🌿ဘဝကို တည်ဆောက်သူ🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
နိဒါန်း
။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို အပြင်ပန်းအခြေအနေတစ်ခုတည်းနဲ့ တိုင်းတာလို့မရပါ။ အိမ်ထောင်ရှိသူလည်း ဘဝကို ရုန်းကန်တည်ဆောက်နေရသလို၊ အိမ်ထောင်မရှိသူလည်း မိမိဘဝအတွက် မိမိကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသည်။ တစ်ယောက်မှာ မိသားစုတာဝန်ရှိနိုင်သလို၊ တစ်ယောက်မှာ မိသားစုတာဝန်မရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ဘဝတာဝန်များ ရှိနေတတ်သည်။
တည်ဆောက်သွားရခြင်း
။ ဘဝဆိုသည်မှာ ရရှိပြီးသားအရာများကို ထိန်းသိမ်းနေခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါ။ မိမိရရှိထားသော အခွင့်အရေး၊ အရည်အချင်း၊ အတွေ့အကြုံနှင့် အချိန်တို့ကို အသုံးချပြီး “ မိမိဖြစ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်သွားရခြင်း ” ဖြစ်သည်။
မိမိလက်ထဲတွင်ရှိနေ
။ အိမ်ထောင်ရှိခြင်းကလည်း ဘဝရဲ့အဆုံးမဟုတ်သလို၊ အိမ်ထောင်မရှိခြင်းကလည်း ဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ပါ။ လူတိုင်းမှာ မိမိရွေးချယ်ထားသော လမ်းရှိကြသည်။ ထိုလမ်းပေါ်မှာ အခက်အခဲရှိမည်၊ ဆုံးရှုံးမှုရှိမည်၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်စရာအချိန်ရှိမည်။ သို့သော် ထိုအရာများကြားမှ မိမိဘဝကို မည်သို့ ရှင်သန်မည်၊ မည်သို့ ရုန်းကန်မည်၊ မည်သို့ တိုးတက်အောင် ပြုပြင်မည်ဆိုသည်က မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
ပြန်မေးသင့်သည်
။ ထို့ကြောင့် ဘဝကို “ငါဘာရခဲ့သလဲ” ဆိုသည့်မေးခွန်းတစ်ခုတည်းဖြင့် မတိုင်းတာသင့်ပါ။ “ငါရရှိထားသည့်ဘဝကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်ခဲ့သလဲ” ဆိုသည့်မေးခွန်းကိုလည်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးသင့်သည်။
ပိုမိုတည်ရှိသည်
။ လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များ ရှိကြသည်။ တစ်ယောက်က အခွင့်အရေးပိုရနိုင်သလို တစ်ယောက်က အခက်အခဲပိုများနိုင်သည်။ သို့သော် ဘဝ၏တန်ဖိုးသည် မည်မျှရရှိခဲ့သည်ထက် “ ရရှိထားသမျှကို မည်သို့အသုံးချပြီး မိမိဘဝ၏ အရည်အသွေးကို မည်မျှမြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သလဲ ” ဆိုသည့်အပေါ်မှာ ပိုမိုတည်ရှိသည်။
တည်ဆောက်ရမည်
။ ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ရှိသူဖြစ်စေ၊ အိမ်ထောင်မရှိသူဖြစ်စေ မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူပြီး ရုန်းကန်ကြရမည်။ မိမိ၏ အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားရမည်။ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်မာအောင် ပြုပြင်ရမည်။ အမှားများမှ သင်ယူရမည်။ အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရမည်။ မိမိရဲ့ဘဝကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုပြည့်စုံလာအောင် တည်ဆောက်ရမည်။
။ “ ဘဝပါရမီဆိုသည်မှာ အဆင်သင့်ရရှိလာသော အရာတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ မိမိရဲ့နေ့စဉ်ရွေးချယ်မှုများ၊ ကြိုးစားမှုများ၊ သည်းခံမှုများနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်တည်ဆောက်မှုများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံလာရသော အရာဖြစ်သည်။”
ထို့ကြောင့် မေးခွန်းမှာ “ဘယ်လိုဘဝကို ရရှိထားသလဲ” မဟုတ်တော့ဘဲ
“ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဘယ်လိုဘဝကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် မိမိကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်တည်ဆောက်မလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်လာသည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်
။ လူတစ်ယောက်၏ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစေသည်မှာ မိမိရရှိထားသော ဘဝအခြေအနေတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ ထိုဘဝကို မိမိဘယ်လိုအသုံးချသလဲ၊ အခက်အခဲများကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သလဲ၊ မိမိ၏အသိပညာနှင့် အရည်အချင်းကို ဘယ်လိုတိုးတက်အောင်လုပ်သလဲ၊ မိမိစိတ်ကို ဘယ်လိုပြုပြင်သလဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဘဝကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် ဘယ်လောက်အကျိုးရှိလာသလဲဆိုတာက ပို၍အရေးကြီးသည်။
အခက်အခဲကြားမှ
။ လူတိုင်းသည် မိမိရရှိထားသော ဘဝအခြေအနေ မတူကြပါ။ တစ်ယောက်က မိသားစုနှင့်အတူ ဘဝကို တည်ဆောက်နေရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်တည်းဘဝဖြင့် မိမိလမ်းကို မိမိလျှောက်နေရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိထားနိုင်သလို တစ်ယောက်က အခက်အခဲများကြားမှ ရုန်းကန်နေရနိုင်သည်။
သို့သော် အခြေအနေမည်သို့ပင် ကွာခြားပါစေ လူတိုင်းတွင် တူညီသောအရာတစ်ခုရှိသည်။
မိမိရရှိထားသော ဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ရမည့် တာဝန်ဖြစ်သည်။
မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူခြင်း
။ ဘဝကို တည်ဆောက်ရာမှာ ပထမဆုံးလိုအပ်တာက မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မိမိအခက်အခဲတိုင်းအတွက် တခြားသူကို အပြစ်တင်နေမည်ဆိုလျှင် မိမိဘဝသည် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပါ။
အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်အတွက် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ မိသားစုအတွက်ပါ တာဝန်ယူရသည်။ မိဘဖြစ်လာလျှင် သားသမီးတို့၏ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားရသည်။ မိသားစု၏ အခက်အခဲများ၊ စီးပွားရေးအခြေအနေများ၊ ကျန်းမာရေးနှင့် လူမှုရေးတာဝန်များကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရသည်။
အိမ်ထောင်မရှိသူတစ်ယောက်အတွက်လည်း တာဝန်မရှိတော့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ မိမိ၏အနာဂတ်၊ မိဘများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ မိမိရွေးချယ်ထားသော အလုပ်အကိုင်နှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် မိမိ၏တာဝန်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘဝတိုးတက်ရေး၏ ပထမခြေလှမ်းမှာ
“ငါ့ဘဝကို ငါတာဝန်ယူမယ်” ဆိုသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။
အခက်အခဲကို အကြောင်းပြချက်မလုပ်ဘဲ သင်ခန်းစာလုပ်ခြင်း
ဘဝတွင် အခက်အခဲမရှိသူဟူ၍ မရှိပါ။ သို့သော် အခက်အခဲတစ်ခုကို လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တုံ့ပြန်ပုံမတူကြပါ။
တစ်ယောက်က အခက်အခဲကြုံလျှင် “ငါ့ဘဝက ကံမကောင်းဘူး” ဟု တွေးနိုင်သည်။
တစ်ယောက်ကတော့
“ဒီအခက်အခဲက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးနေတာလဲ” ဟု ပြန်မေးနိုင်သည်။
ဒုတိယလူ၏အတွေးသည် ဘဝကို ပြောင်းလဲစေတတ်သည်။
အခက်အခဲကို လုံးဝပျောက်ကွယ်အောင် မလုပ်နိုင်သော်လည်း အခက်အခဲကြောင့် မိမိ၏စိတ်ဓာတ် မကျိုးပဲ့အောင်တော့ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ ကျရှုံးမှုကို အဆုံးသတ်အဖြစ် မမြင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပိုကောင်းအောင် ကြိုးစားရန် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။
ကျရှုံးခြင်းသည် ဘဝ၏အဆုံးမဟုတ်။ ကျရှုံးပြီးနောက် မိမိဘယ်လိုပြန်ထနိုင်သလဲဆိုတာကသာ အရေးကြီးသည်။
မိမိအရည်အချင်းကို မရပ်မနား တိုးတက်စေခြင်း
။ “ဘဝပါရမီ” ဆိုသည်မှာ ရာထူး၊ ငွေကြေး၊ အောင်မြင်မှုတို့ ပိုမိုရရှိလာခြင်းတစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။
ဤနေရာတွင် “ဘဝပါရမီ” ဟု ဆိုသည်မှာ ” မိမိရရှိထားသော ဘဝကို တန်ဖိုးရှိပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဘဝတစ်ခုဖြစ်လာအောင် တည်ဆောက်နိုင်သည့် အသိပညာ၊ အရည်အချင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ စိတ်ဓာတ်၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ကောင်းသောကြိုးစားအားထုတ်မှုများ စုပေါင်းဖြစ်ပေါ်လာသော ဘဝအရည်အသွေး ” ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘဝပါရမီပြည့်စုံလာဖို့ဆိုတာ ငွေကြေးတစ်ခုတည်း တိုးပွားလာခြင်းကို မဆိုလိုပါ။
အသိပညာတိုးလာရမည်။
အတွေ့အကြုံတိုးလာရမည်။
လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းလာရမည်။
စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်မှု တိုးလာရမည်။
အမှားကို ဝန်ခံနိုင်လာရမည်။
မိမိမသိသေးတာကို “မသိသေးဘူး” ဟု ပြောနိုင်လာရမည်။
အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ငွေကြေးပဲ တိုးလာပြီး ဉာဏ်ပညာမတိုးလာလျှင် ဘဝသည် ပြည့်စုံလာသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။
တစ်နေ့တစ်နေ့ မိမိကိုယ်ကို မနေ့ကထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်းလာအောင် ပြုပြင်နိုင်ခြင်းကပင် ဘဝတိုးတက်မှုဖြစ်သည်။
အချိန်ကို မိမိဘဝ၏ အရင်းအနှီးအဖြစ် မြင်ခြင်း
။ ငွေဆုံးရှုံးလျှင် ပြန်ရှာနိုင်သည်။ ပစ္စည်းပျောက်လျှင် ပြန်ဝယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကုန်လွန်သွားသောအချိန်ကို ပြန်ယူ၍ မရနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အချိန်သည် လူတိုင်းအတွက် တူညီစွာရရှိထားသည့် အဖိုးတန်အရင်းအနှီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခြင်းနှင့် တန်ဖိုးရှိသောအလုပ်ကို လုပ်နေခြင်း မတူပါ။ အချိန်ကုန်နေခြင်းနှင့် ဘဝတိုးတက်နေခြင်းလည်း မတူပါ။
မိမိ၏တစ်နေ့တာအချိန်ထဲမှာ
“ ဘာကို သင်ယူခဲ့သလဲ၊
ဘာကို ပြုပြင်ခဲ့သလဲ၊
ဘယ်သူ့ကို အကျိုးပြုခဲ့သလဲ၊
မိမိကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်တိုးတက်လာသလဲ” ဆိုတာကို ပြန်ကြည့်တတ်ဖို့ လိုသည်။
မိမိနှင့် မိမိ မနှိုင်းယှဉ်ခြင်း
။ လူတိုင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းသည် မတူကြပါ။ တစ်ယောက်က အသက်ငယ်စဉ်မှာ အောင်မြင်နိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးမှ အခွင့်အရေးရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က ငွေကြေးအခြေအနေကောင်းနိုင်သည်။ တစ်ယောက်က အခက်အခဲများကြားမှ ရုန်းကန်နေရနိုင်သည်။
သူတစ်ပါး၏ဘဝကို မိမိဘဝနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်နေခြင်းသည် မိမိ၏တန်ဖိုးကို မိမိလျှော့ချနေခြင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။
မနေ့က မိမိထက် ဒီနေ့မိမိ ပိုကောင်းလာသလားဆိုတာကိုသာ အဓိကကြည့်သင့်သည်။
“ မိမိ၏ပြိုင်ဘက်သည် သူတစ်ပါးမဟုတ်။ မနေ့က မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။”
မိသားစုရှိသူက မိသားစုကို အကြောင်းပြု၍ ကြီးထွားစေခြင်း
။ အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် တာဝန်များ ပိုများလာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုတာဝန်များကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုတည်းအဖြစ် မမြင်သင့်ပါ။
မိသားစုသည် လူတစ်ယောက်ကို သည်းခံတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ ခွင့်လွှတ်တတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ တာဝန်ယူတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။ ကိုယ့်အတွက်တင်မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ပါးအတွက်ပါ စဉ်းစားတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် မိသားစုဘဝသည် မိမိ၏ဘဝပါရမီကို တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အရေးကြီးသည်မှာ မိသားစုရှိခြင်းကို မိမိ၏တိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်စေသည့် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးဘဲ “ မိမိ၏လူသားအရည်အသွေးကို ပိုမိုရင့်ကျက်လာစေသည့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းအဖြစ် အသုံးချတတ်ရန် ” ဖြစ်သည်။
တစ်ကိုယ်တည်းဘဝကိုလည်း အလဟဿမဖြစ်စေခြင်း
။ အိမ်ထောင်မရှိသူတစ်ယောက်အတွက်လည်း မိမိရဲ့အချိန်နှင့် လွတ်လပ်မှုကို တန်ဖိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ဖို့ လိုသည်။
မိသားစုတာဝန် နည်းပါးသည်ဆိုပြီး အချိန်ကို အပျော်အပါး၊ အလဟဿလုပ်ရပ်များနှင့် ကုန်ဆုံးသွားစေလျှင် လွတ်လပ်မှုသည် အကျိုးမရှိတော့ပါ။
အဲဒီအစား မိမိ၏ပညာ၊ အလုပ်အကိုင်၊ အနုပညာ၊ လူမှုရေးအကျိုးပြုလုပ်ငန်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရင့်ကျက်မှုနှင့် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို တိုးတက်အောင် အသုံးချနိုင်သည်။
” တာဝန်နည်းခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းရန် အကြောင်းပြချက်မဟုတ်။ မိမိဘဝကို ပိုမိုတည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။”
စိတ်ကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်
။ ဘဝတိုးတက်ရေးတွင် အပြင်ဘက်အောင်မြင်မှုများသာ မလုံလောက်ပါ။
ငွေကြေးတိုးလာသော်လည်း လောဘတိုးလာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။ ရာထူးတိုးလာသော်လည်း မာနတိုးလာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။ လူသိများလာသော်လည်း မေတ္တာလျော့လာလျှင် မပြည့်စုံသေးပါ။
ထို့ကြောင့် မိမိ၏အတွင်းစိတ်ကိုလည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ပြန်ကြည့်ရမည်။
“ ဒေါသနည်းလာသလား။
မနာလိုစိတ်နည်းလာသလား။
သူတစ်ပါးအောင်မြင်မှုကို ဝမ်းမြောက်ပေးနိုင်လာသလား။
အမှားလုပ်မိလျှင် ဝန်ခံနိုင်လာသလား။
ကိုယ့်အပေါ် မကောင်းသူကိုပင် ခွင့်လွှတ်နိုင်လာသလား။”
ဤမေးခွန်းများ၏အဖြေသည် မိမိ၏အတွင်းဘဝ ဘယ်လောက်ရင့်ကျက်လာပြီလဲဆိုတာ ပြသပေးနိုင်သည်။
ရရှိသမျှကို သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချခြင်း
။ ဘဝပါရမီ ပြည့်စုံလာခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်သည် ” မိမိအတွက်သာ တိုးတက်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။” မိမိသိသောအသိပညာသည် သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိလာရမည်။
မိမိရရှိထားသော အင်အားသည် အားနည်းသူကို ကူညီနိုင်ရမည်။
မိမိရရှိထားသော အခွင့်အရေးသည် သူတစ်ပါးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးနိုင်ရမည်။
ဘဝသည် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် ရရှိလာခြင်းမဟုတ်ပါ။
မိမိဘဝကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ဘဝ အနည်းငယ်ကောင်းမွန်လာခဲ့လျှင် ထိုဘဝသည် အချည်းနှီးမဟုတ်တော့ပါ။
မိမိ၏ဘဝလမ်းကို မိမိမပျောက်စေခြင်း
။ ဘဝမှာ လူတိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်လမ်းတစ်ခု ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
တချို့လမ်းမှာ မိသားစုနှင့်အတူ လျှောက်ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ အောင်မြင်မှုများနှင့် တွေ့ရသည်။ တချို့လမ်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။
သို့သော် ဘယ်လမ်းဖြစ်ဖြစ် မိမိသိထားရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။
လမ်းခက်တာနဲ့ လမ်းမှားတာ မတူပါ။
အခက်အခဲရှိလို့ လက်လျှော့စရာမလိုပါ။ နှေးကွေးလို့လည်း ရပ်တန့်စရာမလိုပါ။ သူတစ်ပါးထက် နောက်ကျနေလို့လည်း မိမိဘဝကို တန်ဖိုးမဲ့သည်ဟု မထင်သင့်ပါ။
မိမိသွားရမည့်လမ်းကို သိပြီး တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လျှောက်နေခြင်းသည်ပင် ရုန်းကန်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်
လူတစ်ယောက်၏ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစေသည်မှာ အိမ်ထောင်ရှိခြင်း၊ မရှိခြင်း မဟုတ်ပါ။
ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
ရာထူးကြီးခြင်း၊ နာမည်ကြီးခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
မိမိရရှိထားသော ဘဝကို မည်မျှတာဝန်ယူခဲ့သလဲ၊ မိမိအရည်အချင်းကို မည်မျှတိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သလဲ၊ အခက်အခဲများကြားမှာ မည်မျှမတ်မတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သလဲ၊ မိမိ၏စိတ်ကို မည်မျှကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သလဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဘဝကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် မည်မျှအကျိုးရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာကသာ ပို၍အရေးကြီးသည်။
ဘဝပါရမီသည် တစ်နေ့တည်းနှင့် ပြည့်စုံလာသော အရာမဟုတ်ပါ။
နေ့စဉ်ရွေးချယ်မှုလေးများမှ စတင်သည်။
မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်မှုလေးများမှ စတင်သည်။
မလျှော့သောကြိုးစားမှုမှ စတင်သည်။
အခက်အခဲကြားက သည်းခံမှုမှ စတင်သည်။
သူတစ်ပါးအပေါ် ကောင်းကျိုးပြုလိုသော စိတ်မှ စတင်သည်။
ထို့ကြောင့်
“ ဘယ်လိုဘဝမျိုး ရရှိထားသလဲဆိုတာထက်၊ ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဘယ်လိုတန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချမလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။”
“ မိမိဘဝကို မိမိတည်ဆောက်ပါ။
မိမိအရည်အချင်းကို မိမိမြှင့်တင်ပါ။
မိမိစိတ်ကို မိမိပြုပြင်ပါ။
မိမိဘဝကို သူတစ်ပါးအတွက်လည်း အကျိုးရှိစေပါ။”
ထိုအခါမှသာ ရရှိထားသော လူ့ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဘဝ၊ တန်ဖိုးရှိသော ဘဝ၊ ပြည့်စုံလာသော ဘဝ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာမည်
ဖြစ်သည်။
နိဂုံးချုပ်
။ အဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်၏ဘဝတန်ဖိုးကို အိမ်ထောင်ရှိ၊ မရှိ၊ ချမ်းသာ၊ ဆင်းရဲ၊ ရာထူးရှိ၊ မရှိတို့ဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ “ မိမိရရှိထားသောဘဝကို မည်သို့အသုံးချခဲ့သလဲ ” ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။
အခက်အခဲကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သလား။
မိမိ၏အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သလား။
မိမိ၏စိတ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သလား။
မိမိရရှိထားသမျှကို သူတစ်ပါးအတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်ခဲ့သလား။
ထိုမေးခွန်းများ၏အဖြေများထဲတွင် မိမိဘဝ၏တန်ဖိုးနှင့် အဓိပ္ပာယ်သည် တည်ရှိနေသည်။
” ဘဝက မိမိကို ဘာပေးခဲ့သလဲဆိုတာထက်၊ ပေးခဲ့သမျှကို မိမိက ဘယ်လိုတန်ဖိုးရှိအောင် ပြန်တည်ဆောက်ခဲ့သလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။”
ထို့ကြောင့် သူတစ်ပါး၏ဘဝကို မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မိမိလမ်းကို မိမိသိရှိစွာ လျှောက်ကြပါစို့။ အခက်အခဲကြားမှ မလျှော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို တည်ဆောက်ကြပါစို့။
” မိမိဘဝကို မိမိတာဝန်ယူပါ။
မိမိစိတ်ကို မိမိပြုပြင်ပါ။
မိမိရရှိသမျှကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချပါ။”
ထိုအခါ မိမိရရှိထားသော လူ့ဘဝသည် ရှင်သန်ရုံမျှမဟုတ်တော့ဘဲ
“မိမိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ အနည်းငယ်ပိုကောင်းလာခဲ့သည်” ဟု ပြောနိုင်သော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုချင်ပါသတည်း။
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၁၄.၉.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
