမယ်” ဆိုပြီး အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုး ဖွင့်ဆိုကြတယ်။ နက္ခတ္တဗေဒပညာရှင်တွေက ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဘယ်လိုမြင်ကြသလဲဗျ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

အရင်ဆုံး စကားလုံးတစ်ခုကို ပြင်ကြရအောင် ဦးရွှေအောင်။

ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်စကားမှာ “သောကြာကြယ်” လို့ ခေါ်လေ့ရှိပေမယ့် နက္ခတ္တဗေဒအရတော့ အဲဒါဟာ သောကြာဂြိုဟ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကြယ်မဟုတ်ပါဘူး။ နေကို လှည့်ပတ်နေတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်လုံးပါ။

လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်ကို ကောင်းကင်တစ်နေရာတည်းမှာ နီးကပ်စွာ မြင်ရတာဟာ ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ခုရဲ့ မြင်သာသော အနေအထား နီးကပ်လာခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ အာကာသထဲမှာ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်ဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု သွားပြီး ကပ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့ မြင်ကွင်းမှာသာ နီးကပ်သလို မြင်ရတာပါ။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၂)

ဒါဆို “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် ဆုံတယ်” ဆိုတာ တကယ်ဆုံတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ဟုတ်ပါတယ်။
နက္ခတ္တဗေဒမှာ ဒီလို ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အရာဝတ္ထုနှစ်ခု နီးကပ်မြင်ရတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ဆုံနီးခြင်း လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ပိုတိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရတော့ အနီးဆုံးမြင်ရတဲ့ အခြေအနေကို အနီးကပ်မြင်ရခြင်း လို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

တစ်ခါတလေတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လက သောကြာဂြိုဟ်ရှေ့ကို တကယ်ဖြတ်သွားသလို မြင်ပြီး သောကြာဂြိုဟ်ကို ခဏဖုံးကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကို နက္ခတ္တဗေဒမှာ လ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁၄ ရက်ကလည်း အဲဒီလို ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ NASA ရဲ့ မှတ်တမ်းအရ လက သောကြာဂြိုဟ်ကို ဖုံးကွယ်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အာရှ၊ အာဖရိကနဲ့ ဥရောပအချို့ဒေသတွေက မြင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၃)

ဒါဆို လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် ဘာကြောင့် မကြာခဏ နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ရတာလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ နေစကြဝဠာရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို နည်းနည်းနားလည်ထားဖို့ လိုပါတယ်။

ကမ္ဘာအပါအဝင် ဂြိုဟ်တွေဟာ နေကို လှည့်ပတ်နေကြပါတယ်။ ဂြိုဟ်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဟာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တစ်ပြင်တည်းနီးပါးမှာ ရှိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကမ္ဘာကနေ ကောင်းကင်ကိုကြည့်တဲ့အခါ ဂြိုဟ်တွေဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ အချို့နေရာတွေမှာ စုဝေးနေသလို မြင်ရတတ်ပါတယ်။ NASA ကလည်း ဂြိုဟ်တွေ နေကိုလှည့်ပတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ နီးစပ်တဲ့အတွက် ကမ္ဘာကနေကြည့်ရင် တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူရှိနေသလို မြင်ရတတ်ကြောင်း ရှင်းပြထားပါတယ်။

လကလည်း ကမ္ဘာကို လှည့်ပတ်နေတဲ့အတွက် ညတိုင်း ကြယ်တွေနဲ့ ဂြိုဟ်တွေအပေါ်မှာ သူ့ရဲ့မြင်သာတဲ့အနေအထားက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းသွားပါတယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ လက သောကြာဂြိုဟ်အနီးကို ရောက်လာတဲ့ပုံ မြင်ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၄)

ပုံထဲမှာတော့ လကွေးက အလွန်လှပြီး အပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့အရာတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါ သောကြာဂြိုဟ်ပဲလား။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ပုံတစ်ပုံတည်းကို ကြည့်ပြီး အချိန်၊ နေရာနဲ့ ကောင်းကင်အနေအထား မသိဘဲ ရာနှုန်းပြည့် အတည်ပြုဖို့တော့ မသင့်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်၊ အဲဒီနေရာမှာ သောကြာဂြိုဟ် မြင်နိုင်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ကိုက်ညီတယ်ဆိုရင် ပုံထဲက တောက်ပတဲ့အရာဟာ သောကြာဂြိုဟ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သောကြာဂြိုဟ်ဟာ ကမ္ဘာကနေ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေထဲမှာ အလွန်တောက်ပတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်လို့ ကြယ်တွေထက်တောင် သိသိသာသာ တောက်ပနေတတ်ပါတယ်။

၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၁၈ ရက်မှာလည်း သောကြာဂြိုဟ်ဟာ အဲဒီညနေခင်းမြင်ကွင်းအတွင်း အတောက်ပဆုံးအခြေအနေကို ရောက်ခဲ့တယ်လို့ NASA က ဖော်ပြထားပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၅)

လရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ ချိုင့်တွေ၊ တောင်တွေလို အထင်းအရှင်းတွေ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရတာကရော ဘာကြောင့်လဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

အဲဒါက ပုံထဲက အလှဆုံးအပိုင်းတစ်ခုပါ။
လဟာ ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင် မထုတ်ပေးပါဘူး။ နေရောင်ကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်ပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လရဲ့ နေဘက်ကိုလှည့်ထားတဲ့မျက်နှာပြင်က အလင်းရပြီး ကျန်တဲ့ဘက်က မှောင်နေပါတယ်။ အဲဒီအလင်းနဲ့အမှောင်ကြားက အစွန်းပိုင်းကို ကြည့်တဲ့အခါ လမျက်နှာပြင်ပေါ်က တောင်ကုန်းတွေ၊ ချိုင့်ဝှမ်းတွေကြောင့် အစွန်းဟာ ပြတ်ပြတ်သားသား အထင်းအရှင်း ဖြစ်လာပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပုံထဲက လကွေးဟာ နက္ခတ္တဗေဒအရ လရဲ့ ပုံမှန်အဆင့်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ လမျက်နှာပြင်ရဲ့ သဘာဝမြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်နေရတာပါ။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၆)

အခုတော့ အဓိကမေးချင်တာက ဒီဟာပါ။ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးလာတာကြောင့် မြေငလျင်ဖြစ်မယ်၊ မုန်တိုင်းဖြစ်မယ်၊ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲ ဖြစ်မယ်၊ လူတွေရဲ့ကံကြမ္မာ ပြောင်းမယ်ဆိုတာမျိုး ပြောနေကြတာရှိတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက အဲဒါကို ဘယ်လိုသတ်မှတ်ကြသလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

နက္ခတ္တဗေဒအရတော့ အဲဒီလို ဆက်စပ်မှုကို သက်သေပြထားတဲ့ သိပ္ပံအထောက်အထား မရှိပါဘူး။

ဒီနေရာမှာ နက္ခတ္တဗေဒ နဲ့ နက္ခတ်ဗေဒင် ကို ခွဲခြားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

နက္ခတ္တဗေဒက

“ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေ ဘယ်မှာရှိသလဲ၊ ဘယ်လိုရွေ့လျားသလဲ၊ ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ” ဆိုတာကို လေ့လာတဲ့ သိပ္ပံပညာပါ။

နက္ခတ်ဗေဒင်ကတော့ ဂြိုဟ်နဲ့ ကြယ်တွေရဲ့ အနေအထားကို လူ့ဘဝ၊ ကံကြမ္မာ၊ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

နှစ်ခုကို ရောထွေးမထားသင့်ပါဘူး။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၇)

ဒါဆို လရဲ့ ဆွဲငင်အားကတော့ ကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှုရှိတယ်မဟုတ်လား။ ပင်လယ်ရေတက်ရေကျလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတော့။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချက်နဲ့ “သောကြာဂြိုဟ်နဲ့ လနီးလို့ ထူးခြားတဲ့ ကပ်ဘေးဖြစ်မယ်” ဆိုတာကို မရောသင့်ပါဘူး။

လရဲ့ ဆွဲငင်အားက ကမ္ဘာ့ပင်လယ်ရေတက်ရေကျ ဖြစ်စဉ်မှာ အဓိကအခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ပါတယ်။

ဒါကတော့ တိုင်းတာလို့ရတဲ့ ရူပဗေဒဖြစ်စဉ် ပါ။

ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးကပ်မြင်ရတာကနေ

• မြေငလျင်ဖြစ်မယ်၊
• မုန်တိုင်းကြီးဖြစ်မယ်၊
• စစ်ပွဲဖြစ်မယ်၊
• နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲဖြစ်မယ်၊
• လူတစ်ဦးချင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပြောင်းမယ်, ဆိုတာတွေကို သိပ္ပံနည်းကျ ကြိုတင်တွက်ချက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထား မရှိပါဘူး။

ဆွဲငင်အားရှိတာနဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုရဲ့ အကြောင်းရင်းဖြစ်တာဟာ မတူပါဘူး။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၈)

ဒါဆို “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်နီးလာပြီ၊ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ထူးခြားတဲ့အချိန်” ဆိုပြီး ပြောတာတွေကရော ဘယ်လိုမြင်သင့်သလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ယုံကြည်မှုအဖြစ် ပြောဆိုတာကိုတော့ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ယုံကြည်ချက်အဖြစ် နားလည်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သိပ္ပံအချက်အလက်အဖြစ် တင်ပြမယ်ဆိုရင်တော့ သက်သေအထောက်အထား လိုပါတယ်။

လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်က မြန်မာနိုင်ငံပိုင် ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေ မဟုတ်ပါဘူး။

မြန်မာပြည်ကလူ မြင်ရသလို အိန္ဒိယကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။ ဥရောပကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။ အာဖရိကကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။

၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၁၄ ရက် ဖြစ်စဉ်ကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် NASA က အာရှ၊ အာဖရိက၊ ဥရောပအချို့နဲ့ အနောက်ရုရှားဒေသတွေမှာ မြင်နိုင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်အဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် “မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဖြစ်တဲ့ နိမိတ်” လို့ သတ်မှတ်ဖို့ထက် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေ လေ့လာနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ် လို့ ပြောတာက နက္ခတ္တဗေဒအမြင်နဲ့ ပိုကိုက်ညီပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၉)

ဒါဆို ရောကြီးဦးအောင်ဖေ အနေနဲ့ တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်နီးတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

တစ်ကြောင်းတည်းဆိုရင်

“ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့အခါ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်တို့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အနီးကပ်မြင်ရတဲ့ သဘာဝနက္ခတ္တဗေဒဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်ပြောပေးတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး” လို့ပဲ ပြောရပါမယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
နောက်ဆုံးမေးခွန်း

ဒါဆို ဒီလိုကောင်းကင်မြင်ကွင်းမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုကြည့်သင့်သလဲ ဦးအောင်ဖေ။

ဦးအောင်ဖေ
နိဂုံးချုပ်ဖြေကြားချက်

ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်စရာအဖြစ် မကြည့်ဘဲ လေ့လာစရာအဖြစ် ကြည့်စေချင်ပါတယ်။

လကိုကြည့်ရင် ကမ္ဘာရဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်လုံးကို ကြည့်နေတာ။ သောကြာဂြိုဟ်ကိုကြည့်ရင် နေစကြဝဠာထဲက ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို ကြည့်နေတာ။

သူတို့နှစ်ခု နီးကပ်နေသလို မြင်ရင်
အာကာသထဲက အရာဝတ္ထုတွေ ဘယ်လိုရွေ့လျားနေကြသလဲဆိုတာ လေ့လာခွင့်ရတာ။

ဒီလောက်နဲ့ပဲ လှပါတယ်။

ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး နိမိတ်ရှာတာထက် သိပ္ပံရှာရင် ပိုအကျိုးရှိပါတယ်။

လက ဘယ်သူ့ပိုင်လဲ မမေးပါဘူး။
သောကြာဂြိုဟ်က ဘယ်နိုင်ငံပိုင်လဲ မမေးပါဘူး။
ကောင်းကင်က လူမျိုးမခွဲ၊ ဘာသာမခွဲ၊ နိုင်ငံမခွဲပါဘူး။

သူ့ရဲ့ သဘာဝနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ရွေ့နေပါတယ်။

ဒါကြောင့်
ကောင်းကင်မှာတော့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု။
နက္ခတ္တဗေဒမှာတော့ ရှင်းလင်းနိုင်တဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခု။
လူသားတွေအတွက်တော့ ကြည့်ရှုလေ့လာစရာ လှပတဲ့ ကမ္ဘာ့ကောင်းကင်မြင်ကွင်းတစ်ခု။

အဲဒါကို နိမိတ်အဖြစ် မကြောက်ဘဲ အသိပညာအဖြစ် မြင်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ကိုကြည့်တဲ့ အမြင်တောင် ပြောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။

🌿ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်
ရေးသားပူဇော်ပါသည်။

သာသနာပြုဘဝနှင့် ဓမ္မအမွေအနှစ်

။ မြန်မာ့ထေရဝါဒသာသနာသမိုင်းတွင် ပရိယတ္တိပညာနှင့် ပဋိပတ္တိကျင့်စဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလေးထားဆောင်ရွက်ခဲ့သော ဆရာတော်ကြီးများအနက် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသသည် ထင်ရှားသော ဆရာတော်တစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။

။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် စာပေကျမ်းဂန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာခဲ့သည့် ပရိယတ္တိပညာရှင်တစ်ပါးဖြစ်သကဲ့သို့ ဝိပဿနာတရားကို ကိုယ်တိုင်အားထုတ်၍ တပည့်ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများအား လက်တွေ့ကျင့်စဉ်အဖြစ် သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ပဋိပတ္တိဆရာတော်တစ်ပါးလည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့အပြင် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသာမက နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ ကြွရောက်၍ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်များကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

မွေးဖွားခြင်းနှင့် ရှင်သာမဏေဘဝ

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို ၁၂၉၀ ပြည့်နှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၈ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့၊ ၁၉၂၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၂၄ ရက်နေ့တွင် မကွေးတိုင်း၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ ပျဉ်းမရွာ၌ ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ မိဘများမှာ ဦးဖြူမင်းနှင့် ဒေါ်ရွှေရည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မိသားစုဝင် ကိုးဦးအနက် တတိယသားဖြစ်ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ (Chanmyay Yeiktha⁠)

။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် တောင်တွင်းကြီးအနီး တောရဘိက္ခုမန်းကျောင်း၌ ရှင်သာမဏေအဖြစ် ဝင်ရောက်တော်မူပြီး “ရှင်ဇနက” ဟူသော ဘွဲ့မည်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဗုဒ္ဓစာပေကျမ်းဂန်များကို အလေးအနက်ထား လေ့လာခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

ပရိယတ္တိပညာကို အလေးထားဆည်းပူးခြင်း

။ ရှင်သာမဏေဘဝမှစ၍ စာပေကျမ်းဂန်များကို ကြိုးစားလေ့လာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မန္တလေး မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိကာ ဆက်လက်ပညာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

။ ထိုသို့ ကျမ်းစာပညာကို ထူးချွန်စွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့သဖြင့် ပရိယတ္တိသာသနာဟိတအသင်းမှ ချီးမြှင့်သည့် “အရှင်ဇနကာဘိဝံသ” ဘွဲ့တော်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် မန္တလေး မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ်၌ စာချဆရာတော်အဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ (Chanmyay Yeiktha⁠)

ဤအဆင့်သည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ဘဝတွင် ပရိယတ္တိပညာရှင်အဖြစ် အခြေခိုင်လာသည့် ကာလဖြစ်သည်။

မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ကျင့်ကြံခြင်း

။ စာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာနေသည့်အချိန်တွင် ဝိပဿနာတရားကိုလည်း စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်မှ ၁၉၅၄ ခုနှစ်အတွင်း မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံတွင် ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံအားထုတ်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

။ ဤအချက်သည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။ ဆရာတော်သည် ကျမ်းစာကိုသာ သင်ယူနေသူမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တရားအားထုတ်၍ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာနှင့် ပါဠိကျမ်းစာလုပ်ငန်း

။ ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်ဗုဒ္ဓသာသနာအဖွဲ့၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ပါဠိကျမ်းစာများကို စိစစ်ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာတွင် ရွတ်ဖတ်အသုံးပြုမည့် ကျမ်းစာများ ပြင်ဆင်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

ထိုလုပ်ငန်းမှတစ်ဆင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိကျမ်းစာပညာသည် သာသနာ့လုပ်ငန်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်လာခဲ့သည်။

သီရိလင်္ကာတွင် ပညာဆည်းပူးခြင်း

။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ကိုလံဘိုမြို့သို့ ကြွရောက်တော်မူပြီး ခြောက်နှစ်ခန့် နေထိုင်ကာ အင်္ဂလိပ်၊ သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီနှင့် ဆင်ဟာလဘာသာတို့ကို ဆက်လက်လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း လန်ဒန် ဂျီစီအီး အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲကိုလည်း အောင်မြင်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဆရာတော်၏ ဘဝမှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

။ ၁၉၆၃ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ကြွရောက်တော်မူပြီး ကမ္ဘာအေး၌ နေထိုင်ကာ ပါဠိကျမ်းစာများ ပြင်ဆင်ထုတ်ဝေသည့် လုပ်ငန်းများတွင် ဆက်လက်ပါဝင်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ်

။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တာဝန်ပေးအပ်မှုဖြင့် ရန်ကုန် မဟာစည်သာသနာ့ရိပ်သာတွင် ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုကာလတွင် ပရိယတ္တိစာပေလေ့လာရေးနှင့် ပဋိပတ္တိတရားအားထုတ်ရေး နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

မန္တလေး ရတနာပုံသာသနာ့ရိပ်သာ၌လည်း ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာနှင့် “ချမ်းမြေ့ဆရာတော်”

။ ၁၉၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဒကာ၊ ဒကာမများ လှူဒါန်းတည်ဆောက်ပေးခဲ့သော ချမ်းမြေ့ရိပ်သာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်တော်မူပြီး ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိသာသနာပြုလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ “ချမ်းမြေ့ဆရာတော်” ဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

။ ချမ်းမြေ့ရိပ်သာသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ဘဝတွင် တရားအားထုတ်သူများကို လက်တွေ့ကမ္မဋ္ဌာန်း သင်ကြားပေးရာနေရာ၊ ဓမ္မစာပေများ ဖြန့်ဝေရာနေရာနှင့် သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ စုစည်းရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ

။ ၁၉၇၉–၁၉၈၀ ခုနှစ်များတွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်အတူ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်နိုင်ငံများသို့ ဓမ္မဒူတခရီး ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာတော်ဘုရားကြီးကိုယ်တိုင် အာရှ၊ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်နိုင်ငံများအပါအဝင် နိုင်ငံပေါင်းများစွာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ ကြွရောက်ကာ ဝိပဿနာတရားနှင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ကြားပေးတော်မူခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

ထိုသို့သော ဓမ္မဒူတခရီးများကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်သည် နိုင်ငံတကာတွင်လည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ လေ့လာကျင့်ကြံနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိလာခဲ့သည်။

မေတ္တာနှင့် ဝိပဿနာတရား

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တရားတော်များတွင် မေတ္တာဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာဘာဝနာ၊ သတိပဋ္ဌာန်၊ အရိယသစ္စာနှင့် ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ်စသည့် ဓမ္မအကြောင်းအရာများကို အခြေခံ၍ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်နှင့် ဆက်စပ်သင်ကြားပေးတော်မူသည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ အဓိကအားသာချက်တစ်ရပ်မှာ ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ကို သာမန်အသိပညာအဖြစ် ရှင်းပြရုံမျှမဟုတ်ဘဲ မိမိဘဝတွင် ပြန်လည်စောင့်ကြည့်ကျင့်ကြံနိုင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအမွေအနှစ်ကို စာအုပ်စာပေများထဲတွင်သာ ရှာဖွေရမည်မဟုတ်ဘဲ ဆရာတော်ထံမှ တရားနာယူ၍ ကိုယ်တိုင်အားထုတ်ခဲ့ကြသော တပည့်များ၏ ပဋိပတ္တိအမွေအနှစ်ထဲတွင်လည်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သော ဆရာတော်

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို ပြန်ကြည့်လျှင် ထူးခြားစွာ တွေ့မြင်ရသည့်အချက်မှာ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ခွဲခြားမထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျမ်းစာကို လေ့လာတော်မူသည်။

ကျမ်းစာများကို စိစစ်ပြင်ဆင်တော်မူသည်။

ဝိပဿနာကို ကိုယ်တိုင်အားထုတ်တော်မူသည်။

ထို့နောက် မိမိသိမြင်နားလည်သည့် ဓမ္မကို အခြားသူများအား ပြန်လည်သင်ကြားပေးတော်မူသည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝတစ်လျှောက် မျက်နှာမူခဲ့သည့် အဓိကအချက်တစ်ရပ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါအထိ

။ ကလေးဘဝမှစ၍ ရှင်သာမဏေဘဝ၊ ပရိယတ္တိစာပေလေ့လာမှု၊ ရဟန်းဘဝ၊ ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာနှင့် ကျမ်းစာလုပ်ငန်းများ၊ မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ဝိပဿနာကျင့်ကြံမှု၊ ချမ်းမြေ့ရိပ်သာတွင် သာသနာပြုမှုနှင့် နိုင်ငံတကာ ဓမ္မဒူတခရီးများအထိ ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် သာသနာတော်အတွက် အချိန်ရှည်ကြာစွာ ဆက်ကပ်ခဲ့သော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါသို့ ရောက်ရှိတော်မူခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးခရီး

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့သည် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝတွင် နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ယနေ့ စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်၊ နေ့လယ် ၁၁ နာရီ ၁၁ မိနစ်တွင် ဂရန်ဟံသာဆေးရုံကြီး၌ အဆုတ်ရောင်ဝေဒနာဖြင့် ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လူ့ဘဝခရီးသည် ဤနေ့တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိပညာ၊ ပဋိပတ္တိကျင့်စဉ်၊ ဓမ္မဟောကြားချက်များနှင့် တပည့်ဒါယကာများအား ချန်ထားခဲ့သော ဓမ္မအမွေအနှစ်တို့သည် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလျှင်

စာပေကို လေ့လာခဲ့သည်။
တရားကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။
ကျင့်သည့်တရားကို ပြန်လည်သင်ကြားခဲ့သည်။
သင်ကြားသည့်ဓမ္မကို နိုင်ငံအနှံ့ ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။

ဤအချက်လေးရပ်သည် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ခန္ဓာဝန်ကို ချထားတော်မူပြီ။

ကျန်ရစ်သူတို့အတွက်မူ ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအဆုံးအမများကို ဆက်လက်လေ့လာခြင်း၊ မိမိတို့ဘဝတွင် ပြန်လည်ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် နောင်လာနောက်သားများထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခြင်းသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး
အရှင်ဇနကာဘိဝံသ

သက်တော် ၉၉ နှစ်
ဝါတော် ၇၉ ဝါ

၁၉၂၈ – ၂၀၂၆

ဆရာတော်ဘုရားကြီးအား ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ကန်တော့လျက်—

အနိစ္စဝတ သင်္ခါရာ။
ဥပ္ပာဒဝယဓမ္မိနော။
ဥပ္ပဇ္ဇိတ္ဝာ နိရုဇ္ဈန္တိ။
တေသံ ဝူပသမော သုခေါ။

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw, Ashin Janakabhivamsa

---

“Written and respectfully offered in homage by Saya U Shwe Aung.”

---

A Life of Dhamma Service

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw, Ashin Janakabhivamsa, was a distinguished monk of the Theravāda Buddhist tradition whose long life was devoted to Pariyatti, Paṭipatti, and the propagation of the Buddha Sāsana.

His life brought together learning, practice, meditation, and Dhamma teaching. Through these, he served the Buddha’s dispensation in Myanmar and in many countries abroad.

Early Life and Ordination

The Most Venerable Sayadaw was born on 24 July 1928, corresponding to the eighth waxing day of Wagaung, 1290 Myanmar Era, in Pyinma Village, Taungdwingyi Township, Magway Region.

He was the third son of U Phyu Min and Daw Shwe Yi, in a family of nine children.

At the age of fifteen, he went forth as a novice at Tawya Bhikkhu Monastery near Taungdwingyi and received the monastic name Shin Janaka.

Pariyatti and Pāli Scholarship

He pursued higher monastic education at Mahāvisuddhārāma Pariyatti University in Mandalay, studying the Pāli language, the Buddha’s teachings, and the classical literature of Theravāda Buddhism.

He was later conferred the title Ashin Janakabhivamsa by the Pariyatti Sāsanahita Association and served as a teacher and lecturer at Mahāvisuddhārāma.

His scholarly life was closely joined with the practice of the Dhamma.

Vipassanā Practice and the Sixth Buddhist Council

In 1953–1954, he practised Vipassanā meditation under the guidance of the Most Venerable Mahāsi Sayadaw.

From 1954, he also took part in work associated with the preparation and revision of Pāli texts for the Sixth Buddhist Council in Yangon.

Thus, his service to the Sāsana extended both to the preservation of the Dhamma through learning and to its realization through practice.

Studies in Sri Lanka

In 1957, he went to Colombo, Sri Lanka, where he spent approximately six years pursuing further studies.

He studied English, Sanskrit, Hindi, and Sinhala, while continuing his study of Buddhist literature. He is also reported to have passed the London General Certificate of Education Advanced Level examination.

He returned to Myanmar in June 1963 and resumed his work connected with Pāli textual scholarship and publication.

A Teacher of Vipassanā

In 1967, under the guidance of Mahāsi Sayadaw, he was appointed as a meditation teacher at the Mahāsi Sāsana Yeiktha in Yangon. He also served at Yadanarbon Sāsana Yeiktha in Mandalay.

His teaching emphasized mindfulness, the contemplation of body and mind, and the cultivation of insight according to the Satipaṭṭhāna tradition.

Chanmyay Yeiktha

In February 1979, he moved to Chanmyay Yeiktha, established through the support of devotees.

From that time, he became widely known as Chanmyay Sayadaw.

At Chanmyay Yeiktha, he continued to guide monks, nuns, and lay practitioners in Vipassanā meditation and the practice of the Buddha’s teachings.

Dhamma Service in Myanmar and Abroad

The Most Venerable Sayadaw accompanied Mahāsi Sayadaw on Dhamma journeys to Europe and the United States around 1979–1980. In later years, he undertook Dhamma missions of his own, teaching practitioners in many countries.

His teachings included Mettā Bhāvanā, Vipassanā, Satipaṭṭhāna, the Four Noble Truths, and Paṭiccasamuppāda.

Through his teaching, the practice of the Dhamma was made accessible to many practitioners beyond the borders of Myanmar.

Pariyatti and Paṭipatti

The hallmark of his life was the union of Pariyatti and Paṭipatti.

He studied the Buddha’s teachings, practised them through meditation and mindful living, and taught them to others.

His life thus exemplified the traditional Buddhist path of learning, practice, and transmission—preserving the Dhamma not merely through words, but through lived practice.

His Final Years

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw lived to the age of 99 years, completing 79 vassa.

According to the information available, he passed away at 11:11 a.m. on 19 September 2026 at Grand Hantha Hospital, following illness with pneumonia.

Thus came to an end a long monastic life devoted to the Buddha Sāsana.

He studied the Dhamma, practised the Dhamma, taught the Dhamma, and shared the Dhamma with the world.

In remembrance of his life and service, one may reflect upon the timeless truth:

Aniccā vata saṅkhārā;
Uppāda-vaya-dhammino;
Uppajjitvā nirujjhanti;
Tesaṃ vūpasamo sukho.

Impermanent, indeed, are all conditioned phenomena;
their nature is to arise and pass away.
Having arisen, they cease;
their cessation is peaceful.

---

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသ

ဓမ္မသာသနာပြုဘဝ

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသသည် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွင် ထင်ရှားသော သံဃာတော်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ သက်တမ်းရှည် ရဟန်းဘဝတစ်လျှောက် ပရိယတ္တိ၊ ပဋိပတ္တိနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ပြန့်ပွားရေး အတွက် အစွမ်းကုန် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် ဓမ္မစာပေသင်ယူခြင်း၊ တရားအားထုတ်ခြင်း၊ ဝိပဿနာဘာဝနာပွားများခြင်းနှင့် ဓမ္မဟောကြားသင်ကြားခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်တည်ရှိခဲ့သော ဘဝဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသာမက နိုင်ငံရပ်ခြားဒေသများတွင်ပါ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်အတွက် အကျိုးပြုဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်ဘဝနှင့် ရှင်သာမဏေဝတ်ခြင်း

ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို ၁၉၂၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၄ ရက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၉၀ ခုနှစ် ဝါခေါင်လဆန်း ၈ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့တွင် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ ပျဉ်းမရွာ၌ ဖွားမြင်တော်မူသည်။

မိဘများမှာ ဦးဖြူမင်းနှင့် ဒေါ်ရွှေယီတို့ဖြစ်ပြီး သားသမီးကိုးဦးအနက် တတိယသားတော် ဖြစ်သည်။

အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် တောင်တွင်းကြီးမြို့အနီး တောရဘိက္ခုကျောင်း၌ ရှင်သာမဏေအဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူပြီး ရှင်ဇနက ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိပညာနှင့် ပါဠိစာပေလေ့လာမှု

ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မန္တလေးမြို့ရှိ မဟာဝိသုဒ္ဓါရာမ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ် တွင် မြန်မာ့ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓစာပေ၊ ပါဠိဘာသာနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို အထူးလေ့လာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိသာသနာဟိတအသင်းက ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပညာအရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြု၍ အရှင်ဇနကာဘိဝံသ ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဆက်ကပ်ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး မဟာဝိသုဒ္ဓါရာမ၌ ဆရာ၊ ကထိကအဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိပညာဆည်းပူးမှုသည် ဓမ္မကျင့်စဉ်နှင့်လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်တည်ရှိခဲ့သည်။

ဝိပဿနာတရားအားထုတ်ခြင်းနှင့် ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ

၁၉၅၃–၁၉၅၄ ခုနှစ်များတွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ အဆုံးအမလမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ဝိပဿနာတရားအားထုတ်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ၁၉၅၄ ခုနှစ်မှစ၍ ရန်ကုန်မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့သော ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ အတွက် ပါဠိစာပေများ စိစစ်ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် သင်္ဂါယနာဆိုင်ရာ စာပေလုပ်ငန်းများတွင်လည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ပရိယတ္တိပညာဖြင့် ဓမ္မစာပေများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ပဋိပတ္တိဖြင့် ဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်း နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်။

သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၌ ပညာဆည်းပူးခြင်း

၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ ကိုလံဘိုမြို့သို့ ကြွရောက်၍ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ခြောက်နှစ်ကြာ ပညာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

ထိုကာလအတွင်း အင်္ဂလိပ်၊ သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီနှင့် ဆင်ဟာလဘာသာများကို လေ့လာတော်မူခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓစာပေများကိုလည်း ဆက်လက်လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လန်ဒန် အထွေထွေပညာရေးလက်မှတ် အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲကိုလည်း အောင်မြင်တော်မူခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

၁၉၆၃ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ကြွရောက်တော်မူပြီး ပါဠိစာပေများ စိစစ်ပြုစုခြင်းနှင့် ထုတ်ဝေခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဝိပဿနာတရားပြဆရာတော်

၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ မဟာစည်သာသနာ့ရိပ်သာ တွင် ဝိပဿနာတရားပြဆရာတော်အဖြစ် တာဝန်ယူတော်မူခဲ့သည်။

မန္တလေးမြို့ရှိ ရတနာဘုံသာသနာ့ရိပ်သာ တွင်လည်း တရားပြဆရာတော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တရားပြမှုတွင် သတိပဋ္ဌာန်တရား၊ ရုပ်နှင့်နာမ်ကို ရှုမှတ်ခြင်းနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် တရားအားထုတ်ခြင်းတို့ကို အလေးထားတော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ

၁၉၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများ၏ အားပေးထောက်ပံ့မှုဖြင့် တည်ထောင်ထားသော ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဟူ၍ ရပ်ဝန်းအနှံ့ ထင်ရှားလာတော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ၌ ရဟန်း၊ သီလရှင်နှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များအား ဝိပဿနာတရားနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို ဆက်လက်သင်ကြားပြသတော်မူခဲ့သည်။

ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ ဓမ္မသာသနာပြုခြင်း

၁၉၇၉–၁၉၈၀ ဝန်းကျင်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်အတူ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ဓမ္မခရီး ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကိုယ်တိုင် ဓမ္မသာသနာပြုခရီးများ ကြွရောက်တော်မူ၍ နိုင်ငံအများအပြားရှိ တရားအားထုတ်သူများအား ဓမ္မတရားများ ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မဟောကြားမှုများတွင် မေတ္တာဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာ၊ သတိပဋ္ဌာန်၊ အရိယသစ္စာလေးပါးနှင့် ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ် တို့ကို အလေးထားဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဓမ္မတရားများ ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခြင်းအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံပြင်ပရှိ တရားအားထုတ်သူများအတွက်လည်း ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမတော်များကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းများ ပိုမိုရရှိစေခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိ

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝတွင် ထင်ရှားသော အချက်တစ်ရပ်မှာ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိတို့ ပေါင်းစပ်တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို လေ့လာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ တရားတော်များကိုလည်း တရားအားထုတ်ခြင်း၊ သတိဖြင့် နေထိုင်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံတော်မူခဲ့ပြီး အခြားသူများအားလည်း ပြန်လည်ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် သင်ယူခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပြန်လည်မျှဝေခြင်း ဟူသော ဗုဒ္ဓသာသနာ့လမ်းစဉ်ကို လက်တွေ့အားဖြင့် ဖော်ဆောင်ခဲ့သော ဘဝတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးကာလ

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါ ဖြင့် သက်တော်ရှည် ရဟန်းဘဝကို ဖြတ်သန်းတော်မူခဲ့သည်။

ရရှိထားသော အချက်အလက်များအရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့ နံနက် ၁၁ နာရီ ၁၁ မိနစ်တွင် အဆုတ်အဆုတ်ရောင်ရောဂါဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ Grand Hantha Hospital ၌ ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အတွက် ရှည်လျားစွာ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ရဟန်းဘဝတစ်ခန်းသည် နိဂုံးချုပ်ခဲ့လေသည်။

ဓမ္မကို လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို ကျင့်ကြံတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို လောကအနှံ့ မျှဝေတော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို အောက်ပါ အနိစ္စဓမ္မတရားဖြင့် အောက်မေ့ဆင်ခြင်နိုင်ပါသည်—

အနိစ္စာ ဝတ သင်္ခါရာ၊
ဥပ္ပာဒဝယဓမ္မိနော။
ဥပ္ပဇ္ဇိတ္ဝာ နိရုဇ္ဈန္တိ၊
တေသံ ဝူပသမော သုခေါ။

အမှန်ပင် သင်္ခါရတရားတို့သည် အမြဲမတည် အနိစ္စဖြစ်ကုန်၏။
ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းသဘောရှိကုန်၏။
ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ချုပ်ငြိမ်းကြကုန်၏။
ထိုသင်္ခါရတို့၏ ငြိမ်းအေးခြင်းသည် ချမ်းသာပေ၏။

🍀အတွေးအမြင် ဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ အမြင်မတူတာဟာ ရန်သူဖြစ်ရမယ်လို့
မဆိုလိုပါဘူး။

၂။ ကိုယ့်အမြင်မှန်တယ်ဆိုတာ
သူတစ်ပါးအမြင်မှားတယ်လို့
မဆိုလိုပါဘူး။

၃။ မပြောခင် စဉ်းစားပါ။ ပြောပြီးရင်
ပြန်မရနိုင်တဲ့စကားတွေ ရှိပါတယ်။

၄။ စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာ ထင်မြင်ချက်ကို
အမှန်တရားလို့ မယူဆပါနဲ့။

၅။ ကြားသမျှကို မယုံပါနဲ့။
မြင်သမျှကိုလည်း အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး
တည်း မကောက်ယူပါနဲ့။

၆။ မေးခွန်းထုတ်တတ်ခြင်းဟာ
မယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ
နားလည်လိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

၇။ ကိုယ့်အမှားကို မြင်နိုင်တဲ့အတွေးဟာ
ပညာရဲ့အစ ဖြစ်ပါတယ်။

၈။ သူတစ်ပါးအမှားကို မြင်လွယ်ပြီး
ကိုယ့်အမှားကို မမြင်နိုင်ရင်
အတွေးအမြင် မပြည့်စုံသေးပါဘူး။

၉။ အရာတစ်ခုကို တစ်ဖက်တည်းက
မကြည့်ပါနဲ့။ အကြောင်းနဲ့အကျိုးကိုပါ
စဉ်းစားပါ။

၁၀။ အတွေးကောင်းတစ်ခုဟာ
စကားကောင်းတစ်ခွန်းထက်
ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်သလို အကျင့်ကောင်း
တစ်ခုကတော့ နှစ်ခုလုံးထက်
ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။

    တောင်ကလေးဆရာတော်
    (၁၇.၉.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

🌿ဘဝကို တည်ဆောက်သူ🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

နိဒါန်း
။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို အပြင်ပန်းအခြေအနေတစ်ခုတည်းနဲ့ တိုင်းတာလို့မရပါ။ အိမ်ထောင်ရှိသူလည်း ဘဝကို ရုန်းကန်တည်ဆောက်နေရသလို၊ အိမ်ထောင်မရှိသူလည်း မိမိဘဝအတွက် မိမိကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသည်။ တစ်ယောက်မှာ မိသားစုတာဝန်ရှိနိုင်သလို၊ တစ်ယောက်မှာ မိသားစုတာဝန်မရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ဘဝတာဝန်များ ရှိနေတတ်သည်။

တည်ဆောက်သွားရခြင်း
။ ဘဝဆိုသည်မှာ ရရှိပြီးသားအရာများကို ထိန်းသိမ်းနေခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါ။ မိမိရရှိထားသော အခွင့်အရေး၊ အရည်အချင်း၊ အတွေ့အကြုံနှင့် အချိန်တို့ကို အသုံးချပြီး “ မိမိဖြစ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်သွားရခြင်း ” ဖြစ်သည်။

မိမိလက်ထဲတွင်ရှိနေ
။ အိမ်ထောင်ရှိခြင်းကလည်း ဘဝရဲ့အဆုံးမဟုတ်သလို၊ အိမ်ထောင်မရှိခြင်းကလည်း ဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ပါ။ လူတိုင်းမှာ မိမိရွေးချယ်ထားသော လမ်းရှိကြသည်။ ထိုလမ်းပေါ်မှာ အခက်အခဲရှိမည်၊ ဆုံးရှုံးမှုရှိမည်၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်စရာအချိန်ရှိမည်။ သို့သော် ထိုအရာများကြားမှ မိမိဘဝကို မည်သို့ ရှင်သန်မည်၊ မည်သို့ ရုန်းကန်မည်၊ မည်သို့ တိုးတက်အောင် ပြုပြင်မည်ဆိုသည်က မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

ပြန်မေးသင့်သည်
။ ထို့ကြောင့် ဘဝကို “ငါဘာရခဲ့သလဲ” ဆိုသည့်မေးခွန်းတစ်ခုတည်းဖြင့် မတိုင်းတာသင့်ပါ။ “ငါရရှိထားသည့်ဘဝကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်ခဲ့သလဲ” ဆိုသည့်မေးခွန်းကိုလည်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးသင့်သည်။

ပိုမိုတည်ရှိသည်
။ လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များ ရှိကြသည်။ တစ်ယောက်က အခွင့်အရေးပိုရနိုင်သလို တစ်ယောက်က အခက်အခဲပိုများနိုင်သည်။ သို့သော် ဘဝ၏တန်ဖိုးသည် မည်မျှရရှိခဲ့သည်ထက် “ ရရှိထားသမျှကို မည်သို့အသုံးချပြီး မိမိဘဝ၏ အရည်အသွေးကို မည်မျှမြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သလဲ ” ဆိုသည့်အပေါ်မှာ ပိုမိုတည်ရှိသည်။

တည်ဆောက်ရမည်
။ ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ရှိသူဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်မရှိသူဖြစ်စေ မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူပြီး ရုန်းကန်ကြရမည်။ မိမိ၏ အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားရမည်။ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်မာအောင် ပြုပြင်ရမည်။ အမှားများမှ သင်ယူရမည်။ အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရမည်။ မိမိရဲ့ဘဝကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုပြည့်စုံလာအောင် တည်ဆောက်ရမည်။

။ “ ဘဝပါရမီဆိုသည်မှာ အဆင်သင့်ရရှိလာသော အရာတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ မိမိရဲ့နေ့စဉ်ရွေးချယ်မှုများ၊ ကြိုးစားမှုများ၊ သည်းခံမှုများနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်တည်ဆောက်မှုများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံလာရသော အရာဖြစ်သည်။”

ထို့ကြောင့် မေးခွန်းမှာ “ဘယ်လိုဘဝကို ရရှိထားသလဲ” မဟုတ်တော့ဘဲ
“ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဘယ်လိုဘဝကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် မိမိကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်တည်ဆောက်မလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်လာသည်။

---

ပို၍အရေးကြီးသည်
။ လူတစ်ယောက်၏ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစေသည်မှာ မိမိရရှိထားသော ဘဝအခြေအနေတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ ထိုဘဝကို မိမိဘယ်လိုအသုံးချသလဲ၊ အခက်အခဲများကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သလဲ၊ မိမိ၏အသိပညာနှင့် အရည်အချင်းကို ဘယ်လိုတိုးတက်အောင်လုပ်သလဲ၊ မိမိစိတ်ကို ဘယ်လိုပြုပြင်သလဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဘဝကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် ဘယ်လောက်အကျိုးရှိလာသလဲဆိုတာက ပို၍အရေးကြီးသည်။

အခက်အခဲကြားမှ
။ လူတိုင်းသည် မိမိရရှိထားသော ဘဝအခြေအနေ မတူကြပါ။ တစ်ယောက်က မိသားစုနှင့်အတူ ဘဝကို တည်ဆောက်နေရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်တည်းဘဝဖြင့် မိမိလမ်းကို မိမိလျှောက်နေရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိထားနိုင်သလို တစ်ယောက်က အခက်အခဲများကြားမှ ရုန်းကန်နေရနိုင်သည်။

သို့သော် အခြေအနေမည်သို့ပင် ကွာခြားပါစေ လူတိုင်းတွင် တူညီသောအရာတစ်ခုရှိသည်။

မိမိရရှိထားသော ဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ရမည့် တာဝန်ဖြစ်သည်။

---

မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူခြင်း

။ ဘဝကို တည်ဆောက်ရာမှာ ပထမဆုံးလိုအပ်တာက မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိမိအခက်အခဲတိုင်းအတွက် တခြားသူကို အပြစ်တင်နေမည်ဆိုလျှင် မိမိဘဝသည် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပါ။

အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်အတွက် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ မိသားစုအတွက်ပါ တာဝန်ယူရသည်။ မိဘဖြစ်လာလျှင် သားသမီးတို့၏ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားရသည်။ မိသားစု၏ အခက်အခဲများ၊ စီးပွားရေးအခြေအနေများ၊ ကျန်းမာရေးနှင့် လူမှုရေးတာဝန်များကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရသည်။

အိမ်ထောင်မရှိသူတစ်ယောက်အတွက်လည်း တာဝန်မရှိတော့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ မိမိ၏အနာဂတ်၊ မိဘများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ မိမိရွေးချယ်ထားသော အလုပ်အကိုင်နှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် မိမိ၏တာဝန်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘဝတိုးတက်ရေး၏ ပထမခြေလှမ်းမှာ

“ငါ့ဘဝကို ငါတာဝန်ယူမယ်” ဆိုသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။

အခက်အခဲကို အကြောင်းပြချက်မလုပ်ဘဲ သင်ခန်းစာလုပ်ခြင်း

ဘဝတွင် အခက်အခဲမရှိသူဟူ၍ မရှိပါ။ သို့သော် အခက်အခဲတစ်ခုကို လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တုံ့ပြန်ပုံမတူကြပါ။

တစ်ယောက်က အခက်အခဲကြုံလျှင် “ငါ့ဘဝက ကံမကောင်းဘူး” ဟု တွေးနိုင်သည်။

တစ်ယောက်ကတော့

“ဒီအခက်အခဲက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးနေတာလဲ” ဟု ပြန်မေးနိုင်သည်။

ဒုတိယလူ၏အတွေးသည် ဘဝကို ပြောင်းလဲစေတတ်သည်။

အခက်အခဲကို လုံးဝပျောက်ကွယ်အောင် မလုပ်နိုင်သော်လည်း အခက်အခဲကြောင့် မိမိ၏စိတ်ဓာတ် မကျိုးပဲ့အောင်တော့ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ ကျရှုံးမှုကို အဆုံးသတ်အဖြစ် မမြင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပိုကောင်းအောင် ကြိုးစားရန် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။

ကျရှုံးခြင်းသည် ဘဝ၏အဆုံးမဟုတ်။ ကျရှုံးပြီးနောက် မိမိဘယ်လိုပြန်ထနိုင်သလဲဆိုတာကသာ အရေးကြီးသည်။

---

မိမိအရည်အချင်းကို မရပ်မနား တိုးတက်စေခြင်း

။ “ဘဝပါရမီ” ဆိုသည်မှာ ရာထူး၊ ငွေကြေး၊ အောင်မြင်မှုတို့ ပိုမိုရရှိလာခြင်းတစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။

ဤနေရာတွင် “ဘဝပါရမီ” ဟု ဆိုသည်မှာ ” မိမိရရှိထားသော ဘဝကို တန်ဖိုးရှိပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဘဝတစ်ခုဖြစ်လာအောင် တည်ဆောက်နိုင်သည့် အသိပညာ၊ အရည်အချင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ စိတ်ဓာတ်၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ကောင်းသောကြိုးစားအားထုတ်မှုများ စုပေါင်းဖြစ်ပေါ်လာသော ဘဝအရည်အသွေး ” ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘဝပါရမီပြည့်စုံလာဖို့ဆိုတာ ငွေကြေးတစ်ခုတည်း တိုးပွားလာခြင်းကို မဆိုလိုပါ။

အသိပညာတိုးလာရမည်။
အတွေ့အကြုံတိုးလာရမည်။
လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းလာရမည်။
စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်မှု တိုးလာရမည်။
အမှားကို ဝန်ခံနိုင်လာရမည်။
မိမိမသိသေးတာကို “မသိသေးဘူး” ဟု ပြောနိုင်လာရမည်။

အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ငွေကြေးပဲ တိုးလာပြီး ဉာဏ်ပညာမတိုးလာလျှင် ဘဝသည် ပြည့်စုံလာသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။

တစ်နေ့တစ်နေ့ မိမိကိုယ်ကို မနေ့ကထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်းလာအောင် ပြုပြင်နိုင်ခြင်းကပင် ဘဝတိုးတက်မှုဖြစ်သည်။

---

အချိန်ကို မိမိဘဝ၏ အရင်းအနှီးအဖြစ် မြင်ခြင်း

။ ငွေဆုံးရှုံးလျှင် ပြန်ရှာနိုင်သည်။ ပစ္စည်းပျောက်လျှင် ပြန်ဝယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကုန်လွန်သွားသောအချိန်ကို ပြန်ယူ၍ မရနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အချိန်သည် လူတိုင်းအတွက် တူညီစွာရရှိထားသည့် အဖိုးတန်အရင်းအနှီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခြင်းနှင့် တန်ဖိုးရှိသောအလုပ်ကို လုပ်နေခြင်း မတူပါ။ အချိန်ကုန်နေခြင်းနှင့် ဘဝတိုးတက်နေခြင်းလည်း မတူပါ။

မိမိ၏တစ်နေ့တာအချိန်ထဲမှာ

“ ဘာကို သင်ယူခဲ့သလဲ၊
ဘာကို ပြုပြင်ခဲ့သလဲ၊
ဘယ်သူ့ကို အကျိုးပြုခဲ့သလဲ၊
မိမိကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်တိုးတက်လာသလဲ” ဆိုတာကို ပြန်ကြည့်တတ်ဖို့ လိုသည်။

---

မိမိနှင့် မိမိ မနှိုင်းယှဉ်ခြင်း

။ လူတိုင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းသည် မတူကြပါ။ တစ်ယောက်က အသက်ငယ်စဉ်မှာ အောင်မြင်နိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးမှ အခွင့်အရေးရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က ငွေကြေးအခြေအနေကောင်းနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အခက်အခဲများကြားမှ ရုန်းကန်နေရနိုင်သည်။

သူတစ်ပါး၏ဘဝကို မိမိဘဝနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်နေခြင်းသည် မိမိ၏တန်ဖိုးကို မိမိလျှော့ချနေခြင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။
မနေ့က မိမိထက် ဒီနေ့မိမိ ပိုကောင်းလာသလားဆိုတာကိုသာ အဓိကကြည့်သင့်သည်။

“ မိမိ၏ပြိုင်ဘက်သည် သူတစ်ပါးမဟုတ်။ မနေ့က မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။”

---

မိသားစုရှိသူက မိသားစုကို အကြောင်းပြု၍ ကြီးထွားစေခြင်း

။ အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် တာဝန်များ ပိုများလာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုတာဝန်များကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုတည်းအဖြစ် မမြင်သင့်ပါ။

မိသားစုသည် လူတစ်ယောက်ကို သည်းခံတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ ခွင့်လွှတ်တတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ တာဝန်ယူတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ ကိုယ့်အတွက်တင်မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ပါးအတွက်ပါ စဉ်းစားတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုဘဝသည် မိမိ၏ဘဝပါရမီကို တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ မိသားစုရှိခြင်းကို မိမိ၏တိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်စေသည့် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးဘဲ “ မိမိ၏လူသားအရည်အသွေးကို ပိုမိုရင့်ကျက်လာစေသည့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းအဖြစ် အသုံးချတတ်ရန် ” ဖြစ်သည်။

---

တစ်ကိုယ်တည်းဘဝကိုလည်း အလဟဿမဖြစ်စေခြင်း

။ အိမ်ထောင်မရှိသူတစ်ယောက်အတွက်လည်း မိမိရဲ့အချိန်နှင့် လွတ်လပ်မှုကို တန်ဖိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ဖို့ လိုသည်။

မိသားစုတာဝန် နည်းပါးသည်ဆိုပြီး အချိန်ကို အပျော်အပါး၊ အလဟဿလုပ်ရပ်များနှင့် ကုန်ဆုံးသွားစေလျှင် လွတ်လပ်မှုသည် အကျိုးမရှိတော့ပါ။

အဲဒီအစား မိမိ၏ပညာ၊ အလုပ်အကိုင်၊ အနုပညာ၊ လူမှုရေးအကျိုးပြုလုပ်ငန်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရင့်ကျက်မှုနှင့် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို တိုးတက်အောင် အသုံးချနိုင်သည်။

” တာဝန်နည်းခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းရန် အကြောင်းပြချက်မဟုတ်။ မိမိဘဝကို ပိုမိုတည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။”

---

စိတ်ကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်

။ ဘဝတိုးတက်ရေးတွင် အပြင်ဘက်အောင်မြင်မှုများသာ မလုံလောက်ပါ။

ငွေကြေးတိုးလာသော်လည်း လောဘတိုးလာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။ ရာထူးတိုးလာသော်လည်း မာနတိုးလာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။ လူသိများလာသော်လည်း မေတ္တာလျော့လာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။

ထို့ကြောင့် မိမိ၏အတွင်းစိတ်ကိုလည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ပြန်ကြည့်ရမည်။

“ ဒေါသနည်းလာသလား။
မနာလိုစိတ်နည်းလာသလား။
သူတစ်ပါးအောင်မြင်မှုကို ဝမ်းမြောက်ပေးနိုင်လာသလား။
အမှားလုပ်မိလျှင် ဝန်ခံနိုင်လာသလား။
ကိုယ့်အပေါ် မကောင်းသူကိုပင် ခွင့်လွှတ်နိုင်လာသလား။”

ဤမေးခွန်းများ၏အဖြေသည် မိမိ၏အတွင်းဘဝ ဘယ်လောက်ရင့်ကျက်လာပြီလဲဆိုတာ ပြသပေးနိုင်သည်။

---

ရရှိသမျှကို သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချခြင်း

။ ဘဝပါရမီ ပြည့်စုံလာခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်သည် ” မိမိအတွက်သာ တိုးတက်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။” မိမိသိသောအသိပညာသည် သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိလာရမည်။
မိမိရရှိထားသော အင်အားသည် အားနည်းသူကို ကူညီနိုင်ရမည်။
မိမိရရှိထားသော အခွင့်အရေးသည် သူတစ်ပါးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးနိုင်ရမည်။

ဘဝသည် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် ရရှိလာခြင်းမဟုတ်ပါ။

မိမိဘဝကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ဘဝ အနည်းငယ်ကောင်းမွန်လာခဲ့လျှင် ထိုဘဝသည် အချည်းနှီးမဟုတ်တော့ပါ။

---

မိမိ၏ဘဝလမ်းကို မိမိမပျောက်စေခြင်း

။ ဘဝမှာ လူတိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်လမ်းတစ်ခု ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
တချို့လမ်းမှာ မိသားစုနှင့်အတူ လျှောက်ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ အောင်မြင်မှုများနှင့် တွေ့ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။

သို့သော် ဘယ်လမ်းဖြစ်ဖြစ် မိမိသိထားရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။

လမ်းခက်တာနဲ့ လမ်းမှားတာ မတူပါ။

အခက်အခဲရှိလို့ လက်လျှော့စရာမလိုပါ။ နှေးကွေးလို့လည်း ရပ်တန့်စရာမလိုပါ။ သူတစ်ပါးထက် နောက်ကျနေလို့လည်း မိမိဘဝကို တန်ဖိုးမဲ့သည်ဟု မထင်သင့်ပါ။

မိမိသွားရမည့်လမ်းကို သိပြီး တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လျှောက်နေခြင်းသည်ပင် ရုန်းကန်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်

လူတစ်ယောက်၏ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစေသည်မှာ အိမ်ထောင်ရှိခြင်း၊ မရှိခြင်း မဟုတ်ပါ။

ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။

ရာထူးကြီးခြင်း၊ နာမည်ကြီးခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။

မိမိရရှိထားသော ဘဝကို မည်မျှတာဝန်ယူခဲ့သလဲ၊ မိမိအရည်အချင်းကို မည်မျှတိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သလဲ၊ အခက်အခဲများကြားမှာ မည်မျှမတ်မတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သလဲ၊ မိမိ၏စိတ်ကို မည်မျှကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သလဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဘဝကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် မည်မျှအကျိုးရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာကသာ ပို၍အရေးကြီးသည်။

ဘဝပါရမီသည် တစ်နေ့တည်းနှင့် ပြည့်စုံလာသော အရာမဟုတ်ပါ။

နေ့စဉ်ရွေးချယ်မှုလေးများမှ စတင်သည်။
မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်မှုလေးများမှ စတင်သည်။
မလျှော့သောကြိုးစားမှုမှ စတင်သည်။
အခက်အခဲကြားက သည်းခံမှုမှ စတင်သည်။
သူတစ်ပါးအပေါ် ကောင်းကျိုးပြုလိုသော စိတ်မှ စတင်သည်။

ထို့ကြောင့်

“ ဘယ်လိုဘဝမျိုး ရရှိထားသလဲဆိုတာထက်၊ ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဘယ်လိုတန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချမလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။”

“ မိမိဘဝကို မိမိတည်ဆောက်ပါ။
မိမိအရည်အချင်းကို မိမိမြှင့်တင်ပါ။
မိမိစိတ်ကို မိမိပြုပြင်ပါ။
မိမိဘဝကို သူတစ်ပါးအတွက်လည်း အကျိုးရှိစေပါ။”

ထိုအခါမှသာ ရရှိထားသော လူ့ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဘဝ၊ တန်ဖိုးရှိသော ဘဝ၊ ပြည့်စုံလာသော ဘဝ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာမည်
ဖြစ်သည်။

---

နိဂုံးချုပ်

။ အဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်၏ဘဝတန်ဖိုးကို အိမ်ထောင်ရှိ၊ မရှိ၊ ချမ်းသာ၊ ဆင်းရဲ၊ ရာထူးရှိ၊ မရှိတို့ဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ “ မိမိရရှိထားသောဘဝကို မည်သို့အသုံးချခဲ့သလဲ ” ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။

အခက်အခဲကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သလား။
မိမိ၏အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သလား။
မိမိ၏စိတ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သလား။
မိမိရရှိထားသမျှကို သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်ခဲ့သလား။

ထိုမေးခွန်းများ၏အဖြေများထဲတွင် မိမိဘဝ၏တန်ဖိုးနှင့် အဓိပ္ပာယ်သည် တည်ရှိနေသည်။

” ဘဝက မိမိကို ဘာပေးခဲ့သလဲဆိုတာထက်၊ ပေးခဲ့သမျှကို မိမိက ဘယ်လိုတန်ဖိုးရှိအောင် ပြန်တည်ဆောက်ခဲ့သလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။”

ထို့ကြောင့် သူတစ်ပါး၏ဘဝကို မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မိမိလမ်းကို မိမိသိရှိစွာ လျှောက်ကြပါစို့။ အခက်အခဲကြားမှ မလျှော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို တည်ဆောက်ကြပါစို့။

” မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူပါ။
မိမိစိတ်ကို မိမိပြုပြင်ပါ။
မိမိရရှိသမျှကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချပါ။”

ထိုအခါ မိမိရရှိထားသော လူ့ဘဝသည် ရှင်သန်ရုံမျှမဟုတ်တော့ဘဲ

“မိမိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ အနည်းငယ်ပိုကောင်းလာခဲ့သည်” ဟု ပြောနိုင်သော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုချင်ပါသတည်း။

တောင်ကလေးဆရာတော်
(၁၄.၉.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

။တောင်ကလေးဆရာတော်၏
ဩဝါဒကထာကို ကြည်ညိုစွာ ဖွင့်ဆိုခြင်း။

ရေးသူ = ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၁၂ ) စက်တင်ဘာ (၂၀၂၆)။

[ စကားတိုတို၊ အဓိပ္ပာယ်နက်နက်]

ယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာ (၁၀ ) ချက်ကို ဖတ်ရှုရသည်။

စာသားက တိုသည်။
စကားက ရိုးသည်။
သို့သော် အတွေးက နက်သည်။

လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်လျှောက် မေးသင့်သော မေးခွန်းများကို စကား (၁၀ ) ချက်အတွင်း ထည့်သွင်းထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်မလဲ” ဆိုသည်ထက်
“ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။

“အချိန်ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ” ဆိုသည်ထက်
“ကျန်နေသေးတဲ့အချိန်ကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒကို ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ပါဠိတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ထုတ်နုတ်ထားသော စာသားဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အနိစ္စသဘော၊ မရဏဿတိ၊ အပ္ပမာဒသဘော၊ ကံနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား၊ မေတ္တာနှင့် လူ့ဘဝတန်ဖိုး တို့နှင့် အလွန်နီးစပ်သော ဘဝအမြင်တစ်ရပ်အဖြစ် မြင်နိုင်သည်။

၁။ အသက်ရှည်ခြင်းထက် ဘဝအဓိပ္ပာယ်ရှိခြင်း။

“ဘဝကို ရှည်အောင်နေဖို့ထက် အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် နေပါ” ဟူသော စကားသည် အလွန်လေးနက်သည်။

လူတိုင်း အသက်ရှည်ချင်ကြသည်။ အသက်ရှည်ခြင်းကို မည်သူမျှ မကန့်ကွက်နိုင်။

သို့သော် အသက်ရှည်ခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့် ဘဝတန်ဖိုး မပြည့်စုံနိုင်ပါ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း မည်သူ့အတွက်မျှ အကျိုးမပြုနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအသက်ရှင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားရမည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အသက်တာ မရှည်ခဲ့သော်လည်း မိဘကို ပြုစုခဲ့သူ၊ သားသမီးကို လူကောင်းဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ခဲ့သူ၊ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အကျိုးပြုခဲ့သူများ၏ ဘဝသည် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဘဝ၏ တိုင်းတာချက်သည် အသက်အရေအတွက်သာ မဟုတ်၊ အကျိုးအမြတ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ဖြစ်သည်။

၂။ အချိန်ကို မစောင့်ဘဲ တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချခြင်း။

“အချိန်ကုန်တာကို မစောင့်ပါနဲ့။ အချိန်ကို တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချပါ” ဟူသော ဩဝါဒသည် လူတိုင်းအတွက် လိုအပ်သော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

အချိန်သည် တိတ်တိတ်လေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ငွေဆုံးရှုံးလျှင် ပြန်ရှာနိုင်သည်။
ပစ္စည်းပျောက်လျှင် ပြန်ဝယ်နိုင်သည်။
အခွင့်အရေးတချို့လည်း ပြန်ရနိုင်သည်။

သို့သော် ကုန်ဆုံးသွားသောအချိန်ကို ပြန်ဝယ်၍ မရနိုင်။

ထို့ကြောင့် ပညာရှင်တို့၏ ဘဝအမြင်တွင်လည်း အချိန်ကို တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်ဖြင့် ကြည့်လျှင်လည်း အပ္ပမာဒဟူသော သတိရှိခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။

ယနေ့လုပ်ရမည့် ကောင်းမှုကို မနက်ဖြန်သို့ မရွှေ့သင့်။

ယနေ့ပြောသင့်သော စကားကိုလည်း မပြောဘဲ မထားသင့်။

ယနေ့ပြင်သင့်သော အကျင့်ကိုလည်း “နောက်မှပြင်မယ်” ဟု မဆိုသင့်။

၃။ သူတစ်ပါးဘဝနှင့် ကိုယ့်ဘဝကို မနှိုင်းယှဉ်ပါနှင့်။

လူ့ဘဝတွင် စိတ်ပင်ပန်းစရာအကောင်းဆုံး အရာတစ်ခုမှာ မိမိဘဝကို သူတစ်ပါးဘဝနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့မှာ အိမ်ကြီးရှိသည်။
ငါ့မှာ မရှိ။
သူ့မှာ ငွေများသည်။
ငါ့မှာ မရှိ။
သူ့သားသမီး အောင်မြင်သည်။
ငါ့သားသမီး မအောင်မြင်သေး။

ဤသို့ နှိုင်းယှဉ်နေခြင်းသည် မိမိရှိပြီးသားအရာများ၏ တန်ဖိုးကို မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတတ်သည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်။

သူတစ်ပါး၏ လမ်းကို မိမိ၏လမ်းနှင့် မတိုင်းသင့်။

မိမိ၏ မနေ့ကထက် ယနေ့ ပိုကောင်းလာခြင်း ကိုသာ မိမိ၏ တိုးတက်မှုအဖြစ် ကြည့်သင့်သည်။

၄။ အမှားသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမဟုတ်၊ သင်ခန်းစာမယူခြင်းကသာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း။

“မနေ့ကအမှားကို သင်ခန်းစာယူပါ။ ဒီနေ့မှာ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့” ဆိုသည်မှာ ဘဝအတွက် အလွန်လက်တွေ့ကျသော အကြံပြုချက်ဖြစ်သည်။

လူဆိုသည်မှာ အမှားမလုပ်သူ မဟုတ်ပါ။

အမှားလုပ်တတ်သည်။
လဲကျတတ်သည်။
မှားယွင်းတတ်သည်။

သို့သော် အမှားကို ပြန်ကြည့်ပြီး “ငါ ဘာသင်ယူရမလဲ” ဟု မေးနိုင်သူသည် တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာသည်။

အမှားတစ်ခုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ပြီး အကြောင်းပြချက်ပေးနေခြင်းထက်၊ တစ်ကြိမ်မှားပြီး ပြန်ပြင်နိုင်ခြင်းက ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရမည်။ သို့သော် အတိတ်ထဲတွင် နေမနေသင့်။

အတိတ်သည် သင်ခန်းစာဖြစ်ရမည်။ အကျဉ်းထောင် မဖြစ်သင့်။

၅။ အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်လွန်းပြီး ယနေ့ကို မပျက်စီးစေပါနှင့်။

အနာဂတ်ကို စဉ်းစားခြင်းသည် ကောင်းသည်။

ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။

သို့သော် အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်လွန်း၍ ယနေ့၏ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင် ထိုစိုးရိမ်မှုသည် မိမိဘဝကို အကျိုးမပြုတော့။

မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မလဲ မသိသေး။

သို့သော် ယနေ့ မည်သို့နေထိုင်မည်ကိုတော့ မိမိရွေးချယ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်သော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်ကို မပျက်စီးစေ။

ယနေ့ကောင်းကောင်းနေခြင်း၊ ယနေ့ကောင်းမှုလုပ်ခြင်း၊ ယနေ့တာဝန်ကျေပွန်ခြင်းသည်ပင် အနာဂတ်အတွက် အကောင်းဆုံးပြင်ဆင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၆။ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ရှိပါ၊ သို့သော် သူတစ်ပါးကို မနင်းပါနှင့်။

လူတိုင်းတွင် မိမိ၏ အိပ်မက်ရှိသင့်သည်။

အိပ်မက်မရှိသောဘဝသည် ဦးတည်ချက်မရှိသော ခရီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

သို့သော် မိမိအောင်မြင်ရေးအတွက် သူတစ်ပါးကို နင်းချေခြင်း၊ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း၊ မတရားယူခြင်းတို့ကို အောင်မြင်မှုဟု မခေါ်နိုင်။

အောင်မြင်မှု၏ အမြင့်ကိုသာ မကြည့်သင့်။

ထိုအမြင့်သို့ မည်သည့်လမ်းဖြင့် တက်ခဲ့သနည်း ကိုလည်း ကြည့်ရမည်။

ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသော အောင်မြင်မှုသည် အပြင်ပန်းတွင် ကြီးမားသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိနိုင်။

ထို့ကြောင့် အိပ်မက်ရှိပါ။ ကြိုးစားပါ။ အောင်မြင်ပါ။

သို့သော် သူတစ်ပါး၏ မျက်ရည်ပေါ်မှာ ကိုယ့်အောင်မြင်မှုကို မတည်ဆောက်ပါနှင့်။

၇။ အရေးကြီးတာကို အရေးမကြီးတာနဲ့ မလဲပါနဲ့။

ဘဝတွင် တန်ဖိုးရှိသောအရာများကို တစ်ခါတစ်ရံ မသိမသာ ဆုံးရှုံးတတ်ကြသည်။

ငွေရှာဖို့ မိသားစုကို မေ့သွားတတ်သည်။

အောင်မြင်မှုရှာဖို့ ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်။

အလုပ်များလွန်း၍ မိဘနှင့် စကားမပြောဖြစ်တော့။

အရေးမကြီးသော အငြင်းပွားမှုများအတွက် အချိန်ကုန်ပြီး အရေးကြီးသော ဆက်ဆံရေးများကို ပျက်စီးစေတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိကိုယ်ကို မေးသင့်သည်။

“ငါ အခုလိုက်ရှာနေတာက တကယ်အရေးကြီးတာလား။ ငါ လက်လွှတ်နေမိတာက ပိုအရေးကြီးနေတာလား”

ဤမေးခွန်းသည် ဘဝကို ပြန်စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။

၈။ ကျန်းမာခြင်း၏တန်ဖိုးကို ကျန်းမာနေချိန်မှာ သိပါ။

ကျန်းမာနေချိန်တွင် ကျန်းမာရေးသည် သာမန်အရာတစ်ခုလို ထင်ရတတ်သည်။

သို့သော် နာမကျန်းဖြစ်လာသောအခါမှ ကျန်းမာခြင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမာရေးကို ဆုံးရှုံးပြီးမှ တန်ဖိုးမသိဘဲ၊ ကျန်းမာနေချိန်ကတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို စောင့်ရှောက်သင့်သည်။

အစားအသောက်၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် စိတ်ကျန်းမာရေးတို့ကိုလည်း အလေးထားသင့်သည်။

ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်များစွာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အခြေခံအင်အားမှာ ကျန်းမာရေးပင် ဖြစ်သည်။

၉။ ချစ်ရသူတွေကို ချစ်ကြောင်းပြောဖို့ မနှောင့်နှေးပါနဲ့။

ဤအချက်သည် အလွန်နူးညံ့သော်လည်း အလွန်လေးနက်သည်။

မိဘကို ချစ်သည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေစဉ် ပြောပါ။

ဇနီး၊ ခင်ပွန်း၊ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေများကို တန်ဖိုးထားသည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေစဉ် ပြပါ။

လူအများသည် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသောအခါမှ “သူ့ကို ငါ အရမ်းချစ်ခဲ့တာ” ဟု ပြောတတ်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်သောစကားကို ကြားမည့်သူ မရှိတော့နိုင်။

ထို့ကြောင့် ချစ်ခြင်းကို နှောင့်နှေးမထားသင့်။

တောင်းပန်သင့်လျှင် ယနေ့တောင်းပန်ပါ။

ကျေးဇူးတင်သင့်လျှင် ယနေ့ကျေးဇူးတင်ပါ။

ချစ်ကြောင်းပြောသင့်လျှင် ယနေ့ပြောပါ။

မနက်ဖြန်ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် အာမခံထားသောနေ့ မဟုတ်ပါ။

၁၀။ သေခြင်းကို သိခြင်းသည် ယနေ့ကို တန်ဖိုးထားတတ်စေသည်။

“တစ်နေ့သေဆုံးရမယ်ဆိုတာ သိထားရင် ဒီနေ့ကို အကောင်းဆုံးအသုံးချပါ” ဟူသော နောက်ဆုံးဩဝါဒသည် ပထမအချက်မှ နဝမအချက်အထိကို ပြန်လည်စုစည်းပေးသည်။

လူသည် မွေးဖွားလာသည်နှင့် တစ်နေ့သေဆုံးရမည်။

ဤအချက်သည် ကြောက်စရာအဖြစ်သာ မမြင်သင့်။

သေခြင်းကို သိခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားတတ်စေသည်။

မရဏဿတိဆိုသည်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်ရန် မဟုတ်။

“ငါ တစ်နေ့သေမယ်” ဟူသော သတိကြောင့်

မကောင်းတာကို ရှောင်နိုင်သည်။
ကောင်းတာကို မြန်မြန်လုပ်နိုင်သည်။
မုန်းတီးမှုကို လျှော့နိုင်သည်။
ခွင့်လွှတ်တတ်လာသည်။
ချစ်ရသူကို တန်ဖိုးထားတတ်လာသည်။
အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတော့။

ထို့ကြောင့် သေခြင်းကို သတိရခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိစေသော သတိပညာတစ်မျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အထူးဖွင့်ဆိုချက်
။ ပါဠိတော်၏ တိုက်ရိုက်စကားမဟုတ်သော်လည်း သဘောတရားနှင့် နီးစပ်ခြင်း

တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာကို ဖတ်သောအခါ အရေးကြီးဆုံး ခွဲခြားသိမြင်ရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။

ဤစကား (၁၀ ) ချက်ကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ပါဠိတော်လာ စကားတော်များအဖြစ် တိုက်ရိုက်သတ်မှတ်၍ မသင့်။

သို့သော် ပါဠိတော်၏ အဓိကသဘောတရားများနှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝသုံးသပ်ချက်များ အဖြစ် ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။

အနိစ္စကို သိခြင်းက ယနေ့ကို တန်ဖိုးထားစေသည်။

အပ္ပမာဒကို သိခြင်းက အချိန်ကို အလဟဿမဖြုန်းစေသည်။

ကံသဘောကို သိခြင်းက သူတစ်ပါးကို မနင်းချေဘဲ မိမိ၏ အကျင့်ကို စောင့်ထိန်းစေသည်။

မရဏဿတိက အသက်ရှင်နေသောအချိန်ကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချစေသည်။

မေတ္တာက ချစ်ရသူများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ပြသစေသည်။

ဤသို့ကြည့်လျှင် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ပါဠိတော်ကို တိုက်ရိုက်ကိုးကားထားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ လူ့ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချရန် လမ်းညွှန်ပေးသော လက်တွေ့ဘဝဩဝါဒ တစ်ရပ်အဖြစ် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ပညာရှင်တို့၏ ဘဝအမြင်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေခြင်း

ခေတ်အဆက်ဆက် ပညာရှင်များ၏ ဘဝအတွေးအခေါ်များတွင်လည်း “အသက်ရှည်ခြင်းထက် ဘဝအရည်အသွေး”၊ “အချိန်၏တန်ဖိုး”၊ “မိမိဘဝကို မိမိတည်ဆောက်ခြင်း”၊ “သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေဘဲ အောင်မြင်ခြင်း” စသည့် အယူအဆများကို အလေးထားခဲ့ကြသည်။

ထိုအမြင်များသည် ဘာသာရေးတစ်ရပ်တည်း၏ အတွေးမဟုတ်။

လူ့ယဉ်ကျေးမှုအမျိုးမျိုးတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်၊ အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရန်၊ အခြားသူများကို လေးစားရန်၊ မိမိဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် တည်ဆောက်ရန် ဟူသော အခြေခံအမြင်များ တွေ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ဘာသာရေးအယူအဆတစ်ခုတည်းကိုသာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်။

လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မည်သို့နေထိုင်သင့်သနည်း ဟူသော မေးခွန်းကိုပါ ပြန်လည်မေးမြန်းစေသည်။

နိဂုံး
[ ဘဝဆိုတာ အချိန်ပမာဏမဟုတ်၊ အဓိပ္ပာယ်ပမာဏ]

တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ယနေ့ဩဝါဒ (၁၀ ) ချက်ကို ပြန်ဖတ်ကြည့်လျှင် အဆုံးတွင် အချက်တစ်ချက်တည်းသို့ ရောက်လာသည်။

ဘဝကို အလဟဿမဖြုန်းပါနှင့်။

မနေ့က ပြန်မလာတော့။

မနက်ဖြန် ရောက်မရောက် မသေချာ။

သေချာတာက ယနေ့။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ကို တန်ဖိုးရှိအောင် နေပါ။

မိဘရှိနေသေးလျှင် တန်ဖိုးထားပါ။

ချစ်ရသူရှိနေသေးလျှင် ချစ်ပါ။

ကျန်းမာနေသေးလျှင် ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ပါ။

အမှားရှိခဲ့လျှင် ပြင်ပါ။

အိပ်မက်ရှိလျှင် တရားမျှတသောနည်းဖြင့် ကြိုးစားပါ။

အချိန်ရှိသေးလျှင် ကောင်းမှုလုပ်ပါ။

တစ်နေ့သေဆုံးရမည်ကို သတိရပါ။

သို့သော် သေခြင်းကို ကြောက်၍ မနေပါနှင့်။

သေခြင်းကို သတိရပြီး အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားပါ။

တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာသည် စာကြောင်း (၁၀ ) ကြောင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်လျှောက် လိုက်နာသင့်သော သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ဘဝသည် မည်မျှရှည်မည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်။

သို့သော် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသော ယနေ့ကို မည်သို့အသုံးချမည်ဆိုသည်ကိုတော့ မိမိတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်

အသက်ရှည်ဖို့သာ မကြိုးစားပါနှင့်။
အသက်ရှင်နေသည့်နေ့ရက်တိုင်း အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် နေကြပါစို့။

— ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿ကရင်ပြည်နယ် ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် ကရင်ပြည်နယ်နေ့🌿

ရေးသားသူ = ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
Unauthorized copying or distribution of my manuscript is strictly prohibited.

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်နှင့် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေတို့၏ သမိုင်းစကားဝိုင်း

ဦးရွှေအောင်
ဦးအောင်ဖေရေ… ကရင်ပြည်နယ်နေ့ဆိုရင် နှစ်တိုင်း နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့ရောက်တိုင်း အမှတ်ရကြပါတယ်။ ပွဲတော်တွေကျင်းပကြတယ်။ လူတွေစုဝေးကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကရင်ပြည်နယ် ဘယ်လိုပေါ်ပေါက်လာတယ်၊ ဘာကြောင့် ဒီနေ့ကို ကရင်ပြည်နယ်နေ့လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတာကိုတော့ လူတိုင်း သိကြတာမဟုတ်ဘူးနော်။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကရင်ပြည်နယ်နေ့ကို ပွဲတော်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ မကြည့်ဘဲ သမိုင်းနောက်ခံကိုပါ ပြန်ကြည့်သင့်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ၁၉၅၁၊ ၁၉၅၂ နဲ့ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွေကို သေချာခွဲကြည့်ဖို့ လိုတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို အစကနေ စပြောကြရအောင်။ ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ တရားဝင်သမိုင်းကို ဘယ်ကစရမလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
အဓိကမှတ်တိုင်ကတော့ ၁၉၅၁ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့ ပါ။ အဲဒီနေ့မှာ ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေ ပြင်ဆင်ချက်အက်ဥပဒေ အမှတ် ၆၂ ကို ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီဥပဒေအရ အဲဒီအချိန်က သံလွင်ခရိုင်လို့ ခေါ်တဲ့ နယ်မြေကို ပြည်ထောင်စုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး နောင်မှာ ကရင်ပြည်နယ် လို့ ခေါ်တွင်စေခဲ့တာပါ။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို လူတွေပြောနေကြတဲ့ “၁၉၅၂ ခုနှစ်မှ ကရင်ပြည်နယ် ပေါ်ပေါက်တယ်” ဆိုတာက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီမှာ နည်းနည်း ခွဲခြားနားလည်ရမယ်။ ဥပဒေအရ ပြည်နယ်ကို သတ်မှတ်ဖွဲ့စည်းတာက ၁၉၅၁ ခုနှစ် ဖြစ်တယ်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှာတော့ ကရင်ပြည်နယ် နယ်မြေတိုးချဲ့ရေးအက်ဥပဒေ အမှတ် ၁၄ ထပ်မံပြဋ္ဌာန်းပြီး ဆက်စပ်ကရင်ဒေသတွေကို ပြည်နယ်အတွင်း ထပ်မံထည့်သွင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်

၁၉၅၁ = ကရင်ပြည်နယ်ကို ဥပဒေအရ သတ်မှတ်ဖွဲ့စည်းခြင်း။
၁၉၅၂ = နယ်မြေတိုးချဲ့ခြင်း။

လို့ ခွဲထားရင် ပိုတိကျပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါ အရေးကြီးတယ်။ သမိုင်းဆိုတာ နှစ်တစ်နှစ်ကိုပဲ မှတ်ထားရုံနဲ့ မပြီးဘူး။ ဘာကို ဘယ်နှစ်မှာ လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ခွဲသိမှ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို နားလည်နိုင်တာပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
မှန်ပါတယ်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှာ နယ်မြေတိုးချဲ့တဲ့အခါ ဘားအံ၊ သံတောင်ကြီး၊ လှိုင်းဘွဲ၊ ကော့ကရိတ်၊ ကြာအင်းဆိပ်ကြီး စတဲ့ ဒေသတွေဟာ ကရင်ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပါဝင်လာခဲ့ပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒီတော့ ကရင်ပြည်နယ်ဆိုတာ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ယနေ့မြင်နေရတဲ့ နယ်မြေပုံအတိုင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပါ။ နယ်မြေဖွဲ့စည်းပုံဟာ အဆင့်ဆင့် ဖြစ်လာတာပါ။ ၁၉၅၄ နဲ့ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွေမှာလည်း အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေ သတ်မှတ်ချက်တွေ ဆက်လက်ပြောင်းလဲလာပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ပြီးတော့ ကရင်ပြည်နယ်နေ့နဲ့ ဆက်စပ်လာတာက နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့ပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာလည်း လူတော်တော်များများ ရောထွေးတတ်ကြတယ်။

၁၉၅၁ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက် က ကရင်ပြည်နယ်ကို ဥပဒေအရ သတ်မှတ်တဲ့နေ့။

၁၉၅၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက် ကတော့ ကရင်ပြည်နယ်နေ့အဖြစ် ပထမဆုံး အထိမ်းအမှတ်ကျင်းပတဲ့နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ကရင်ပြည်နယ်နေ့ကို ၁၉၅၁ ခုနှစ်ကတည်းက ကျင်းပခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
မဟုတ်ပါဘူး။ ၁၉၅၁ ခုနှစ်က ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းတဲ့နေ့ ဖြစ်ပြီး ၁၉၅၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့မှာ ပထမဆုံး ကရင်ပြည်နယ်နေ့အဖြစ် ကျင်းပခဲ့တာပါ။

ဦးရွှေအောင်
ဒါက တကယ်ကို မှတ်သားသင့်တဲ့ အချက်ပဲ။ သမိုင်းကို ရက်စွဲတစ်ခုတည်းနဲ့ မှတ်ထားရင် လွဲနိုင်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒါကြောင့် ကရင်ပြည်နယ်နေ့ကို ပြန်ပြောတဲ့အခါ “၁၉၅၁ ခုနှစ်မှာ ကရင်ပြည်နယ်ကို ဥပဒေအရ သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၅ ခုနှစ်မှာ နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့ကို ကရင်ပြည်နယ်နေ့အဖြစ် စတင်ကျင်းပခဲ့တယ်” လို့ ပြောရင် ပိုရှင်းပါတယ်။

⸻

မြို့နယ်ခုနစ်မြို့နယ် ဖြစ်လာပုံ

ဦးရွှေအောင်
မြဝတီကရော ဘယ်အချိန်မှာ ကရင်ပြည်နယ်ထဲ ပါလာတာလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
၁၉၆၀ ခုနှစ် မတ်လ ၁ ရက်နေ့မှာ မြဝတီကို မြို့နယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ကရင်ပြည်နယ်မှာ မြို့နယ်ခုနစ်မြို့နယ် ရှိလာခဲ့ပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ နယ်မြေဖွဲ့စည်းပုံက ၁၉၅၁ ကနေ ၁၉၆၀ အထိ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလာတာပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်စဉ်အလိုက်ကြည့်မှ သမိုင်းက ပိုရှင်းလာတယ်။

⸻

၁၉၆၂ နောက်ပိုင်း

ဦးရွှေအောင်
၁၉၆၂ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းကရော ဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
၁၉၆၂ ခုနှစ်မှာ နိုင်ငံရေးအာဏာပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်နဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ်တွေ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်လည်း အဲဒီအပြောင်းအလဲရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ အုပ်ချုပ်ရေးပုံစံ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိသလို တစ်ဖက်မှာလည်း ကရင်ပြည်နယ်အတွင်း လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ကရင်ပြည်နယ်သမိုင်းဟာ အုပ်ချုပ်ရေးသမိုင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီလိုပဲ။ အုပ်ချုပ်ရေးသမိုင်း၊ နိုင်ငံရေးသမိုင်း၊ တိုင်းရင်းသားရေးရာသမိုင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးသမိုင်းတွေ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

⸻

ကရင်ပြည်နယ်အမည် ပြောင်းလဲခဲ့သည့်ကာလ

ဦးရွှေအောင်
အမည်ပိုင်းမှာလည်း ပြောင်းလဲခဲ့တယ်လို့ သိရတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်မှာ ကရင်ပြည်နယ်ကို “ကော့သူးလေပြည်နယ်” လို့ အမည်ပြောင်းခေါ်ခဲ့တဲ့ ကာလရှိပါတယ်။

နောက်ပိုင်း ၁၉၇၄ ခုနှစ်မှာတော့ “ကရင်ပြည်နယ်” ဆိုတဲ့ အမည်ကို ပြန်လည်အသုံးပြုလာပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
“ကော့သူးလေ” ဆိုတဲ့ အမည်ကိုလည်း ကရင်လူမျိုးတွေရဲ့ နိုင်ငံရေးသမိုင်းနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး သီးခြားအဓိပ္ပာယ်ရှိတာကြောင့် တရားဝင်ပြည်နယ်အမည်နဲ့ မရောသင့်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ အမည်တစ်ခုတည်းကိုကြည့်ပြီး နိုင်ငံရေးသမိုင်းအားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်လို့ မရပါဘူး။ ဘယ်ကာလမှာ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းက ဘယ်လိုသုံးခဲ့သလဲဆိုတာပါ ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။

⸻

၁၉၈၈ နောက်ပိုင်း

ဦးရွှေအောင်
၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီးရှုပ်ထွေးလာတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား။

ဦးအောင်ဖေ —
ရပါတယ်။ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲတွေနဲ့အတူ လုံခြုံရေး၊ စစ်ရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲလာပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ကရင်ပြည်နယ်ဟာ နယ်စပ်ဒေသဖြစ်တဲ့အတွက် နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး၊ လူမှုရေးဆက်ဆံမှုနဲ့ လုံခြုံရေးကိစ္စတွေကလည်း အရေးကြီးလာပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုအခြေအနေရှိရှိ ပြည်သူတွေအတွက် အရေးကြီးဆုံးက ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးပါပဲ။

⸻

၂၀၀၈ ခုနှစ်နဲ့ ကရင်ပြည်နယ်

ဦးရွှေအောင်
၂၀၀၈ ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ကရင်ပြည်နယ်ကတော့ ပြည်နယ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်ရှိနေတယ်ပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ ပြည်နယ်လွှတ်တော်၊ ပြည်နယ်အစိုးရနဲ့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံတွေ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ပြည်နယ်တွေရဲ့ အာဏာဘယ်လောက်ရှိသင့်သလဲ၊ သဘာဝသယံဇာတတွေကို ဘယ်လိုစီမံသင့်သလဲ၊ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်နဲ့ ဖက်ဒရယ်စနစ်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်သင့်သလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေကတော့ ဆက်ပြီး နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးစရာတွေ ဖြစ်နေဆဲပါ။

ဦးရွှေအောင်
ဒါကြောင့် ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ တရားဝင်ဖွဲ့စည်းမှုသမိုင်းနဲ့ ကရင်လူမျိုးတွေရဲ့ နိုင်ငံရေးမျှော်မှန်းချက်သမိုင်းကို သီးခြားခွဲကြည့်ဖို့ လိုတယ်ပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒါ အရေးကြီးဆုံးအချက်တစ်ခုပါပဲ။

⸻

ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်စဉ်

ဦးရွှေအောင်
ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်စဉ်ဘက်ကို ရောက်လာတော့ ၂၀၁၅ ခုနှစ်ကလည်း အရေးကြီးတဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်တယ်နော်။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ ၂၀၁၅ ခုနှစ်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှု ရပ်စဲရေးသဘောတူစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ကရင်လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေလည်း ဒီဖြစ်စဉ်မှာ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ စာချုပ်တစ်စောင်နဲ့ ပြီးသွားတာမဟုတ်ပါဘူး။

ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရတယ်။
နိုင်ငံရေးပြဿနာတွေ ဆွေးနွေးရတယ်။
တန်းတူညီမျှမှုကို အကောင်အထည်ဖော်ရတယ်။
အနာဂတ်ပြည်ထောင်စု ဘယ်လိုဖြစ်သင့်သလဲဆိုတာ အားလုံးပါဝင်ပြီး စဉ်းစားရတယ်။

⸻

ကရင်ပြည်နယ်နေ့၏ အဓိပ္ပာယ်

ဦးရွှေအောင်
ဦးအောင်ဖေပြောတာနားထောင်ရင်း ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတာက ကရင်ပြည်နယ်နေ့ဆိုတာ သမိုင်းကို သတိရရုံနဲ့ မပြီးသင့်ဘူးထင်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ မြင်ပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်နေ့ဟာ ကရင်ပြည်နယ် ဘယ်လိုပေါ်ပေါက်လာတယ်ဆိုတာ ပြန်လည်သတိရရမယ့်နေ့ ဖြစ်သလို၊ အတိတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြန်လည်သင်ခန်းစာယူရမယ့်နေ့လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ပြည်နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြတဲ့ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အချင်းချင်း ပိုပြီးနားလည်လာဖို့၊ မတူကွဲပြားမှုတွေကို လေးစားလာဖို့နဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အနာဂတ်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ကရင်ပြည်နယ်နေ့ကို “မိမိတို့ရဲ့ သမိုင်းကို ဂုဏ်ပြုတဲ့နေ့” လို့ပဲ မထားဘဲ “မိမိတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြန်စဉ်းစားတဲ့နေ့” လို့ပါ သတ်မှတ်ရမယ်ပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြည့်စုံပါတယ်။

သမိုင်းကို သိတာဟာ အတိတ်ကို သိဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။

အတိတ်မှာ ဘာမှားခဲ့သလဲ သိဖို့၊
ဘာတွေကို ထိန်းသိမ်းသင့်သလဲ သိဖို့၊
မနက်ဖြန်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ သိဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

ရပ်ဝေးရပ်နီးမှ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအား ဖိတ်ခေါ်ခြင်း

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ့် ကရင်ပြည်နယ်နေ့အတွက် ရပ်ဝေးရပ်နီးက ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြရအောင်။

ဦးအောင်ဖေ
ကောင်းပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်နေ့အခါသမယမှာ ရပ်ဝေးရပ်နီးက လာရောက်ကြမယ့် တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုမောင်နှမများအားလုံးကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်ကို လာကြပါ။

မိတ်ဆွေဟောင်းတွေနဲ့ ပြန်ဆုံကြပါ။

ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုတွေကို အတူတူ ခံစားကြပါ။

တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ ရိုးရာဓလေ့တွေကို လေးစားကြပါ။

အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး အနာဂတ်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အတူတူရှာကြပါ။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်ပါတယ်။ ကရင်ပြည်နယ်နေ့ဟာ ကရင်လူမျိုးတွေအတွက်သာမက ကရင်ပြည်နယ်အတွင်း အတူတကွ နေထိုင်ကြတဲ့ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုမောင်နှမအားလုံးအတွက်လည်း နွေးထွေးတဲ့ တွေ့ဆုံရာနေ့ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ခွဲခြားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။

သမိုင်းကို မှန်မှန်သိပြီး အချင်းချင်း ပိုနားလည်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ကရင်ပြည်နယ်နေ့မှာ အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မေတ္တာရှိကြပါစေ။

အချင်းချင်း လေးစားကြပါစေ။

ငြိမ်းချမ်းရေးကို တန်ဖိုးထားကြပါစေ။

⸻

နှုတ်ခွန်းဆက်စကား

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ဒီနှစ် ကရင်ပြည်နယ်နေ့အတွက် နောက်ဆုံးစကားလေး ပြောကြရအောင်။

ဦးအောင်ဖေ
ကောင်းပါပြီ။

ကရင်ပြည်နယ်နေ့ အခါသမယမှာ ရပ်ဝေးရပ်နီးမှ လာရောက်ကြမယ့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအားလုံး

ခရီးလမ်း အဆင်ပြေကြပါစေ။

မိသားစုတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ကြပါစေ။

မိတ်ဆွေဟောင်းတွေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြန်ဆုံနိုင်ကြပါစေ။

ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုတွေကို အတူတကွ ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။

မတူကွဲပြားမှုတွေကြားမှာ နားလည်မှုတွေ ပိုမိုတိုးပွားကြပါစေ။

ကရင်ပြည်နယ်ဟာ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၊ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးခြင်းနဲ့ လူမျိုးပေါင်းစုံ အတူတကွ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ ပြည်နယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပါစေ။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒီဆုမွန်နဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးရဲ့ သမိုင်းစကားဝိုင်းကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်ပါတယ်။ သမိုင်းကို မမေ့ကြပါနဲ့။ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူကြပါ။ အနာဂတ်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်ကြပါ။

အှ်ဆံင်းလာႋဆာ် — ကျန်းမာပါစေ။

ကရင်ပြည်နယ်နေ့ အခါသမယမှစ၍ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုမောင်နှမများအားလုံး ကိုယ်ကျန်းမာ၊ စိတ်ချမ်းသာကြပါစေ။

သမိုင်းကို မမေ့၊
အချင်းချင်း မမုန်း၊
မတူတာကို လေးစား၊
အနာဂတ်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။

🍀လောကရေးရာ ဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ လောကမှာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘက်ကပဲ
မှန်နေမယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။

၂။ အောင်မြင်ခြင်းနဲ့ ကျရှုံးခြင်းဟာ
အလှည့်ကျလာတတ်ပါတယ်။

၃။ လူတွေက ကိုယ့်ကို အမြဲနားလည်ပေး
မယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။

၄။ ရရှိတဲ့အရာကို တန်ဖိုးထားပါ။
မရသေးတဲ့အရာကို မတောင့်တလွန်းပါ
နဲ့။

၅။ ငွေရှိတာထက် ငွေကို မှန်ကန်စွာ
အသုံးချတတ်ဖို့ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

၆။ အခွင့်အရေးရတဲ့အခါ သူတစ်ပါးကို
မနစ်နာစေဘဲ အသုံးချပါ။

၇။ အာဏာ၊ ငွေကြေး၊ ရာထူးဆိုတာ
အမြဲတမ်း ကိုယ့်အပိုင်မဟုတ်ပါဘူး။

၈။ လောကဓံကောင်းတဲ့အချိန်မှာ
မမေ့မလျော့ပါနဲ့။ လောကဓံဆိုးတဲ့
အချိန်မှာ မကြောက်မရွံ့ပါနဲ့။

၉။ လူ့ဘဝမှာ အရာရာကို ရရှိဖို့
မဖြစ်နိုင်သလို အရာရာကို ဆုံးရှုံးဖို့
လည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

၁၀။ လောကကို အနိုင်ယူဖို့ထက်
ကိုယ့်စိတ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့
ကြိုးစားပါ။

   တောင်ကလေးဆရာတော်
      (၁၁.၉.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

🌿ဂန္ဒီ၏ အဟိံသအတွေးနှင့် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဟိံသ၊ အာဃာတအတွေး🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ရေးသားသူ = ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
Unauthorized copying or distribution of my manuscript is strictly prohibited.

[မတူညီသော လမ်းကြောင်းနှစ်ခုမှ အကြမ်းမဖက်ခြင်းကို နားလည်ခြင်း]

⸻

အပိုင်း (၁) — “အဟိံသ” ဆိုတာ ဘာလဲ

အဟိံသ ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မညှဉ်းဆဲခြင်း၊ မထိခိုက်စေခြင်း၊ အကြမ်းမဖက်ခြင်း ဟူသော သဘောဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂန္ဒီ၏ အဟိံသနှင့် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဟိံသတို့သည် အဓိပ္ပါယ်အချို့ ဆင်တူသော်လည်း အတွေးအခေါ်၏ အခြေခံ၊ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လက်တွေ့အသုံးချမှုတွင် မတူညီပါ။

ထို့ကြောင့်
“နှစ်ခုစလုံး အကြမ်းမဖက်ဘူး” ဆိုတာမှန်သော်လည်း “နှစ်ခုစလုံးဟာ အယူအဆတစ်ခုတည်း” လို့ မဆိုနိုင်ပါ။

ဒီကွာခြားချက်ကို သိထားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၂) — ဂန္ဒီ၏ အဟိံသအတွေး

ဂန္ဒီအတွက် အဟိံသသည် လူတစ်ယောက်ကို မရိုက်နှက်ခြင်း လောက်နဲ့ မပြီးပါဘူး။

သူ့အမြင်မှာ အဟိံသဟာ ဘဝကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

သူ၏ အတွေးမှာ အဓိကအားဖြင့်—

• အမှန်တရားကို စွဲကိုင်ခြင်း
• အကြမ်းမဖက်ခြင်း
• မုန်းတီးမှုကို မတုံ့ပြန်ခြင်း
• လက်စားမချေခြင်း
• ကိုယ်ကျိုးစွန့်နိုင်ခြင်း
• မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း

တို့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးဆုံးအချက်တစ်ခုရှိပါတယ်။

ဂန္ဒီ၏ အဟိံသသည် “မတရားမှုကို လက်ခံခြင်း” မဟုတ်

ဥပမာ

လူတစ်ဦးကို မတရားပြုမူခံနေရတယ်ဆိုပါစို့။

အဟိံသဆိုပြီး “ဘာမှမလုပ်နဲ့။ သည်းခံလိုက်”

လို့ ဆိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဂန္ဒီအတွေးမှာ မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်နိုင်ပါတယ်။

သို့သော် ဆန့်ကျင်ရာမှာ
“ငါ့ကို နာကျင်စေလို့ မင်းကိုလည်း နာကျင်အောင် ပြန်လုပ်မယ်”

ဆိုတဲ့ လက်စားချေစိတ်ကို မရွေးချယ်ပါ။

ဒါကြောင့် ဂန္ဒီအတွေးမှာ

မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း နှင့်
မတရားသူကို မုန်းတီးဖျက်ဆီးခြင်း

တို့ကို ခွဲခြားထားပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၃) — ဂန္ဒီ၏ “အမှန်တရားကို စွဲကိုင်ခြင်း”

ဂန္ဒီရဲ့ အဟိံသအတွေးကို နားလည်ဖို့ Satyagraha (အမှန်တရားကို စွဲကိုင်ခြင်း) ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုလည်း နားလည်ရပါတယ်။

အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်

အမှန်တရားကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ မတရားမှုကို အကြမ်းမဖက်နည်းဖြင့် ဆန့်ကျင်ခြင်း

ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီမှာ “မတိုက်ခိုက်ခြင်း” ဆိုတာ အားနည်းလို့ မတိုက်နိုင်တာမဟုတ်ပါဘူး။

တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရှိပေမယ့် အကြမ်းဖက်မှုကို မရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဂန္ဒီအတွေးကို

အကြမ်းမဖက်သော ခုခံမှု

လို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၄) — ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အဟိံသ

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာမှာလည်း မညှဉ်းဆဲခြင်း၊ မသတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မထိခိုက်စေခြင်း သည် အရေးကြီးပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ပထမသီလ

“ပါဏာတိပါတာ ဝေရမဏီ”

သည် အသက်ရှိသော သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အဟိံသကို ကိုယ်ဖြင့် မထိခိုက်စေရုံ နဲ့ မပြီးပါဘူး။

စိတ်၏ အခြေအနေ ကိုလည်း အရေးကြီးစွာ ကြည့်ပါတယ်။

အပြင်ပန်းမှာ မရိုက်နှက်ပေမယ့်—

“သူဒုက္ခရောက်ပါစေ”

“သူပျက်စီးပါစေ”

“ငါ့ကိုလုပ်သလို သူ့ကိုပြန်လုပ်မယ်”

ဆိုတဲ့ စိတ်ရှိနေရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အမုန်းတရားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်မှာ ထေရဝါဒအတွေးဟာ အတွင်းစိတ်ကို အလွန်အလေးထားပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၅) — “အာဃာတ” ဆိုတာ ဘာလဲ

အာဃာတ ဆိုတာ အခြားသူတစ်ဦးက မိမိကို ပြုမူခဲ့တဲ့ အမှုကြောင့်—

“သူ့ကို ငါ မကျေနပ်ဘူး။
သူ့ကို ငါ မုန်းတယ်။
သူ့ကို ငါ ပြန်လုပ်မယ်”

ဆိုတဲ့ မုန်းတီး၊ နာကျည်း၊ လက်စားချေလိုတဲ့ စိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်

ဒေါသပေါ်လာခြင်း နှင့်
အာဃာတအဖြစ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း

တို့ကို ခွဲခြားကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။

ဒေါသတစ်ခဏ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။

သို့သော် အဲဒီဒေါသကို

“သူ့ကို မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။
အခွင့်ရရင် ပြန်လုပ်မယ်”

ဆိုပြီး ဆက်လက်မွေးမြူထားရင် အာဃာတဘက်ကို ရောက်လာပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၆) — ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အာဃာတကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းသလဲ

ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ လမ်းစဉ်က

အာဃာတကို အာဃာတနဲ့ ပြန်မဖြေရှင်းခြင်း

ဖြစ်ပါတယ်။

ဓမ္မပဒမှာလည်း

“န ဟိ ဝေရေန ဝေရာနိ သမ္မန္တီဓ ကုဒါစနံ။
အဝေရေန စ သမ္မန္တိ၊ ဧသ ဓမ္မော သနန္တနော။”

ဟူ၍ ရန်ငြိုးသည် ရန်ငြိုးဖြင့် မငြိမ်းနိုင်ကြောင်း၊ ရန်ငြိုးမထားခြင်းဖြင့်သာ ငြိမ်းနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီအချက်ဟာ ဂန္ဒီရဲ့ အဟိံသအတွေးနဲ့ အလွန်နီးစပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။

သို့သော် “နီးစပ်တယ်” ဆိုတာ “တူညီတယ်” လို့ မဆိုလိုပါ။

⸻

အပိုင်း (၇) — မေတ္တာနဲ့ အဟိံသ

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အဟိံသကို နားလည်ရာမှာ မေတ္တာ ကိုလည်း ခွဲမထားနိုင်ပါဘူး။

မေတ္တာဆိုတာ

သူတစ်ပါး ချမ်းသာစေလိုခြင်း၊ ကောင်းကျိုးဖြစ်စေလိုခြင်း

ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်

“သူ့ကို မထိခိုက်ဘူး”

ဆိုတာ အဟိံသရဲ့ အခြေခံဘက် ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် “သူ့အပေါ် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေလိုတဲ့ စိတ်ကို မွေးမြူတယ်”

ဆိုတာ မေတ္တာဘက်ကို ရောက်လာပါတယ်။

အဲဒီအတွက် ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အဟိံသကို မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ခန္တီ တို့နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး နားလည်နိုင်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၈) — ဂန္ဒီနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆင်တူသောနေရာ

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလွန်နီးစပ်တဲ့ အချက်တွေ ရှိပါတယ်။

၁။ လက်စားချေမှုကို မရွေးချယ်ခြင်း

သူက ကိုယ့်ကို ထိခိုက်စေလို့ ကိုယ်က ပြန်ထိခိုက်စေခြင်းကို မလိုလားကြပါ။

၂။ မုန်းတီးမှုကို မတိုးပွားစေခြင်း

အကြမ်းဖက်မှုက အကြမ်းဖက်မှုကို ထပ်မံဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါတယ်။

၃။ ကိုယ်ကျိုးစွန့်နိုင်ခြင်း

မိမိအကျိုးထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အမှန်တရား သို့မဟုတ် ကောင်းကျိုးအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်နိုင်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားကြပါတယ်။

၄။ ရန်သူကိုလည်း လူသားအဖြစ် မြင်ခြင်း

မိမိကို ပြစ်မှားသူကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ့် အရာတစ်ခုအဖြစ် မမြင်ဘဲ ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်မယ့် လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မြင်နိုင်ခြင်းရှိပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၉) — သို့သော် အခြေခံကွာခြားချက်ရှိတယ်

ဒီနေရာက အရေးအကြီးဆုံးပါ။

ဂန္ဒီ၏ အဟိံသ

အဓိကအားဖြင့်

လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ မတရားမှုကို အကြမ်းမဖက်နည်းဖြင့် ဆန့်ကျင်ခြင်း

ဆိုတဲ့ လက်တွေ့လူမှုရေးအတိုင်းအတာမှာ အလွန်ထင်ရှားပါတယ်။

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ

အဓိကအားဖြင့်

ဒေါသ၊ လောဘ၊ မောဟတို့ကို လျှော့ချပြီး စိတ်၏ ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်ရေး

ဘက်ကို ဦးတည်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်

ဂန္ဒီ၏ အဟိံသမှာ လူမှုရေးတရားမျှတမှုကို အကြမ်းမဖက်နည်းဖြင့် ရှာဖွေခြင်းဘက် ထင်ရှားပြီး၊ ထေရဝါဒ၏ အဟိံသမှာ စိတ်၏ မုန်းတီးမှုနှင့် ညှဉ်းဆဲလိုစိတ်ကို ဖြေဖျောက်ပြီး ကိလေသာလျော့ပါးရေးဘက် ထင်ရှားသည်။

လို့ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၁၀) — “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” နှင့် “မတရားမှုကို လက်ခံခြင်း” မတူ

ဒီအချက်ကို အထူးသတိထားရပါတယ်။

ဥပမာ

အလုပ်ရှင်တစ်ဦးက ဝန်ထမ်းကို မတရားခေါင်းပုံဖြတ်တယ်ဆိုပါစို့။

ထေရဝါဒအမြင်နဲ့ဆို

“သူ့ကို မုန်းမနေပါနဲ့”

လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့်

“မတရားတာကိုလည်း မပြောနဲ့”

လို့ မဆိုလိုပါဘူး။

မတရားမှုကို သိမြင်နိုင်ပါတယ်။
မတရားမှုကို တားဆီးနိုင်ပါတယ်။
လိုအပ်လျှင် တရားမျှတစွာ အရေးယူနိုင်ပါတယ်။

အရေးကြီးတာက အရေးယူမှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မုန်းတီးမှုနဲ့ လက်စားချေလိုစိတ် ရှိမရှိ ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၁၁) — “သူလုပ်သလို ပြန်လုပ်ခြင်း” ရဲ့ ပြဿနာ

ဒီအချက်ကို သင်ပေးထားတဲ့ “ဂန္ဒီစာ” နဲ့ ဆက်စပ်ကြည့်ရင် ပိုရှင်းပါတယ်။

တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို ကဲ့ရဲ့တယ်။

ကိုယ်ကလည်း ပြန်ကဲ့ရဲ့တယ်။

သူက လိမ်တယ်။

ကိုယ်ကလည်း ပြန်လိမ်တယ်။

သူက ခေါင်းပုံဖြတ်တယ်။

ကိုယ်ကလည်း အခွင့်ရတဲ့အခါ သူ့ကို ခေါင်းပုံဖြတ်တယ်။

အဲဒီအခါ

သူ့အပြုအမူကို ရှောင်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူ့အပြုအမူပုံစံထဲကို ကိုယ်တိုင် ဝင်သွားပါတယ်။

ဒီအချက်ကို ဂန္ဒီအတွေးနဲ့လည်း ရှင်းနိုင်ပါတယ်။

ထေရဝါဒအမြင်နဲ့ဆိုရင်တော့ ပိုနက်ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပြဿနာဟာ “သူဘာလုပ်သလဲ” တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ—

“သူလုပ်တာကို မြင်ပြီး ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ”

ဆိုတာကိုပါ စောင့်ကြည့်ရလို့ပါ။

⸻

အပိုင်း (၁၂) — ဒေါသကို ဖိနှိပ်တာ မဟုတ်

အဟိံသကို လေ့ကျင့်တဲ့အခါ

“ငါ ဒေါသမထွက်ရဘူး”

လို့ စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားတာနဲ့ မပြီးပါဘူး။

ထေရဝါဒနည်းလမ်းမှာ—

ဒေါသပေါ်လာတာကို သိရမယ်။
ဒေါသရဲ့ အကြောင်းကို သိရမယ်။
ဒေါသကို မဆုပ်ကိုင်ရဘူး။
အာဃာတအဖြစ် မမွေးမြူရဘူး။

ဆိုတဲ့ အတွင်းစိတ်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှု ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

ဒါကြောင့်

ဒေါသကို မမြင်ဘဲ အဟိံသဟန်ဆောင်ခြင်း
နဲ့ ဒေါသကို သိမြင်ပြီး မုန်းတီးမှုအဖြစ် မတိုးပွားစေခြင်း ဟာ မတူပါဘူး။

⸻

အပိုင်း (၁၃) — “သင့်ကို ထိခိုက်သူကို ကျေးဇူးတင်ပါ” ဆိုတာကို ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ဘယ်လိုကြည့်မလဲ

ဒီနေရာမှာ သင်အစောပိုင်းပေးထားတဲ့ စာကို ပြန်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

“သင့်ကို နှိမ်ခဲ့သူကို ကျေးဇူးတင်ပါ။”

ဒါကို ဗုဒ္ဓဘာသာအရ တိုက်ရိုက်တရားတော်တစ်ခုလို့ မယူသင့်ပါဘူး။

အဲဒီအစား

“သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့အပြုအမူကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသ၊ အာဃာတ ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲကို သိမြင်ပြီး ကိုယ့်စိတ်ကို ပိုကောင်းအောင် လေ့ကျင့်နိုင်တယ်” လို့ ပြောင်းလဲနားလည်နိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ ပိုပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဆန်တဲ့ သုံးသပ်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။

မကောင်းမှုကို ကောင်းမှုလို့ ပြောင်းခေါ်တာ မဟုတ်ပါ။

မကောင်းမှုကို မကောင်းမှုအဖြစ် သိနေဆဲဖြစ်ပြီး မကောင်းမှုကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ မကောင်းမှုထပ်မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းခြင်း
ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၁၄) — အဟိံသဆိုတာ အမြဲတမ်း “ဘာမှမလုပ်ခြင်း” မဟုတ်

ဒီအချက်ကို နားလည်မှ အဟိံသအတွေးက ပိုပြည့်စုံပါတယ်။

လူတစ်ဦးက အခြားသူကို ညှဉ်းဆဲနေတယ်ဆိုပါစို့။

“ငါက အဟိံသသမားဆိုတော့ ဘာမှမလုပ်ဘူး” ဆိုပြီး ထားလိုက်ရင် အားနည်းသူအပေါ် ဆက်လက်ညှဉ်းဆဲခွင့် ပေးသလို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ထို့ကြောင့် အဟိံသကို

မတရားမှုကို မတားဆီးခြင်းလို့ မသတ်မှတ်သင့်ပါ။

အဓိကက
မတရားမှုကို တားဆီးရာမှာ ကိုယ်တိုင် မုန်းတီးမှု၊ ရက်စက်မှု၊ လက်စားချေမှုထဲ မကျရောက်စေရန်

ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

အပိုင်း (၁၅) — နှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ခွဲမယ်ဆိုရင်

ဂန္ဒီ

“မတရားမှုကို အကြမ်းမဖက်နည်းဖြင့် ခုခံပါ။ မုန်းတီးမှုကို လက်စားချေမှုအဖြစ် မပြောင်းပါနှင့်။”

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ

“မညှဉ်းဆဲပါနှင့်။ ဒေါသနှင့် အာဃာတကို မမွေးမြူပါနှင့်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ပညာဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ပါ။”

ဒီနှစ်ကြောင်းမှာ ဆင်တူမှုရှိပါတယ်။

သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အခြေခံသဘောတရားက မတူပါ။

⸻

အပိုင်း (၁၆) — အနက်ဆုံးအချက်

နောက်ဆုံးမှာ အဟိံသရဲ့ အနက်ကို ဒီလို ခွဲကြည့်နိုင်ပါတယ်။

ပထမအဆင့် — ကိုယ်ဖြင့် မညှဉ်းဆဲခြင်း

မရိုက်၊ မသတ်၊ မဖျက်ဆီး။

ဒုတိယအဆင့် — နှုတ်ဖြင့် မညှဉ်းဆဲခြင်း

မစော်ကား၊ မကဲ့ရဲ့၊ မလိမ်လည်။

တတိယအဆင့် — စိတ်ဖြင့် မညှဉ်းဆဲခြင်း

အမုန်း၊ အာဃာတ၊ လက်စားချေလိုစိတ်ကို မမွေးမြူ။

စတုတ္ထအဆင့် — မေတ္တာ

“သူ့ကို မထိခိုက်စေဘူး” ထက် ပိုပြီး “သူလည်း ကောင်းကျိုးရပါစေ” ဆိုတဲ့ စိတ်ကို မွေးမြူ။

ပဉ္စမအဆင့် — ပညာ

“သူက ငါ့ကို ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ” ဆိုတာတင် မဟုတ်ဘဲ—

“ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေသလဲ”

ကို မြင်လာခြင်း။

ဒီအဆင့်မှာတော့ အဟိံသဟာ ပြင်ပအပြုအမူတစ်ခုကနေ အတွင်းစိတ်လေ့ကျင့်မှု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

⸻

နိဂုံး

ဂန္ဒီ၏ အဟိံသနှင့် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဟိံသတို့သည် လက်စားမချေခြင်း၊ အကြမ်းမဖက်ခြင်း၊ မုန်းတီးမှုကို မတိုးပွားစေခြင်း စတဲ့နေရာတွေမှာ ဆင်တူကြပါတယ်။

သို့သော် ဂန္ဒီ၏ အဟိံသသည် အမှန်တရားနှင့် မတရားမှုကို အကြမ်းမဖက်နည်းဖြင့် ခုခံခြင်း ဘက်မှာ ထင်ရှားပါတယ်။

ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဟိံသသည် ဒေါသ၊ အာဃာတ၊ လောဘ၊ မောဟတို့၏ အရင်းအမြစ်ကို သိမြင်ပြီး စိတ်ကို လွတ်မြောက်စေရေး ဘက်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပါတယ်။

ထို့ကြောင့်

သူတစ်ပါးက ကိုယ့်ကို မကောင်းပြုလို့ ကိုယ်ကလည်း ပြန်မကောင်းပြုခြင်းသည် အဟိံသ၏ အပြင်ပန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ပါး၏ မကောင်းမှုကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာလည်း အမုန်း၊ အာဃာတ၊ လက်စားချေလိုစိတ် မပေါက်ဖွားအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းသည် ထေရဝါဒအမြင်အရ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်လေ့ကျင့်မှု ဖြစ်သည်။

မတရားမှုကို မလက်ခံဘဲ မတရားသူကို မမုန်းတီးခြင်း—ဤနေရာမှာ ဂန္ဒီ၏ အဟိံသအတွေးနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မေတ္တာ၊ အာဃာတမဖြစ်စေရေးအတွေးတို့ ဆုံတွေ့နိုင်သည်။