Category: စကားလက်ဆောင်

~~~~~~~~~~~~~~~~

။ ကိုယ်နှင့်လည်းစာ
သတ္တဝါကို
ကြင်နာလှစေ
သူ့အသက်ကို ချစ်ပါလေ။

( ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ)
(၅.၈.၂၀၂၅) ရက်နေ့။

🍀ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၏နောက်ကွယ်က မမြဲခြင်းနှင့် ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ရှာဖွေခြင်း🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၇.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

လူ့ဘဝသည် လိုအင်ဆန္ဒများနှင့် လိုလားချက်များဖြင့် အစဉ်မပြတ် လည်ပတ်နေတတ်သည်။ မရသေးသောအရာကို ရချင်ကြသည်။ ရလာသောအရာကို မဆုံးရှုံးချင်ကြပြန်သည်။ မိမိလိုချင်သောအရာတစ်ခုကို ရရှိပိုင်ဆိုင်လိုက်သောအခါ ခဏတာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသော်လည်း ထိုပိုင်ဆိုင်မှုသည် အမြဲတမ်း မိမိအနားတွင် ရှိနေမည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။

အကြောင်းမှာ လောကရှိအရာအားလုံးသည် မမြဲခြင်း (အနိစ္စ) သဘောတရားအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မိမိအလွန်လိုချင်ခဲ့သောအရာသည် မိမိလက်ထဲရောက်လာပြီးနောက်တွင်ပင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းထက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းကို ပိုမိုဖြစ်စေနိုင်သည်။ ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှကို ထိန်းသိမ်းရမည့်ဝန်၊ ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ရသည့်ဝန်၊ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မဖြစ်လာသောအခါ ခံစားရသည့် စိတ်ပျက်မှုတို့သည် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၏နောက်ကွယ်တွင် မမြင်နိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။

ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ခြင်းမဟုတ်

လူတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရရှိရန် အလွန်အမင်းလိုလားနေချိန်တွင် “ရရှိသွားလျှင် အားလုံးပြည့်စုံသွားမည်” ဟု ထင်တတ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုသို့မဟုတ်တတ်ပေ။

ပထမအချက်မှာ မမြဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်အရာမဆို အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲတတ်သည်။ ယနေ့ရှိသောအရာသည် မနက်ဖြန်တွင် မရှိတော့နိုင်သကဲ့သို့၊ ယနေ့ချစ်ခင်ရသောသူသည်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် ခွဲခွာရနိုင်သည်။ ပိုင်ဆိုင်ထားသောအရာများသည် ပျက်စီးနိုင်သည်။ အခြေအနေများသည် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ထိုအမှန်တရားကို မသိမြင်ဘဲ “ဒါဟာ ငါ့အတွက် အမြဲတမ်းရှိနေမယ်” ဟု စွဲလမ်းထားလေလေ၊ ဆုံးရှုံးရချိန်တွင် ပူပန်နာကျင်ရလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရောင့်ရဲနိုင်ခက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူ့စိတ်သည် ရရှိပြီးသည်နှင့် ရပ်တန့်သွားလေ့မရှိပေ။ တစ်ခုရလျှင် နောက်တစ်ခုကို လိုချင်လာတတ်သည်။ လိုချင်သောအရာတစ်ခုကို ရရှိပြီးသော်လည်း စိတ်က “ဒါလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး” ဟု ပြောနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ တိုးပွားလာသော်လည်း စိတ်၏မပြည့်စုံမှုသည် မလျော့သွားဘဲ ပိုမိုကြီးထွားလာတတ်သည်။

တတိယအချက်မှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အမှန်တရားကြားက ကွာဟချက် ဖြစ်သည်။

မိမိစိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ထားသောအရာနှင့် လက်တွေ့ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ရသောအရာသည် တစ်ထပ်တည်း မဖြစ်တတ်ပါ။ ထိုအခါ “ငါထင်ထားသလို မဖြစ်ဘူး”၊ “ငါမျှော်လင့်ထားသလို မကောင်းဘူး” ဟူသော စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ မရရှိခြင်းက ဆုံးရှုံးခြင်းမဟုတ်သကဲ့သို့၊ ရရှိပိုင်ဆိုင်ခြင်းကလည်း အမြဲတမ်းအောင်မြင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

စိတ်ထဲက ဗလာဖြစ်နေခြင်းသည် ဘာကိုပြောနေသလဲ

တစ်ခါတစ်ရံ ဘဝတွင် အပြင်ပန်းအားဖြင့် အရာရာအဆင်ပြေနေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်တွင်တော့ ဗလာဖြစ်နေသလို ခံစားရတတ်သည်။

အလုပ်ရှိသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိသည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးများရှိသည်။ မိမိလုပ်နေကျအရာများကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ သို့သော် အရင်ကလို ပျော်ရွှင်မှုမရှိတော့ပေ။

ထိုအခြေအနေသည် မိမိဘဝတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်နေသည်ဟု အတွင်းစိတ်က သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ ထိုခံစားချက်ကို ချက်ချင်း “ငါ့ဘဝမှာ ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး” ဟု အဆုံးသတ်မသတ်မှတ်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဗလာဖြစ်မှုသည် မိမိဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရှာဖွေရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဟူသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

မိမိ၏အတွင်းစိတ်တန်ဖိုးများနှင့် မိမိလက်ရှိဖြတ်သန်းနေသောဘဝပုံစံတို့ မကိုက်ညီတော့သည့်အခါတွင်လည်း ထိုသို့ခံစားရတတ်သည်။

ဘဝအပြောင်းအလဲများသည် ကြောက်စရာမဟုတ်

အသက်အရွယ်ပြောင်းလဲလာခြင်း၊ အလုပ်အကိုင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ နေရာဒေသပြောင်းလဲခြင်း၊ လူမှုဆက်ဆံရေးများ ပြောင်းလဲခြင်းတို့သည် လူတိုင်း၏ဘဝတွင် တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန် ကြုံတွေ့ရမည့်အရာများ ဖြစ်သည်။

အပြောင်းအလဲများကြားတွင် စိတ်မတည်ဖြစ်ခြင်း၊ မသေချာမရေရာမှုကို ခံစားရခြင်းတို့သည် သဘာဝကျသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသည် မသိသေးသောအရာထက် သိပြီးသားအရာကို ပိုမိုလုံခြုံသည်ဟု ခံစားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အပြောင်းအလဲသည် ဘဝပျက်စီးခြင်း၏ သင်္ကေတမဟုတ်ပါ။ အပြောင်းအလဲသည် ဘဝ၏သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

မမြဲခြင်းကို နားလည်လာသည်နှင့်အမျှ အပြောင်းအလဲကိုလည်း ပိုမိုအေးချမ်းစွာ လက်ခံနိုင်လာသည်။

နာကျင်မှုသည်လည်း ဆရာတစ်ပါးဖြစ်နိုင်သည်

ဘဝတွင် နာကျင်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဗလာဖြစ်မှုများကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရန် မလိုအပ်ပါ။

ထိုခံစားချက်များသည် မိမိ၏အားနည်းချက်ကိုသာ ဖော်ပြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ နာကျင်မှုသည် မိမိဘဝကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရန် လမ်းညွှန်ပေးသော ဆရာတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

“ငါ ဘာကြောင့် ဒီလောက်နာကျင်နေရတာလဲ”

“ငါ တကယ်လိုချင်တာ ဘာလဲ”

“ငါ့ဘဝမှာ ဘာက အရေးကြီးဆုံးလဲ”

“ငါ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အရာတွေထဲမှာ ဘယ်အရာက တကယ်တန်ဖိုးရှိသလဲ”

“ငါ့စိတ်ကို အေးချမ်းစေမယ့် ဘဝပုံစံက ဘာလဲ”

ဟူသော မေးခွန်းများကို မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မေးမြန်းကြည့်သင့်သည်။

အတွင်းစိတ်၏ အချက်ပေးသံကို နားထောင်ပါ

စက်ပစ္စည်းတစ်ခုတွင် သတိပေးမီးလင်းလာသောအခါ မီးကိုဖျောက်ရန်သာ ကြိုးစားခြင်းထက် ဘာကြောင့် မီးလင်းလာသလဲဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရသည်။

အတွင်းစိတ်၏ နာကျင်မှုနှင့် ဗလာဖြစ်မှုများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုခံစားချက်ကို အတင်းဖိနှိပ်ခြင်းထက် ၎င်း၏အကြောင်းရင်းကို နားလည်ရန် ကြိုးစားသင့်သည်။

မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မေးမြန်းကြည့်ပါ

• ငါ အမှန်တကယ် ဘာကိုလိုချင်တာလဲ။
• ငါ့ဘဝမှာ တကယ်အရေးကြီးတဲ့ တန်ဖိုးတွေက ဘာတွေလဲ။
• ငါ့ဘဝကို ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားသူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း နေနေတာလား။
• ငါ ပိုင်ဆိုင်ချင်တာနဲ့ ငါ တကယ်လိုအပ်တာ ဘာကွာခြားသလဲ။
• ငါ့စိတ်ကို အေးချမ်းစေဖို့ ဘာတွေကို လွှတ်ချဖို့လိုသလဲ။
• ငါ့ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေမယ့် အရာက ဘာလဲ။

ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေကို တစ်နေ့တည်းနှင့် ရှာတွေ့ရန် မလိုအပ်ပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် နားလည်ခြင်း

လူ့ဘဝ၏ အေးချမ်းမှုသည် ပိုင်ဆိုင်မှုများ များပြားလာခြင်းမှသာ ရရှိသည်မဟုတ်ပေ။

မိမိပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ၏ မမြဲခြင်းသဘောကို နားလည်လာခြင်း၊ ရရှိသောအရာများကို ရရောင့်ရဲစွာ အသုံးချတတ်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးရသောအခါ လက်ခံနိုင်ခြင်း၊ မိမိမထိန်းချုပ်နိုင်သောအရာများကို လွှတ်ချနိုင်ခြင်း တို့မှလည်း စိတ်၏အေးချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်သည်။

ဘဝ၏တန်ဖိုးသည် “ဘယ်လောက်များများ ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲ” ဆိုသည်ထက် “ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှကို ဘယ်လောက်နားလည်စွာ အသုံးချနိုင်သလဲ” ဆိုသည့်အချက်တွင် ပိုမိုတည်ရှိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် မိမိဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် အပြင်လောကတွင် အသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေခြင်းထက် မိမိ၏အတွင်းစိတ်ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မမြဲခြင်းကို သိမြင်လာသောအခါ စွဲလမ်းမှု လျော့လာသည်။
စွဲလမ်းမှု လျော့လာသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှု လျော့လာသည်။
ကြောက်ရွံ့မှု လျော့လာသောအခါ စိတ်သည် ပိုမိုလွတ်လပ်လာသည်။
စိတ်လွတ်လပ်လာသောအခါ ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘဝတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဗလာဖြစ်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုများကို အဆုံးသတ်ခြင်းတစ်ခုအဖြစ် မမြင်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရန် ဖွင့်လှစ်ပေးသော တံခါးတစ်ချပ် အဖြစ် မြင်ကြည့်သင့်သည်။

ဘဝသည် အမြဲတမ်း မိမိလိုချင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာနိုင်ပါ။

သို့သော် ဘဝ၏မမြဲခြင်းကို နားလည်ပြီး၊ မိမိ၏စိတ်ကို နားလည်ကာ၊ ရရှိခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်းနှစ်မျိုးစလုံးကို သတိဖြင့် ရင်ဆိုင်တတ်လာပါက
” ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် လွှတ်ချတတ်ခြင်း၊
ရရှိခြင်းထက် ရရောင့်ရဲခြင်း၊
လိုချင်ခြင်းထက် နားလည်ခြင်း၊
အပြင်လောကကို ပြောင်းလဲခြင်းထက် မိမိစိတ်ကို သိမြင်ခြင်း” တို့ကသာ ဘဝကို ပိုမိုအေးချမ်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိစေနိုင်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သိမြင်လာရမည် ဖြစ်
ပါသတည်း။

🍀 “အသက်တစ်နှစ်တိုးသောနေ့” 🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယနေ့သည် အရှင်၏ သက်တော် (၆၇) နှစ်အတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်သည့် နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းနေ့ရက်များ၊ လများသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ တစ်လပြီးတစ်လ ကုန်လွန်ဝင်ရောက်လာကြသော်လည်း၊ နှစ်အပိုင်းအခြား၏ ဂဏန်းစဉ်မှာ (၆၆) နှစ်ဟူသော သက်တမ်းအမှတ်၌သာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မသိမသာပင် ရင်ဝယ်၌ ငြိမ်းအေးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် ယနေ့၌ကား အရှင်၏ သက်တမ်းသည် (၆၇) နှစ်ဟူသော ဂဏန်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်အစဉ်၌ အာရုံအသစ်တစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားမိသည်။

လူတိုင်း ဤသို့ ခံစားရမည်ဟုတော့ မဆိုလိုပါ။ အရှင်သည် ရုပ်အစဉ်၊ နာမ်အစဉ်တို့ကို ပိုမိုသတိထားဆင်ခြင်မိလာသည်နှင့်အမျှ မိမိရရှိထားသော ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့သည် အကြောင်းအကျိုးဆက်တရားအမျိုးမျိုးကြောင့် အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေကြောင်းကို ပိုမိုသိမြင်လာရပါသည်။

လူသည် မိမိမလက်ခံလိုသော အကြောင်းကံတရားများကိုပင် “လက်ခံရမည့် အရှိတရားများ” အဖြစ် မသိမြင်သေးသရွေ့၊ အာမခံချက်မရှိသော ဘဝ၏ လည်ပတ်စီးဆင်းမှုအပေါ် အဖြေမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အချိန်၏တန်ဖိုးနှင့် ဘဝ၏တန်ဖိုးကို သိမြင်ကာ မြင့်မြတ်ဖြူစင်သော အကျင့်တရားများဖြင့် မိမိဘဝကို တန်ဖိုးရှိစွာ ပိုင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းကြရန် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဓမ္မပဒ၌ ဤသို့ မိန့်တော်မူထားပြီး ဖြစ်သည်။

“အပ္ပမာဒေါ အမတံ ပဒံ၊ပမာဒေါ

မစ္စုနော ပဒံ။

အပ္ပမတ္တာ န မီယန္တိ၊ယေ

ပမတ္တာ ယထာ မတာ။”

“မမေ့မလျော့ သတိရှိခြင်းသည် မသေရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းလမ်းဖြစ်၏။မေ့လျော့ပေါ့ဆခြင်းသည် သေခြင်း၏ လမ်းစဖြစ်၏။

မမေ့မလျော့ သတိရှိသူတို့သည် (တရားဖြင့်) အမြဲရှင်သန်နေသူများဖြစ်၍၊ပေါ့ဆမေ့လျော့သူတို့မှာမူ အသက်ရှင်လျက်နှင့်ပင် သေပြီးသူများနှင့် တူကြကုန်၏။”

ထို့ကြောင့် အသက်အရွယ် ကိန်းဂဏန်း တစ်လုံး တိုးလာခြင်းကို ရှုမြင်သုံးသပ်ရင်း

“ဤယနေ့သည်လည်း တစ်ရွေ့ရွေ့နှင့် ကုန်လွန်သွားလိမ့်မည်။နေ့မကုန်မီ (ကုသိုလ်ရိက္ခာများ) ထုပ်ပိုးပြင်ဆင်၍၊ငါသည် (သံသရာ) ခရီးကို ဆက်ရဦးမည်။”

ဟူသော သံဝေဂဉာဏ်ကို စိတ်နှလုံး၌ ကောင်းစွာ ကိန်းဝပ်စေလိုက်ပါသည်။

တောင်ကလေးဆရာတော်

(၁၅.၇.၂၀၂၆) ရက်နေ့ ညနေခင်း။

။ သက်တော် (၆၇) နှစ်၏ အတွေးအမြင်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယနေ့ အရှင်သည် သက်တော် (၆၇) နှစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပါပြီ။ တစ်နှစ်လျှင် (၃၆၅) ရက်ရှိသော်လည်း၊ ထိုရက်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားလျက် ရှိပါသည်။

အသက်အရွယ် (၆၀) ကျော်၍ (၇၀) နှစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသူတစ်ဦးအတွက် ခန္ဓာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍ ရုပ်ခန္ဓာဝန်ကို ပို၍ လေးလံစွာ ထမ်းဆောင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ အိုမင်းလာသော ရုပ်ခန္ဓာကို ထမ်းပိုးနေရသူသည် လေးလံသော ပစ္စည်းဝန်ကို ထမ်းရွက်နေရသူနှင့် တူလှသည်။

ရုပ်အို၊ ရုပ်ပျက်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရသူတိုင်းသည် ရုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော အကြောင်းတရားများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သိမြင်လာရသည်။ ထိုသို့ သိမြင်လာသည်နှင့်အမျှ နောင်ဘဝ၌ ရုပ်ခန္ဓာအသစ်တစ်ဖန် ရရှိလိုသော စိတ်ဆန္ဒများလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းပျောက်ကွယ်လာတတ်သည်။

ရုပ်ကို ထမ်းရွက်နေရသော စိတ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့၊ စိတ်ကို အမှီပြုနေသော အရာရာတို့၏ သဘောသဘာဝကိုလည်း အသိဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤရုပ်ခန္ဓာသည် နာမ်တရားတို့၏ အကြောင်းအရင်းဖြစ်သော်လည်း တပ်မက်ဖွယ်ရာ၊ စွဲလမ်းဖွယ်ရာ အရာမဟုတ်ကြောင်းကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာရသည်။

ထို့ကြောင့် သက်တော် (၆၇) နှစ်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဤအိုရုပ်ကြီးကို မည်သူက ထမ်းရွက်နေသနည်း၊ မည်သည့်အရာက ပင်ပန်းနေသနည်းဟူသည်ကို မိမိတို့တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် ဆင်ခြင်သိမြင်နိုင်ကြရန် လိုအပ်ပါသည်။

အဆုံးတွင် သိမြင်ရသည်မှာ —

“ဤရုပ်သည် နာမ်တရားတို့၏ အမှီခံသာ ဖြစ်၏။
မမြဲသော သဘောရှိ၏။
ဆင်းရဲသော သဘောရှိ၏။
အတ္တမဟုတ်သော သဘောရှိ၏။”

ဤသည်ကား သစ္စာတရား၏ အမှန်သဘောတည်း။

တောင်ကလေးဆရာတော်
၁၅-၇-၂၀၂၆ ရက်နေ့ နံနက်ခင်း

🍀။ အမှားကို အမှားဟု မမြင်သူ။🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ရေးသူ = တောင်ကလေးဆရာတော်

နိဒါန်း

။ လူ့လောကတွင် အကြောက်ရဆုံးသောအရာသည် အမှားလုပ်မိခြင်းမဟုတ်၊ အမှားကို အမှားဟု မမြင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမှားလုပ်မိသူသည် ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသော်လည်း၊ အမှားကို အမှားဟု မသိသူမှာမူ ပြင်ဆင်ရန် လမ်းစပင် မရှိတော့ချေ။

။ အမှားရှာတတ်သောစိတ်ဟူသည် များသောအားဖြင့် စိတ်လေစိတ်လွှင့် ဖြစ်နေတတ်သည်။ သူတစ်ပါး၏ အားနည်းချက်၊ ချို့ယွင်းချက်များကိုသာ မြင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မရှုမြင်နိုင်သော စိတ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှား၌ ပျော်မွေ့သောစိတ်သည်ကား ထိုထက်ပင် ဆိုးရွားလှ၏။ အမှားများသောစိတ်သည် အမှားကို သဘာဝလို လက်ခံထားတတ်သည်။ အမှားကို အပြစ်ဟု မမြင်တော့ဘဲ ဓမ္မတာဟု ယူဆလာသောအခါ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အန္တရာယ်သည် ထိုနေရာမှ စတင်လာတော့သည်။

။ ယနေ့ခေတ် လူသားအများစုသည် အမှားကို ကျင့်သားရကာ လက်ခံနေကြသည်။ အမှားကို လက်ခံမိသောသူများ ရှိနေသကဲ့သို့၊ ထိုအမှားကိုပင် စောင့်မျှော်၍ အားပေးနေကြသူများလည်း ရှိနေသည်။ ထိုအခါ အမှားသည် တစ်စတစ်စနှင့် ခွန်အားကြီးမားလာ၏။ မုသားစကားကို လူအများက ပြောဆိုလာသောအခါ အမှန်စကားထက် အင်အားကြီးမားလာသကဲ့သို့၊ အမှားကို လူအများက ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံလာသောအခါ အမှန်တရားသည် နောက်ဆုတ်ပေးရသလို ဖြစ်လာတတ်သည်။

။ အမှားတစ်ခုကို လူတစ်ဦးတည်းက ပြုလုပ်သောအခါ ထိုအမှားသည် သေးငယ်ကောင်း သေးငယ်နိုင်သည်။ သို့သော် လူအများက ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံ အားပေးလာလျှင်မူ ထိုအမှားသည် လူမှုစနစ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အမှားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

။ ဘာသာတရားတို့၏ အနှစ်သာရသည် လူကို အမှားပြုရန် သင်ကြားပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အမှားမှ ရှောင်ကြဉ်စေရန်၊ အမှားကို ထိန်းကျောင်းစေရန်နှင့် အမှန်တရားလမ်းသို့ ဦးတည်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။ ဘာသာတရားသည် လူသားတို့၏ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတို့ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရန် လမ်းညွှန်ပေးသော မီးပြတိုက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမှားကို မှားခွင့်မပြုဘဲ၊ အမှားကို အမှားအတိုင်း မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်စေသောအရာသည် ဘာသာတရားပင် ဖြစ်၏။

။ သို့သော် အမှားကို မိမိစိတ်ကြိုက် ဗြောင်ကျကျ ပြုလုပ်နေသူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် ခဲယဉ်းနေတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှား၌ ပျော်မွေ့နေသူသည် အမှန်တရားကို ခါးသီးသော ဆေးဝါးကဲ့သို့ မြင်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုထုဇဉ်လောကသားများအနက် အချို့သည် မိမိတို့ပြုမိသော အမှားကိုပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေကြသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

။ လူမှုရေးအမြင်အရ လူသားဟူသည် အမှားနှင့် မကင်းနိုင်သော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမှားလုပ်မိသူအား နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခွင့် ပေးခြင်းတို့သည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ မြင့်မြတ်သောဂုဏ်ရည်များ ဖြစ်သည်။ ဤသဘောတရားကို သာမန်အသိဉာဏ်ရှိသူများက နားလည်နိုင်ကြသော်လည်း၊ မိမိ၏ အတ္တကိုသာ ရှေ့တန်းတင် အားကိုးနေသူများကမူ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

။ အမှားပြုလုပ်မိသူက “ကျွန်ုပ်မှားပါသည်၊ တောင်းပန်ပါသည်” ဟု ဆိုလိုက်ရုံနှင့် နစ်နာသူဘက်မှ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်သူ၏ ကောင်းမြတ်သော စိတ်ထားဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှားပြုသူသည် တောင်းပန်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကျိုးဆုလာဘ်ကို မရနိုင်သေးချေ။ မိမိအမှားကို ဝန်ခံရုံသာမက အမှန်တကယ် နောင်တရ၍ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားမှသာ အမှား၏ အကျိုးဆက် (ဝဋ်ကြွေး) မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နိဂုံး

။ အမှားလုပ်မိခြင်းသည် လူသားဆန်သော အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ အမှားကို အမှားဟု မမြင်တော့ခြင်းသည်ကား လူသားဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။အမှန်တရားသည် လူကြိုက်မများချင် များနိုင်သည်။ သို့သော် အမှန်တရားသည် အမြဲတမ်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်နေမည်။ အမှားသည် လူအများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိချင် ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် အမှားသည် ဘယ်သောအခါမှ အမှန်ဖြစ်မလာဘဲ အမှားပင် ဖြစ်နေမည်။ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အမြဲပြန်လည်ဆန်းစစ်၍ အမှားကို အမှားဟု မြင်နိုင်သောဉာဏ်၊ အမှန်ကို အမှန်ဟု လက်ခံရဲသော သတ္တိ၊ မှားလျှင် ပြင်ဆင်ဝံ့သော စိတ်ဓာတ်တို့ကို အစဉ်မပြတ် မွေးမြူကြရမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

“အမှားကို အမှားဟု မမြင်လေသူသည် လူမိုက်ဟု ခေါ်ရလေသတည်း။”။

🍀လောကဓံကြားမှ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း🍀~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ရေးသူ=တောင်ကလေးဆရာတော်

(၂၉.၅.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

နိဒါန်း

။ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေချောမွေ့နေသော လမ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်း မဟုတ်ပေ။ အတက်အကျ၊ အနိမ့်အမြင့်၊ အဆိုးအကောင်းတို့ အလှည့်ကျ လည်ပတ်နေသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ လူတိုင်းသည် ဘဝခရီးလမ်းတွင် အားငယ်စရာများ၊ စိတ်ပျက်စရာများ၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်စီးသည့် အချိန်များနှင့် ကြုံတွေ့ရတတ်ကြသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် “ဘာကြောင့် ငါ့ဘဝသာ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ” ဟု တွေးတောပြီး စိတ်ဓာတ်ကျတတ်ကြသည်။

။ သို့ရာတွင် သဘာဝတရား၏ အမှန်ကို နားလည်လာသောသူအတွက်တော့ ဘဝ၏ အတက်အကျများသည် ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။ စက်ဝိုင်းတစ်ခု လည်ပတ်သကဲ့သို့ အဆိုးပြီးလျှင် အကောင်းလာမည်၊ အမှောင်ပြီးလျှင် အလင်းပေါ်မည်ဆိုသော နိယာမတရားကို သိမြင်လာသောအခါ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာလေသည်။

။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း လူတိုင်း မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမည့် “လောကဓံတရား (၈) ပါး” ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ လာဘ်ရခြင်း၊ ယသရခြင်း၊ ချီးမွမ်းခံရခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းတို့သည် လူတို့နှစ်သက်သော အကောင်းတရားများဖြစ်ကြပြီး၊ လာဘ်ပျက်ခြင်း၊ ယသဆုတ်ခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကြုံရခြင်းတို့သည် မနှစ်သက်သော အဆိုးတရားများ ဖြစ်ကြသည်။

။ သို့သော် ဤတရားများသည် မည်သူ့ကိုမျှ ခွဲခြားမနေကြပေ။ ဘုရင်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသားဖြစ်စေ၊ ပညာရှိဖြစ်စေ၊ လူမိုက်ဖြစ်စေ လောကဓံ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘဝတွင် အခက်အခဲကြုံလာသောအခါ “ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ဒီဒုက္ခကို ကြုံနေရသည်” ဟု မထင်သင့်ပေ။ ဤသည်မှာ လူ့ဘဝ၏ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

။ အရာရာကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်နိုင်သော “ယထာဘူတဉာဏ်” ရှိလာသောအခါ စိတ်သည် ရင့်ကျက်လာ၏။ “အကောင်းသည်လည်း မမြဲ၊ အဆိုးသည်လည်း မမြဲ” ဟု သိမြင်လာသူသည် အောင်မြင်ချိန်တွင် မာန်မာနမတက်တော့သလို၊ ကျရှုံးချိန်တွင်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် —

“အခက်အခဲကြုံလည်း မလဲလျောင်း၊အောင်မြင်လည်း မမူးယစ်”

ဟူသော စိတ်ထားဖြင့် ဘဝကို ရင်ဆိုင်ကြလေသည်။

။ အဆိုးကြုံနေချိန်သည် စက်ဝိုင်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်နေသည့် အချိန်သာ ဖြစ်သည်။ အချိန်တန်လျှင် ပြန်တက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသောသူသည် အားငယ်စိတ်ကို မမွေးတော့ပေ။ ထို့အတူ အောင်မြင်ချမ်းသာနေချိန်တွင်လည်း “ဤအရာတို့သည် ထာဝရမဟုတ်” ဟု ဆင်ခြင်နိုင်သောကြောင့် မူးယစ်မသွားတော့ပေ။

။ လောကဓံတရား၏ သဘောကို နားလည်သောသူသည် ဘဝကို ပိုမိုတည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်လာသည်။ အဆိုးထဲတွင် စိတ်မပျက်၊ အကောင်းထဲတွင် စိတ်မလွန်ကဲဘဲ သတိပဋ္ဌာန်ဖြင့် စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားနိုင်လာသည်။ ထိုစိတ်တည်ငြိမ်မှုသည်ပင် လူ့ဘဝအတွက် အမှန်တကယ်လိုအပ်သော ဓမ္မအလင်းရောင် ဖြစ်လေသည်။

။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ သင်ရင်ဆိုင်နေရသော စိတ်ပျက်စရာများ၊ အားငယ်စရာများ၊ ဆုံးရှုံးမှုများကြောင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းအားငယ်နေစရာ မလိုပေ။ ထိုအရာများသည် ဘဝစက်ဝိုင်း၏ ခေတ္တခဏ အောက်ဆင်းသည့် အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သဘာဝတရား၏ အမှန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စွာ ထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် လောကဓံ၏ လှိုင်းတံပိုးများကြား၌ပင် အေးချမ်းစွာ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း ဓမ္မအသိဖြင့် နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်အပ်ပါသည်။