🌿 အမျိုးသမီးနှင့် ဗုဒ္ဓသာသနာ 🌿

🌿 အမျိုးသမီးနှင့် ဗုဒ္ဓသာသနာ 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ၏ အမြင်ဖြင့် တင်ပြခြင်း

နိဒါန်းချီ
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာရေးသမိုင်းကို လေ့လာတဲ့အခါ “အမျိုးသမီးဆိုတာ အမျိုးသားနောက်ကပဲ လိုက်ရမယ့်သူ” ဆိုတဲ့ အမြင်တစ်ခုတည်းနဲ့ မကြည့်သင့်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓသာသနာသမိုင်းကို သေချာလေ့လာကြည့်ရင် အမျိုးသမီးတွေဟာ သာသနာရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တရားနာသူတွေအဖြစ်ပဲ ရှိခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ တရားကျင့်သူတွေ၊ တရားကို နားလည်သိမြင်သူတွေ၊ သာသနာကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သူတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို နားလည်ဖို့ ဝေသာလီမြို့ရဲ့ သမိုင်းနဲ့ မဟာပဇာပတီဂေါတမီ၊ အမ္ဗပါလီတို့ရဲ့ အကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။

၁။ မဟာပဇာပတီဂေါတမီကို ပြန်ကြည့်ရအောင်

မဟာပဇာပတီဂေါတမီဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ငယ်ဘဝမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ မိခင်တော်ပါ။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ အရေးပါမှုက “ဘုရားရှင်ရဲ့ မိခင်တော်” ဆိုတာနဲ့ပဲ မပြီးပါဘူး။

သူမဟာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း သာသနာ့ဘဝကို ဝင်ရောက်ပြီး တရားလမ်းကို ကိုယ်တိုင်လျှောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သူပါ။

အဲဒီကနေ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ဘိက္ခုနီသံဃာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ သမိုင်းနဲ့ ဆက်စပ်လာပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားသင့်တာက

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်ယုံကြည်တဲ့အရာ၊ ကိုယ်လျှောက်ချင်တဲ့ တရားလမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့အချက်ပါပဲ။

၂။ အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ တရားရနိုင်စွမ်း နည်းသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး

ဗုဒ္ဓဓမ္မရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ တရားသိမြင်နိုင်စွမ်းကို အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးဆိုပြီး ခွဲပြီး မဆုံးဖြတ်တာပါ။

အာနန္ဒာမထေရ်ကလည်း အမျိုးသမီးတွေဟာ တရားကျင့်ကြံပြီး မဂ်ဖိုလ် ရနိုင်သလားဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို ကြည့်ရင် ရှင်းပါတယ်။

အမျိုးသားဖြစ်လို့ တရားပိုရတာ မဟုတ်သလို၊ အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ တရားနိမ့်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

တရားလမ်းမှာ အရေးကြီးတာက သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ သတိနဲ့ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုပါ။

ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတွေဟာ “ငါက အမျိုးသမီးဆိုတော့ ဒီလောက်ပဲ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကန့်သတ်မထားသင့်ပါဘူး။

၃။ “ငါက အမျိုးသမီးမို့ နိမ့်ကျတယ်” ဆိုတဲ့စိတ် မထားပါနဲ့

အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ တရားနာရာမှာ နိမ့်ကျတာ မရှိပါဘူး။

အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ သီလထိန်းသိမ်းရာမှာ နိမ့်ကျတာ မရှိပါဘူး။

အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ ပညာရှာရာမှာ နိမ့်ကျတာ မရှိပါဘူး။

သာသနာသမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် အမျိုးသမီးတွေထဲမှာ သီလနဲ့ ပညာထူးချွန်သူတွေ၊ တရားအားထုတ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ တရားသိမြင်မှု ရရှိသူတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားနည်းသူလို့ မမြင်ဘဲ—

“ငါလည်း တရားကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာနိုင်တယ်။ ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားနိုင်တယ်။ ကိုယ်တိုင်ကျင့်နိုင်တယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ရှိသင့်ပါတယ်။

၄။ အမ္ဗပါလီကိုလည်း မမေ့သင့်ပါဘူး

ဝေသာလီအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင် အမ္ဗပါလီအကြောင်းလည်း ထည့်ပြောရပါမယ်။
အမ္ဗပါလီဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကို ရိုရိုသေသေ ဆွမ်းကပ်လှူခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူပိုင်တဲ့ အမ္ဗဝနကိုလည်း သံဃာတော်တွေကို လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတိတ်အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး သူ့တန်ဖိုးကို အမြဲတမ်းဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး။

လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လိုအတိတ်ရှိခဲ့သလဲထက် အခုဘယ်လိုစိတ်ထားနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်နေသလဲဆိုတာလည်း အရေးကြီးပါတယ်။

ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အတိတ်က အမှားတွေ၊ လူတွေရဲ့ အပြောအဆိုတွေ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက တပ်ထားတဲ့ အမည်တွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်သက်လုံး အပြစ်ရှိသူလို့ မမြင်သင့်ပါဘူး။

လူဟာ ပြောင်းလဲလို့ရပါတယ်။ ဘဝကိုလည်း ပြန်တည်ဆောက်လို့ရပါတယ်။

၅။ အမျိုးသမီးတွေအတွက် အရေးကြီးတာက ပညာပါ

ဘာသာရေးကို ယုံကြည်တာ ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ယုံကြည်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။
ဖတ်ပါ။
လေ့လာပါ။
မေးပါ။
မသိတာကို မေးခွန်းထုတ်ပါ။
ကျမ်းစာတွေကို ဖတ်ပါ။
တရားတော်တွေကို နားထောင်ပါ။
ပြီးရင် ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ကိုယ်မသိတာကို မေးမြန်းပြီး အကြောင်းအကျိုးနဲ့ ဆင်ခြင်လေ့လာဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာသာရေးဗဟုသုတကို ကိုယ့်ဘဝအတွက် အင်အားတစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်သင့်ပါတယ်။

ပညာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ကောင်းကောင်းတည်ဆောက်နိုင်သလို မိသားစုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ဦးဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။

၆။ သာသနာကို ထိန်းသိမ်းတာ ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်ပါဘူး

သာသနာထိန်းသိမ်းရေးဆိုရင် ဘုန်းကြီးတွေကပဲ လုပ်ရမယ်လို့ တချို့က ထင်တတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့ မပြည့်စုံပါဘူး။

ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ရဟန်း၊ ရဟန်းမ၊ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာဆိုပြီး အားလုံးဟာ သာသနာနဲ့ ဆက်စပ်နေကြပါတယ်။

အမျိုးသမီးတွေလည်း ဥပါသိကာတွေအဖြစ် သာသနာကို ထိန်းသိမ်းရာမှာ အရေးကြီးတဲ့နေရာမှာ ရှိပါတယ်။

ဥပမာ

သားသမီးတွေကို တရားနဲ့ ရင်းနှီးအောင်လုပ်ပေးတာ၊
စာဖတ်တတ်အောင် အားပေးတာ၊
သီလနဲ့ စည်းကမ်းကို သင်ပေးတာ၊
မိသားစုထဲမှာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနဲ့ သည်းခံမှုရှိအောင် ကြိုးစားပေးတာ ဒါတွေလည်း သာသနာပြုတာပါပဲ။

၇။ တရားနားထောင်သူသက်သက် မဖြစ်ပါနဲ့

ကျွန်တော်က ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အမျိုးသမီးတွေကို ဒီလိုပြောချင်ပါတယ်။
တရားနာသူသက်သက် မဖြစ်ပါနဲ့။
တရားကို လေ့လာပါ။
တရားကို စဉ်းစားပါ။
တရားကို ကျင့်ပါ။

ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘဝမှာ တရားရဲ့ အကျိုးကို ပြပါ။
နောက်မျိုးဆက်ကိုလည်း ဓမ္မအမွေ ပေးနိုင်သူ ဖြစ်ပါ။
ဘာသာရေးဟာ စာအုပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေရင် ဘာသာရေးစာပေတစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာပါ။

တကယ်တမ်း တရားက မိမိရဲ့ စကားထဲ၊ အပြုအမူထဲ၊ မိသားစုဘဝထဲ၊ လူမှုဆက်ဆံရေးထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့အခါမှသာ ဓမ္မဟာ အသက်ဝင်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၈။ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ပါ

မဟာပဇာပတီဂေါတမီရဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် သူမဟာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ တရားလမ်းကို သိခဲ့ပါတယ်။ ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့ပါတယ်။
အခက်အခဲတွေရှိပေမယ့် လက်မလျှော့ခဲ့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ယနေ့ခေတ် အမျိုးသမီးတွေလည်း ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိသင့်ပါတယ်။

ဒါဟာ အမျိုးသားတွေနဲ့ ပြိုင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
အမျိုးသားတွေထက် ပိုမြင့်ဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။
မနေ့ကထက် ဒီနေ့ ပိုကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပါ။
ကိုယ့်ဘဝကို ပိုကောင်းအောင် တည်ဆောက်ဖို့ပါ။

⸻

🌿 နိဂုံး — ဝေသာလီက ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာ 🌿

ဝေသာလီကို သွားတဲ့အခါ ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့ကို သွားကြည့်တယ်ဆိုတာလောက်နဲ့ မပြီးသင့်ပါဘူး။

မဟာပဇာပတီဂေါတမီကို သတိရပါ။
အမ္ဗပါလီကို သတိရပါ။
ဘိက္ခုနီသံဃာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တဲ့ သမိုင်းကို သတိရပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။

“ဒီနေ့ ငါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သာသနာအတွက် ဘာလုပ်ပေးနေလဲ?”

အဖြေက အလှူငွေအများကြီး လှူတာဖြစ်ဖို့ မလိုပါဘူး။
သားသမီးတစ်ယောက်ကို ဓမ္မတစ်ခု သင်ပေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

တရားတော်တစ်ပုဒ်ကို သေချာနားလည်အောင် လေ့လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
အိမ်မှာ ဒေါသထွက်စရာကြုံပေမယ့် ဒေါသကို တစ်ကြိမ်လောက် ထိန်းလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အခက်အခဲကြုံနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မေတ္တာနဲ့ ကူညီလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒီလိုကောင်းမှုလေးတွေ တစ်ခုချင်းစီ စုပေါင်းလာရင်
သာသနာဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မိသားစုထဲမှာ ရှိလာပါမယ်။
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ရှိလာပါမယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ တကယ်အသက်ဝင်လာပါမယ်။

ဝေသာလီရဲ့ သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့
တရားလမ်းကို လိုက်ချင်တဲ့စိတ်ရှိရင် ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်ရှာရမယ်။ အခက်အခဲရှိလို့ နောက်မဆုတ်ဘဲ ဆက်လျှောက်ရမယ်။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း ရပ်ပေးနိုင်သလဲဆိုတာနဲ့ပဲ တိုင်းတာရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ့်ရဲ့ သီလ၊ ပညာ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနဲ့ တရားသိမြင်မှုတွေကို ဘယ်လောက်အထိ တည်ဆောက်နိုင်သလဲဆိုတာနဲ့လည်း တိုင်းတာရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအခါ အမျိုးသမီးဟာ တရားနားထောင်သူသက်သက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။

သာသနာကို ဆက်လက်ရှင်သန်အောင် ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တဲ့ ဓမ္မအမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။