Year: 2026

🌿မိဘကို ပြောမိသောစကား🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
[ကံပျက်သလား၊ စိတ်ပြင်သလား]

တောင်ကလေးဆရာတော်​၏ဩဝါဒကို နာယူမှတ်သား၍
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
တင်ပြရေးသားပါသည်။
သရုပ်ဖော်ပုံ= AI

အမှာစကား
။ ဤစာဆောင်းပါးကို တပည့်တစ်ဦးသို့ ရည်ညွှန်း၍ ရေးသားပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။)

တပည့်ရေ……

လူငယ်ဘဝမှာ အမှားလုပ်မိတာ ရှိတတ်တယ်။
မသိလို့မှားတာ ရှိတယ်။
စိတ်ဆိုးလို့မှားတာ ရှိတယ်။
မာနကြောင့်မှားတာ ရှိတယ်။
တစ်ခါတလေ မိဘက ဆုံးမတာကို မခံနိုင်ဘဲ စကားပြန်ပြောမိတာလည်း ရှိတတ်တယ်။

ဒါပေမယ့်

အမှားလုပ်မိတာထက် အမှားလုပ်မိပြီး အမှားကို မသိတာက ပိုအန္တရာယ်ရှိတယ်။

အမှားကို သိတယ်။
ဝန်ခံတယ်။
တောင်းပန်တယ်။
ပြင်ဆင်တယ်။

နောက်တစ်ခါ မပြုလုပ်တော့ဘူးဆိုရင်
အဲဒီလူဟာ အမှားထဲမှာ နေတဲ့လူမဟုတ်တော့ဘူး။ အမှားကနေ သင်ခန်းစာယူတတ်တဲ့လူ ဖြစ်လာပြီ။

⸻

🌿မိဘကို ပြောမိတဲ့စကားကို ပေါ့ပေါ့မယူဆမိပါနဲ့။🌿

မိဘကို စကားပြောတဲ့အခါ အထူးသတိထားပါ။

အကြောင်းက မိဘဟာ မင်းဘဝမှာ မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေ ဖြစ်လို့ပါ။

မင်းမပြောခင် သူတို့က မင်းအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။
မင်းမစားခင် သူတို့က မင်းစားရမစားရ စဉ်းစားခဲ့တယ်။
မင်းမအိပ်ခင် သူတို့က မင်းအိပ်ရာအဆင်ပြေမပြေ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။

သားသမီးဘဝက မိဘရဲ့ ကျေးဇူးကို အပြည့်အဝ သိဖို့ ခက်တတ်ပါတယ်။

အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ကိုယ့်အမြင်ကိုယ်ရှိလာတယ်။
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုယ်ရှိလာတယ်။
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်တယ်လို့ ထင်လာတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ

“မိဘဆိုလည်း မိဘပဲ၊ ငါ့ဘဝငါ သိတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ဝင်လာရင် စကားက ကြမ်းလာတတ်တယ်။ အဲဒီကနေ ဝစီကံ ဖြစ်လာတတ်တယ်။

⸻

🌿မနောကံက စကားကို ဦးဆောင်တယ်🌿

စကားဆိုတာ လေထဲက ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။

စိတ်ထဲမှာ အရင်ဖြစ်တယ်။
ပြီးမှ နှုတ်က ထွက်လာတယ်။

ဒေါသရှိရင် ဒေါသစကား ထွက်တတ်တယ်။
မာနရှိရင် မာနစကား ထွက်တတ်တယ်။
မုန်းတီးစိတ်ရှိရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့စကား ထွက်တတ်တယ်။

ဒါကြောင့်

မနောကံကို မထိန်းနိုင်ရင် ဝစီကံကို ထိန်းဖို့ ခက်တယ်။

အဘိဓမ္မာအမြင်နဲ့ဆိုရင် ကံရဲ့ အဓိကအကြောင်းဟာ စေတနာ ဖြစ်တယ်။

ဘုရားရှင်က

“စေတနာဟံ ဘိက္ခဝေ ကမ္မံ ဝဒါမိ”

ဟု ဟောတော်မူပါတယ်။

အဓိပ္ပါယ်က

“ရဟန်းတို့၊ စေတနာကိုပင် ကံဟူ၍ ငါဆို၏” ဆိုတာပါ။

ဒါကြောင့် မိဘကို ပြောလိုက်တဲ့စကားတစ်ခွန်းကို စကားအဖြစ်ပဲ မကြည့်နဲ့။

အဲဒီစကားနောက်က ဘယ်လိုစိတ်ရှိသလဲ ဆိုတာပါ ကြည့်ရမယ်။

⸻

🌿ဝစီကံလေးပါးကို မိဘအပေါ် မကျူးလွန်မိစေနဲ့။🌿

ဝစီကံအရ အကုသိုလ်ကမ္မပထ လေးပါးရှိတယ်။

မုသာဝါဒ =မဟုတ်တာကို ဟုတ်သလို ပြောခြင်း။

ပိသုဏဝါစာ = သူတစ်ပါးတို့ စိတ်ဝမ်းကွဲစေရန် ပြောဆိုခြင်း။

ဖရုသဝါစာ = ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော စကားပြောခြင်း။

သမ္ဖပ္ပလာပ = အကျိုးမရှိသော အနှစ်မဲ့စကားများ ပြောဆိုခြင်း။

တပည့်ရေ…

မိဘကို မုသားပြောမိတာ မကောင်းဘူး။
မိဘတစ်ဦးကို တစ်ဦးနဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် ပြောတာ မကောင်းဘူး။
မိဘကို ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားနဲ့ ပြောတာ ပိုပြီး မသင့်တော်ဘူး။

အထူးသဖြင့်

“အမေ၊ အဖေက ဘာသိလို့လဲ”
“ကျွန်တော့်ဘဝကို ကျွန်တော်ပဲ သိတယ်”
“မပြောနဲ့တော့”
“မိဘဖြစ်လို့ ဘာလုပ်ပေးထားလို့လဲ” ဆိုတဲ့စကားတွေဟာ တစ်ခါပြောပြီး ပျောက်သွားတဲ့အသံမဟုတ်ဘူး။

မိဘရဲ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်ကျန်နိုင်တယ်။

⸻

🌿စကားတစ်ခွန်းက မိဘရဲ့စိတ်ကို နာစေနိုင်တယ်🌿

တပည့်ရေ…

ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒဏ်ရာပေးရင် အနာမြင်ရတယ်။
စကားနဲ့ ဒဏ်ရာပေးရင် အနာကို မမြင်ရဘူး။
ဒါပေမယ့် မမြင်ရတာနဲ့ မနာတာ မဟုတ်ဘူး။
အထူးသဖြင့် မိဘက သားသမီးကို ချစ်လို့ ဆုံးမတာဆိုရင် သားသမီးရဲ့ စကားကြမ်းတစ်ခွန်းက ပိုနာတတ်တယ်။

သားသမီးက မိဘကို ပြန်မေးနိုင်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ဆုံးမနေတာလဲ”

မိဘကတော့ တစ်ခါတလေ ပြန်မပြောဘဲ နေနိုင်တယ်။

ဒါဟာ မနာလို့ မဟုတ်ဘူး။

သားသမီးကို ချစ်လို့ သည်းခံနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

⸻

🌿“တောင်းပန်လိုက်ရင် ကံပျက်သလား”🌿

တပည့်ရေ…

ဒီမေးခွန်းကို အဘိဓမ္မာအမြင်နဲ့ သေချာမှတ်ထားပါ။

တောင်းပန်လိုက်တာနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့အကုသိုလ်ကံ ပျက်သွားတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။

ပြောပြီးသားစကားက ပြောပြီးသွားပြီ။

ဒါပေမယ့်

တောင်းပန်တဲ့အချိန်မှာ
မိမိအမှားကို သိလာတယ်။
အမှားကို ဝန်ခံတယ်။
မိဘရဲ့စိတ်ကို နားလည်လာတယ်။
မိဘအပေါ် မေတ္တာထားလာတယ်။
နောက်ထပ် မပြောတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။

ဒီလိုဆိုရင် ပစ္စုပ္ပန်စိတ်က ပြောင်းလာပြီ။

အဲဒါဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။

⸻

🌿ကံကို ဖျက်တာမဟုတ်၊ ကံဆက်ကြောင်းကို ပြင်တာ🌿

တပည့်ရေ…

အရင်က ပြုခဲ့တဲ့ကံကို တောင်းပန်ခြင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖျက်ပစ်လို့ မရဘူး။

ဒါပေမယ့်

အရင်က ဒေါသနဲ့ပြောခဲ့တဲ့စကားကို နောင်မှာ မေတ္တာနဲ့ ပြောနိုင်လာတယ်။

အရင်က မိဘကို စိတ်ဆိုးခဲ့တယ်။ နောက်မှာ သည်းခံတတ်လာတယ်။

အရင်က မိဘကို ပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ နောက်မှာ ကျေးဇူးတင်တတ်လာတယ်။

ဒါဆို မင်းရဲ့စိတ်လမ်းကြောင်းဟာ ပြောင်းသွားပြီ။

အဲဒါကြောင့် တပည့်ရေ

တောင်းပန်ခြင်းသည် အတိတ်ကံကို ဖျက်ခြင်းမဟုတ်။
အနာဂတ်ကံကို မကောင်းဘက်သို့ ဆက်မသွားစေရန် ပစ္စုပ္ပန်စိတ်ကို ပြုပြင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။

ဒီစကားကို မှတ်ထားပါ။

⸻

🌿တောင်းပန်တာထက် အမှားပြင်တာ ပိုအရေးကြီးတယ်🌿

မိဘကို

“အမေ၊ အဖေ ကျွန်တော်မှားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ ပြောတာက ကောင်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီစကားပြောပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ အရင်အတိုင်း ပြန်ပြောနေမယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ် မပြည့်စုံသေးဘူး။

တကယ်တောင်းပန်တယ်ဆိုရင်

စကားကို ပြင်ပါ။
အပြုအမူကို ပြင်ပါ။
စိတ်ကို ပြင်ပါ။

မိဘကို တစ်ခါတလေ

“ဘာလိုသလဲ” လို့ မေးပါ။ အလုပ်များနေရင်

“အမေ၊ အဖေ အနားယူပါ။ သားလုပ်ပေးမယ်” လို့ ပြောပါ။

မိဘအသက်ကြီးလာရင် မိဘရဲ့အားနည်းမှုကို အပြစ်မမြင်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ကျေးဇူးဆပ်ရမယ့်အချိန်လို့ မြင်ပါ။

⸻

🌿မိဘကို အနိုင်မယူနဲ့🌿

သားသမီးနဲ့ မိဘကြားမှာ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်နိုင်တယ်။

အမြင်မတူနိုင်တယ်။
မိဘက မှားနိုင်တယ်။
သားသမီးလည်း မှားနိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့်
မှန်တာကို ပြောနိုင်တာနဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောတာ မတူဘူး။

ကိုယ့်အမြင်ကို ပြောပါ။
ဒါပေမယ့် လေးစားမှုနဲ့ ပြောပါ။
မိဘကို မိမိရဲ့ရန်သူလို မမြင်ပါနဲ့။
“ငါမှန်တယ်၊ မိဘမှားတယ်”ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ မပြောပါနဲ့။ အဲဒီနေရာမှာ
“ဘယ်လိုပြောရင် မိဘရဲ့စိတ်လည်း မနာဘဲ ငါ့အမြင်ကိုလည်း နားလည်နိုင်မလဲ” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ စဉ်းစားပါ။

ဒါဟာ မနောကို စောင့်ရှောက်ခြင်းပါ။

⸻

🌿စကားမပြောခင် သုံးကြိမ်စဉ်းစား🌿

တပည့်ရေ…

မိဘကို စကားပြောတော့မယ်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ သုံးခွန်းမေးပါ။

“ငါပြောမယ့်စကား မှန်ရဲ့လား?”

“ဒီစကားက အကျိုးရှိရဲ့လား?”

“ဒီစကားကို မေတ္တာနဲ့ ပြောနိုင်ရဲ့လား?”

သုံးခုထဲက တစ်ခုခု မသေချာရင် ခဏတိတ်နေပါ။တိတ်နေခြင်းဟာ အမြဲတမ်း အရှုံးမဟုတ်ဘူး။

တစ်ခါတလေ
တိတ်နေခြင်းက ကိုယ့်ရဲ့ကံကို ကာကွယ်ပေးတာ ဖြစ်တယ်။

⸻

🌿ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ မိဘကို မပြောနဲ့🌿

ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ စကားပြောရင် စိတ်က စကားကို ဦးဆောင်သွားတတ်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ
“မပြောတော့ဘူး” လို့ ခဏနားပါ။
ရေသောက်ပါ။
အသက်ရှူပါ။
နေရာပြောင်းပါ။
စိတ်အေးသွားတဲ့အခါမှ ပြန်ပြောပါ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့
စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေမယ့် ပြောပြီးသားစကားကိုတော့ ပြန်ယူလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။

⸻

🌿မိဘကို တောင်းပန်ဖို့ မရှက်ပါနဲ့🌿

တပည့်ရေ…

မိဘကို
“ကျွန်တော်မှားပါတယ်” လို့ ပြောနိုင်တာဟာ အားနည်းခြင်း မဟုတ်ဘူး။
မာနကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ပြောနိုင်တာဟာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမဟုတ်ဘူး။
မိမိစိတ်ကို မိမိထိန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။

အထူးသဖြင့် မိဘအသက်ကြီးလာပြီဆိုရင် မနက်ဖြန်ဆိုတာ အမြဲတမ်း မသေချာတော့ဘူး။

ဒီနေ့ စကားများထားပြီး
“နောက်မှ တောင်းပန်မယ်”လို့ မထားပါနဲ့။

နောက်ဆိုတာ မရောက်နိုင်တဲ့နေ့ ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့်
မိဘရှိနေသေးတဲ့အချိန်မှာ တောင်းပန်ပါ။
မိဘရှိနေသေးတဲ့အချိန်မှာ ကျေးဇူးတင်ပါ။
မိဘရှိနေသေးတဲ့အချိန်မှာ ကန်တော့ပါ။

⸻

🌿လူငယ်တိုင်း မှတ်ထားသင့်တဲ့ စကား🌿

တပည့်ရေ…
ဘဝမှာ ပညာတတ်ဖို့ လိုတယ်။
အလုပ်အကိုင်ကောင်းဖို့ လိုတယ်။
ငွေကြေးရှိဖို့ လိုတယ်။

ဒါပေမယ့်
မိဘကို လေးစားတတ်တဲ့ စိတ်ရှိဖို့ ပိုလိုတယ်။
ပညာရှိပြီး စကားကြမ်းရင် မိဘစိတ်နာစေနိုင်တယ်။

ငွေရှိပြီး မာနကြီးရင် မိဘကို အထင်သေးနိုင်တယ်။

အောင်မြင်ပြီး ကျေးဇူးမသိရင် မိဘရဲ့မျက်ရည်ကို မမြင်နိုင်ဘူး။

ဒါကြောင့် လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်လိမ္မာမှုကို ဘယ်လောက်ပညာတတ်သလဲ နဲ့သာ မတိုင်းပါနဲ့။

ကိုယ့်ထက်အသက်ကြီးသူကို ဘယ်လောက်လေးစားသလဲ၊
မိဘကို ဘယ်လောက်ကျေးဇူးသိသလဲ၊
ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ကိုယ့်စကားကို ဘယ်လောက်ထိန်းနိုင်သလဲ ဆိုတာနဲ့လည်း တိုင်းကြည့်ပါ။

⸻

🌿နောက်ဆုံး ဆုံးမစကား🌿

တပည့်ရေ…
မိဘကို ပြောမိတဲ့စကားကြောင့် စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရင် မာနမထားနဲ့။

သွားပြီး
“အမေ၊ အဖေ… သားမှားပါတယ်။
စိတ်ဆိုးပြီး ပြောမိတာပါ။
မပြောသင့်တဲ့စကားကို ပြောမိပါတယ်။
သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။
နောက်တစ်ခါ သတိထားပြီး ပြောပါမယ်။”
လို့ ပြောပါ။

ပြီးရင် စကားနဲ့သာ မပြီးစေနဲ့။
အပြုအမူနဲ့ ပြပါ။
တစ်နေ့တစ်နေ့ မိဘကို ပိုနူးညံ့စွာ ပြောပါ။
ပိုသည်းခံပါ။
ပိုကူညီပါ။
ပိုကျေးဇူးတင်ပါ။
အဲဒီလိုနဲ့ မိမိရဲ့ မနောကို ပြင်ပါ။

မနောပြင်ရင် ဝစီကံပြင်လာမယ်။
ဝစီကံပြင်ရင် အပြုအမူပြင်လာမယ်။
အပြုအမူပြင်ရင် ဘဝရဲ့လမ်းကြောင်းပါ ပြောင်းလာမယ်။

မိဘကို နာကျင်စေတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဖို့ လွယ်တယ်။ဒါပေမယ့် မိဘရဲ့စိတ်ထဲက အနာကို ပြန်ကုဖို့ အချိန်ယူရတတ်တယ်။

ဒါကြောင့်
စကားမပြောခင် စိတ်ကို စောင့်ပါ။
စိတ်မစောင့်နိုင်ရင် နှုတ်ကို စောင့်ပါ။
ပြောမိပြီးရင် မာနမထားဘဲ တောင်းပန်ပါ။
တောင်းပန်ပြီးရင် အမှားကို ထပ်မလုပ်ပါနဲ့။
မိဘရှိနေသေးသရွေ့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မနောက်ကျသေးပါ။

အတိတ်ကံကို ပြန်ဖျက်လို့မရပေမယ့်
ပစ္စုပ္ပန်စိတ်ကို ပြင်နိုင်တယ်။
ပစ္စုပ္ပန်စိတ်ကို ပြင်နိုင်ရင်
အနာဂတ်ကံကို ကောင်းရာသို့ ဦးတည်နိုင်တယ်။

လူငယ်တို့အတွက် ဒီစကားကို မှတ်ထားစေချင်ပါတယ်။
“မိဘကို အနိုင်ယူခြင်းထက် မိမိဒေါသကို အနိုင်ယူပါ။
မိဘကို ပြန်ပြောခြင်းထက် မိမိနှုတ်ကို စောင့်ပါ။
အမှားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းထက် ဝန်ခံပါ။
ဝန်ခံပြီးရင် တောင်းပန်ပါ။
တောင်းပန်ပြီးရင် ပြင်ဆင်ပါ။
မိဘရှိနေစဉ်မှာပင် ကျေးဇူးဆပ်ပါ။”

အာဏာကြီးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက
တရားရုံးတစ်ရုံးကို
ဆန့်ကျင်လိုက်တဲ့အခါ

ရေးသားသူ အဲးခိုး
ဓာတ်ပုံ = ယူသုံးပါသည်။

၁။ ထရမ့်ရဲ့ စကားနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိသလဲ?

၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၂၂ ရက် ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံမှာ ထရမ့်က အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်မှုခုံရုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ပြီး အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတွေ အဖွဲ့ကနေ ချက်ချင်းနုတ်ထွက်ကြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ သူ့အမြင်အရ ICC ဟာ အမေရိကန်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ အမေရိကန်စစ်သည်တွေကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဒါဟာ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြီးသွားတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

၂၀၂၅ ဖေဖော်ဝါရီမှာလည်း ထရမ့်အစိုးရက ICC အပေါ် ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုတွေ ချမှတ်ခဲ့ပြီး၊ ICC က အမေရိကန်နဲ့ အစ္စရေးအရာရှိတွေကို တရားစီရင်ပိုင်ခွင့် အသုံးချဖို့ ကြိုးစားတာကို အမေရိကန်အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် စက်တင်ဘာ ၂၂ ရက် မိန့်ခွန်းဟာ ယခင်မူဝါဒကို ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ခြင်းထက် ICC အပေါ် နိုင်ငံတကာဖိအားကို တိုးမြှင့်ဖို့ ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု လို့ မြင်နိုင်ပါတယ်။

၂။ ဒါပေမဲ့ ICC ဆိုတာ အမေရိကန်တရားရုံး မဟုတ်ဘူး

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

ICC ဟာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်တွင်းတရားရုံး မဟုတ်ပါဘူး။ ရောမဥပဒေစာချုပ်အပေါ် အခြေခံပြီး တည်ထောင်ထားတဲ့ နိုင်ငံတကာရာဇဝတ်မှုတရားရုံး ဖြစ်ပါတယ်။

အဓိကအားဖြင့် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု၊ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်သော ရာဇဝတ်မှု၊ စစ်ရာဇဝတ်မှုနဲ့ ကျူးကျော်စစ်ရာဇဝတ်မှုတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။

အမေရိကန်ကတော့ ရောမဥပဒေစာချုပ်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်တဲ့အတွက် ICC ရဲ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်ကို အမေရိကန်ဘက်က အပြည့်အဝ လက်ခံထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပွားတဲ့ အချို့ရာဇဝတ်မှုတွေမှာ အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေပါ ICC ရဲ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အတွင်း ကျရောက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိပါတယ်။

ဒီအချက်ကပဲ အမေရိကန်နဲ့ ICC ကြား အဓိကအငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နေပါတယ်။

၃။ အမေရိကန်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာအမြင်နဲ့ ICC ရဲ့ တာဝန်ခံမှုအမြင်

ဒီကိစ္စကို တစ်ဖက်တည်းက ကြည့်ရင် မပြည့်စုံပါဘူး။

အမေရိကန်ဘက်က အမြင်
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဟာ မိမိလက်မှတ်မထိုးထားတဲ့ နိုင်ငံတကာတရားရုံးတစ်ခုက မိမိနိုင်ငံသားတွေ၊ စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် တရားစီရင်ပိုင်ခွင့် တိုးချဲ့အသုံးပြုတာကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာဆိုင်ရာ အခြေခံချက် ဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ် အမေရိကန်သမ္မတအမိန့်မှာလည်း ဒီအချက်ကို တိတိကျကျ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ICC နဲ့ ထောက်ခံသူတွေရဲ့ အမြင်
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်တွင်းစနစ်က ပြင်းထန်တဲ့ နိုင်ငံတကာရာဇဝတ်မှုတွေကို ထိထိရောက်ရောက် တရားစီရင်နိုင်ခြင်း မရှိတဲ့အခါ နိုင်ငံတကာတရားစီရင်ရေးစနစ်က တာဝန်ခံမှုရရှိစေဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မြင်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် အဓိကမေးခွန်းက
“အချုပ်အခြာအာဏာကို ဦးစားပေးမလား၊ နိုင်ငံတကာတာဝန်ခံမှုကို ဦးစားပေးမလား” ဆိုတာထက်
“အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ နိုင်ငံတကာတာဝန်ခံမှုကို ဘယ်လိုမျှတအောင် ထိန်းညှိမလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ICC ကို ဖိအားပေးမှုက ဘယ်လောက်အထိ ရောက်လာပြီလဲ

၂၀၂၆ ဇူလိုင်မှာ အမေရိကန်အစိုးရက ICC ကို နိုင်ငံတကာအဆင့်မှာ ပိုမိုအထီးကျန်စေဖို့ ကြိုးပမ်းနေပြီး ခရီးသွားခွင့်ကန့်သတ်ခြင်း၊ ပြည်ဝင်ခွင့်ပိတ်ခြင်းနဲ့ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုတွေကို တိုးမြှင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်လို့ Reuters က ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။

စက်တင်ဘာ ၂၁ ရက်မှာလည်း အမေရိကန်ဘက်က ICC အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပိတ်ဆို့မှုတွေ ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ Reuters က ရေးသားထားပါတယ်။

အဲဒီနောက် တစ်ရက်အကြာမှာ ထရမ့်က ကုလသမဂ္ဂစင်မြင့်ကနေ ICC အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံအားလုံးကို နုတ်ထွက်ဖို့ တိုက်တွန်းလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မိန့်ခွန်းတစ်ခွန်းထက် ပိုပြီး မူဝါဒတစ်ခုရဲ့ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဆင့်တစ်ခု လို့ သုံးသပ်နိုင်ပါတယ်။

၅။ “ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒ” နဲ့ ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်မှုကိစ္စ

ထရမ့်ရဲ့ မိန့်ခွန်းမှာ ICC တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တရားမဝင် ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်နေထိုင်မှုကို လူ့အခွင့်အရေးအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတွေက အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်မှုကို တွန်းအားပေးနေတယ်လို့လည်း ဝေဖန်ခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာလည်း အယူအဆနှစ်ခု ခွဲခြားဖို့လိုပါတယ်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအနေနဲ့ မိမိနယ်စပ်၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနဲ့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးမူဝါဒကို သတ်မှတ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ၊ ဒုက္ခသည်နဲ့ လူကုန်ကူးခံရသူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေကို တစ်မျိုးတည်းအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး။

အထူးသဖြင့် တရားမဝင်နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်မှု၊ ဒုက္ခသည်အကာအကွယ်၊ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဥပဒေ တွေဟာ သီးခြားဥပဒေရေးရာအကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

၆။ အဓိကအန္တရာယ်က ICC ပျက်စီးသွားမလားဆိုတာထက် ပိုကျယ်တယ်

ဒီကိစ္စကို အဲးခိုးအမြင်နဲ့ ကြည့်ရင် အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းက—

“ICC ကို ဘယ်သူမှန်၊ ဘယ်သူမှား” ဆိုတာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

အမှန်တကယ် စဉ်းစားရမှာက
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ အာဏာအကြီးဆုံးနိုင်ငံတွေကို ဘယ်လိုတာဝန်ခံစေမလဲ” ဆိုတာပါ။

တစ်ဖက်က နိုင်ငံတကာတရားရုံးဟာ အာဏာပိုင်နိုင်ငံတွေရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို မကျော်လွန်သင့်ဘူးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

တစ်ဖက်ကလည်း နိုင်ငံတကာရာဇဝတ်မှုတွေကို နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ အာဏာနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းမယ်ဆိုရင် အာဏာရှိသူတွေကို တာဝန်ခံစေဖို့ ပိုခက်ခဲလာနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်ချက်ရှိပါတယ်။

ဒီနှစ်ဖက်စလုံးမှာ စဉ်းစားစရာရှိပါတယ်။

၇။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးအတွက် ဘာကို သတိထားသင့်သလဲ

အမေရိကန်လို အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက ICC ကို ဖိအားပေးလာတဲ့အခါ နိုင်ငံတကာတရားစီရင်ရေးစနစ်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ICC နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့ နိုင်ငံတွေဟာ အမေရိကန်နဲ့ ဆက်ဆံရေး၊ မိမိတို့နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ၊ နိုင်ငံတကာဥပဒေ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကြားမှာ ချိန်ညှိရနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ထရမ့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ICC အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတွေ အလိုအလျောက် နုတ်ထွက်သွားမယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီမှာ မိမိတို့ရဲ့ ဥပဒေ၊ နိုင်ငံရေးနဲ့ နိုင်ငံခြားရေးအကျိုးစီးပွားတွေ ရှိကြပါတယ်။

နိဂုံး
[အာဏာထက် ဥပဒေက ဘယ်လောက်ခိုင်မာသလဲ]

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးမှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အသံက အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်အားကြီးတာနဲ့ တရားမျှတတာဟာ အဓိပ္ပာယ်တူတာ မဟုတ်ပါဘူး။

အလားတူပဲ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်တာနဲ့ အမြဲမှန်ကန်နေတယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်ပါဘူး။

အရေးကြီးတာက အာဏာရှိသူကိုလည်း ဥပဒေက ထိန်းနိုင်ရမယ်၊ ဥပဒေကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကိုလည်း ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းက ပြန်ထိန်းနိုင်ရမယ် ဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတရားပါ။

ထရမ့်ရဲ့ ICC ဆန့်ကျင်ရေးစကားဟာ အမေရိကန်–ICC ပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ “နိုင်ငံတကာအုပ်ချုပ်ရေးမှာ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ တာဝန်ခံမှု ဘယ်နေရာမှာ မျှတမလဲ” ဆိုတဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ မေးခွန်းကို ကမ္ဘာ့စင်မြင့်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာဏာက ခိုင်မာဖို့လိုသလို၊ အာဏာကို ထိန်းတဲ့ ဥပဒေကလည်း ခိုင်မာဖို့လိုပါတယ်။
ဥပဒေက ခိုင်မာဖို့လိုသလို၊ ဥပဒေကို အသုံးချတဲ့သူတွေကလည်း တာဝန်ခံဖို့လိုပါတယ်။

ဒါဟာ ဒီကိစ္စရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာရှိတဲ့ မဇ္ဈိမပဋိပဒါပါ။

🌙 “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးလာတဲ့ည”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဦးရွှေအောင် မေး နှင့် ဦးအောင်ဖေ ဖြေ

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၁)

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေရေ…..
အခု လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် အလွန်နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ရတဲ့ပုံတွေ လူမှုကွန်ရက်မှာ ပျံ့နှံ့နေပါတယ်။ တချို့ကလည်း “သောကြာကြယ်နဲ့ လနီးလာပြီ၊ ထူးခြားတဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာမယ်” ဆိုပြီး အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုး ဖွင့်ဆိုကြတယ်။ နက္ခတ္တဗေဒပညာရှင်တွေက ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဘယ်လိုမြင်ကြသလဲဗျ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

အရင်ဆုံး စကားလုံးတစ်ခုကို ပြင်ကြရအောင် ဦးရွှေအောင်။

ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်စကားမှာ “သောကြာကြယ်” လို့ ခေါ်လေ့ရှိပေမယ့် နက္ခတ္တဗေဒအရတော့ အဲဒါဟာ သောကြာဂြိုဟ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကြယ်မဟုတ်ပါဘူး။ နေကို လှည့်ပတ်နေတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်လုံးပါ။

လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်ကို ကောင်းကင်တစ်နေရာတည်းမှာ နီးကပ်စွာ မြင်ရတာဟာ ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ခုရဲ့ မြင်သာသော အနေအထား နီးကပ်လာခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ အာကာသထဲမှာ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်ဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု သွားပြီး ကပ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့ မြင်ကွင်းမှာသာ နီးကပ်သလို မြင်ရတာပါ။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၂)

ဒါဆို “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် ဆုံတယ်” ဆိုတာ တကယ်ဆုံတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ဟုတ်ပါတယ်။
နက္ခတ္တဗေဒမှာ ဒီလို ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အရာဝတ္ထုနှစ်ခု နီးကပ်မြင်ရတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ဆုံနီးခြင်း လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ပိုတိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရတော့ အနီးဆုံးမြင်ရတဲ့ အခြေအနေကို အနီးကပ်မြင်ရခြင်း လို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

တစ်ခါတလေတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လက သောကြာဂြိုဟ်ရှေ့ကို တကယ်ဖြတ်သွားသလို မြင်ပြီး သောကြာဂြိုဟ်ကို ခဏဖုံးကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကို နက္ခတ္တဗေဒမှာ လ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁၄ ရက်ကလည်း အဲဒီလို ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ NASA ရဲ့ မှတ်တမ်းအရ လက သောကြာဂြိုဟ်ကို ဖုံးကွယ်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အာရှ၊ အာဖရိကနဲ့ ဥရောပအချို့ဒေသတွေက မြင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၃)

ဒါဆို လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် ဘာကြောင့် မကြာခဏ နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ရတာလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ နေစကြဝဠာရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို နည်းနည်းနားလည်ထားဖို့ လိုပါတယ်။

ကမ္ဘာအပါအဝင် ဂြိုဟ်တွေဟာ နေကို လှည့်ပတ်နေကြပါတယ်။ ဂြိုဟ်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဟာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တစ်ပြင်တည်းနီးပါးမှာ ရှိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကမ္ဘာကနေ ကောင်းကင်ကိုကြည့်တဲ့အခါ ဂြိုဟ်တွေဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ အချို့နေရာတွေမှာ စုဝေးနေသလို မြင်ရတတ်ပါတယ်။ NASA ကလည်း ဂြိုဟ်တွေ နေကိုလှည့်ပတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ နီးစပ်တဲ့အတွက် ကမ္ဘာကနေကြည့်ရင် တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူရှိနေသလို မြင်ရတတ်ကြောင်း ရှင်းပြထားပါတယ်။

လကလည်း ကမ္ဘာကို လှည့်ပတ်နေတဲ့အတွက် ညတိုင်း ကြယ်တွေနဲ့ ဂြိုဟ်တွေအပေါ်မှာ သူ့ရဲ့မြင်သာတဲ့အနေအထားက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းသွားပါတယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ လက သောကြာဂြိုဟ်အနီးကို ရောက်လာတဲ့ပုံ မြင်ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၄)

ပုံထဲမှာတော့ လကွေးက အလွန်လှပြီး အပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့အရာတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါ သောကြာဂြိုဟ်ပဲလား။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ပုံတစ်ပုံတည်းကို ကြည့်ပြီး အချိန်၊ နေရာနဲ့ ကောင်းကင်အနေအထား မသိဘဲ ရာနှုန်းပြည့် အတည်ပြုဖို့တော့ မသင့်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်၊ အဲဒီနေရာမှာ သောကြာဂြိုဟ် မြင်နိုင်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ကိုက်ညီတယ်ဆိုရင် ပုံထဲက တောက်ပတဲ့အရာဟာ သောကြာဂြိုဟ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သောကြာဂြိုဟ်ဟာ ကမ္ဘာကနေ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေထဲမှာ အလွန်တောက်ပတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်လို့ ကြယ်တွေထက်တောင် သိသိသာသာ တောက်ပနေတတ်ပါတယ်။

၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၁၈ ရက်မှာလည်း သောကြာဂြိုဟ်ဟာ အဲဒီညနေခင်းမြင်ကွင်းအတွင်း အတောက်ပဆုံးအခြေအနေကို ရောက်ခဲ့တယ်လို့ NASA က ဖော်ပြထားပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၅)

လရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ ချိုင့်တွေ၊ တောင်တွေလို အထင်းအရှင်းတွေ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရတာကရော ဘာကြောင့်လဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

အဲဒါက ပုံထဲက အလှဆုံးအပိုင်းတစ်ခုပါ။
လဟာ ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင် မထုတ်ပေးပါဘူး။ နေရောင်ကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်ပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လရဲ့ နေဘက်ကိုလှည့်ထားတဲ့မျက်နှာပြင်က အလင်းရပြီး ကျန်တဲ့ဘက်က မှောင်နေပါတယ်။ အဲဒီအလင်းနဲ့အမှောင်ကြားက အစွန်းပိုင်းကို ကြည့်တဲ့အခါ လမျက်နှာပြင်ပေါ်က တောင်ကုန်းတွေ၊ ချိုင့်ဝှမ်းတွေကြောင့် အစွန်းဟာ ပြတ်ပြတ်သားသား အထင်းအရှင်း ဖြစ်လာပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပုံထဲက လကွေးဟာ နက္ခတ္တဗေဒအရ လရဲ့ ပုံမှန်အဆင့်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ လမျက်နှာပြင်ရဲ့ သဘာဝမြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်နေရတာပါ။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၆)

အခုတော့ အဓိကမေးချင်တာက ဒီဟာပါ။ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးလာတာကြောင့် မြေငလျင်ဖြစ်မယ်၊ မုန်တိုင်းဖြစ်မယ်၊ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲ ဖြစ်မယ်၊ လူတွေရဲ့ကံကြမ္မာ ပြောင်းမယ်ဆိုတာမျိုး ပြောနေကြတာရှိတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက အဲဒါကို ဘယ်လိုသတ်မှတ်ကြသလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

နက္ခတ္တဗေဒအရတော့ အဲဒီလို ဆက်စပ်မှုကို သက်သေပြထားတဲ့ သိပ္ပံအထောက်အထား မရှိပါဘူး။

ဒီနေရာမှာ နက္ခတ္တဗေဒ နဲ့ နက္ခတ်ဗေဒင် ကို ခွဲခြားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

နက္ခတ္တဗေဒက

“ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေ ဘယ်မှာရှိသလဲ၊ ဘယ်လိုရွေ့လျားသလဲ၊ ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ” ဆိုတာကို လေ့လာတဲ့ သိပ္ပံပညာပါ။

နက္ခတ်ဗေဒင်ကတော့ ဂြိုဟ်နဲ့ ကြယ်တွေရဲ့ အနေအထားကို လူ့ဘဝ၊ ကံကြမ္မာ၊ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

နှစ်ခုကို ရောထွေးမထားသင့်ပါဘူး။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၇)

ဒါဆို လရဲ့ ဆွဲငင်အားကတော့ ကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှုရှိတယ်မဟုတ်လား။ ပင်လယ်ရေတက်ရေကျလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတော့။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချက်နဲ့ “သောကြာဂြိုဟ်နဲ့ လနီးလို့ ထူးခြားတဲ့ ကပ်ဘေးဖြစ်မယ်” ဆိုတာကို မရောသင့်ပါဘူး။

လရဲ့ ဆွဲငင်အားက ကမ္ဘာ့ပင်လယ်ရေတက်ရေကျ ဖြစ်စဉ်မှာ အဓိကအခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ပါတယ်။

ဒါကတော့ တိုင်းတာလို့ရတဲ့ ရူပဗေဒဖြစ်စဉ် ပါ။

ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ် နီးကပ်မြင်ရတာကနေ

• မြေငလျင်ဖြစ်မယ်၊
• မုန်တိုင်းကြီးဖြစ်မယ်၊
• စစ်ပွဲဖြစ်မယ်၊
• နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲဖြစ်မယ်၊
• လူတစ်ဦးချင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပြောင်းမယ်, ဆိုတာတွေကို သိပ္ပံနည်းကျ ကြိုတင်တွက်ချက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထား မရှိပါဘူး။

ဆွဲငင်အားရှိတာနဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုရဲ့ အကြောင်းရင်းဖြစ်တာဟာ မတူပါဘူး။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၈)

ဒါဆို “လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်နီးလာပြီ၊ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ထူးခြားတဲ့အချိန်” ဆိုပြီး ပြောတာတွေကရော ဘယ်လိုမြင်သင့်သလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

ယုံကြည်မှုအဖြစ် ပြောဆိုတာကိုတော့ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ယုံကြည်ချက်အဖြစ် နားလည်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သိပ္ပံအချက်အလက်အဖြစ် တင်ပြမယ်ဆိုရင်တော့ သက်သေအထောက်အထား လိုပါတယ်။

လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်က မြန်မာနိုင်ငံပိုင် ကောင်းကင်အရာဝတ္ထုတွေ မဟုတ်ပါဘူး။

မြန်မာပြည်ကလူ မြင်ရသလို အိန္ဒိယကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။ ဥရောပကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။ အာဖရိကကလူလည်း မြင်နိုင်တယ်။

၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၁၄ ရက် ဖြစ်စဉ်ကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် NASA က အာရှ၊ အာဖရိက၊ ဥရောပအချို့နဲ့ အနောက်ရုရှားဒေသတွေမှာ မြင်နိုင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်အဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် “မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဖြစ်တဲ့ နိမိတ်” လို့ သတ်မှတ်ဖို့ထက် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေ လေ့လာနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ် လို့ ပြောတာက နက္ခတ္တဗေဒအမြင်နဲ့ ပိုကိုက်ညီပါတယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
မေးခွန်း (၉)

ဒါဆို ရောကြီးဦးအောင်ဖေ အနေနဲ့ တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်နီးတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ဖြေကြားချက်

တစ်ကြောင်းတည်းဆိုရင်

“ကမ္ဘာကနေကြည့်တဲ့အခါ လနဲ့ သောကြာဂြိုဟ်တို့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အနီးကပ်မြင်ရတဲ့ သဘာဝနက္ခတ္တဗေဒဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်ပြောပေးတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး” လို့ပဲ ပြောရပါမယ်။

⸻

ဦးရွှေအောင်
နောက်ဆုံးမေးခွန်း

ဒါဆို ဒီလိုကောင်းကင်မြင်ကွင်းမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုကြည့်သင့်သလဲ ဦးအောင်ဖေ။

ဦးအောင်ဖေ
နိဂုံးချုပ်ဖြေကြားချက်

ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်စရာအဖြစ် မကြည့်ဘဲ လေ့လာစရာအဖြစ် ကြည့်စေချင်ပါတယ်။

လကိုကြည့်ရင် ကမ္ဘာရဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်လုံးကို ကြည့်နေတာ။ သောကြာဂြိုဟ်ကိုကြည့်ရင် နေစကြဝဠာထဲက ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို ကြည့်နေတာ။

သူတို့နှစ်ခု နီးကပ်နေသလို မြင်ရင်
အာကာသထဲက အရာဝတ္ထုတွေ ဘယ်လိုရွေ့လျားနေကြသလဲဆိုတာ လေ့လာခွင့်ရတာ။

ဒီလောက်နဲ့ပဲ လှပါတယ်။

ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး နိမိတ်ရှာတာထက် သိပ္ပံရှာရင် ပိုအကျိုးရှိပါတယ်။

လက ဘယ်သူ့ပိုင်လဲ မမေးပါဘူး။
သောကြာဂြိုဟ်က ဘယ်နိုင်ငံပိုင်လဲ မမေးပါဘူး။
ကောင်းကင်က လူမျိုးမခွဲ၊ ဘာသာမခွဲ၊ နိုင်ငံမခွဲပါဘူး။

သူ့ရဲ့ သဘာဝနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ရွေ့နေပါတယ်။

ဒါကြောင့်
ကောင်းကင်မှာတော့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု။
နက္ခတ္တဗေဒမှာတော့ ရှင်းလင်းနိုင်တဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခု။
လူသားတွေအတွက်တော့ ကြည့်ရှုလေ့လာစရာ လှပတဲ့ ကမ္ဘာ့ကောင်းကင်မြင်ကွင်းတစ်ခု။

အဲဒါကို နိမိတ်အဖြစ် မကြောက်ဘဲ အသိပညာအဖြစ် မြင်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ကိုကြည့်တဲ့ အမြင်တောင် ပြောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။

🌿ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်
ရေးသားပူဇော်ပါသည်။

သာသနာပြုဘဝနှင့် ဓမ္မအမွေအနှစ်

။ မြန်မာ့ထေရဝါဒသာသနာသမိုင်းတွင် ပရိယတ္တိပညာနှင့် ပဋိပတ္တိကျင့်စဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလေးထားဆောင်ရွက်ခဲ့သော ဆရာတော်ကြီးများအနက် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသသည် ထင်ရှားသော ဆရာတော်တစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။

။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် စာပေကျမ်းဂန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာခဲ့သည့် ပရိယတ္တိပညာရှင်တစ်ပါးဖြစ်သကဲ့သို့ ဝိပဿနာတရားကို ကိုယ်တိုင်အားထုတ်၍ တပည့်ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများအား လက်တွေ့ကျင့်စဉ်အဖြစ် သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ပဋိပတ္တိဆရာတော်တစ်ပါးလည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့အပြင် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသာမက နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ ကြွရောက်၍ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်များကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

မွေးဖွားခြင်းနှင့် ရှင်သာမဏေဘဝ

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို ၁၂၉၀ ပြည့်နှစ်၊ ဝါခေါင်လဆန်း ၈ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့၊ ၁၉၂၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၂၄ ရက်နေ့တွင် မကွေးတိုင်း၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ ပျဉ်းမရွာ၌ ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ မိဘများမှာ ဦးဖြူမင်းနှင့် ဒေါ်ရွှေရည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မိသားစုဝင် ကိုးဦးအနက် တတိယသားဖြစ်ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ (Chanmyay Yeiktha⁠)

။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် တောင်တွင်းကြီးအနီး တောရဘိက္ခုမန်းကျောင်း၌ ရှင်သာမဏေအဖြစ် ဝင်ရောက်တော်မူပြီး “ရှင်ဇနက” ဟူသော ဘွဲ့မည်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဗုဒ္ဓစာပေကျမ်းဂန်များကို အလေးအနက်ထား လေ့လာခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

ပရိယတ္တိပညာကို အလေးထားဆည်းပူးခြင်း

။ ရှင်သာမဏေဘဝမှစ၍ စာပေကျမ်းဂန်များကို ကြိုးစားလေ့လာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မန္တလေး မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိကာ ဆက်လက်ပညာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

။ ထိုသို့ ကျမ်းစာပညာကို ထူးချွန်စွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့သဖြင့် ပရိယတ္တိသာသနာဟိတအသင်းမှ ချီးမြှင့်သည့် “အရှင်ဇနကာဘိဝံသ” ဘွဲ့တော်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် မန္တလေး မဟာဝိသုဒ္ဓါရုံ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ်၌ စာချဆရာတော်အဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ (Chanmyay Yeiktha⁠)

ဤအဆင့်သည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ဘဝတွင် ပရိယတ္တိပညာရှင်အဖြစ် အခြေခိုင်လာသည့် ကာလဖြစ်သည်။

မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ကျင့်ကြံခြင်း

။ စာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာနေသည့်အချိန်တွင် ဝိပဿနာတရားကိုလည်း စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်မှ ၁၉၅၄ ခုနှစ်အတွင်း မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံတွင် ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံအားထုတ်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

။ ဤအချက်သည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။ ဆရာတော်သည် ကျမ်းစာကိုသာ သင်ယူနေသူမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တရားအားထုတ်၍ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာနှင့် ပါဠိကျမ်းစာလုပ်ငန်း

။ ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်ဗုဒ္ဓသာသနာအဖွဲ့၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ပါဠိကျမ်းစာများကို စိစစ်ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာတွင် ရွတ်ဖတ်အသုံးပြုမည့် ကျမ်းစာများ ပြင်ဆင်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

ထိုလုပ်ငန်းမှတစ်ဆင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိကျမ်းစာပညာသည် သာသနာ့လုပ်ငန်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်လာခဲ့သည်။

သီရိလင်္ကာတွင် ပညာဆည်းပူးခြင်း

။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ကိုလံဘိုမြို့သို့ ကြွရောက်တော်မူပြီး ခြောက်နှစ်ခန့် နေထိုင်ကာ အင်္ဂလိပ်၊ သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီနှင့် ဆင်ဟာလဘာသာတို့ကို ဆက်လက်လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း လန်ဒန် ဂျီစီအီး အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲကိုလည်း အောင်မြင်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဆရာတော်၏ ဘဝမှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

။ ၁၉၆၃ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ကြွရောက်တော်မူပြီး ကမ္ဘာအေး၌ နေထိုင်ကာ ပါဠိကျမ်းစာများ ပြင်ဆင်ထုတ်ဝေသည့် လုပ်ငန်းများတွင် ဆက်လက်ပါဝင်တော်မူခဲ့သည်။ (Chanmyay Sayadaw⁠)

ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ်

။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တာဝန်ပေးအပ်မှုဖြင့် ရန်ကုန် မဟာစည်သာသနာ့ရိပ်သာတွင် ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုကာလတွင် ပရိယတ္တိစာပေလေ့လာရေးနှင့် ပဋိပတ္တိတရားအားထုတ်ရေး နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

မန္တလေး ရတနာပုံသာသနာ့ရိပ်သာ၌လည်း ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာနှင့် “ချမ်းမြေ့ဆရာတော်”

။ ၁၉၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဒကာ၊ ဒကာမများ လှူဒါန်းတည်ဆောက်ပေးခဲ့သော ချမ်းမြေ့ရိပ်သာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်တော်မူပြီး ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိသာသနာပြုလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ “ချမ်းမြေ့ဆရာတော်” ဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

။ ချမ်းမြေ့ရိပ်သာသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ဘဝတွင် တရားအားထုတ်သူများကို လက်တွေ့ကမ္မဋ္ဌာန်း သင်ကြားပေးရာနေရာ၊ ဓမ္မစာပေများ ဖြန့်ဝေရာနေရာနှင့် သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ စုစည်းရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ

။ ၁၉၇၉–၁၉၈၀ ခုနှစ်များတွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်အတူ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်နိုင်ငံများသို့ ဓမ္မဒူတခရီး ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာတော်ဘုရားကြီးကိုယ်တိုင် အာရှ၊ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်နိုင်ငံများအပါအဝင် နိုင်ငံပေါင်းများစွာသို့ ဓမ္မဒူတခရီးများ ကြွရောက်ကာ ဝိပဿနာတရားနှင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ကြားပေးတော်မူခဲ့သည်။ (Tibetan Buddhist Encyclopedia⁠)

ထိုသို့သော ဓမ္မဒူတခရီးများကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်သည် နိုင်ငံတကာတွင်လည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ လေ့လာကျင့်ကြံနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိလာခဲ့သည်။

မေတ္တာနှင့် ဝိပဿနာတရား

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တရားတော်များတွင် မေတ္တာဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာဘာဝနာ၊ သတိပဋ္ဌာန်၊ အရိယသစ္စာနှင့် ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ်စသည့် ဓမ္မအကြောင်းအရာများကို အခြေခံ၍ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်နှင့် ဆက်စပ်သင်ကြားပေးတော်မူသည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ အဓိကအားသာချက်တစ်ရပ်မှာ ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ကို သာမန်အသိပညာအဖြစ် ရှင်းပြရုံမျှမဟုတ်ဘဲ မိမိဘဝတွင် ပြန်လည်စောင့်ကြည့်ကျင့်ကြံနိုင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအမွေအနှစ်ကို စာအုပ်စာပေများထဲတွင်သာ ရှာဖွေရမည်မဟုတ်ဘဲ ဆရာတော်ထံမှ တရားနာယူ၍ ကိုယ်တိုင်အားထုတ်ခဲ့ကြသော တပည့်များ၏ ပဋိပတ္တိအမွေအနှစ်ထဲတွင်လည်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သော ဆရာတော်

။ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို ပြန်ကြည့်လျှင် ထူးခြားစွာ တွေ့မြင်ရသည့်အချက်မှာ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို ခွဲခြားမထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျမ်းစာကို လေ့လာတော်မူသည်။

ကျမ်းစာများကို စိစစ်ပြင်ဆင်တော်မူသည်။

ဝိပဿနာကို ကိုယ်တိုင်အားထုတ်တော်မူသည်။

ထို့နောက် မိမိသိမြင်နားလည်သည့် ဓမ္မကို အခြားသူများအား ပြန်လည်သင်ကြားပေးတော်မူသည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝတစ်လျှောက် မျက်နှာမူခဲ့သည့် အဓိကအချက်တစ်ရပ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါအထိ

။ ကလေးဘဝမှစ၍ ရှင်သာမဏေဘဝ၊ ပရိယတ္တိစာပေလေ့လာမှု၊ ရဟန်းဘဝ၊ ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာနှင့် ကျမ်းစာလုပ်ငန်းများ၊ မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးထံ ဝိပဿနာကျင့်ကြံမှု၊ ချမ်းမြေ့ရိပ်သာတွင် သာသနာပြုမှုနှင့် နိုင်ငံတကာ ဓမ္မဒူတခရီးများအထိ ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် သာသနာတော်အတွက် အချိန်ရှည်ကြာစွာ ဆက်ကပ်ခဲ့သော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါသို့ ရောက်ရှိတော်မူခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးခရီး

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့သည် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝတွင် နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

။ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ယနေ့ စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်၊ နေ့လယ် ၁၁ နာရီ ၁၁ မိနစ်တွင် ဂရန်ဟံသာဆေးရုံကြီး၌ အဆုတ်ရောင်ဝေဒနာဖြင့် ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လူ့ဘဝခရီးသည် ဤနေ့တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိပညာ၊ ပဋိပတ္တိကျင့်စဉ်၊ ဓမ္မဟောကြားချက်များနှင့် တပည့်ဒါယကာများအား ချန်ထားခဲ့သော ဓမ္မအမွေအနှစ်တို့သည် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလျှင်

စာပေကို လေ့လာခဲ့သည်။
တရားကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။
ကျင့်သည့်တရားကို ပြန်လည်သင်ကြားခဲ့သည်။
သင်ကြားသည့်ဓမ္မကို နိုင်ငံအနှံ့ ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။

ဤအချက်လေးရပ်သည် ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ခန္ဓာဝန်ကို ချထားတော်မူပြီ။

ကျန်ရစ်သူတို့အတွက်မူ ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအဆုံးအမများကို ဆက်လက်လေ့လာခြင်း၊ မိမိတို့ဘဝတွင် ပြန်လည်ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် နောင်လာနောက်သားများထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခြင်းသည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မအမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး
အရှင်ဇနကာဘိဝံသ

သက်တော် ၉၉ နှစ်
ဝါတော် ၇၉ ဝါ

၁၉၂၈ – ၂၀၂၆

ဆရာတော်ဘုရားကြီးအား ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ကန်တော့လျက်—

အနိစ္စဝတ သင်္ခါရာ။
ဥပ္ပာဒဝယဓမ္မိနော။
ဥပ္ပဇ္ဇိတ္ဝာ နိရုဇ္ဈန္တိ။
တေသံ ဝူပသမော သုခေါ။

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw, Ashin Janakabhivamsa

---

“Written and respectfully offered in homage by Saya U Shwe Aung.”

---

A Life of Dhamma Service

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw, Ashin Janakabhivamsa, was a distinguished monk of the Theravāda Buddhist tradition whose long life was devoted to Pariyatti, Paṭipatti, and the propagation of the Buddha Sāsana.

His life brought together learning, practice, meditation, and Dhamma teaching. Through these, he served the Buddha’s dispensation in Myanmar and in many countries abroad.

Early Life and Ordination

The Most Venerable Sayadaw was born on 24 July 1928, corresponding to the eighth waxing day of Wagaung, 1290 Myanmar Era, in Pyinma Village, Taungdwingyi Township, Magway Region.

He was the third son of U Phyu Min and Daw Shwe Yi, in a family of nine children.

At the age of fifteen, he went forth as a novice at Tawya Bhikkhu Monastery near Taungdwingyi and received the monastic name Shin Janaka.

Pariyatti and Pāli Scholarship

He pursued higher monastic education at Mahāvisuddhārāma Pariyatti University in Mandalay, studying the Pāli language, the Buddha’s teachings, and the classical literature of Theravāda Buddhism.

He was later conferred the title Ashin Janakabhivamsa by the Pariyatti Sāsanahita Association and served as a teacher and lecturer at Mahāvisuddhārāma.

His scholarly life was closely joined with the practice of the Dhamma.

Vipassanā Practice and the Sixth Buddhist Council

In 1953–1954, he practised Vipassanā meditation under the guidance of the Most Venerable Mahāsi Sayadaw.

From 1954, he also took part in work associated with the preparation and revision of Pāli texts for the Sixth Buddhist Council in Yangon.

Thus, his service to the Sāsana extended both to the preservation of the Dhamma through learning and to its realization through practice.

Studies in Sri Lanka

In 1957, he went to Colombo, Sri Lanka, where he spent approximately six years pursuing further studies.

He studied English, Sanskrit, Hindi, and Sinhala, while continuing his study of Buddhist literature. He is also reported to have passed the London General Certificate of Education Advanced Level examination.

He returned to Myanmar in June 1963 and resumed his work connected with Pāli textual scholarship and publication.

A Teacher of Vipassanā

In 1967, under the guidance of Mahāsi Sayadaw, he was appointed as a meditation teacher at the Mahāsi Sāsana Yeiktha in Yangon. He also served at Yadanarbon Sāsana Yeiktha in Mandalay.

His teaching emphasized mindfulness, the contemplation of body and mind, and the cultivation of insight according to the Satipaṭṭhāna tradition.

Chanmyay Yeiktha

In February 1979, he moved to Chanmyay Yeiktha, established through the support of devotees.

From that time, he became widely known as Chanmyay Sayadaw.

At Chanmyay Yeiktha, he continued to guide monks, nuns, and lay practitioners in Vipassanā meditation and the practice of the Buddha’s teachings.

Dhamma Service in Myanmar and Abroad

The Most Venerable Sayadaw accompanied Mahāsi Sayadaw on Dhamma journeys to Europe and the United States around 1979–1980. In later years, he undertook Dhamma missions of his own, teaching practitioners in many countries.

His teachings included Mettā Bhāvanā, Vipassanā, Satipaṭṭhāna, the Four Noble Truths, and Paṭiccasamuppāda.

Through his teaching, the practice of the Dhamma was made accessible to many practitioners beyond the borders of Myanmar.

Pariyatti and Paṭipatti

The hallmark of his life was the union of Pariyatti and Paṭipatti.

He studied the Buddha’s teachings, practised them through meditation and mindful living, and taught them to others.

His life thus exemplified the traditional Buddhist path of learning, practice, and transmission—preserving the Dhamma not merely through words, but through lived practice.

His Final Years

The Most Venerable Chanmyay Sayadaw lived to the age of 99 years, completing 79 vassa.

According to the information available, he passed away at 11:11 a.m. on 19 September 2026 at Grand Hantha Hospital, following illness with pneumonia.

Thus came to an end a long monastic life devoted to the Buddha Sāsana.

He studied the Dhamma, practised the Dhamma, taught the Dhamma, and shared the Dhamma with the world.

In remembrance of his life and service, one may reflect upon the timeless truth:

Aniccā vata saṅkhārā;
Uppāda-vaya-dhammino;
Uppajjitvā nirujjhanti;
Tesaṃ vūpasamo sukho.

Impermanent, indeed, are all conditioned phenomena;
their nature is to arise and pass away.
Having arisen, they cease;
their cessation is peaceful.

---

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသ

ဓမ္မသာသနာပြုဘဝ

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသသည် ထေရဝါဒဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွင် ထင်ရှားသော သံဃာတော်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ သက်တမ်းရှည် ရဟန်းဘဝတစ်လျှောက် ပရိယတ္တိ၊ ပဋိပတ္တိနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ပြန့်ပွားရေး အတွက် အစွမ်းကုန် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် ဓမ္မစာပေသင်ယူခြင်း၊ တရားအားထုတ်ခြင်း၊ ဝိပဿနာဘာဝနာပွားများခြင်းနှင့် ဓမ္မဟောကြားသင်ကြားခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်တည်ရှိခဲ့သော ဘဝဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသာမက နိုင်ငံရပ်ခြားဒေသများတွင်ပါ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်အတွက် အကျိုးပြုဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်ဘဝနှင့် ရှင်သာမဏေဝတ်ခြင်း

ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို ၁၉၂၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၄ ရက်၊ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၉၀ ခုနှစ် ဝါခေါင်လဆန်း ၈ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့တွင် မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ ပျဉ်းမရွာ၌ ဖွားမြင်တော်မူသည်။

မိဘများမှာ ဦးဖြူမင်းနှင့် ဒေါ်ရွှေယီတို့ဖြစ်ပြီး သားသမီးကိုးဦးအနက် တတိယသားတော် ဖြစ်သည်။

အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် တောင်တွင်းကြီးမြို့အနီး တောရဘိက္ခုကျောင်း၌ ရှင်သာမဏေအဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူပြီး ရှင်ဇနက ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ခံယူတော်မူခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိပညာနှင့် ပါဠိစာပေလေ့လာမှု

ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မန္တလေးမြို့ရှိ မဟာဝိသုဒ္ဓါရာမ ပရိယတ္တိတက္ကသိုလ် တွင် မြန်မာ့ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓစာပေ၊ ပါဠိဘာသာနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို အထူးလေ့လာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိသာသနာဟိတအသင်းက ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပညာအရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြု၍ အရှင်ဇနကာဘိဝံသ ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဆက်ကပ်ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး မဟာဝိသုဒ္ဓါရာမ၌ ဆရာ၊ ကထိကအဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ပရိယတ္တိပညာဆည်းပူးမှုသည် ဓမ္မကျင့်စဉ်နှင့်လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်တည်ရှိခဲ့သည်။

ဝိပဿနာတရားအားထုတ်ခြင်းနှင့် ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ

၁၉၅၃–၁၉၅၄ ခုနှစ်များတွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ အဆုံးအမလမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ဝိပဿနာတရားအားထုတ်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ၁၉၅၄ ခုနှစ်မှစ၍ ရန်ကုန်မြို့တွင် ကျင်းပခဲ့သော ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ အတွက် ပါဠိစာပေများ စိစစ်ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် သင်္ဂါယနာဆိုင်ရာ စာပေလုပ်ငန်းများတွင်လည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ပရိယတ္တိပညာဖြင့် ဓမ္မစာပေများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ပဋိပတ္တိဖြင့် ဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်း နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်။

သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၌ ပညာဆည်းပူးခြင်း

၁၉၅၇ ခုနှစ်တွင် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၊ ကိုလံဘိုမြို့သို့ ကြွရောက်၍ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ခြောက်နှစ်ကြာ ပညာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သည်။

ထိုကာလအတွင်း အင်္ဂလိပ်၊ သက္ကတ၊ ဟိန္ဒီနှင့် ဆင်ဟာလဘာသာများကို လေ့လာတော်မူခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓစာပေများကိုလည်း ဆက်လက်လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လန်ဒန် အထွေထွေပညာရေးလက်မှတ် အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲကိုလည်း အောင်မြင်တော်မူခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

၁၉၆၃ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ကြွရောက်တော်မူပြီး ပါဠိစာပေများ စိစစ်ပြုစုခြင်းနှင့် ထုတ်ဝေခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဝိပဿနာတရားပြဆရာတော်

၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ မဟာစည်သာသနာ့ရိပ်သာ တွင် ဝိပဿနာတရားပြဆရာတော်အဖြစ် တာဝန်ယူတော်မူခဲ့သည်။

မန္တလေးမြို့ရှိ ရတနာဘုံသာသနာ့ရိပ်သာ တွင်လည်း တရားပြဆရာတော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ တရားပြမှုတွင် သတိပဋ္ဌာန်တရား၊ ရုပ်နှင့်နာမ်ကို ရှုမှတ်ခြင်းနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် တရားအားထုတ်ခြင်းတို့ကို အလေးထားတော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ

၁၉၇၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများ၏ အားပေးထောက်ပံ့မှုဖြင့် တည်ထောင်ထားသော ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဟူ၍ ရပ်ဝန်းအနှံ့ ထင်ရှားလာတော်မူခဲ့သည်။

ချမ်းမြေ့ရိပ်သာ၌ ရဟန်း၊ သီလရှင်နှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များအား ဝိပဿနာတရားနှင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို ဆက်လက်သင်ကြားပြသတော်မူခဲ့သည်။

ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ ဓမ္မသာသနာပြုခြင်း

၁၉၇၉–၁၉၈၀ ဝန်းကျင်တွင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးနှင့်အတူ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ဓမ္မခရီး ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကိုယ်တိုင် ဓမ္မသာသနာပြုခရီးများ ကြွရောက်တော်မူ၍ နိုင်ငံအများအပြားရှိ တရားအားထုတ်သူများအား ဓမ္မတရားများ ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မဟောကြားမှုများတွင် မေတ္တာဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာ၊ သတိပဋ္ဌာန်၊ အရိယသစ္စာလေးပါးနှင့် ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ် တို့ကို အလေးထားဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဓမ္မတရားများ ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခြင်းအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံပြင်ပရှိ တရားအားထုတ်သူများအတွက်လည်း ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမတော်များကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းများ ပိုမိုရရှိစေခဲ့သည်။

ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိ

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝတွင် ထင်ရှားသော အချက်တစ်ရပ်မှာ ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိတို့ ပေါင်းစပ်တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို လေ့လာဆည်းပူးတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ တရားတော်များကိုလည်း တရားအားထုတ်ခြင်း၊ သတိဖြင့် နေထိုင်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံတော်မူခဲ့ပြီး အခြားသူများအားလည်း ပြန်လည်ဟောကြားသင်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဘဝသည် သင်ယူခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပြန်လည်မျှဝေခြင်း ဟူသော ဗုဒ္ဓသာသနာ့လမ်းစဉ်ကို လက်တွေ့အားဖြင့် ဖော်ဆောင်ခဲ့သော ဘဝတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးကာလ

ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် သက်တော် ၉၉ နှစ်၊ ဝါတော် ၇၉ ဝါ ဖြင့် သက်တော်ရှည် ရဟန်းဘဝကို ဖြတ်သန်းတော်မူခဲ့သည်။

ရရှိထားသော အချက်အလက်များအရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့ နံနက် ၁၁ နာရီ ၁၁ မိနစ်တွင် အဆုတ်အဆုတ်ရောင်ရောဂါဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ Grand Hantha Hospital ၌ ပျံလွန်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အတွက် ရှည်လျားစွာ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ရဟန်းဘဝတစ်ခန်းသည် နိဂုံးချုပ်ခဲ့လေသည်။

ဓမ္မကို လေ့လာတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို ကျင့်ကြံတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။
ဓမ္မကို လောကအနှံ့ မျှဝေတော်မူခဲ့သည်။

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ သာသနာပြုဘဝကို အောက်ပါ အနိစ္စဓမ္မတရားဖြင့် အောက်မေ့ဆင်ခြင်နိုင်ပါသည်—

အနိစ္စာ ဝတ သင်္ခါရာ၊
ဥပ္ပာဒဝယဓမ္မိနော။
ဥပ္ပဇ္ဇိတ္ဝာ နိရုဇ္ဈန္တိ၊
တေသံ ဝူပသမော သုခေါ။

အမှန်ပင် သင်္ခါရတရားတို့သည် အမြဲမတည် အနိစ္စဖြစ်ကုန်၏။
ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းသဘောရှိကုန်၏။
ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ချုပ်ငြိမ်းကြကုန်၏။
ထိုသင်္ခါရတို့၏ ငြိမ်းအေးခြင်းသည် ချမ်းသာပေ၏။

🌿နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

စာရေးဆရာ အဲးခိုး

။ လူတစ်ယောက်ဟာ အမြဲရှေ့ကိုပဲ
သွားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ခါတလေ ရပ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ လမ်းပြောင်းရတယ်။
တစ်ခါတလေ နောက်ဆုတ်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လူအများစုက “ငါရှုံးပြီ” လို့ တွေးတတ်ကြတယ်။

အဲးခိုးကတော့ နည်းနည်းကွဲပြီး မြင်တယ်။

နောက်ဆုတ်ရတာဟာ အမြဲတမ်းရှုံးတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုတ်ပြီး ဘာသင်ယူခဲ့သလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။

နောက်ဆုတ်ခြင်းမှာ အကြောင်းရှိတယ်

ဘာအကြောင်းကြောင့် နောက်ဆုတ်ရသလဲဆိုတာ အရင်ရှာရမယ်။

ကိုယ့်အမှားကြောင့်လား။
အခြေအနေကြောင့်လား။
အချိန်မတန်သေးလို့လား။
အခြားသူတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်လား။

အကြောင်းရင်းမသိဘဲ “ငါမှန်တယ်၊ သူမှားတယ်” ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် သင်ခန်းစာမရဘူး။

အဲးခိုးအမြင်ကတော့

အရှုံးကိုလည်း အရှုံးအဖြစ် သိရမယ်။
အမှားကိုလည်း အမှားအဖြစ် သိရမယ်။
မတရားခံရတာရှိရင်လည်း မတရားခံရတာအဖြစ် သိရမယ်။

အရာရာကို ကိုယ့်ဘက်ကသာ မှန်တယ်လို့ မပြောင်းလဲသင့်ဘူး။

သင်ခန်းစာက ဘက်မလိုက်ဘူး ဒီအချက်က အရေးကြီးတယ်။

သင်ခန်းစာဆိုတာ ကိုယ့်ဘက်ကို အားပေးဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူး။

ကိုယ်မှားရင် ကိုယ်မှားတာကို ပြောရမယ်။
သူမှားရင် သူမှားတာကို ပြောရမယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မှားတာရှိရင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မှားတာရှိတယ်လို့ ပြောရမယ်။

အမှန်တရားဟာ ဘက်မလိုက်ဘူး။
သင်ခန်းစာလည်း ဘက်မလိုက်ဘူး။

ကိုယ့်ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကိုပဲ ရွေးယူမယ်ဆိုရင် အဲဒါ သင်ခန်းစာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေခြင်းပဲ ဖြစ်သွားတယ်။

နောက်ဆုတ်မှ မြင်ရတာတွေရှိတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ ရှေ့ကိုပဲကြည့်ပြီး လျှောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်နင်းလာတဲ့ခြေရာတွေကို မမြင်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုတ်လိုက်တဲ့အခါမှ ကိုယ်ဘယ်ကနေ လာခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်မြင်ရတတ်တယ်။

ဘယ်နေရာမှာ အလျင်လိုခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ စကားပိုခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ မာနဝင်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့သလဲ။

ဒါတွေကို ပြန်ကြည့်နိုင်ရင် နောက်ဆုတ်ခြင်းက တန်ဖိုးရှိလာတယ်။

နောက်ဆုတ်တာထက် နောက်ဆုတ်ပြီး ဘာမှမသင်ယူတာက ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အလွတ်မပေးနဲ့။

အဲးခိုးအမြင်မှာ ဘက်မလိုက်ဆိုတာ တစ်ဖက်ကို မတိုက်ခိုက်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အမှန်အတိုင်း ပြန်ကြည့်နိုင်ရမယ်။

“ငါကတော့ မမှားဘူး” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ နောက်ဆုတ်ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို ပြန်ရှင်းပြနေမယ်ဆိုရင် သင်ခန်းစာမရဘူး။

တစ်ခါတလေ ကိုယ့်မှာလည်း အမှားရှိတတ်တယ်။ အဲဒီအမှားကို ဝန်ခံနိုင်တာဟာ အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် မထပ်မှားအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်နိုင်တာပဲ။ တစ်ဖက်လူကိုလည်း အမြဲမမှားစေနဲ့။

ကိုယ့်အတွေ့အကြုံတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်လူကို အမြဲမှားတဲ့သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရင်လည်း မျှတမှု ပျောက်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ မှားတဲ့အချိန်ရှိသလို မှန်တဲ့အချိန်လည်း ရှိနိုင်တယ်။

လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ဝေဖန်လို့ရတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သဘောမတူလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကြောင့် လူတစ်ယောက်လုံးကို မှားတယ်လို့ မသတ်မှတ်သင့်ဘူး။

လုပ်ရပ်ကို ခွဲကြည့်။
အကြောင်းရင်းကို ခွဲကြည့်။
ရလဒ်ကို ခွဲကြည့်။
ပြီးမှ သင်ခန်းစာကို ယူ။

အဲဒါမှ ဘက်မလိုက်တဲ့အမြင် ဖြစ်လာမယ်။

ဒီနေ့တော့ ဒီနေ့ အဲးခိုးတို့အနေနဲ့ နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ တစ်ခုလောက် မေးကြည့်ရအောင်။

“ငါ ဘာကြောင့် နောက်ဆုတ်ရတာလဲ” ဆိုတာထက်

“ဒီနောက်ဆုတ်ခြင်းက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးနေတာလဲ” လို့ မေးကြည့်ရမယ်။

အဲဒီမေးခွန်းက ကိုယ့်အမြင်ကို ပြောင်းစေနိုင်တယ်။

အရှုံးထဲမှာ သင်ခန်းစာရှိနိုင်တယ်။
အောင်မြင်မှုထဲမှာလည်း သတိပေးချက်ရှိနိုင်တယ်။
ကိုယ့်အမှားထဲမှာလည်း တိုးတက်ဖို့လမ်းရှိနိုင်တယ်။
သူတစ်ပါးရဲ့အမြင်ထဲမှာလည်း ကိုယ်မမြင်သေးတဲ့အမှန်တရား ရှိနိုင်တယ်။

အဲးခိုးအမြင်

အဲးခိုးအမြင်ကို တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ ရှုံးတယ်လို့ မမြန်မြန်ဆုံးဖြတ်နဲ့။ ကိုယ့်ဘက်ကိုပဲ မှန်တယ်လို့လည်း မမြန်မြန်ဆုံးဖြတ်နဲ့။

အရင်ဆုံး ဖြစ်ရပ်ကို အရှိအတိုင်းကြည့်။
ပြီးရင် အမှားကို အမှားအဖြစ် လက်ခံ။
မှန်တာကို မှန်တဲ့အတိုင်း ထား။

နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာကို ယူပြီး ရှေ့ဆက်။
ဘဝမှာ နောက်ဆုတ်ရတဲ့နေ့တွေ ရှိမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုတ်တဲ့နေ့တိုင်းမှာ ကိုယ့်အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်
နောက်ဆုတ်ခြင်းဟာ လမ်းပျောက်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။

နောက်တစ်ကြိမ် ပိုမှန်တဲ့လမ်းကို လျှောက်နိုင်ဖို့ ခဏရပ်ပြီး လမ်းပြန်ကြည့်ခြင်းပဲ။

🍀အတွေးအမြင် ဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ အမြင်မတူတာဟာ ရန်သူဖြစ်ရမယ်လို့
မဆိုလိုပါဘူး။

၂။ ကိုယ့်အမြင်မှန်တယ်ဆိုတာ
သူတစ်ပါးအမြင်မှားတယ်လို့
မဆိုလိုပါဘူး။

၃။ မပြောခင် စဉ်းစားပါ။ ပြောပြီးရင်
ပြန်မရနိုင်တဲ့စကားတွေ ရှိပါတယ်။

၄။ စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာ ထင်မြင်ချက်ကို
အမှန်တရားလို့ မယူဆပါနဲ့။

၅။ ကြားသမျှကို မယုံပါနဲ့။
မြင်သမျှကိုလည်း အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး
တည်း မကောက်ယူပါနဲ့။

၆။ မေးခွန်းထုတ်တတ်ခြင်းဟာ
မယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ
နားလည်လိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

၇။ ကိုယ့်အမှားကို မြင်နိုင်တဲ့အတွေးဟာ
ပညာရဲ့အစ ဖြစ်ပါတယ်။

၈။ သူတစ်ပါးအမှားကို မြင်လွယ်ပြီး
ကိုယ့်အမှားကို မမြင်နိုင်ရင်
အတွေးအမြင် မပြည့်စုံသေးပါဘူး။

၉။ အရာတစ်ခုကို တစ်ဖက်တည်းက
မကြည့်ပါနဲ့။ အကြောင်းနဲ့အကျိုးကိုပါ
စဉ်းစားပါ။

၁၀။ အတွေးကောင်းတစ်ခုဟာ
စကားကောင်းတစ်ခွန်းထက်
ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်သလို အကျင့်ကောင်း
တစ်ခုကတော့ နှစ်ခုလုံးထက်
ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။

    တောင်ကလေးဆရာတော်
    (၁၇.၉.၂၀၂၆) ရက်နေ့။