Categories
စကားလက်ဆောင် တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ ဘာသာရေး

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ စကားမ
ဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။

၂။ စိတ်လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ
ဘဝတစ်လျှောက်နောင်တရမယ့်
လုပ်ရပ် မလုပ်ပါနဲ့။

၃။ စိတ်ပျက်နေချိန်မှာ
ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။

၄။ တစ်နေ့မကောင်းတာနဲ့
ဘဝတစ်ခုလုံး မကောင်းတာမဟုတ်ပါ။

၅။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လွန်းခြင်း
လည်း စိတ်ဒုက္ခတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ
တယ်။

၆။ အနားယူတာဟာ ပျင်းတာမဟုတ်ပါ။
စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေခြင်းပါ။

၇။ အရာရာကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းဖို့ မလိုပါ။
တချို့အရာတွေက အချိန်ပေးရပါ
တယ်။

၈။ မဖြစ်သေးတဲ့အရာကို ကြိုပြီး မခံစားပါ
နဲ့။

၉။ ဖြစ်ပြီးသားအရာကို ပြန်ပြင်လို့မရရင်
သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းယူပါ။

၁၀။ စိတ်ကို သိအောင်နေခြင်းဟာ
ဘဝကို သိအောင်နေခြင်းရဲ့ အစပါ။

           တောင်ကလေးဆရာတော်
         (၂၃.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့နံနက်။)

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ တောင်ကလေးဆရာတော် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘာသာရေး

🌿ဗဟုဇနဟိတာယ 🌿

🌿ဗဟုဇနဟိတာယ 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~
[ သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ လမ်းစဉ်နှင့် တာဝန်]


ရေးသားသူ
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့ည။

တင်ပြသူ
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ


စကားချီး
“စရထ၊ ဘိက္ခဝေ၊ စာရိကံ ဗဟုဇနဟိတာယ၊ ဗဟုဇနသုခါယ၊ လောကာနုကမ္ပာယ၊ အတ္ထာယ ဟိတာယ သုခါယ ဒေဝမနုဿာနံ။ မာ ဧကေန ဒွေ အာဂမိတ္ထ။ ဒေသေထ၊ ဘိက္ခဝေ၊ ဓမ္မံ အာဒိကလျာဏံ မဇ္ဈေကလျာဏံ ပရိယောသာနကလျာဏံ သာတ္ထံ သဗျဉ္ဇနံ။ ကေဝလပရိပုဏ္ဏံ ပရိသုဒ္ဓံ ဗြဟ္မစရိယံ ပကာသေထ။”

“ရဟန်းတို့၊ လူအများ၏ အကျိုးအတွက်၊ လူအများ၏ ချမ်းသာရေးအတွက်၊ လောကကို ကရုဏာထား၍၊ နတ်လူတို့၏ အကျိုး၊ အစီးအပွား၊ ချမ်းသာသုခအတွက် လှည့်လည်ကြကုန်လော့။ နှစ်ပါးတစ်လမ်းတည်း မသွားကြကုန်လင့်။ ရဟန်းတို့၊ အစ၌ကောင်းသော၊ အလယ်၌ကောင်းသော၊ အဆုံး၌ကောင်းသော၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့် စကားအသုံးအနှုန်း ပြည့်စုံသော တရားကို ဟောကြားကြကုန်လော့။ ပြည့်စုံ၍ စင်ကြယ်သော မြတ်သောအကျင့်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြကြကုန်လော့။”

[ ဝိနယပိဋက၊ မဟာဝဂ္ဂ ၁.၁၁ (Mahāvagga I.11) ]

နိဒါန်း

။ သည် အမိန့်တော်ကို ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ သာသနာပြုဘဝအတွက် ရိုးရိုး “သွား၍ တရားဟောကြ” ဆိုသည့် အမိန့်တစ်ရပ်အဖြစ်သာ ဖတ်ရှုမည်ဆိုလျှင် အဓိပ္ပာယ်အလွန်ကျဉ်းသွားပါလိမ့်မယ်။
အမှန်မှာ ဗုဒ္ဓရှင်တော်က ရဟန်းတော်တို့၏ သာသနာပြုလမ်းစဉ်တစ်ရပ်လုံးကို စကားအနည်းငယ်အတွင်း ထည့်သွင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

“ဗဟုဇနဟိတာယ” လူအများ၏ အကျိုးအတွက်၊
“ဗဟုဇနသုခါယ” လူအများ၏ ချမ်းသာရေးအတွက်၊
“လောကာနုကမ္ပာယ” လောကကို ကရုဏာထား၍၊
“ဒေဝမနုဿာနံ အတ္ထာယ ဟိတာယ သုခါယ” နတ်လူတို့၏ အကျိုး၊ အစီးအပွား၊ ချမ်းသာရေးအတွက်၊
“ဒေသေထ ဓမ္မံ” ဓမ္မကို ဟောကြားရန်၊
“အာဒိကလျာဏံ မဇ္ဈေကလျာဏံ ပရိယောသာနကလျာဏံ” အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး သုံးပါးလုံး ကောင်းမွန်သော ဓမ္မဖြစ်ရန်၊
“သာတ္ထံ သဗျဉ္ဇနံ” အနက်နှင့် အက္ခရာ/စကားအသုံးအနှုန်း ပြည့်စုံရန်၊
“ကေဝလပရိပုဏ္ဏံ ပရိသုဒ္ဓံ ဗြဟ္မစရိယံ ပကာသေထ” ပြည့်စုံစင်ကြယ်သော မြတ်သောအကျင့်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြရန် ဟူ၍ ရဟန်းတော်၏ သာသနာပြုခြင်းအတွက် ရည်ရွယ်ချက်၊ နည်းလမ်း၊ ဟောကြားရမည့် ဓမ္မ၏အရည်အသွေးနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်၏ နေထိုင်မှု တို့ကို တစ်ဆက်တည်း ချမှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

။ ထို့ကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် မေးခွန်းသည် “ငါ တရားဘယ်လောက်ဟောပြီးပြီလဲ” ဆိုတာထက် “ငါ့ရဲ့ သာသနာပြုခြင်းက လူအများအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုး၊ ချမ်းသာနဲ့ ကရုဏာ ဖြစ်စေသလား” ဆိုတာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

၁။ “ဗဟုဇနဟိတာယ” လူအများ၏ အကျိုးကို ဦးတည်ရမည်။

။ သာသနာပြုခြင်း၏ ပထမဆုံးစံနှုန်းက အများအကျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းဟာ မိမိ၏ ဂုဏ်သတင်း၊ ပရိသတ်အရေအတွက်၊ ကျောင်းတိုက်၏ အင်အား၊ အလှူရှင်အင်အားတို့ တိုးပွားရေးအတွက် မဖြစ်သင့်ပါဘူး။

။ မိမိဟောကြားတဲ့ ဓမ္မကြောင့် လူတစ်ဦးက မိမိရဲ့ မကောင်းသောအကျင့်ကို ပြုပြင်နိုင်သွားတယ်ဆိုရင် သာသနာပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မိသားစုတစ်စု အချင်းချင်း ပိုမိုနားလည်လာတယ်ဆိုရင် သာသနာပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ လူငယ်တစ်ဦး မူးယစ်ဆေး၊ လောင်းကစား၊ အရက်သေစာနဲ့ မကောင်းသောအပေါင်းအသင်းတို့မှ ရှောင်နိုင်သွားတယ်ဆိုရင် သာသနာပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းရဲနေသူတစ်ဦး မိမိဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်အောင် အသိပညာရသွားတယ်ဆိုရင်လည်း သာသနာပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ထို့ကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်သည် လူများလာရန်ထက် လူများကောင်းလာရန် ပို၍ အလေးထားသင့်ပါတယ်။

၂။ “ဗဟုဇနသုခါယ” လူတို့၏ ချမ်းသာသုခကို ဖန်တီးပေးရမည်။

။ “သုခ” ဆိုတာ ခဏတာ စိတ်ချမ်းသာမှုတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ လူတစ်ဦးမှာ မိမိဘဝကို မှန်ကန်စွာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အသိပညာရှိခြင်း၊ မိသားစုနဲ့ သင့်မြတ်စွာ နေနိုင်ခြင်း၊ တရားသဖြင့် အသက်မွေးနိုင်ခြင်း၊ အပြစ်ကင်းစွာ နေနိုင်ခြင်းတို့ဟာလည်း သုခပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအချက်ကို အိမ်ထောင်ရှင်လူတန်းစားများအတွက် ဗုဒ္ဓရှင်တော်၏ လမ်းညွှန်ချက်များမှာ ထင်ရှားစွာ တွေ့ရပါတယ်။
ဥစ္စာပိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ ဥစ္စာကို သုံးစွဲနိုင်ခြင်း၊ ကြွေးကင်းခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းခြင်းတို့ကို ချမ်းသာခြင်းလေးမျိုးအဖြစ် အာဏဏသုတ် (AN 4.62) တွင် ဖော်ပြထားပါတယ်။
ထို့ကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်ဟာ လူတွေကို “တရားထိုင်ကြ” လို့သာ မပြောဘဲ “ဘဝကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ” ဆိုတာကိုလည်း ဓမ္မနဲ့အညီ လမ်းညွှန်နိုင်ရပါမယ်။

၃။ “လောကာနုကမ္ပာယ” လောကကို ကရုဏာထားရမည်။

။ သာသနာပြုရဟန်းတော်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကရုဏာ မရှိရင် သာသနာပြုခြင်းဟာ စကားလုံးတွေ စုစည်းပြောဆိုခြင်းမျှသာ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ လူတစ်ဦးရဲ့ အားနည်းချက်ကို မြင်တဲ့အခါ အပြစ်တင်လိုစိတ်ထက် ကူညီလိုစိတ်ရှိရပါမယ်။ အယူအဆမတူသူကို မြင်တဲ့အခါ ရန်သူလို့ မမြင်ဘဲ ဒုက္ခရှိနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦး လို့ မြင်နိုင်ရပါမယ်။
မိမိဘာသာကို မယုံကြည်သူတစ်ဦးကိုပင် လူသားတစ်ဦးအဖြစ် လေးစားနိုင်ရပါမယ်။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာသာသနာပြုခြင်းဟာ မိမိဘာသာကို မြှင့်တင်ရန် အခြားဘာသာကို နှိမ့်ချခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။

မိမိယုံကြည်ရာ ဓမ္မကို ရိုးသားစွာ ဖော်ပြရင်း အခြားသူ၏ ယုံကြည်ခွင့်ကိုလည်း လေးစားနိုင်ခြင်းကသာ လောကာနုကမ္ပာ၏ သဘောနဲ့ ပိုမိုကိုက်ညီပါတယ်။

၄။ “မာ ဧကေန ဒွေ အာဂမိတ္ထ” တစ်လမ်းတည်းကို နှစ်ပါးမသွားကြနှင့်။

။ သည် စကားကို သာသနာပြုလုပ်ငန်းရဲ့ နည်းဗျူဟာ တစ်ခုအဖြစ် ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်က ရဟန်းတော်တွေကို လူအများဆီ ဓမ္မရောက်ရှိစေရန် နေရာအနှံ့ ခွဲ၍ သွားကြဖို့ မိန့်မှာခဲ့ပါတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်နေရာတည်းမှာ ရဟန်းများ စုဝေးနေခြင်းထက် လူအများထံ ဓမ္မရောက်ရှိစေရေး ဖြစ်ပါတယ်။ မဟာဝဂ္ဂမူရင်းမှာ ဒီအမိန့်ပြီးနောက် ရဟန်းတော်များသည် သာသနာပြုရန် ထွက်ခွာကြပြီး ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဥရုဝေလာသေနာနိဂမသို့ တရားဟောရန် သွားမည်ဟု မိန့်တော်မူထားပါတယ်။

။ ယနေ့ခေတ်မှာတော့ ဒီအချက်ကို နေရာ၊ လူတန်းစား၊ အသက်အရွယ်၊ ပညာအဆင့်အတန်းအလိုက် ဓမ္မရောက်ရှိစေရန် စီမံခြင်း အဖြစ် အသုံးချနိုင်ပါတယ်။
ဥပမာ
• လူငယ်များအတွက် သီးခြားဓမ္မပညာပေးခြင်း၊
• အလုပ်သမားများအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာပေးခြင်း၊
• မိသားစုများအတွက် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် မိသားစုကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာပေးခြင်း၊
• သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် သေခြင်း၊ အနိစ္စနှင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာပေးခြင်း တို့ကို သီးခြားစီ စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်။

ဓမ္မတစ်ခုတည်း ဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မကို လက်ခံမည့်လူ၏ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး ဟောကြားနိုင်ခြင်း က သာသနာပြုရဟန်းတော်၏ ပညာဖြစ်ပါတယ်။

၅။ “ဒေသေထ ဓမ္မံ”
ဓမ္မကို ဟောရမည်။

။ သာသနာပြုရဟန်းတော်ရဲ့ အဓိကကိစ္စဟာ ဓမ္မ ဖြစ်ပါတယ်။ ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ လူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို လူပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဟန်းတော်ရဲ့ မူလအင်အားကို မမေ့သင့်ပါဘူး။

” ရဟန်းတော်က ဆရာဝန်မဟုတ်ပါက ဆရာဝန်အလုပ်ကို မယူသင့်ပါ။
စီးပွားရေးပညာရှင်မဟုတ်ပါက စီးပွားရေးပညာရှင်အလုပ်ကို မယူသင့်ပါ။
နိုင်ငံရေးသမားမဟုတ်ပါက နိုင်ငံရေးအာဏာကို ရယူရန် မကြိုးစားသင့်ပါ။”
ရဟန်းတော်ရဲ့ အဓိကကျွမ်းကျင်မှုဟာ ဓမ္မကို နားလည်ခြင်း၊ ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် လူတို့ နားလည်ကျင့်သုံးနိုင်အောင် လမ်းညွှန်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခြားကဏ္ဍတွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ချိတ်ဆက်ပေးပြီး မိမိက ဓမ္မပိုင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်သူအဖြစ် ရပ်တည်ခြင်းက ပိုမိုသင့်လျော်ပါတယ်။

၆။ “အာဒိကလျာဏံ၊ မဇ္ဈေကလျာဏံ၊ ပရိယောသာနကလျာဏံ” ဟောပြောမှုသည် အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး သုံးပါးလုံး ကောင်းရမည်။

။ ဓမ္မဟောကြားခြင်းရဲ့ အရည်အသွေးကို ဒီစကားက တိတိကျကျ သတ်မှတ်ပေးထားပါတယ်။
အစကောင်းရမယ်။
အလယ်ကောင်းရမယ်။
အဆုံးကောင်းရမယ်။
ဒီအချက်ကို ယနေ့ခေတ် သာသနာပြုလုပ်ငန်းမှာ အထူးဂရုပြုသင့်ပါတယ်။
တရားဟောတဲ့အခါ နားထောင်သူကို ကြောက်ရွံ့အောင် ခြိမ်းခြောက်ပြီး စတင်ခြင်းထက် သူတို့ရဲ့ တကယ့်ဘဝပြဿနာကို နားလည်ပေးပြီး စတင်သင့်ပါတယ်။

အလယ်မှာလည်း မိမိသိသမျှကို အကုန်လုံးပြောချင်တာထက် နားထောင်သူ နားလည်နိုင်မည့် အဆင့်အတိုင်း ရှင်းလင်းသင့်ပါတယ်။ အဆုံးမှာတော့ အံ့အားသင့်စရာ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပြီးသွားခြင်းထက် “ဒီတရားကို ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်လိုကျင့်သုံးမလဲ” ဆိုတဲ့ လက်တွေ့ကျင့်စရာတစ်ခုခု ကျန်ခဲ့သင့်ပါတယ်။

၇။ “သာတ္ထံ သဗျဉ္ဇနံ”
အနက်လည်းပြည့်၊ စကားလည်းပြည့်စုံရမည်။

။ ဓမ္မဟောပြောရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မှန်ကန်ဖို့နဲ့ စကားအသုံးအနှုန်းမှန်ကန်ဖို့ နှစ်ခုစလုံး လိုအပ်ပါတယ်။ စာပေကျမ်းဂန်များကို မဖတ်ဘဲ မိမိထင်မြင်ချက်ကိုသာ “ဘုရားဟော” ဟု ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ယနေ့ခေတ်မှာ လူမှုကွန်ရက်များမှတစ်ဆင့် ဓမ္မစကားတစ်ကြောင်းဟာ လူသန်းပေါင်းများစွာဆီ ရောက်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်ဟာ—
“ ကျမ်းကိုးရှိသလား၊
မူရင်းအဓိပ္ပာယ်မှန်သလား၊
အဋ္ဌကထာအမြင်နဲ့ ကိုက်ညီသလား၊
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်ကို ဘုရားဟောအဖြစ် ရောထွေးထားသလား။” ဆိုတာကို စိစစ်ပြီးမှ ပြောဆိုသင့်ပါတယ်။
ဓမ္မဟောပြောသူအတွက် စကားကောင်းခြင်းထက် စကားမှန်ခြင်း က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

၈။ “ကေဝလပရိပုဏ္ဏံ ပရိသုဒ္ဓံ ဗြဟ္မစရိယံ ပကာသေထ” မိမိဘဝက ဓမ္မ၏ သက်သေဖြစ်ရမည်။

။ ဒီအပိုင်းက သာသနာပြုရဟန်းတော်အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။” ဓမ္မကို ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ ဓမ္မအတိုင်း နေထိုင်ပြရပါမယ်။”
မိမိက လောဘကို စွန့်ဖို့ ပြောပြီး မိမိကိုယ်တိုင် လောဘနောက်လိုက်နေရင် ဟောတဲ့စကားရဲ့ အင်အားကျဆင်းပါတယ်။
မုန်းတီးမှု မထားဖို့ ပြောပြီး မိမိကိုယ်တိုင် အုပ်စုတစ်စုကို မုန်းတီးနေရင် ဓမ္မရဲ့ အလင်းဟာ မိမိထံမှာပင် မှေးမှိန်သွားပါတယ်။ မိမိက သီလကို ဟောပြောပြီး မိမိရဲ့ နေထိုင်မှုက မသန့်ရှင်းရင် လူတွေဟာ ဓမ္မကို မမြင်တော့ဘဲ ဓမ္မဟောသူရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိုသာ မြင်လာကြပါလိမ့်မယ်။ ထို့ကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးရဲ့ အကြီးမားဆုံး တရားဟောစင်ဟာ မိမိရဲ့ နေထိုင်မှု ဖြစ်ပါတယ်။

၉။ အဋ္ဌကထာအစဉ်အလာနှင့် ဋီကာအမြင်ဖြင့် သာသနာပြုခြင်း၏ အတွင်းစိတ်။

။ သည်နေရာမှာ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာအစဉ်အလာတွေကို မူရင်းပိဋကတ်နဲ့ မရောထွေးဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ မူရင်းဝိနယမှာ “ဗဟုဇနဟိတာယ၊ ဗဟုဇနသုခါယ၊ လောကာနုကမ္ပာယ” ဟူသော ရည်ရွယ်ချက် ကို တိုက်ရိုက်ပေးထားပါတယ်။ အဋ္ဌကထာနှင့် ဋီကာတို့ကတော့ အဲဒီမူရင်းစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်၊ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းရဲ့ အကျယ်အဝန်းနဲ့ ကျင့်သုံးပုံကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့ အစဉ်အလာဖြစ်ပါတယ်။

။ ဒါကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးအနေနဲ့ ပိဋကတ်ကို အခြေခံ၊ အဋ္ဌကထာကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရာမှာ အားကိုး၊ ဋီကာကို နက်နဲတဲ့ အချက်တွေ စိစစ်ရာမှာ အသုံးပြု သင့်ပါတယ်။
မူရင်းကျမ်းမှာ မပါသည့် ခေတ်သစ်အမြင်တစ်ခုကို “အဋ္ဌကထာက ဒီလိုဆိုတယ်” ဟု မိမိအလိုအလျောက် မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး။ ဒီလိုကျမ်းအဆင့်ဆင့် ခွဲခြားဖတ်ရှုနိုင်ခြင်းဟာ သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးရဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာ စည်းကမ်း ဖြစ်ပါတယ်။

၁၀။ ယနေ့ခေတ် သာသနာပြုရဟန်းတော်သည် မည်သို့ အားထုတသင့်သနည်း။

။ ယနေ့ခေတ် သာသနာပြုရဟန်းတော်အတွက် အောက်ပါအချက်များကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ပါတယ်။

(၁) မိမိကိုယ်တိုင် ဓမ္မကျင့်ကြံခြင်းကို ပထမထားပါ။
သာသနာပြုခြင်းသည် မိမိ၏ ပဋိပတ္တိကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတစ်ပါးကိုသာ ပြုပြင်ခြင်း မဖြစ်သင့်ပါ။ နေ့စဉ် သီလ၊ သမာဓိ၊ ဘာဝနာ၊ စာပေလေ့လာမှုတို့ကို ထိန်းသိမ်းပြီးမှ လူအများထံ ဓမ္မပေးသင့်ပါတယ်။

(၂) ပိဋကတ်ကို အခြေခံ၍ စာပေလေ့လာပါ။
ဓမ္မဟောပြောသူဖြစ်လိုလျှင် မိမိကြားဖူးသမျှကို ပြန်ပြောသူမဟုတ်ဘဲ ကျမ်းကိုးနှင့် စိစစ်နိုင်သူ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

(၃) လူတို့၏ တကယ့်ဒုက္ခကို နားလည်ပါ။
ယနေ့လူငယ်၏ ဒုက္ခ၊ မိသားစု၏ ဒုက္ခ၊ ဆင်းရဲသူ၏ ဒုက္ခ၊ အလုပ်လက်မဲ့သူ၏ ဒုက္ခ၊ စိတ်ဖိစီးနေသူ၏ ဒုက္ခတို့ကို မသိဘဲ ဟောသောဓမ္မသည် လူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ချင်မှ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။
ထို့ကြောင့် ဓမ္မကို သိရုံသာမက လူ့ဘဝကိုလည်း သိရပါမယ်။

(၄) လူမှုကဏ္ဍကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ပူးပေါင်းပါ။
ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ လူမှုကယ်ဆယ်ရေးတို့တွင် ရဟန်းတော်က အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို စုစည်းပြီး လူထုအကျိုးအတွက် အသုံးချနိုင်အောင် ဓမ္မနှင့် လူမှုဘဝကြား တံတားတစ်စင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

(၅) ဘာသာရေးမတူသူများကိုလည်း မေတ္တာထားပါ။
သာသနာပြုခြင်းဟာ ဘာသာပြောင်းစေဖို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိ၏ ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြပြီး နားထောင်သူက မိမိစိတ်နှင့် မိမိရွေးချယ်နိုင်အောင် လွတ်လပ်ခွင့်ပေးသင့်ပါတယ်။

(၆) နိုင်ငံရေးအုပ်စုတစ်ခု၏ ကိရိယာ မဖြစ်ပါစေနှင့်။
လူမှုရေးကိစ္စများတွင် ဓမ္မ၏ မူဝါဒဖြစ်သော ကရုဏာ၊ မေတ္တာ၊ အဟိံသာ၊ သစ္စာနှင့် တရားမျှတမှုတို့ကို ပြောနိုင်ပါတယ်။ သို့သော် မိမိ၏ ရဟန်းဘဝကို အုပ်စုစွဲ၊ ပါတီစွဲ၊ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲများအတွက် အသုံးမချသင့်ပါ။
“ ရဟန်းတော်၏ ဩဇာသည် လူတွေကို ခွဲဖို့မဟုတ်၊ ဓမ္မအောက်မှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေဖို့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။”

(၇) ဝိနည်းကို မျက်ခြေမပြုပါနှင့်။
သာသနာပြုရင်း ဝိနည်းပျက်သွားခြင်းသည် သာသနာပြုခြင်း၏ အခြေခံကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် အလှူငွေ၊ ပစ္စည်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ လူမှုရေးလုပ်ငန်း၊ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ဆောင်ရွက်မှုများမှာ မိမိရဲ့ ဝိနည်းစည်းမျဉ်းများကို သိရှိပြီး လိုက်နာသင့်ပါတယ်။
မသေချာသောကိစ္စတွင် မိမိတစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ခြင်းထက် “ ဝိနည်းကျွမ်းကျင်သော အာစရိယဆရာတော်များထံ မေးမြန်းပြီး ဆောင်ရွက်ခြင်း ” က ပိုမိုလုံခြုံပါတယ်။

နိဂုံး
[သာသနာပြုရဟန်းတော်၏ အလင်းသည် ဓမ္မမှလာရမည်။]

။ မြတ်စွာဘုရား၏ “စရထ ဘိက္ခဝေ စာရိကံ ဗဟုဇနဟိတာယ၊ ဗဟုဇနသုခါယ၊ လောကာနုကမ္ပာယ” ဆိုတဲ့ အမိန့်တော်ဟာ ယနေ့ခေတ် သာသနာပြုရဟန်းတော်တွေအတွက်လည်း အလွန်နက်နဲတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလမ်းညွှန်ချက်မှာ သွားရမည့်နေရာ ပါတယ်။ သွားရမည့် ရည်ရွယ်ချက် ပါတယ်။ ဟောရမည့် ဓမ္မ ပါတယ်။ ဟောရမည့်ပုံစံ ပါတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဖော်ပြရမည့် အကျင့် ပါတယ်။
ထို့ကြောင့် သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးအနေနဲ့ “ လူအများ၏ အကျိုးကို ဦးတည်ရမည်။ လူအများ၏ ချမ်းသာရေးကို အလေးထားရမည်။
လောကအပေါ် ကရုဏာထားရမည်။
ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ဟောရမည်။
ဟောသည့်ဓမ္မသည် အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး ကောင်းရမည်။
မူရင်းအဓိပ္ပာယ်နှင့် စကားအသုံးအနှုန်း ပြည့်စုံရမည်။
မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း ပြည့်စုံစင်ကြယ်သော မြတ်သောအကျင့်ကို ဖော်ပြနေရမည်။”

။ သည်အချက်တွေအားလုံးကို စုစည်းကြည့်မယ်ဆိုရင် သာသနာပြုရဟန်းတော်တစ်ပါးရဲ့ အကြီးမားဆုံး လူမှုအကျိုးပြုလုပ်ငန်းဟာ “ လူတွေကို မိမိနောက်လိုက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ဓမ္မလမ်းပေါ် လျှောက်
နိုင်အောင် လမ်းပြပေးခြင်း ” ဖြစ်ပါတယ်။

။ လူတစ်ဦးကို ဓမ္မသိစေခြင်း၊ ဓမ္မကျင့်စေခြင်း၊ မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူစေခြင်း၊ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာရှိသူ ဖြစ်လာစေခြင်းတို့ကနေတစ်ဆင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်လုံးကို ပိုမိုငြိမ်းချမ်း၊ ပိုမိုယဉ်ကျေး၊ ပိုမိုတရားမျှတလာအောင် အထောက်အကူပြုနိုင်ပါတယ်။

။ ထိုအခါ ” သာသနာပြုခြင်းဟာ ရဟန်းတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်လုပ်ငန်းတစ်ခုသာ မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိ၏ သီလ၊ မိမိ၏ ဓမ္မပညာ၊ မိမိ၏ ကရုဏာနှင့် မိမိ၏ နေထိုင်ပုံကိုယ်တိုင်က သာသနာပြုခြင်း ဖြစ်လာပါတယ်။”


Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ ဘာသာရေး

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ အခက်အခဲတွေ့သူကို
အပြစ်မရှာခင် ကူညီနိုင်တာကို စဉ်းစား
ပါ။

၂။ သူတစ်ပါးဒုက္ခကို
ဖျော်ဖြေစရာအဖြစ် မကြည့်ပါနဲ့။

၃။ မိမိမခံစားရတဲ့နာကျင်မှုကို
သူတစ်ပါးအတွက် သေးငယ်တယ်လို့
မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။

၄။ ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပါ။
မကူညီနိုင်ရင် အနည်းဆုံး မထိခိုက်စေ
ပါနဲ့။

၅။ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းဟာ
အင်အားရှိခြင်း မဟုတ်ပါ။

၆။ သူတစ်ပါးရဲ့ အရှက်ကို ကိုယ့်အကျိုး
အတွက် မအသုံးချပါနဲ့။

၇။ အခက်အခဲရှိသူကို အကြံမပေးမီ
အရင်နားထောင်ပေးပါ။

၈။ တစ်ခါတစ်ရံ
လူတစ်ယောက်လိုအပ်တာက
အဖြေမဟုတ်ဘဲ နားလည်ပေးသူ
တစ်ယောက်ပါ။

၉။ မေတ္တာဟာ ပိုက်ဆံမကုန်ဘဲ
ပေးနိုင်တဲ့အရာများစွာထဲက တစ်ခုပါ။

၁၀။ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ကောင်းမှုပြုပါ။
ကမ္ဘာကြီးကို မပြောင်းနိုင်ရင်တောင်
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါ
တယ်။

        တောင်ကလေးဆရာတော်
        (၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့နံနက်။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿ပူဇော်ခြင်းထက် ကျင့်သုံးခြင်း 🌿

🌿ပူဇော်ခြင်းထက် ကျင့်သုံးခြင်း 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
[ဗုဒ္ဓဓမ္မနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အနာဂတ်]

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

နိဒါန်း
“ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကျင့်သုံးခြင်း မတူပါ။ ဘုရားရှင်ကို ပူဇော်ခြင်းသည် မကောင်းမှုကို ရှောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကို ပြုခြင်း၊ စိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းတို့နှင့် တွဲဖက်မှသာ ဗုဒ္ဓဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးကို ထင်ရှားစေနိုင်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ဆင်းရဲချမ်းသာ၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘာသာရေးတစ်ခုတည်းဖြင့် အကြောင်းပြုရှင်းလင်း၍ မရပါ။ အဆုံးတွင် စာအုပ်ထဲက တရားတော်ထက် လူတို့၏ လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှု၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဥပဒေစနစ်တို့က လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။”
( ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ။)

လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများ၊ ဘာသာရေးအလေ့အထများနှင့် လူတို့၏ လက်တွေ့ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံတို့ကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထူးခြားသောကွာဟချက်များကို တွေ့မြင်ရတတ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကို အများစုကိုးကွယ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ဘုရားစေတီပုထိုးများ များပြားနိုင်သည်။ ဘုရားပွဲ၊ ဆွမ်းလောင်းပွဲ၊ အလှူအတန်းများ များပြားနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓဝင်အကြောင်း၊ ဓမ္မအကြောင်း ပြောဆိုသူများလည်း များပြားနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများ ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ဗုဒ္ဓဓမ္မနှင့်အညီ နေထိုင်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပြီဟု သတ်မှတ်၍ မရပါ။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အပြင်ဘက်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်သုံးခြင်းသည် ယုံကြည်ချက်၏ အတွင်းသားကို လက်တွေ့ဘဝတွင် ဖော်ထုတ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဘုရားကို ရှိခိုးခြင်းနှင့် ဘုရားစကားကို လိုက်နာခြင်း

ဘုရားရှင်၏ ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ဦးချနိုင်သည်။ ပန်း၊ ရေချမ်း၊ ဆီမီးတို့ဖြင့် ပူဇော်နိုင်သည်။ သို့သော် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်နှင့် မကိုက်ညီသော အပြုအမူများကို ဆက်လက်ကျူးလွန်နေမည်ဆိုလျှင် ထိုပူဇော်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန် လိုလာသည်။

ပါဏာတိပါတာကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး သူတစ်ပါးအသက်ကို မလေးစားလျှင်၊ အဒိန္နာဒါနကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတရားယူလျှင်၊ မုသာဝါဒကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုကို အလေ့အထတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်နေလျှင် ဗုဒ္ဓတရားကို သိခြင်းနှင့် ဗုဒ္ဓတရားအတိုင်း ကျင့်ခြင်းကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တန်ဖိုးကို တိုင်းတာရာတွင် “ဘုရားကို ဘယ်လောက်ကြည်ညိုသလဲ” ဆိုတာထက် “ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် မိမိ၏ အပြုအမူ ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲလာသလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဓမ္မသည် ဘုရားကျောင်းထဲတွင်သာ မနေသင့်

ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ဘုရားကျောင်း၊ စေတီပုထိုးနှင့် တရားပွဲများထဲတွင်သာ ထားရှိမည်ဆိုလျှင် ဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးသည် အကန့်အသတ်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ဓမ္မသည် ဈေးထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
ရုံးခန်းထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
ကျောင်းစာသင်ခန်းထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။ တရားရုံးထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
နိုင်ငံရေးဆုံးဖြတ်ချက်များထဲတွင်လည်း လူ့ကျင့်ဝတ်အဖြစ် ထင်ဟပ်သင့်သည်။

လူတစ်ဦးက သူ့အလုပ်တွင် ရိုးသားလျှင်၊
အာဏာရှိသူက အာဏာကို အလွဲသုံးစားမပြုလျှင်၊ ကုန်သည်က မိမိအကျိုးအမြတ်အတွက် စားသုံးသူကို မလိမ်လည်လျှင်၊ အရာရှိက လာဘ်မယူလျှင်၊ နိုင်ငံသားက သူတစ်ပါး၏ အခွင့်အရေးကို လေးစားလျှင် ထိုနေရာများတွင် ဗုဒ္ဓဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးသည် ပိုမိုထင်ရှားလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ပြဿနာအားလုံးကို ဘာသာရေးတစ်ခုတည်းဖြင့် မရှင်းနိုင်

ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသော သတိထားရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကို လက်တွေ့မကျင့်သုံးသောကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မကောင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဆင်းရဲခြင်း၊ စီးပွားရေးကျဆင်းခြင်း၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှုအားနည်းခြင်း၊ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်သုံးမှု နည်းပါးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရပါ။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေကို သမိုင်း၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်း၊ စီးပွားရေးမူဝါဒ၊ ပညာရေး၊ တရားစီရင်ရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအရည်အသွေး၊ အဂတိလိုက်စားမှု၊ လူမှုရေးအခြေအနေ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပဆက်ဆံရေး စသည့် အချက်များစွာက ပေါင်းစပ်ဖန်တီးကြသည်။

ထို့ကြောင့် “ဒီနိုင်ငံက ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံဖြစ်လို့ ချမ်းသာတယ်” သို့မဟုတ် “ဟိုနိုင်ငံက ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံဖြစ်လို့ ဆင်းရဲတယ်” ဟု တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် သုတေသနအမြင်အရ အလွန်ရိုးရှင်းသော ကောက်ချက်ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးသည် လူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအပေါ် သက်ရောက်နိုင်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို လည်ပတ်စေသည့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ အရည်အသွေး ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

သီလရှိရုံနှင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေး မပြီးသေး

လူ့အဖွဲ့အစည်းကောင်းတစ်ခုတည်ဆောက်ရာတွင် သီလနှင့် ဥပဒေ နှစ်မျိုးစလုံး လိုအပ်သည်။

သီလဆိုသည်မှာ
“ဘယ်သူမှ မမြင်လည်း မလုပ်ဘူး” ဟူသော အတွင်းစိတ်ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်နိုင်သည်။
ဥပဒေဆိုသည်မှာ “လုပ်လျှင် အကျိုးဆက်ရှိမည်” ဟူသော ပြင်ပထိန်းချုပ်မှုဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် လူတိုင်းကို ရဲနှင့်ထောင်ဖြင့် ထိန်းထားရသော လူ့အဖွဲ့အစည်းမဟုတ်။ လူတွေက ကိုယ်ကျင့်တရားကြောင့် မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြပြီး၊ ထိုသို့မဟုတ်သူများကိုလည်း တရားမျှတသော ဥပဒေစနစ်က ထိန်းညှိပေးနိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ငါးပါးသီလနှင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေးသည် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ပါ။ တစ်ခုက အတွင်းစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးပြီး တစ်ခုက လူမှုစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး၏ သီလ

ဓမ္မကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကောင်းမွန်ရေးအတွက်သာ အသုံးချပြီး နိုင်ငံရေးတွင် မသုံးနိုင်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မပြည့်စုံပါ။
အာဏာရှိသူတစ်ဦးအတွက် “အဒိန္နာဒါနာ ဝေရမဏိ” ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း မခိုးရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာ၊ ပြည်သူ့အခွင့်အရေး၊ ပြည်သူ့အာဏာကို မိမိပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ မယူဆရန် ဟူသည့် နိုင်ငံရေးကျင့်ဝတ်အဖြစ်ပါ ဆင်ခြင်နိုင်သည်။

“မုသာဝါဒ မပြောရ” ဆိုသည်မှာလည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မလိမ်ရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူကို မှားယွင်းသော သတင်းအချက်အလက်ဖြင့် မလှည့်စားရန် ဆိုသည့် တာဝန်ယူမှုနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်။

“ပါဏာတိပါတာ မပြုရ” ဆိုသည်မှာလည်း လူတစ်ဦးချင်းအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ အကြမ်းဖက်မှု၊ မလိုအပ်သော သတ်ဖြတ်မှုနှင့် လူ့အသက်တန်ဖိုးကို လေးစားရေး တို့နှင့် ဆက်စပ်စဉ်းစားနိုင်သည်။

ဤသဘောဖြင့်ကြည့်လျှင် ဗုဒ္ဓဓမ္မသည် နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ မူဝါဒစာအုပ်မဟုတ်သော်လည်း အာဏာအသုံးပြုသူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို မေးခွန်းထုတ်နိုင်သည့် ကျင့်ဝတ်အခြေခံ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေးရမည့်မေးခွန်း

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မေးသင့်သော မေးခွန်းသည်၊ “ငါတို့ ဘုရားကို ဘယ်လောက်ပူဇော်ကြသလဲ” တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ “ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် ငါတို့ရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တ ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲလာသလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်သည်။

စေတီများ မြင့်လာသလောက် လူတို့၏ စိတ်ထားများလည်း မြင့်လာသလား။
တရားပွဲများ များလာသလောက်
ဒေါသနှင့် အာဃာတများ လျော့လာသလား။ အလှူအတန်းများ များလာသလောက် အာဏာနှင့် ငွေကြေးအပေါ် လောဘများ လျော့လာသလား။
“မေတ္တာ” ဟူသော စကားကို များများပြောလာသလောက် မိမိနှင့် သဘောမတူသူကိုလည်း မေတ္တာထားနိုင်လာသလား။
ဤမေးခွန်းများကို ဖြေကြည့်မှသာ ဘာသာရေးသည် လူ့ဘဝကို တကယ်ပြောင်းလဲပေးနေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလေ့အထတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်နေသလား ဆိုသည်ကို မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပူဇော်ခြင်းမှ ကျင့်သုံးခြင်းသို့

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အင်အားသည် ဘုရားဆင်းတုတော်အရေအတွက်တွင် မရှိပါ။
တရားစာအုပ်အရေအတွက်တွင်လည်း မရှိပါ။ တရားပွဲအရေအတွက်တွင်လည်း မရှိပါ။ လူတစ်ဦး၏ လောဘကို လျော့စေနိုင်ခြင်း၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်စေနိုင်ခြင်း၊ မုသာဝါဒကို ရှောင်စေနိုင်ခြင်း၊
သူတစ်ပါး၏ အသက်နှင့် အခွင့်အရေးကို လေးစားစေနိုင်ခြင်း၊ အာဏာရှိသူကို တရားမျှတစွာ အာဏာသုံးစေနိုင်ခြင်း၊
အားနည်းသူကို မညှဉ်းပန်းစေနိုင်ခြင်း တို့တွင်သာ ထိုဓမ္မ၏ အသက်ဝင်မှုကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံးသော ပူဇော်မှုသည်
ဘုရားရှင်၏ ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ပန်းတစ်ပွင့်တင်ခြင်းသာ မဟုတ်။
မိမိ၏ လောဘကို ပန်းတစ်ပွင့်လို လျော့ချခြင်း၊ ဒေါသကို ငြိမ်းအောင် လေ့ကျင့်ခြင်း၊ မကောင်းမှုကို ရှောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကို ဆောင်ခြင်း၊
စိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ပြုပြင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအကျင့်များသည် တစ်ဦးချင်းစီမှ မိသားစုသို့၊ မိသားစုမှ လူ့အဖွဲ့အစည်းသို့၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ နိုင်ငံတော်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သည်။
” နိုင်ငံကောင်းတစ်နိုင်ငံကို ဘုရားပူဇော်သူများကသာ ဖန်တီးပေးမည်မဟုတ်။
တရားကို သိပြီး တရားအတိုင်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူများ၊
တရားမျှတသော အဖွဲ့အစည်းများနှင့်
ဥပဒေကို လူတိုင်းအပေါ် တန်းတူကျင့်သုံးနိုင်သော စနစ်များကသာ ပေါင်းစပ်ဖန်တီးပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နိဂုံး
အဆုံးတွင် ပြန်မေးရမည့်မေးခွန်းက တစ်ခုပဲရှိသည်။
“ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ဖြစ်နေကြပြီလား” မဟုတ်ဘဲ၊
“ငါတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ ဗုဒ္ဓဓမ္မ ဘယ်လောက်အသက်ဝင်နေပြီလဲ” ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒီမေးခွန်းကို ရိုးရိုးသားသား ဖြေနိုင်သည့်နေ့မှစ၍ ” ပူဇော်ခြင်းသည် ကျင့်သုံးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလာမည်၊ ဘာသာရေးသည် လူ့ဘဝ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းမဟုတ်တော့ဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပြုပြင်ပေးနိုင်သော ကိုယ်ကျင့်တရားအင်အားတစ်ရပ် ဖြစ်လာမည် ” ဟု မြင်မိပါသတည်း။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿ဝန်မတိုခြင်းသည် သည်းခံခြင်းသာမဟုတ် 🌿

🌿ဝန်မတိုခြင်းသည် သည်းခံခြင်းသာမဟုတ် 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

[တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်အမြင်ဖြင့် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း]

တောင်ကလေးဆရာတော် (တောမှီရဟန်း)၏ ၂၂-၈-၂၀၁၆ ရက်နေ့ ဩဝါဒတွင်
“မိမိစိတ်ကို အမြဲဝန်မတိုပါနှင့်။
အများအပေါ်၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
လာဘ်လာဘများကြောင့်လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
ဂုဏ်အဆင်းနှင့်လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
တရား၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။”
ဟူ၍ အစပြုကာ “မချီးမွမ်းထိုက်သူ၏ ဂုဏ်ကို မချီးမွမ်းပါနှင့်၊ မကြည်ညိုသင့်သောအရာ၌ မကြည်ညိုပါနှင့်၊ သဒ္ဓါတရားဖြင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းများကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” ဟူ၍ ဆုံးမထားသည်။

ဩဝါဒ၏ အနှစ်သာရကို တစ်ကြောင်းတည်းဖြင့်ဆိုလျှင်
“စိတ်၏ မကျေနပ်မှု၊ လောဘ၊ ဂုဏ်မက်မှု၊ မဆင်မခြင်ချီးမွမ်းမှုနှင့် အလှူပစ္စည်းအပေါ် မလေးမစားပြုမှုတို့ကို ထိန်းချုပ်၍ ပညာနှင့်ယှဉ်သော သတိရှိစွာ နေထိုင်ပါ” ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစကားကို ယနေ့ခေတ်တွင် နားလည်ရာ၌ အထူးသတိထားရန် အချက်တစ်ခုရှိသည်။ “ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်ကို အမှားကို မပြောရ၊ မတားရ၊ မဝေဖန်ရ ဟူ၍ မယူသင့်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သဘောမှာ အရာရာကို မျက်စိမှိတ်သည်းခံခြင်းထက် သတိ၊ ပညာ၊ မေတ္တာတို့ဖြင့် မှန်မှန်ကန်ကန် ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၁။ “မိမိစိတ်ကို ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ စိတ်ကို လွှတ်ထားခြင်းမဟုတ်

လူတစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်မိမိ မကျေနပ်တော့သောအခါ “ငါမကောင်းဘူး၊ ငါမအောင်မြင်ဘူး၊ ငါ့ဘဝက ဘာမှမဖြစ်ဘူး” ဟူသော စိတ်မျိုးဖြစ်လာတတ်သည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် လူမှုကွန်ရက်များကြောင့် ထိုစိတ်ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူတစ်ပါး၏ အောင်မြင်မှု၊ ချမ်းသာမှု၊ အလှအပ၊ ရာထူးနှင့် မိမိဘဝကို နှိုင်းယှဉ်ရင်း မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးလာတတ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် “မိမိစိတ်ကို ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသော ဩဝါဒသည် အလွန်ခေတ်မီသော သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိကိုယ်ကို မကျေနပ်ခြင်းကို လုံးဝမထားရဟု မဆိုလိုပါ။ မိမိ၏အမှားကို သိခြင်းသည် ပညာ၏အစဖြစ်သည်။ အမှားသိခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးခြင်းသည် မတူပါ။
“ငါမှားခဲ့သည်” ဟု သိခြင်းက ပြုပြင်စေသည်။
“ငါဟာ အသုံးမကျဘူး” ဟု မိမိကိုယ်ကို တံဆိပ်ကပ်ခြင်းက စိတ်ကို ပို၍ချုပ်နှောင်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်အမြင်ဖြင့် ဖတ်လျှင်—

မိမိအမှားကို ဝန်ခံပါ။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးမနေပါနှင့်။ အမှားကို ပြုပြင်ပြီး ရှေ့ဆက်ပါ။ ဟု နားလည်သင့်သည်။


၂။ “အများအပေါ် ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ အားလုံးကို သည်းခံရမည်ဟု မဆိုလို

လူမှုဘဝတွင် သူတစ်ပါး၏ အပြုအမူကြောင့် စိတ်တိုခြင်း၊ အငြိုးထားခြင်း၊ မကျေနပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် အရေးကြီးဆုံး ခွဲခြားရမည့်အချက်မှာ
သည်းခံခြင်းနှင့် အမှားကို အားပေးခြင်း မတူပါ။

မတရားမှုကို မတားခြင်းသည် မေတ္တာမဟုတ်နိုင်ပါ။ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးနေခြင်းသည်လည်း အမြဲတမ်း ကရုဏာမဟုတ်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မေတ္တာသည် အမှန်တရားကို စွန့်ပယ်ခြင်းမဟုတ်။ အမျက်မပါဘဲ အမှားကို အမှားဟု သိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “ဝန်မတိုပါနှင့်” ကို

အငြိုးမထားပါနှင့်၊ သို့သော် ပညာမဲ့စွာ မယုံကြည်ပါနှင့်။
မုန်းတီးမနေပါနှင့်၊ သို့သော် အမှားကို အမှန်ဟု မပြောင်းလဲပါနှင့်။ ဟူ၍ ခွဲခြားနားလည်ရန် လိုအပ်သည်။


၃။ လာဘ်လာဘနှင့် ဂုဏ်အဆင်းအပေါ် “ဝန်မတိုခြင်း”

ယနေ့ခေတ်တွင် လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို ငွေကြေး၊ ရာထူး၊ အိမ်၊ ကား၊ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှ လူကြိုက်များမှုတို့ဖြင့် တိုင်းတာတတ်ကြသည်။ ထိုအခါ “သူက ဘာကြောင့်ရပြီး ငါက ဘာကြောင့်မရတာလဲ” ဟူသော နှိုင်းယှဉ်စိတ် ပေါ်လာသည်။
ထိုစိတ်သည် လောဘနှင့် မနာလိုမှုကို အလွယ်တကူ ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် လာဘ်လာဘကို မျှော်လင့်လွန်းခြင်း၊ ဂုဏ်အဆင့်အတန်းကို စွဲလမ်းခြင်းတို့သည် စိတ်၏ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်လည်း သတိထားရမည်။ အောင်မြင်မှုကို မလိုချင်ရဟု ဩဝါဒက မဆိုလိုပါ။ မိမိ၏တာဝန်ကို ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်၍ ရရှိလာသော အကျိုးကို အသုံးချခြင်းသည် မမှားပါ။

မှားယွင်းသောအရာမှာ
အကျိုးကို အသုံးချခြင်းမဟုတ်၊ အကျိုးအပေါ် စိတ်က ကျွန်ခံသွားခြင်းဖြစ်သည်။


၄။ “တရား၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်” — ဓမ္မကျင့်စဉ်တွင် စိတ်မပျက်စေရန်

တရားအားထုတ်သူအများစုတွင် အခက်အခဲတစ်ခုရှိသည်။
“ငါတရားလုပ်နေတာကြာပြီ၊ ဘာမှမထူးခြားသေးဘူး” ဟူသော စိတ်ဖြစ်လာတတ်သည်။
ထိုအခါ တရားကိုပင် စိတ်ကုန်လာနိုင်သည်။ ဓမ္မလမ်းသည် ချက်ချင်းအကျိုးထွက်သော စီးပွားရေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မဟုတ်။ စိတ်၏ အလေ့အကျင့်ဟောင်းများကို ပြုပြင်ရသော လမ်းဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ယူရသည်။
ထို့ကြောင့် “တရား၌ ဝန်မတိုပါနှင့်” ဟူသည်မှာ အလျင်လိုစိတ်မထားဘဲ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပါ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် နီးစပ်သည်။

သို့ရာတွင် တရားအမည်ခံ၍ မှားယွင်းသောအရာကို ဆက်လက်လိုက်နာရန် မဆိုလိုပါ။ တရားဟူသည် ပညာနှင့် ယှဉ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘာကို လိုက်နာနေသည်၊ အကျိုးရှိမရှိ၊ မဂ္ဂဖိုလ်လမ်းနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိ စိစစ်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။


၅။ “မချီးမွမ်းထိုက်သူ၏ ဂုဏ်ကို မချီးမွမ်းပါနှင့်” — ယနေ့ခေတ်တွင် အထူးအရေးကြီးသော ဩဝါဒ

ဤအချက်သည် ယနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်များနှင့် အလွန်သက်ဆိုင်သည်။
ယနေ့တွင် လူတစ်ဦးကို လူကြိုက်များလာစေရန် အမှန်မဟုတ်သော ဂုဏ်သတင်းများကိုပင် ပြောဆိုနိုင်ကြသည်။ အမှားလုပ်သူကိုလည်း မိမိတို့အုပ်စု၊ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားနှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် ချီးမွမ်းတတ်ကြသည်။

ဤသဘောကို ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်း၌ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်နှင့် ဂုဏ်မဲ့မှုကို အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုရာ၌ အခါအခွင့်နှင့် သတိပညာကို သိရန် အရေးကြီးကြောင်း ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် “ချီးမွမ်းခြင်း” ကိုပင် မျက်စိမှိတ်၍ ပြုရမည့်အရာအဖြစ် မယူဆသင့်ပါ။ (Wikisource)

အဋ္ဌကထာဓလေ့၏ အဓိကသဘောတစ်ခုမှာလည်း မူလတရားစကား၏ အနက်ကို အကြောင်းအရာ၊ နိဒါန်း၊ ဆက်စပ်မှုတို့နှင့်အတူ ဖွင့်ဆိုပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဩဝါဒတစ်ကြောင်းကို သီးခြားဖြတ်ယူပြီး အဓိပ္ပာယ်ကောက်ခြင်းထက် အကြောင်းအရာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြည့်၍ နားလည်ခြင်း က ပိုသင့်လျော်သည်။ (Wikisource)

ယနေ့ခေတ်အတွက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရလျှင်

လူကြိုက်များသောသူတိုင်းကို မချီးမွမ်းပါနှင့်။
သြဇာကြီးသောသူတိုင်းကို မမှန်ကန်ဘဲ မမြှောက်ပင့်ပါနှင့်။
မိမိအကျိုးအတွက် အမှားကို အမှန်ဟု မပြောပါနှင့်။ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။


၆။ “မကြည်ညိုသင့်သောအရာ၌ မကြည်ညိုပါနှင့်”

လူတစ်ဦးကို ကြည်ညိုခြင်းသည် အလိုအလျောက် မကောင်းပါ။ မည်သည့်အရည်အချင်းကြောင့် ကြည်ညိုသနည်း ဆိုသည်က အရေးကြီးသည်။

ငွေများသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်း၊ အာဏာရှိသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်း၊ လူများကြောက်သောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်းနှင့် သီလ၊ ပညာ၊ ကရုဏာရှိသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်းတို့ မတူပါ။

ထို့ကြောင့် ကြည်ညိုမှုကိုပင် ပညာနှင့် စစ်ဆေးရန်လိုသည်။
“သူဟာ အောင်မြင်သူလား” ထက်
“သူ့အောင်မြင်မှုဟာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ရလာတာလဲ” ဟူသော မေးခွန်းကို မေးတတ်ရန်လိုသည်။


၇။ “သဒ္ဓါတရားဖြင့် လှူသောပစ္စည်းများကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” အလှူ၏အလေးအနက်

ဩဝါဒ၏ နောက်ဆုံးအချက်သည် အလွန်လေးနက်သည်။
အလှူရှင်တစ်ဦးက သဒ္ဓါဖြင့် ပေးလှူထားသော ပစ္စည်းသည် ပစ္စည်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်။ ထိုပစ္စည်းနောက်ကွယ်တွင် “အလှူရှင်၏ ယုံကြည်၊ စေတနာ၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကုသိုလ်ပြုလိုသောစိတ် “ ပါဝင်သည်။

ထို့ကြောင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း၊ အလဟဿဖြစ်စေခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချခြင်းတို့သည် ပစ္စည်းတန်ဖိုးတစ်ခုကိုသာ ဖျက်ဆီးခြင်းမဟုတ်။
အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါကိုပါ ထိခိုက်စေခြင်းဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းများတွင် သဒ္ဓါကို သူတော်ကောင်းတို့၏ “အရိယဓန” ခုနစ်ပါးအနက် ပထမဦးဆုံးအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဥဒါနအဋ္ဌကထာတွင်လည်း သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ ဟိရီ၊ ဩတ္တပ္ပ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာတို့ကို အရိယဓနများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ဤအချက်က “သဒ္ဓါ” ကို ပစ္စည်းဥစ္စာတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော အတွင်းစိတ်ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မြင်ကြောင်း ပြသသည်။

ထို့ကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းကို စောင့်ရှောက်သုံးစွဲခြင်းသည် ပစ္စည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းခြင်းမဟုတ်၊ အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါကို ရိုသေခြင်း လည်း ဖြစ်သည်။


၈။ အဋ္ဌကထာနှင့် ဋီကာတို့နှင့် ညီညွတ်သည့် အဓိကသဘော

ဤဩဝါဒတစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအယူအဆကို အဋ္ဌကထာနှင့် ဋီကာတို့၏ ရှင်းလင်းဖွင့်ဆိုပုံနှင့် ချိန်ထိုးကြည့်လျှင် “စကားကို စကားအတိုင်း မယူဘဲ အနက်၊ ရည်ရွယ်ချက်၊ အခြေအနေတို့နှင့် ခွဲခြားသိရန်” ဟူသော နည်းလမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။

အထူးသဖြင့် ပုဂ္ဂလပညတ်၌ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းရာတွင်ပင် အမှန်တရား၊ အခါအခွင့်နှင့် ပညာရှိမှုတို့ကို ခွဲခြားစဉ်းစားထားသည်။

ထို့အပြင် အရိယဓနခုနစ်ပါးတွင် သဒ္ဓါနှင့် စာဂ (စွန့်လွှတ်ပေးကမ်းမှု) တို့ကို ပညာနှင့်အတူ ထားရှိခြင်း ကလည်း ဩဝါဒ၏ နောက်ဆုံးအချက်နှင့် နီးစပ်သည်။

ထိုကြောင့် “သဒ္ဓါရှိလျှင် လှူပါ” ဟုသာ မဆိုဘဲ
“သဒ္ဓါရှိရမည်၊
စာဂရှိရမည်၊
ပညာရှိရမည်၊
လှူထားသောအရာကိုလည်း တာဝန်ရှိစွာ အသုံးချရမည်။” ဟူသော သဘောဖြစ်သည်။


၉။ ယနေ့ခေတ်အတွက် အကြီးမားဆုံး သတိပေးချက်

ဤဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်လူမှုဘဝထဲသို့ ထည့်သွင်းဖတ်ကြည့်လျှင် အောက်ပါအချက်များသည် အထူးသတိထားစရာ ဖြစ်လာသည်။

“ မိမိကိုယ်ကို မနှိမ့်ချလွန်းပါနှင့်။
သူတစ်ပါးကိုလည်း မနှိမ့်ချပါနှင့်။
ချမ်းသာသူတိုင်းကို မကြည်ညိုပါနှင့်။
ဆင်းရဲသူတိုင်းကို မထီမဲ့မြင်မပြုပါနှင့်။
လူကြိုက်များသူတိုင်းကို မချီးမွမ်းပါနှင့်။
ဘုန်းကြီးသူတိုင်းကိုလည်း မျက်စိမှိတ်၍ မယုံကြည်ပါနှင့်။
မိမိနှင့်မတူသူတိုင်းကို မမုန်းပါနှင့်။
မိမိယုံကြည်သည်ဆိုတိုင်း အမှန်ဟု မယူဆပါနှင့်။
အလှူပစ္စည်းကို မိမိပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ မသုံးပါနှင့်။
တရားကိုလည်း အလျင်လိုစိတ်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။”

ဤအရာအားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သတိနှင့် ပညာ ရှိနေသည်။

နိဂုံး

တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ပြောထားသော်လည်း အတွင်းသဘောမှာ နက်ရှိုင်းသည်။

“ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ အရာရာကို မျက်စိမှိတ်သည်းခံရန် မဟုတ်။

“မချီးမွမ်းပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း၏ အမှားကိုသာ ရှာဖွေရန် မဟုတ်။

“မကြည်ညိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါးကို မလေးစားရန် မဟုတ်။

“သဒ္ဓါဖြင့် လှူသောပစ္စည်းကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ ပစ္စည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းရန် မဟုတ်။

အနှစ်သာရမှာ

” စိတ်မလိုက်ပါနှင့်။
လောဘမလိုက်ပါနှင့်။
ဂုဏ်မက်စိတ်မလိုက်ပါနှင့်။
အုပ်စုစိတ်ဖြင့် အမှန်အမှား မခွဲပါနှင့်။
မဆင်မခြင် မချီးမွမ်းပါနှင့်။
မဆင်မခြင် မကြည်ညိုပါနှင့်။
သဒ္ဓါကို တန်ဖိုးထားပါ။
အရာရာကို သတိနှင့် ပညာဖြင့် ခွဲခြားပါ။”

ဤသို့ နားလည်နိုင်လျှင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင်သာ သက်ဆိုင်သော ဆုံးမစကားမဟုတ်တော့ဘဲ လူမှုကွန်ရက်၊ ငွေကြေး၊ ကျော်ကြားမှု၊ အာဏာနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကြားတွင် နေထိုင်နေရသော ယနေ့ခေတ်လူသားများအတွက်ပါ အထူးလိုအပ်နေဆဲဖြစ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်တစ်ရပ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

“ဝန်မတိုခြင်းသည် ပညာမဲ့သည်းခံခြင်း မဟုတ်၊
ချီးမွမ်းခြင်းသည် အမှန်တရားမဲ့ မြှောက်ပင့်ခြင်း မဟုတ်၊
ကြည်ညိုခြင်းသည် ပညာမဲ့ကိုးကွယ်ခြင်း မဟုတ်၊
သဒ္ဓါသည်လည်း တာဝန်မဲ့ပေးကမ်းခြင်း မဟုတ်။
အရာရာ၌ သတိနှင့် ပညာကို ရှေ့ဆောင်ထားခြင်းသာ ဓမ္မနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သည်။”

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

In the song of my joy,
Let there be no faint echo of another’s weeping.
In the stillness of my comfort,
Let there be no heavy sigh born of another’s pain.
As I walk forward upon this path of life,
Let no shadow of regret fall upon my backward glance.
If there be memories to hold,
Let them be pure, untouched by remorse.
And if there be longings to carry,
Let them be gentle longings,
Forever free from the burden of regret.

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿ခေတ်မရွေး လှနေမှာပါ 🌿

🌿ခေတ်မရွေး လှနေမှာပါ 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၀.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

ဒီခေတ်ကြီးမှာ တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေမှ လှနိုင်ပါမလဲ! ဆိုတဲ့စကားကို မနေ့ကြွရောက်လာတဲ့ ရှင်ဓမ္မပါလကို တောင်ကလေးဆရာတော်က ဤသို့သာအဆုံးအမဩဝါဒကထာ( စကား) ကြားခဲ့ရလို့ ဝမ်းသာကြည်နူးလို့ပါ။ တို့ဒါယကာတွေလည်း သိရအောင်ပါ။

ရှေးခေတ်က ရေးသားခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ “ဘုန်းကြီးဒုက္ခ ၁၈ ပါး” ဆိုတဲ့ စာလေးတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်မိရင် အချို့နေရာတွေမှာ ပြုံးချင်စရာတွေ့ရသလို၊ အချို့နေရာတွေမှာတော့ ရဟန်းဘဝအတွက် အလွန်လေးနက်တဲ့ သတိပေးချက်တွေကို တွေ့ရပါတယ်။

မူရင်းရေးသူကို မသိရသေးပေမယ့် အဲဒီစာထဲမှာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို့နဲ့ ဆက်ဆံရင်း လူမှုရေးကိစ္စတွေထဲ ဝင်ရောက်ပတ်သက်လာတဲ့အခါ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရိုးရာစာပေပုံစံနဲ့ သရော်ဝေဖန်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ရှေးခေတ်က အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီစာရဲ့ သတိပေးချက်ဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာလည်း အသုံးဝင်နေဆဲပါ။

အကြောင်းကတော့ ခေတ်က ပြောင်းသွားပေမယ့် လူ့သဘောသဘာဝကတော့ မပြောင်းသေးလို့ပါ။ လူတွေက ရဟန်းတော်ကို လေးစားကြပါတယ်။ အလှူပြုကြပါတယ်။
တရားနာကြပါတယ်။အကူအညီတောင်းကြပါတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ လူမှုရေး၊ မိသားစုရေး၊ စီးပွားရေးအခက်အခဲတွေကိုလည်း ရဟန်းတော်ထံ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ကြပါတယ်။

ဒီအရာတွေဟာ သူ့နေရာနဲ့သူ ကောင်းမြတ်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သို့သော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးအနေနဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရခြင်းနဲ့ လူ့အရေးအရာတွေထဲ နစ်မြုပ်သွားခြင်း ကို ခွဲခြားသိဖို့ လိုပါတယ်။
လူအများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းသည် ရဟန်းဘဝအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်သလား?

ရဟန်းတော်ဟာ လူ့လောကထဲက လုံးဝခွဲထွက်ပြီး နေလို့တော့ မဖြစ်ပါဘူး။
ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို့ကို တရားဟောရမယ်။
အလှူခံရမယ်။
ရောဂါသည်တွေကို မေတ္တာနဲ့ ဆုံးမရမယ်။
အခက်အခဲရှိသူတွေကို ဓမ္မအတိုင်း အားပေးရမယ်။
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့လည်း သင့်တင့်အောင် ဆက်ဆံရမယ်။

ဒါပေမယ့် ရဟန်းဘဝရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က လူမှုရေးအကျိုးဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။

ရဟန်းဘဝဆိုတာ ကိလေသာကုန်ရာလမ်းကို လျှောက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် လူအများနဲ့ ဆက်ဆံရင်း မိမိစိတ်ထဲမှာ လောဘ၊ မာန၊ အကြိုက်အလိုက်၊ မနှစ်မြို့မှု၊ ဘက်လိုက်မှုတွေ တိုးပွားလာတယ်ဆိုရင် အဲဒီဆက်ဆံရေးဟာ ရဟန်းဘဝအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာပါပြီ။

“ပရသမ္ဘဝံ ဒုက္ခံ” ဆိုတဲ့ သတိ

ရဟန်းဘဝမှာ ဝိဝေကဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။
လူအများကြားမှာ နေရတာထက် လူအများနဲ့ ဆက်ဆံရင်း မိမိစိတ်ကို မိမိမထိန်းနိုင်တော့တာက ပိုပြီး ဒုက္ခဖြစ်ပါတယ်။
လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံလိုက်တိုင်း အကျိုးတစ်ခုခု ရချင်လာတယ်။

တစ်ယောက်က ချီးမွမ်းရင် ကျေနပ်တယ်။
တစ်ယောက်က မချီးမွမ်းရင် မကျေနပ်ဘူး။
တစ်ယောက်က အလှူများရင် သဘောကျတယ်။
တစ်ယောက်က မလှူရင် မျက်နှာပျက်တယ်။
ဒီလိုဖြစ်လာရင် ရဟန်းဟာ လူအများနဲ့ ဆက်ဆံနေတာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူအများရဲ့ အလိုအပေါ် မှီခိုနေရသူ ဖြစ်လာပါတယ်။

အဲဒီအခါ ရဟန်းဘဝရဲ့ အလှဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားပါတယ်။
ရှေးခေတ် “လာဘသက္ကာရ”၊ ဒီခေတ် “လာဘသက္ကာရ”
ရှေးခေတ်စာထဲမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ သတိပေးထားတာက လာဘသက္ကာရပါ။

အလှူရှင်များလာခြင်း၊ ပစ္စည်းကောင်းများရခြင်း၊ ဒါယကာတို့၏ အလေးအမြတ်ပြုခြင်းတို့ဟာ မကောင်းတဲ့အရာတွေချည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သို့သော် အဲဒီအရာတွေကြောင့် ရဟန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ

“ငါ့ကို ပိုလှူစေချင်တယ်။”
“ငါ့ကို ပိုလေးစားစေချင်တယ်။”
“ငါ့ကို ပိုချီးမွမ်းစေချင်တယ်။”
ဆိုတဲ့ ဆန္ဒတွေ ပေါ်လာရင်တော့ လာဘသက္ကာရဟာ သာသနာ့အကျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ ကိလေသာအတွက် အစာ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ အလှူခံရတဲ့အခါ ပစ္စည်းကိုသာ မကြည့်ဘဲ မိမိစိတ်ကိုပါ ပြန်ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။

“ဒီအရာကို ငါ ဘာကြောင့် လိုချင်တာလဲ။”

“မရရင် ငါ့စိတ် ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ။”

“ရလာတဲ့အတွက် ငါ့စိတ်မှာ မာနတက်လာသလား။”

“လူတစ်ယောက်ကို အလှူများလို့ ချစ်ပြီး အလှူနည်းလို့ မချစ်တော့ဘူးလား။”

ဒီလို မေးခွန်းတွေဟာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

လူ့အရေးအရာထဲ ဝင်လေလေ ဝိဝေကနဲ့ ဝေးလေလေ။
ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ လူတွေကို ဓမ္မအကျိုးအတွက် ဆုံးမနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လူတွေရဲ့ အိမ်တွင်းရေး၊ စီးပွားရေး၊ အကျိုးစီးပွား၊ အငြင်းပွားမှု၊ အာဏာရေး၊ ဂုဏ်ရေးတွေထဲကို အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်ပတ်သက်လာပြီဆိုရင် ရဟန်းဘဝရဲ့ ဝိဝေကဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနိုင်ပါတယ်။

လူတစ်ဦးရဲ့ အရေးကို ကူညီပေးရင်း နောက်တစ်ဦးရဲ့ အရေးထဲ ဝင်ရောက်ရတယ်။
အဲဒီကနေ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် ဘက်လိုက်ရတယ်။
ဘက်လိုက်ပြီးတဲ့အခါ မိမိပြောဆိုမှု၊ မိမိအပြုအမူတွေကို အဲဒီလူတွေရဲ့ အလိုအတိုင်း ချိန်ညှိလာရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့

ရဟန်းက လူတွေကို ဓမ္မနဲ့ ဆုံးမနေတာလား၊ လူတွေက ရဟန်းကို မိမိတို့အလိုအတိုင်း ဆွဲခေါ်နေတာလား? ဆိုတာတောင် မသိတော့တဲ့အခြေအနေ ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။

ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် အခက်ဆုံးက ဆင်းရဲခြင်းမဟုတ်။ ရဟန်းဘဝမှာ ဆွမ်းခက်တာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကျောင်းမကောင်းတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ပစ္စည်းနည်းတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအရာတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် ပိုပြီး သတိထားရမယ့် ဒုက္ခက လာဘသက္ကာရကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ရဲ့ဒုက္ခ ဖြစ်ပါတယ်။
မရလို့ မပျက်စီးဘဲ ရလာလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။ မချီးမွမ်းလို့ မပျက်စီးဘဲ ချီးမွမ်းလွန်းလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။

လူအများက မသိလို့ မပျက်စီးဘဲ လူအများက သိလွန်းလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ရဟန်းဘဝရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုပါ။ ဒီခေတ်မှာ တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေမှ လှနိုင်ပါမလဲ? ခေတ်က ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းပြောင်း ရဟန်းဘဝရဲ့ အခြေခံတန်ဖိုးတွေက မပြောင်းသင့်ပါဘူး။

သီလကို မပျက်စေနဲ့။
အပ္ပိစ္ဆတာကို မပျောက်စေနဲ့။
သန္တုဋ္ဌိကို မစွန့်နဲ့။
ဝိဝေကကို မမေ့နဲ့။
လာဘသက္ကာရကို မတပ်မက်နဲ့။
လူအများရဲ့ အလိုကို ဓမ္မထက် မထားနဲ့။
လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံပါ။
ဒါပေမယ့် လူ့အလိုကို မလိုက်ပါနဲ့။
ဒါယကာကို လေးစားပါ။
ဒါပေမယ့် ဒါယကာရဲ့ အလှူကို ဓမ္မထက် မထားပါနဲ့။
လူ့အရေးအရာကို နားလည်ပါ။
ဒါပေမယ့် လူ့အရေးအရာထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မနစ်မြုပ်ပါနဲ့။
လူအများက မိမိကို လေးစားလာရင်လည်း သတိထားပါ။

မိမိကို အပြစ်တင်လာရင်လည်း သတိထားပါ။
အကြောင်းကတော့ နှစ်ခုစလုံးက စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်လို့ပါ။
ခေတ်ကို မရှောင်နိုင်ပေမယ့် ခေတ်ရဲ့ အလိုကိုတော့ ရှောင်နိုင်ပါတယ်။
ဒီနေ့ခေတ်ဟာ ရှေးခေတ်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး။
လူနေမှုစနစ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာတယ်။
လူမှုဆက်ဆံရေးတွေ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတယ်။
လူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ ပိုများလာတယ်။
ရဟန်းတော်တွေလည်း ဒီခေတ်ထဲမှာပဲ နေထိုင်ရမှာပါ။

ဒါကြောင့် ခေတ်ကို နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ခေတ်ကို နားလည်ခြင်းနဲ့ ခေတ်ရဲ့ အလိုကို လိုက်ခြင်းဟာ မတူပါဘူး။
ခေတ်ကို နားလည်ပါ။
ဒါပေမယ့် ရဟန်းဘဝရဲ့ မူလတန်ဖိုးကို မပျောက်ပါစေနဲ့။
လူတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်ဆံရပါမယ်။
ဒါပေမယ့် မိမိစိတ်က လူ့အလိုရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ပါစေနဲ့။
လာဘ်သက္ကာရကို လက်ခံရနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လာဘ်သက္ကာရနောက်ကို မလိုက်ပါနဲ့။

အဲဒီလို နေနိုင်ရင် ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ အလွန်လှပပါတယ်။
ရဟန်းဘဝရဲ့ အလှဟာ လူအများက ဘယ်လောက်ချီးမွမ်းသလဲဆိုတာမှာ မရှိပါဘူး။
လူအများကြားမှာ နေပြီး မိမိစိတ်ကို မည်မျှစောင့်ထိန်းနိုင်သလဲဆိုတာမှာ ရှိပါတယ်။
ရှေးခေတ်က “ဘုန်းကြီးဒုက္ခ ၁၈ ပါး” ဆိုတဲ့ စာတစ်ပုဒ်က ဒီနေ့ခေတ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အတွက် အဓိကမေးခွန်းတစ်ခုတော့ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်—

“ခေတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းပြောင်း ရဟန်းဘဝရဲ့ အနှစ်သာရ မပျောက်အောင် တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေကြမလဲ”

အဖြေကတော့ ရှုပ်ထွေးစရာ မလိုပါဘူး။
လူအများကို အကျိုးပြုပါ။
သို့သော် လူအများ၏ အလိုနောက် မလိုက်ပါနှင့်။
လာဘ်သက္ကာရကို အသုံးချပါ။
သို့သော် လာဘ်သက္ကာရ၏ ကျွန်မဖြစ်ပါနှင့်။
ခေတ်ကို နားလည်ပါ။
သို့သော် ဓမ္မကို ခေတ်အလိုက် မပြောင်းပါနှင့်။
လူအများနှင့် ဆက်ဆံပါ။
သို့သော် ဝိဝေကကို မစွန့်ပါနှင့်။

ဒီလိုနေနိုင်တဲ့ ရဟန်းဘဝကတော့

ခေတ်မရွေး လှနေမှာပါ။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘာသာရေး

🌿ဘာသာကြီးလေးဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးတရားများ🌿

🌿ဘာသာကြီးလေးဘာသာ၏
အရေးကြီးဆုံးတရားများ🌿


ရေးသားသူ ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၀.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

ဆရာကြီးဦးရွှေအောင် (အမေး)
ဆရာကြီးဦးအောင်ဖေ (အဖြေ)

လူ့လောကတွင် ဘာသာတရားများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြသည်။ ဘာသာတရားတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်၊ ကျမ်းဂန်၊ ကျင့်စဉ်နှင့် အဆုံးစွန်ရည်မှန်းချက်များ ကွဲပြားကြသော်လည်း လူသား၏ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ရေး၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ရိုးသားမှု၊ မတရားမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရေးနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်ရေးတို့ကို အလေးထားဆုံးမကြသည်။

ထိုသို့သော ဘာသာတရားများအနက် ကမ္ဘာ့ဘာသာကြီးများဖြစ်သည့် ခရစ်ယာန်၊ ဗုဒ္ဓ၊ အစ္စလာမ်နှင့် ဟိန္ဒူဘာသာတို့၏ အရေးကြီးဆုံးဆုံးမချက်များမှာ မည်သို့ကွာခြားကြသနည်း။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မည်သည့်နေရာတွင် ဆင်တူကြသနည်း။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် လူသားတို့၏ဘဝအတွက် မည်သည့်တန်ဖိုးကို ပေးစွမ်းကြသနည်း။

ဤအကြောင်းကို ဆရာကြီးဦးရွှေအောင်က မေးမြန်းပြီး ဆရာကြီးဦးအောင်ဖေက အောက်ပါအတိုင်း သေချာစွာ ဂဃနဏ ရှင်းလင်းဖြေကြားထားပါသည်။

မေး
ဆရာကြီးဦးရွှေအောင်

“ ဆရာကြီးရေ…..
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာသာတရားအမျိုးမျိုး ရှိကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဘာသာကြီးလေးဘာသာဖြစ်တဲ့ ခရစ်ယာန်၊ ဗုဒ္ဓ၊ အစ္စလာမ်နဲ့ ဟိန္ဒူဘာသာတို့ကို လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် ဘာသာတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အရေးကြီးဆုံး၊ လိုရင်းအကျဆုံး ဆုံးမချက်ကို ဘယ်လိုနားလည်သင့်ပါသလဲ။”

ဖြေ
ဆရာကြီးဦးအောင်ဖေ

“ မေးခွန်းက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။

ဘာသာတရားတစ်ခုရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်ချင်ရင် အခြားဘာသာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး အကဲဖြတ်ဖို့ထက် မိမိတို့ဘာသာရဲ့ မူလကျမ်းစာ၊ မူလဆုံးမချက်နဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်ကို အရင်နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။

ဘာသာကြီးလေးခုမှာ အခြေခံအယူအဆတွေ မတူကြပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် လူသား၏ ဆက်နွယ်မှု၊ လောကနှင့် လူ့ဘဝ၏ သဘောသဘာဝ၊ သေပြီးနောက်အခြေအနေ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတဲ့နေရာတွေမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကွာခြားချက်တွေ ရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုနေထိုင်သင့်သလဲဆိုတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပိုင်းမှာတော့ တူညီတဲ့အချက်များစွာ ရှိပါတယ်။

၁။ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးတရား

မေး

ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ အဓိကဆုံးမချက်က ဘာဖြစ်ပါသလဲ။

ဖြေ

ခရစ်ယာန်ဘာသာကို လိုရင်းအကျဆုံး ပြောရမယ်ဆိုရင် ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းနှင့် အိမ်နီးချင်းကို မိမိကိုယ်ကိုချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ မေတ္တာတရားဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။

ယေရှုက အကြီးမြတ်ဆုံးပညတ်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ချစ်ရန်နှင့် မိမိအိမ်နီးချင်းကို မိမိကိုယ်ကိုချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ရန် မိန့်တော်မူပါတယ်။ ထို့အပြင် ရန်သူကိုချစ်ရန်၊ မိမိကို နှိပ်စက်သူများအတွက် ဆုတောင်းရန်၊ ခွင့်လွှတ်ရန်တို့ကိုလည်း အလေးထားဆုံးမပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပိုင်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်

မေတ္တာ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ အမှန်တရားနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်း တို့ဟာ အရေးကြီးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ အဓိကအယူဝါဒကို မေတ္တာတရားတစ်ခုတည်းနဲ့ အပြည့်အစုံကိုယ်စားပြုတယ်လို့တော့ မဆိုသင့်ပါဘူး။ ယေရှုခရစ်အား ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် လူသား၏ ဆက်နွယ်မှုဟာလည်း ခရစ်ယာန်ဘာသာရဲ့ အခြေခံအယူဝါဒတွေထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။

၂။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးတရား

မေး

ဒါဆို ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အနှစ်သာရကရော ဘာဖြစ်ပါသလဲ။

ဖြေ

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာတော့ အလွန်ရှင်းပါတယ်။

ဓမ္မပဒမှာ

“သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ၊
ကုသလဿူပသမ္ပဒါ။
သစိတ္တပရိယောဒပနံ၊
ဧတံ ဗုဒ္ဓါနသာသနံ။”

လို့ ဟောထားပါတယ်။

အဓိပ္ပာယ်က

” မကောင်းမှုမှန်သမျှ မပြုခြင်း၊
ကောင်းမှုမှန်သမျှ ပြုခြင်း၊
မိမိစိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ပြုပြင်ခြင်း
ဤသည်ကား ဘုရားတို့၏ အဆုံးအမတည်း။

ဒါကို ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အနှစ်သာရဆုံးဆုံးမချက်တစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။

သို့သော် ဒီသုံးချက်ကိုပဲ သိထားရုံနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အပြည့်အစုံ မဟုတ်သေးပါဘူး။

ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ဒုက္ခ၏အကြောင်းကို သိမြင်ပြီး ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရန် ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအတွက် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အခြေခံပြီး အရိယမဂ္ဂရှစ်ပါးကို ကျင့်သုံးရပါတယ်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို လိုရင်းအကျဆုံးပြောရမယ်ဆိုရင်—

“မကောင်းမှုကို ရှောင်၊ ကောင်းမှုကို ပြု၊ စိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ပညာဖြင့် ဒုက္ခလွတ်မြောက်ရာလမ်းကို လျှောက်ပါ”

လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

၃။ အစ္စလာမ်ဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးတရား

မေး

အစ္စလာမ်ဘာသာမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဘာပါလဲ။

ဖြေ

အစ္စလာမ်ဘာသာမှာ အခြေခံအကျဆုံးက အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်တစ်ပါးတည်းကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကို Tawhid လို့ ခေါ်ပါတယ်။

အလ္လာဟ်တစ်ပါးတည်းကို ယုံကြည်ခြင်းဟာ အစ္စလာမ်ယုံကြည်မှုရဲ့ အခြေခံဖြစ်ပြီး အဲဒီယုံကြည်မှုကနေ ဆုတောင်းခြင်း၊ အလှူပေးခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ဘုရားဖူးခြင်း စတဲ့ ဘာသာရေးတာဝန်တွေ ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။

ထို့အပြင် ကုရ်အာန်မှာ မိဘနှစ်ပါးကို ကောင်းမွန်စွာပြုစုရန်၊ ဆင်းရဲသူနှင့် လိုအပ်သူများကို ကူညီရန်၊ တရားမျှတရန်၊ ဖြုန်းတီးမှုကို ရှောင်ရန်တို့ကိုလည်း အလေးထားဆုံးမထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် အစ္စလာမ်ဘာသာကို အတိုချုပ်ပြောရရင်

အလ္လာဟ်တစ်ပါးတည်းကို ယုံကြည်နာခံခြင်း၊ တရားမျှတစွာ နေထိုင်ခြင်းနှင့် လူသားတို့အပေါ် တာဝန်ကျေပွန်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဟိန္ဒူဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးတရား

မေး

ဟိန္ဒူဘာသာမှာတော့ အဓိကဆုံးမချက်ကို ဘယ်လိုနားလည်ရပါမလဲ။

ဖြေ

ဟိန္ဒူဘာသာက တခြားဘာသာကြီးသုံးခုနဲ့ မတူတဲ့ အချက်တစ်ခုရှိပါတယ်။

ဟိန္ဒူဘာသာဟာ ကျမ်းစာတစ်အုပ်တည်း၊ တည်ထောင်သူတစ်ဦးတည်းကို အခြေခံထားတဲ့ ဘာသာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ကျမ်းစာအမျိုးမျိုး၊ အယူဝါဒအမျိုးမျိုး၊ ကျင့်စဉ်အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် အဓိကဆုံးမချက်ကို ပြောရာမှာ Bhagavad Gita စတဲ့ ကျမ်းများကို အခြေခံပြီး နားလည်ရပါတယ်။

အထူးသဖြင့် Dharma၊ မိမိ၏တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း၊ လုပ်ဆောင်မှု၏ အကျိုးကို စွဲလမ်းမနေခြင်း၊ အတ္တနှင့် အလိုဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားကို ရှာဖွေခြင်းတို့ကို အလေးထားပါတယ်။

Bhagavad Gita ရဲ့ Karma Yoga အယူအဆအရ

လုပ်သင့်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပါ။ သို့သော် အလုပ်ရဲ့အကျိုးကို စွဲလမ်းမနေပါနဲ့။

ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။

ထို့ကြောင့် ဟိန္ဒူဘာသာကို ဒီအကြောင်းအရာအရ အကျဉ်းချုပ်မယ်ဆိုရင်—

ဓမ္မတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်း၊ အကျိုးကိုမစွဲဘဲ လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားနှင့် လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေခြင်း လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။

မေး

” ဆရာကြီးရေ၊ ဘာသာကြီးလေးခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် တူညီတဲ့အချက်က ဘာလဲ။”

ဖြေ

“ တူညီတဲ့အချက်တွေ ရှိပါတယ်။

ခရစ်ယာန်ဘာသာမှာ မေတ္တာနဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကို အလေးထားတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ မကောင်းမှုရှောင်၊ ကောင်းမှုလုပ်၊ စိတ်သန့်ရှင်းရေး ကို အလေးထားတယ်။

အစ္စလာမ်ဘာသာမှာ ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းနဲ့ လူမှုတာဝန် ကို အလေးထားတယ်။

ဟိန္ဒူဘာသာမှာ ဓမ္မတာဝန်၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ အကျိုးမစွဲဘဲ ကျင့်ခြင်း ကို အလေးထားတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်တူညီမှုတွေ တွေ့ရပါတယ်။

မလိမ်ညာရန်၊ မတရားမပြုရန်၊ သူတစ်ပါးကို မနစ်နာစေရန်၊ ကောင်းမှုလုပ်ရန်၊ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆိုတဲ့ အချက်တွေဟာ ဘာသာတရားများစွာမှာ တွေ့ရပါတယ်။

မေး

“ ဒါဆို ဘာသာအားလုံး အတူတူပဲလို့ ဆိုလို့ရပါသလား။”

ဖြေ

” အဲဒီလိုတော့ မဆိုသင့်ပါဘူး။

ကျင့်ဝတ်ပိုင်းမှာ ဆင်တူတာနဲ့ အယူဝါဒအားလုံး တူတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။

ဥပမာ

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားကို အခြေခံအဖြစ်ထားခြင်း မရှိပါဘူး။

ခရစ်ယာန်ဘာသာမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားနှင့် ယေရှုခရစ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းက အခြေခံအရေးကြီးပါတယ်။

အစ္စလာမ်မှာ အလ္လာဟ်တစ်ပါးတည်းကို ယုံကြည်ခြင်းက အခြေခံဖြစ်ပါတယ်။

ဟိန္ဒူဘာသာမှာတော့ ဘုရားနှင့် အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားအပေါ် အယူအဆအမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် တူညီတာကို တူညီတယ်လို့ သိရမယ်၊ မတူတာကိုလည်း မတူဘူးလို့ ရိုးသားစွာ သိရမယ်။

ဘာသာတရားကို လေးစားတယ်ဆိုတာ မတူညီမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

မေး
” ဒါဆို ဘာသာတရားကို လေ့လာတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးသဘောထားက ဘာလဲ။”

ဖြေ

” မိမိဘာသာကို ခိုင်မာစွာ သိခြင်း၊ အခြားဘာသာကို မှန်မှန်ကန်ကန် လေ့လာခြင်း၊ မသိတာကို မသိဘူးလို့ ဝန်ခံခြင်း၊ မိမိအယူကို သူတစ်ပါးအပေါ် အတင်းအကျပ် မသွတ်သွင်းခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဘာသာတရားကို မလေ့လာဘဲ သူတစ်ပါးဘာသာကို ဝေဖန်တာဟာ ပညာမဟုတ်ပါဘူး။

မိမိဘာသာကိုသာ သိပြီး အခြားဘာသာကို မသိဘဲ “ငါ့ဘာသာပဲ အမှန်၊ အခြားဘာသာတွေ မှားတယ်” လို့ ပြောတာဟာလည်း ပြည့်စုံတဲ့ ဘာသာရေးလေ့လာမှု မဟုတ်ပါဘူး။

အမှန်တကယ် ပညာရှိသူဟာ

“ငါ့ဘာသာကို ငါယုံကြည်တယ်။
အခြားသူရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကိုလည်း နားလည်အောင် လေ့လာမယ်။
တူတာကို တူတယ်လို့ သိမယ်။
မတူတာကို မတူဘူးလို့ သိမယ်။
မုန်းတီးခြင်းမရှိဘဲ အမှန်တရားကို ရှာဖွေမယ်”

ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိသင့်ပါတယ်။

မေး
” နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဘာသာကြီးလေးခုရဲ့ အနှစ်သာရကို စာတစ်ကြောင်းစီနဲ့ ပြောပေးပါ။”

ဖြေ

” အလွန်အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင်

ခရစ်ယာန်ဘာသာ
“ဘုရားသခင်ကိုချစ်ပြီး အိမ်နီးချင်းကို မိမိကိုယ်ကိုချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ပါ။”

ဗုဒ္ဓဘာသာ
“မကောင်းမှုကို ရှောင်၊ ကောင်းမှုကို ပြု၊ မိမိစိတ်ကို သန့်ရှင်းစေပြီး ဒုက္ခလွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ကျင့်ပါ။”

အစ္စလာမ်ဘာသာ
“အလ္လာဟ်တစ်ပါးတည်းကို ယုံကြည်နာခံပြီး တရားမျှတစွာ နေထိုင်ကာ လူမှုတာဝန်ကို ကျေပွန်ပါ။”

ဟိန္ဒူဘာသာ
“မိမိ၏ ဓမ္မတာဝန်ကို စွဲလမ်းမှုကင်းစွာ ထမ်းဆောင်ပြီး ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားနှင့် လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေပါ။”

နိဂုံး

ဘာသာတရားဟူသည် လူတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်ကိုသာ ဖော်ပြသည့်အရာ မဟုတ်ပါ။

လူတစ်ဦး ဘယ်လိုနေထိုင်မလဲ၊ ဘယ်လိုစိတ်ထားမလဲ၊ ဘယ်လိုအကျင့်ကို ကျင့်မလဲ၊ ဒုက္ခကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ၊ မိမိဘဝရဲ့ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်လိုရှာဖွေမလဲ ဆိုတာကိုလည်း လမ်းညွှန်ပေးတဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။

ထို့ကြောင့် ဘာသာကြီးလေးခုကို လေ့လာရာမှာ

“ဘယ်ဘာသာက ပိုကောင်းသလဲ” ဆိုတာထက်
“ဘယ်ဘာသာမှာ ဘာကို ဘာကြောင့် ဆုံးမထားသလဲ၊ အဲဒီဆုံးမချက်ကို လူ့ဘဝမှာ ဘယ်လိုအသုံးချသင့်သလဲ”

ဆိုတာကို လေ့လာနိုင်မှသာ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိတဲ့ ဘာသာရေးလေ့လာမှု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။

မိမိဘာသာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိပါ။
အခြားဘာသာကို ရိုးရိုးသားသား လေ့လာပါ။
မတူတာကို လေးစားပါ။
တူတာကို ပေါင်းစည်းပါ။
အမှန်တရားကို ပညာဖြင့် ရှာဖွေပါ။

ဤသဘောထားသည်ပင် ဘာသာတရားအကြား နားလည်မှု၊ အပြန်အလှန်လေးစားမှုနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုကို တိုးပွားစေနိုင်မည့် လမ်းကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင် တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ ဘာသာရေး

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ အလုပ်မှာ အောင်မြင်ဖို့ကြိုးစားပါ။
သူတစ်ပါးကို နင်းပြီး အောင်မြင်ဖို့တော့
မကြိုးစားပါနဲ့။

၂။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင်လုပ်ပါ။
သူတစ်ပါးရဲ့တာဝန်ကို အပြစ်ရှာဖို့ အာရုံ
မစိုက်ပါနဲ့။

၃။ အလုပ်ကောင်းလုပ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခံ
ရဖို့ အမြဲတမ်း မမျှော်လင့်ပါနဲ့။

၄။ အထက်လူကြီးကို ဖားပြီး အောက်လူကို
မနှိမ်ပါနဲ့။

၅။ အာဏာရှိချိန်မှာ လူတန်ဖိုးကို မမေ့ပါနဲ့။

၆။ အာဏာမရှိချိန်မှာလည်းကိုယ့်ရဲ့
ဂုဏ်သိက္ခာကို မပျောက်စေပါနဲ့။

၇။ အလုပ်အောင်မြင်မှုထက် အလုပ်လုပ်တဲ့
နည်းလမ်းက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

၈။ ရိုးသားမှုကြောင့် ခဏတာ နောက်ကျ
နိုင်ပေမယ့် ဘဝတစ်လျှောက် စိတ်
အေးချမ်းစေပါတယ်။

၉။ ပြိုင်ဆိုင်ပါ။ မနာလိုမဖြစ်ပါနဲ့။

၁၀။ ကိုယ့်အလုပ်ကို ကောင်းအောင်လုပ်
ခြင်းဟာ သူတစ်ပါးကို အနိုင်ယူခြင်း
ထက် ပိုကောင်းပါတယ်။

          တောင်ကလေးဆရာတော်
           (၂၀.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ ဘာသာရေး

🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ 🍀
~~~~~

၁။ မိသားစုထဲမှာ အနိုင်ရဖို့ထက်
နားလည်မှုရဖို့ ကြိုးစားပါ။

၂။ အိမ်မှာ အပြင်လူတွေကို
ကောင်းကောင်းပြောပြီး ကိုယ့်မိသားစု
ကို မနာကျင်စေပါနဲ့။

၃။ မိဘတွေကို ငွေထောက်ပံ့နိုင်တာကောင်း
ပါတယ်။ အချိန်ပေးနိုင်ရင် ပိုကောင်းပါ
တယ်။

၄။ သားသမီးတွေကို ပစ္စည်းပေးရုံနဲ့ မပြီး
ပါ။ စိတ်ဓာတ်ကောင်းတစ်ခုလည်း ပေး
ပါ။

၅။ အိမ်ထောင်ဖက်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ထက်
ကိုယ့်စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပါ။

၆။ စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာ အရေးကြီးတဲ့
ဆုံးဖြတ်ချက် မချပါနဲ့။

၇။ အိမ်ထဲမှာ အနိုင်ရသူတစ်ယောက်ရှိရင်
အရှုံးရသူလည်း တစ်ယောက်ရှိတတ်ပါ
တယ်။

၈။ တောင်းပန်ဖို့ မရှက်ပါနဲ့။
ခွင့်လွှတ်ဖို့လည်း မနှောင့်နှေးပါနဲ့။

၉။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စကားနဲ့သာ
မဟုတ်ဘဲ အပြုအမူနဲ့ ပြပါ။

၁၀။ မိသားစုဆိုတာ အတူနေခြင်းထက်
အတူနားလည်ပေးခြင်းက ပိုအရေးကြီး
ပါတယ်။

         တောင်ကလေးဆရာတော်
            (၁၉.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

Loading