Categories
ငြိမ်းချမ်းရေး ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

☮️ငြိမ်းချမ်းရေးကို စကားဖြင့်စတင်၍အနာဂတ်ကို လက်တွဲတည်ဆောက်ကြမည်☮️

☮️ငြိမ်းချမ်းရေးကို စကားဖြင့်စတင်၍
အနာဂတ်ကို လက်တွဲတည်ဆောက်ကြမည်☮️

[ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်နှင့် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေတို့၏ အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးခန်း]

ဦးရွှေအောင် �” ဦးအောင်ဖေရေ… လာမယ့် စက်တင်ဘာ ၇ ရက်နေ့မှာ KNPBC က ဦးဆောင်ပြီး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတစ်ရပ် ကျင်းပမယ် ဆိုတာကို ကြားရတော့ ကျွန်တော်ကတော့ အားရပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားတာမဟုတ်ဘူး။ မတူညီတဲ့အမြင်တွေကို စားပွဲဝိုင်းပေါ်တင်ပြီး နားထောင်နိုင်ဖို့၊ နားလည်နိုင်ဖို့နဲ့ အတူတူ အဖြေရှာနိုင်ဖို့ ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်။”

ဦးအောင်ဖေ�” မှန်ပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို စစ်ပွဲပြီးမှ စဉ်းစားရမယ့်ကိစ္စလို့ မမြင်သင့်တော့ဘူး။ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် စကားပြောခြင်းက ပဋိပက္ခတွေ မကြီးထွားခင်ကတည်းက စတင်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် ကရင်ပြည်နယ်အနာဂတ်ကို စဉ်းစားတဲ့အခါ “ဘယ်သူနိုင်မလဲ” ဆိုတာထက် “ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုအေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မလဲ” ဆိုတာကို ပထမထားသင့်တယ်။”

ပြည်သူကို ဗဟိုပြုသော ငြိမ်းချမ်းရေး

ဦးရွှေအောင်�” ကျွန်တော်ကတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးရဲ့ အဓိကစံနှုန်းဟာ ပြည်သူတွေရဲ့နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ တိုင်းတာရမယ်လို့ ထင်တယ်။
ကျောင်းတွေ ပုံမှန်ဖွင့်နိုင်ပြီလား။�ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ရနိုင်ပြီလား။�လယ်သမားတွေ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီလား။�လူငယ်တွေ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိပြီလား။�မိသားစုတွေ လုံခြုံစွာ နေထိုင်နိုင်ပြီလား။
စစ်ဘေးသင့်ပြည်သူများ အိမ်ပြန်နိုင်ကြပြီလား? စတဲ့
ဒီမေးခွန်းတွေရဲ့ အဖြေကောင်းလာမှ ငြိမ်းချမ်းရေးရဲ့ အသီးအပွင့်ကို ပြည်သူတွေ ခံစားရပြီ လို့ ပြောနိုင်မှာပါ။”

ဦးအောင်ဖေ�” အဲဒါကြောင့် ကရင်ပြည်နယ်အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခ လျော့ချရေးတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။
ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး၊ လူငယ်အခွင့်အလမ်းနဲ့ ဒေသခံပြည်သူတွေရဲ့ လူမှုဘဝ တွေကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စဉ်းစားရမယ်။


ကရင်ပြည်နယ်၏ အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ?

ဦးရွှေအောင် �” ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ကရင်လူမျိုးတွေအတွက်သာမက ဒီပြည်နယ်ထဲမှာ အတူတကွနေထိုင်ကြတဲ့ လူမျိုးနွယ်စုအားလုံးအတွက်ပါ ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် အနာဂတ်ပြည်နယ်တည်ဆောက်ရေးမှာ အပြန်အလှန်လေးစားမှု၊ တန်းတူညီမျှမှု၊ တရားမျှတမှုနဲ့ အားလုံးပါဝင်မှု တွေဟာ မရှိမဖြစ် အခြေခံတန်ဖိုးတွေ ဖြစ်ရမယ်။”

ဦးအောင်ဖေ�” ဟုတ်တယ်။ “ငါတို့အတွက်” ဆိုတဲ့အမြင်ကနေ “ငါတို့အားလုံးအတွက်” ဆိုတဲ့အမြင်ကို ပြောင်းရမယ်။
ကရင်အမျိုးသားရေးဟာလည်း တခြားလူမျိုးတွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အမျိုးသားရေးအခွင့်အရေး၊ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ့်ဘာသာစကား၊ ကိုယ့်ဒေသဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို တရားမျှတစွာ ထိန်းသိမ်းမြှင့်တင်ရင်း ပြည်ထောင်စုအတွင်း အခြားတိုင်းရင်းသားများနဲ့ လက်တွဲနိုင်ဖို့ ဖြစ်သင့်တယ်။”


ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုဆိုတာ ဘာလဲ?

ဦးရွှေအောင်�” ကျွန်တော်တို့ ပြောနေကြတဲ့ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု ဆိုတာကိုလည်း အဓိပ္ပာယ်မှန်မှန် နားလည်ဖို့လိုတယ်။
ဖက်ဒရယ်စနစ်ဆိုတာ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများရဲ့ အခွင့်အရေးကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ အာဏာခွဲဝေခြင်း၊ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ပြည်ထောင်စုအဆင့် အုပ်ချုပ်ရေးတို့အကြား တာဝန်နဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ခြင်း၊ တန်းတူညီမျှမှုနဲ့ ဒီမိုကရေစီကို အခြေခံခြင်းတို့နဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။”

ဦးအောင်ဖေ�” မှန်ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကရင်အမျိုးသားတွေရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဒေသဖွံ့ဖြိုးရေးဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးတွေကို အာမခံပေးနိုင်တဲ့ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု တည်ဆောက်ရေးဟာ အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ပြည်ထောင်စုတည်ဆောက်ရေးဟာ အမုန်းတရားနဲ့ မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး။�ယုံကြည်မှုနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ရမယ်။”


ဘယ်လိုကြိုးစားကြမလဲ?

ဦးရွှေအောင်�” ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြရမလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ�” ကျွန်တော်ကတော့ အချက်ငါးချက်နဲ့ ပြောချင်တယ်။

ပထမ = ဆွေးနွေးရမယ်။�မတူညီတဲ့အမြင်ရှိသူတွေကို ရှောင်မသွားဘဲ စားပွဲဝိုင်းပေါ်မှာ တွေ့ဆုံရမယ်။

ဒုတိယ = နားထောင်ရမယ်။�ကိုယ့်အမြင်ကိုသာ ပြောတာမဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ နာကျင်မှု၊ စိုးရိမ်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို နားထောင်ရမယ်။

တတိယ = ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရမယ်။�နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြောင့် ယုံကြည်မှု ပျက်စီးခဲ့ရင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြန်တည်ဆောက်လို့မရဘူး။ အဆင့်ဆင့်၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ရမယ်။

စတုတ္ထ = လူငယ်တွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို နေရာပေးရမယ်။�အနာဂတ်ဟာ သူတို့ရဲ့အနာဂတ်လည်း ဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့အသံကို ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ ပါဝင်စေရမယ်။

ပဉ္စမ = အနာဂတ်ကို အတူတူရေးဆွဲရမယ်။�ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတာထက် ဘယ်လိုပြည်နယ်မျိုးကို အတူတူတည်ဆောက်မလဲ၊ ဘယ်လိုပြည်ထောင်စုမျိုးမှာ အတူတကွ နေထိုင်မလဲ ဆိုတာကို ဆွေးနွေးရမယ်။”

ဦးရွှေအောင်�” အဲဒီအချက်က အရေးကြီးတယ်။
ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ အတိတ်ကို မေ့ပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်က သင်ခန်းစာယူပြီး အနာဂတ်ကို မတူတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်တယ်။”

စက်တင်ဘာ ၇ ရက် ဆွေးနွေးပွဲအတွက်

ဦးအောင်ဖေ�” ဒါကြောင့် စက်တင်ဘာ ၇ ရက် KNPBC ရဲ့ ဆွေးနွေးပွဲဟာ စကားဝိုင်းတစ်ခု ကျင်းပပြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခု မဖြစ်သင့်ဘူး။
နောက်ထပ်ဆွေးနွေးမှုတွေ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာဖို့၊ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေ ဆက်လုပ်နိုင်ဖို့၊ အကြံပြုချက်တွေကို လက်တွေ့လုပ်ငန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ အစပြုရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်။”

ဦးရွှေအောင် �” အထူးသဖြင့် အဲဒီဆွေးနွေးပွဲမှာ အပြစ်တင်စကားထက် အဖြေရှာတဲ့စကား၊ အတိတ်ကို ပြန်လည်တူးဖော်ပြီး အငြင်းပွားတာထက် အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲဆိုတဲ့ စကား တွေ ပိုများဖို့ လိုတယ်။
အဲဒါမှသာ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲလို့ ပြောနိုင်မယ်။”

နောက်ဆုံးစကား

ဦးအောင်ဖေ�” ကျွန်တော်တို့အားလုံး သဘောထားမတူနိုင်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ သဘာဝပါပဲ။
ဒါပေမယ့် သဘောထားမတူခြင်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်ခြင်းဟာ အတူတူမဟုတ်ဘူး။
မတူညီတဲ့အမြင်တွေကို လေးစားရင်း၊ အပြန်အလှန်နားထောင်ရင်း၊ ညှိနှိုင်းရင်းနဲ့ ဘုံအကျိုးကို ရှာဖွေနိုင်ရင် ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ အိပ်မက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘူး။”

ဦးရွှေအောင် �” ဟုတ်ပါတယ်။
ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ယနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုစကားပြောကြသလဲ၊ ဘယ်လိုနားထောင်ကြသလဲ၊ ဘယ်လိုလက်တွဲကြသလဲ ဆိုတာနဲ့ အများကြီးဆိုင်တယ်။
ကရင်အမျိုးသားတွေရဲ့ တန်းတူညီမျှမှုနဲ့ အမျိုးသားအခွင့်အရေးကို လေးစားအသိအမှတ်ပြုရင်း၊ အခြားတိုင်းရင်းသားများနှင့်လည်း အပြန်အလှန်လေးစားမှု၊ တန်းတူညီမျှမှုတို့ဖြင့် လက်တွဲကာ ဒီမိုကရေစီနှင့် ဖက်ဒရယ်စနစ်ကို အခြေခံသည့် ငြိမ်းချမ်းသာယာသော ပြည်ထောင်စု တည်ဆောက်နိုင်ရေးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်တာဝန် ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးအောင်ဖေ�” ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတင်းစကားကို ဒီလိုပဲ ချုပ်ကြရအောင်
“ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တွေ့ဆုံကြပါစို့။�နားလည်မှုအတွက် နားထောင်ကြပါစို့။�တန်းတူညီမျှမှုအတွက် လက်တွဲကြပါစို့။�ကရင်ပြည်နယ်၏ အနာဂတ်အတွက် အတူတကွ ကြိုးပမ်းကြပါစို့။�ဒီမိုကရေစီနှင့် ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု၏ အနာဂတ်အတွက်�ယုံကြည်မှု၊ မေတ္တာနှင့် ဉာဏ်ပညာတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ကြပါစို့။”

ဦးရွှေအောင် �” အဲဒီစကားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရင် ကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်။
“ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ဖက်ဖက်၏ အောင်ပွဲမဟုတ်၊�အားလုံး၏ အနာဂတ်အတွက် အတူတကွ ရရှိရမည့် အောင်ပွဲဖြစ်သည်။”
စက်တင်ဘာ ၇ ရက်နေ့ KNPBC ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲမှ စတင်၍�ကရင်ပြည်နယ်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်၊�ကရင်အမျိုးသားများအတွက် တန်းတူညီမျှသော အခွင့်အရေး၊�နှင့် ဒီမိုကရေစီဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုအတွက်�အပြုသဘောဆောင်သော လမ်းသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာပါစေ။”

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ

🍀ကျင့်သုံးရေး ဩဝါဒကထာ( စကား) 🍀

🍀ကျင့်သုံးရေး ဩဝါဒကထာ( စကား) 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ သိထားတဲ့အမှန်တရားကို လက်တွေ့
ကျင့်သုံးပါ။ သိရုံနဲ့ ဘဝမပြောင်းလဲပါ
ဘူး။

၂။ မေတ္တာအကြောင်း ပြောတာထက်
မေတ္တာနဲ့ ဆက်ဆံပါ။

၃။ သီလအကြောင်း ပြောတာထက် သီလရှိ
အောင် ကျင့်ပါ။

၄။ သည်းခံခြင်းကို ချီးမွမ်းနေမယ့်အစား
ဒေါသထွက်ချိန်မှာ သည်းခံကြည့်ပါ။

၅။ စိတ်ကောင်းရှိဖို့ဆိုတာ စိတ်ကောင်းတဲ့
အချိန်မှာ မဟုတ်ဘဲ အခက်အခဲကြားမှာ
စမ်းသပ်ရပါတယ်။

၆။ ကောင်းမှုကို လူမြင်ဖို့ မလုပ်ပါနဲ့။
မမြင်သူရှိလည်း ကောင်းမှုဖြစ်အောင်
လုပ်ပါ။

၇။ နေ့စဉ်အကျင့်ကောင်းလေးတစ်ခုကို
စွဲမြဲအောင် ကျင့်သုံးပါ။

၈။ စကားနည်းနည်းပြောပြီး အလုပ်နဲ့
သက်သေပြပါ။

၉။ မိမိသိထားတဲ့ ဓမ္မကို မိမိဘဝမှာ
အသုံးချနိုင်မှ တကယ့်ဓမ္မပညာ
ဖြစ်ပါတယ်။

၁၀။ ကောင်းတာကို သိခြင်းထက်
ကောင်းတာကို ကျင့်ခြင်းက
ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။

      တောင်ကလေးဆရာတော်
  (၃၁.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့ နံနက်ခင်း။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

“May each and every one of you be blessed with peace and serenity of body and mind on this auspicious evening.” Sayargyi U AUNG PAY

“May each and every one of you be blessed with peace and serenity of body and mind on this auspicious evening.”
Sayargyi U AUNG PAY

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

“Choose kindness. Always.” 🤍

“Choose kindness. Always.” 🤍

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿။ ရခဲလှသော လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်း ။🌿

🌿။ ရခဲလှသော လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်း ။🌿

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၉.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် (အမေးရှင်)
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ (အဖြေရှင်)

ဦးရွှေအောင်။
“ဆရာကြီးရေ—လူ့ဘဝကို “ရခဲလှတယ်” လို့ တရားတော်တွေမှာ မကြာခဏ ကြားရပါတယ်။ လူ့ဘဝ ဘာကြောင့် ရခဲတာလဲ၊ ရလာတဲ့ လူ့ဘဝကို ဘယ်လိုအသုံးချသင့်သလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါဦး။”

ဦးအောင်ဖေ။
“လူ့ဘဝရရှိခြင်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆမှာ “မနုဿတ္တဘာဝေါ ဒုလ္လဘော” လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒုလ္လဘဆိုတာ ရခဲခြင်းပါ။ လူ့ဘဝဟာ ရခဲတယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ။

တရားတော်မှာ ရခဲသောအရာ ဒုလ္လဘတရား ငါးမျိုး ကိုလည်း အခြေခံအဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။

၁။ ဗုဒ္ဓုပ္ပါဒေါ ဒုလ္လဘော
= ဘုရားပွင့်တော်မူသော ကာလနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ရခဲခြင်း။
၂။ မနုဿတ္တဘာဝေါ ဒုလ္လဘော
= လူ့ဘဝရရှိခြင်း ရခဲခြင်း။
၃။ ပဗ္ဗဇိတဘာဝေါ ဒုလ္လဘော
ရဟန်းဘဝ ရရှိခြင်း ရခဲခြင်း။
၄။ သဒ္ဓါသမ္ပတ္တိ ဒုလ္လဘာ
= သဒ္ဓါစသော တရားကောင်းများနှင့် ပြည့်စုံခြင်း ရခဲခြင်း။
၅။ သဒ္ဓမ္မဿဝနံ ဒုလ္လဘံ
= သူတော်ကောင်းတို့၏ သဒ္ဓမ္မတရားကို ကြားနာရခြင်း ရခဲခြင်းတို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီငါးမျိုးထဲမှာ လူ့ဘဝဟာ အရေးကြီးတဲ့ အခြေခံအကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
“ လူဖြစ်ရခြင်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အရေးကြီးတာလဲ ဆရာကြီး။”

ဦးအောင်ဖေ။
” လူဖြစ်လို့ပဲ ဓမ္မအကြောင်းကို လေ့လာနိုင်တယ်။ လူဖြစ်လို့ပဲ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ပြုလုပ်နိုင်တယ်။ လူဖြစ်လို့ပဲ ရှင်ပြု၊ ရဟန်းပြု၊ သီလဆောက်တည်၊ ဘာဝနာပွားများ စတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် လူ့ဘဝဆိုတာ ကုသိုလ်ဖြစ်ထွန်းဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်ကောင်းတဲ့ဘဝ လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
” ဒါဆို နတ်ဘဝကလည်း ချမ်းသာတဲ့ဘဝပဲဆိုတော့ လူ့ဘဝထက် မပိုကောင်းဘူးလား။”

ဦးအောင်ဖေ။
” ချမ်းသာမှုနဲ့ကြည့်ရင် နတ်ဘဝက သာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓမ္မကျင့်ဖို့၊ ဝီရိယစိုက်ထုတ်ဖို့ဆိုရင် လူ့ဘဝမှာ အခွင့်အရေးပိုသာပါတယ်။

နတ်ဘဝမှာ အာရုံခံစားမှုနဲ့ အပျော်အပါးတွေ ပိုများတဲ့အတွက် အချိန်ကုန်လွန်သွားနိုင်တယ်။ အခက်အခဲနည်းတော့ အို၊ နာ၊ သေခြင်းတို့ကိုလည်း လူ့ဘဝလောက် ထင်ရှားစွာ သတိမပြုမိနိုင်ဘူး။

လူ့ဘဝကတော့ ဝီရိယနဲ့ ကံအကျိုး နှစ်မျိုးစလုံးကို တွေ့ကြုံရတဲ့ဘဝ ဖြစ်တယ်။ အလုပ်လုပ်ရတယ်၊ ကြိုးစားရတယ်၊ ရုန်းကန်ရတယ်။ ဒီဝီရိယကို လောကီရေးမှာသာမက ဓမ္မရေး၊ ကုသိုလ်ရေးမှာပါ အသုံးချနိုင်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
” လူ့ဘဝရဲ့ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းတွေက ဓမ္မဘက်ကို ဘယ်လိုအထောက်အကူပြုနိုင်ပါသလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ။
” လူ့ဘဝကို “ချမ်းသာတစ်ဝက်၊ ဆင်းရဲတစ်ဝက်” လို့ သဘောထားကြည့်လို့ရပါတယ်။

ဆင်းရဲသူက ဆင်းရဲခြင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အဲဒီကြိုးစားမှုက ဝီရိယ ဖြစ်လာတယ်။ ချမ်းသာသူကလည်း ရရှိထားတဲ့ လောကီချမ်းသာဟာ အဆုံးစွန်ချမ်းသာ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ နားလည်လာရင် ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုဖြစ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ ကို ရည်မှန်းနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချမ်းသာခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဓမ္မအမြင်နဲ့ကြည့်နိုင်ရင် နှစ်မျိုးစလုံးဟာ တရားလမ်းပေါ်ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးနိုင်တဲ့ အကြောင်းတရား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
” အို၊ နာ၊ သေခြင်းတရားတွေကလည်း လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချဖို့ ဘယ်လိုသတိပေးသလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ။
” အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းဆိုတာ လူတိုင်းရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သဘာဝတရားတွေပါ။

လူ့ဘဝမှာ အိုတာကို မြင်ရတယ်။ နာတာကို တွေ့ရတယ်။ သေတာကိုလည်း နေ့စဉ်နီးပါး တွေ့မြင်နေရတယ်။ ဒီအရာတွေက “ဘဝဆိုတာ မတည်မြဲဘူး” ဆိုတာကို သတိပေးနေပါတယ်။

အဲဒီသတိပေးချက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သုံးသပ်နိုင်ရင် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ ကုသိုလ်ဘက်မှာ စိတ်အားထက်သန်လာတယ်။ ဓမ္မကို လေ့လာချင်လာတယ်။ တရားအားထုတ်ချင်လာတယ်။

ဒါကြောင့် အို၊ နာ၊ သေခြင်းဟာ ကြောက်စရာအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ သတိပေးနေတဲ့ ဆရာသမားများအဖြစ် မြင်တတ်ဖို့လိုပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
” ဒီလိုဆိုရင် လူ့ဘဝရဲ့ အဓိကတန်ဖိုးက ဘာဖြစ်မလဲ ဆရာကြီး။”

ဦးအောင်ဖေ။
“ လူ့ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အသက်ရှည်ဖို့၊ ချမ်းသာဖို့၊ အာရုံခံစားဖို့ သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။”

သတိရှိရှိနေဖို့၊ ဝီရိယနဲ့ကြိုးစားဖို့၊ ကုသိုလ်ပြုဖို့၊ ဓမ္မကို လေ့လာကျင့်ကြံဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

လူ့ဘဝမှာ ဆင်းရဲမှုရှိလို့ ဆင်းရဲမှုကို ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။ ချမ်းသာမှုရှိလို့လည်း အဲဒီချမ်းသာမှုရဲ့ မတည်မြဲခြင်းကို သိမြင်ပြီး ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် လူ့ဘဝဟာ ဝီရိယ၊ သတိနဲ့ ပညာကို အသုံးချနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းတဲ့ဘဝ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင်။
“ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရခဲလှတဲ့ လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိအောင် ဘယ်လိုအသုံးချသင့်တယ်လို့ အနှစ်ချုပ်ပြောချင်ပါသလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ။
“ အနှစ်ချုပ်ပြောရရင်

ပထမ လူ့ဘဝဟာ ရခဲတဲ့ဘဝဖြစ်ကြောင်း သိရမယ်။

ဒုတိယ လူဖြစ်လာခြင်းကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ကုသိုလ်နဲ့ ဓမ္မကျင့်စဉ်အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားရမယ်။

တတိယ ဆင်းရဲခြင်းကို ဝီရိယဖြစ်အောင် အသုံးချရမယ်။

စတုတ္ထ ချမ်းသာခြင်းကို အဆုံးစွန်ချမ်းသာလို့ မယူဆဘဲ ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုကို ရှာဖွေရမယ်။

ပဉ္စမ အို၊ နာ၊ သေခြင်းတရားကို အမြဲသတိပြုရမယ်။

ဆဋ္ဌမ သတိ၊ ဝီရိယ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ရမယ်။

သတ္တမ ရခဲလှတဲ့ လူ့ဘဝကို အာရုံခံစားမှုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့မဟုတ်ဘဲ ကုသိုလ်တိုးပွားရေး၊ ဓမ္မတိုးတက်ရေးအတွက် အသုံးချရမယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့်
“လူ့ဘဝသည် ရခဲသည်။ ရခဲသောဘဝကို ရရှိလာပြီးမှ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ သတိ၊ ဝီရိယ၊ ဉာဏ်တို့ဖြင့် ကုသိုလ်တိုးပွားအောင်၊ ဓမ္မတိုးတက်အောင် အသုံးချခြင်းသည်သာ လူ့ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်း ဖြစ်သည်။”

လူ့ဘဝရရှိခြင်းကို တန်ဖိုးထားတတ်ခြင်းက အစ၊ ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဓမ္မအကျိုးရှိအောင် အသုံးချတတ်ခြင်းက အဆုံးပါပဲ။” ။

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် နံနက်ခင်းသြဝါဒကထာ

🍀လိုက်နာရေး ဩဝါဒကထာ(စကား) 🍀

🍀လိုက်နာရေး ဩဝါဒကထာ(စကား) 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ ကတိပေးထားရင် တတ်နိုင်သမျှ
တည်အောင်ကြိုးစားပါ။

၂။ စည်းကမ်းဆိုတာ တားဆီးဖို့မဟုတ်ဘဲ
တိုးတက်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ မိမိလိုက်နာစေချင်တဲ့စည်းကမ်းကို
ကိုယ်တိုင်အရင် လိုက်နာပါ။

၄။ မိဘကို ရိုသေပါ။ ဆရာကို တန်ဖိုးထား
ပါ။ အသက်ကြီးသူကို လေးစားပါ။

၅။ အများသဘောတူထားတဲ့ စည်းမျဉ်းကို
မိမိ​၏အလိုဆန္ဒနဲ့ မဖောက်ဖျက်ပါနဲ့။

၆။ တာဝန်ပေးထားရင် တာဝန်ရှိရှိ
ဆောင်ရွက်ပါ။

၇။ မိမိစကားကို မိမိပြန်ထိန်းနိုင်ခြင်းဟာ
အရေးကြီးတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါ
တယ်။


၈။ အချိန်ကို လိုက်နာတတ်သူဟာ
အခွင့်အရေးကိုလည်း တန်ဖိုးထား
တတ်ပါတယ်။

၉။ သူတစ်ပါးကို လိုက်နာစေဖို့ထက်
ကိုယ်တိုင်လိုက်နာပြနိုင်အောင် ကြိုးစား
ပါ။
၁၀။ လိုက်နာသင့်တာကို လိုက်နာခြင်းဟာ
လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ
တာဝန်သိခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

      တောင်ကလေးဆရာတော်
  (၂၉.၈.၂၀၂၆) ရပ်နေ့နံနက်ခင်း။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿မေတ္တာအခါတော်နေ့တွင် “အေးနုနုအိမ်” ကို တည်ဆောက်ခြင်း🌿

🌿မေတ္တာအခါတော်နေ့တွင် “အေးနုနုအိမ်” ကို တည်ဆောက်ခြင်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ ရေးသားတင်ပြပါသည်။
(၂၈.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

[မေတ္တာသုတ္တန်ကို အခြေပြု၍ ]

။ ယနေ့ ဥပုသ်နေ့၊ “ မေတ္တာအခါတော်နေ့” တွင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ နံနက်ခင်းဩဝါဒတော်ကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်မိပါသည်။

ဆရာတော်မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ
“လောကမှာ အမြင်လမ်းကြောင်းနှစ်ကြောင်းရှိသည်။
၁။ အညောအညဿ ဒုက္ခမိစ္ဆေယျ — အချင်းချင်း ဆင်းရဲရောက်စေဖို့ မကြံစည်ရာ။
၂။ အညောအညဿ သုခမိစ္ဆေယျ — အချင်းချင်း ချမ်းသာသုခရောက်စေဖို့ ကြံစည်ရာ။” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

။ လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် အတွေးတစ်ချက်သည် အပြုအမူတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့၊ အပြုအမူတစ်ခုသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ဘဝကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် မေတ္တာဟူသည်မှာ နှုတ်ဖြင့် “မေတ္တာပို့သည်” ဟု ရွတ်ဖတ်ခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏စိတ်ထဲမှ စတင်၍ သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို အမှန်တကယ် လိုလားသော စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ပါသည်။

“အညောအညဿ သုခမိစ္ဆေယျ”

။ “သူတစ်ပါး ချမ်းသာပါစေ” ဟူသော စိတ်သည် မေတ္တာ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ မေတ္တာသုတ္တန်၏ အစမှာလည်း
“သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ၊ ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ၊ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ” ဟူသော အနက်ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ခွဲခြားမှုမရှိသော မေတ္တာစိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ညွှန်ကြားထားပါသည်။

။ မိမိကို ချစ်သူကိုသာ ချမ်းသာစေလိုခြင်းသည် လွယ်ကူပါသည်။ မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူ၊ မိမိကို မနှစ်သက်သူ၊ မိမိအား ထိခိုက်စေဖူးသူအပေါ်၌ပင် “သူလည်း ဆင်းရဲခြင်းမှ လွတ်ပါစေ၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရရှိပါစေ” ဟူသော စိတ်ထားနိုင်ခြင်းသည် မေတ္တာ၏ အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ရာနေရာ ဖြစ်ပါသည်။

။ ထိုသို့သော မေတ္တာသည် မိမိ၏ရန်သူကို အနိုင်ယူရန် မဟုတ်ပါ။ ရန်သူကို ရန်သူအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိပြီး မိမိစိတ်ထဲတွင် ရန်ငြိုးမထားတော့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

[မေတ္တာသုတ္တန်က သင်ပေးသော မေတ္တာ]

။ မေတ္တာသုတ္တန်၏ အဓိကအချက်မှာ မေတ္တာကို စိတ်ကူးဖြင့်သာ ထားရှိရန် မဟုတ်ဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး၏ အကျင့်သီလနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားအဖြစ် တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်ပါသည်။
သုတ္တန်တွင် မေတ္တာပွားသူ၏ အခြေခံအရည်အချင်းများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

= မိမိကိုယ်ကို သဘောထားရိုးသားရမည်။
= နူးညံ့သိမ်မွေ့ရမည်။
= မာန်မာနကင်းရမည်။
= ကျေနပ်လွယ်ရမည်။
= ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနည်းရမည်။
= ရိုးရှင်းစွာ နေတတ်ရမည်။
= ဣန္ဒြေစောင့်ထိန်းရမည်။
= ပညာရှိတို့ ကဲ့ရဲ့စရာမရှိအောင် နေထိုင်ရမည်။

။ ဤအချက်များကိုကြည့်လျှင် မေတ္တာသည် သူတစ်ပါးအပေါ် ပို့ပေးသော စိတ်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ကို ပြုပြင်ပေးနေသော ဓမ္မအကျင့်တစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်ပါသည်။

။ စိတ်ထဲတွင် မေတ္တာရှိသည်ဟု ဆိုပြီး နှုတ်က ကြမ်းတမ်းနေခြင်း၊ အပြုအမူက ထိခိုက်စေခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ အမျက်ထွက်လွယ်ခြင်းတို့ ရှိနေပါက မေတ္တာ၏ အမြစ်သည် မခိုင်သေးပါ။

ထို့ကြောင့် မေတ္တာသည် စကားမှ အကျင့်သို့၊ အကျင့်မှ စိတ်သဘောထားသို့ ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်ပါသည်။

[တဏှာမေတ္တာ၊ ပေမမေတ္တာနှင့် ဓမ္မမေတ္တာ]

။ ဆရာတော်က
“တဏှာမေတ္တာ၊ ပေမမေတ္တာနဲ့ ဓမ္မမေတ္တာ နှစ်မျိုးကို ကွဲပြားအောင် နေတတ်ရမည်။” ဟူ၍ အထူးသဖြင့် သတိပေးတော်မူပါသည်။
ဤစကားသည် မေတ္တာ၏ အမည်ကိုသာ သိရှိထားရုံနှင့် မလုံလောက်ကြောင်း အလွန်နက်နဲစွာ ညွှန်ပြနေပါသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ၏ “ချစ်ခြင်း” သည် မေတ္တာဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌

“ငါ့ကိုပဲ ချစ်ပါစေ”
“ငါ့အပေါ်ပဲ သစ္စာရှိပါစေ”
“ငါ့အလိုအတိုင်း နေပါစေ”
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ပါစေနဲ့”
ဟူသော ဆုပ်ကိုင်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေတတ်ပါသည်။
ထိုအရာသည် ချစ်ခြင်းပုံစံရှိသော်လည်း တဏှာ၏ အရိပ် ပါဝင်လာသောအခါ စိတ်ကို အေးချမ်းစေမည့်အစား ပူလောင်စေတတ်ပါသည်။

။ အမှန်တကယ် မေတ္တာရှိလျှင်
“သူ့အတွက် ကောင်းပါစေ” ဟု ဆုတောင်းနိုင်သည်။
တဏှာပါလာလျှင် “သူ့အတွက် ကောင်းတာထက် ငါလိုချင်သလို ဖြစ်ပါစေ” ဟူသော စိတ်သို့ ရောက်သွားတတ်သည်။
ထိုနှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်နက်နဲပါသည်။

[“မေတ္တာ” နှင့် “ပေမ” ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း]

။ ပေမဟူသည်မှာ ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းသဘော ပါဝင်သော ချစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့ဘဝတွင် သဘာဝကျသော ချစ်ခင်မှုများအဖြစ် တွေ့ရတတ်ပါသည်။
သို့သော် ထိုချစ်ခင်မှုတွင်

စွဲလမ်းမှု၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု၊ မဆုံးရှုံးလိုမှု၊ မျှော်လင့်တောင်းဆိုမှု၊ မနာလိုမှု တို့ ဝင်ရောက်လာပါက စိတ်ကို ချည်နှောင်သော အကြောင်းတရား ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် “ချစ်ခြင်း” ကို မဖျက်ပစ်ရဟု ဗုဒ္ဓဘာသာက မဆိုပါ။

ချစ်ခြင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် သန့်စင်ရမည် ဟုသာ သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
တဏှာဖြင့် ချစ်လျှင်
“သူက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးမလဲ” ဟု တွေးတတ်သည်။

။ ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ချစ်လျှင်
“သူ့အတွက် ငါ ဘာကောင်းကျိုးလုပ်ပေးနိုင်မလဲ” ဟု တွေးတတ်သည်။
တဏှာဖြင့် ချစ်လျှင် ဆုံးရှုံးသောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးရသည်။ ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ချစ်လျှင် သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကျိုးကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တဏှာမေတ္တာသည် ချည်နှောင်သော မေတ္တာ၊ ဓမ္မမေတ္တာသည် လွတ်မြောက်စေသော မေတ္တာ ဟု ဆင်ခြင်နိုင်ပါသည်။

[“အေးနုနုအိမ်” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း]

။ ဆရာတော်က မိမိ၏စိတ်ကို
“အေးနုနုအိမ်ကဲ့သို့ တဏှာပေအိမ်အဖြစ် မသိုလှောင်ဘဲ လူမရှိတဲ့အိမ်ကဲ့သို့ ကိလေသဝဋ် လွတ်ကင်းတဲ့ ဘဝအိမ်ဖြစ်သော အေးနုအိမ်ကို သိမြင်နိုင်ဖို့” ဟူ၍ မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။

ဤဥပမာသည် အလွန်လှပပြီး အလွန်နက်နဲပါသည်။ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ များလွန်းလျှင် ထိုအိမ်သည် သိုလှောင်ရုံကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

။ အလားတူ မိမိ၏စိတ်ထဲတွင်
“အဟောင်းအငြိုးများ၊
မနာလိုမှုများ၊
လောဘများ၊
အမျက်များ၊
ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ၊
အတ္တများ၊
တဏှာများ၊
ပေမစွဲလမ်းမှုများ” ကို တစ်ခုချင်းစီ သိုလှောင်ထားလျှင် မိမိစိတ်အိမ်သည် အပြင်မှာ ကြီးမားသော်လည်း အတွင်းမှာ အေးချမ်းမှုမရှိသော အိမ်တစ်အိမ် ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် မေတ္တာဆိုသည်မှာ စိတ်အိမ်ထဲသို့ ပစ္စည်းအသစ်များ ထပ်ထည့်ခြင်းမဟုတ်ပါ။

စိတ်အိမ်ထဲမှ ကိလေသာအမှိုက်များကို တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
မုန်းတီးမှုကို မေတ္တာဖြင့် ရှင်းမည်။
အမျက်ကို ခန္တီဖြင့် ရှင်းမည်။
မနာလိုမှုကို မုဒိတာဖြင့် ရှင်းမည်။
တဏှာကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ပညာဖြင့် ရှင်းမည်။
အတ္တကို ဓမ္မပညာဖြင့် ရှင်းမည်။

ထိုအခါမှ စိတ်အိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း “အေးနုနုအိမ်” ဖြစ်လာပါမည်။

[မေတ္တာသုတ္တန်၏ “မိခင်မေတ္တာ” အဆင့်]

။ မေတ္တာသုတ္တန်တွင် မေတ္တာ၏ အတိုင်းအတာကို အလွန်လှပသော ဥပမာတစ်ခုဖြင့် သင်ကြားထားပါသည်။

” မိခင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားကို အသက်နှင့်ရင်း၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများရမည် ဟု ညွှန်ကြားထားပါသည်။”

။ ဤနေရာတွင် “မိခင်က သားကိုချစ်သကဲ့သို့” ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းကို အတုယူရန် မဟုတ်ပါ။ အဓိကမှာ
အသက်အန္တရာယ်ရှိလျှင်ပင် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကာကွယ်လိုသော စိတ်၊ အခြေအနေမရွေး ကောင်းကျိုးလိုလားသော စိတ်ကို ဥပမာပြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် မေတ္တာသည် “ငါ့လူ၊ သူ့လူ” ဟူသော နယ်နိမိတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျော်လွန်သွားရမည်။

အနီးဆုံးသူမှ အဝေးဆုံးသူအထိ၊
ချစ်သူမှ မချစ်သူအထိ၊
မိတ်ဆွေမှ ရန်သူအထိ၊
လူမှ သတ္တဝါအားလုံးအထိ
“သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ”ဟူသော စိတ်သည် ကျယ်ပြန့်လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။

[မေတ္တာသည် စိတ်ကို အေးစေသော ဓာတ်]

။ မေတ္တာရှိသောစိတ်တွင် မုန်းတီးမှုနှင့် အမျက်သည် ကြာရှည်စွာ အတူမနေ
ပါ။ အခြားသူကို မုန်းနေသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်ဟု ထင်တတ်သော်လည်း အမှန်မှာ မိမိ၏စိတ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် မီးရှို့နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

သူတစ်ပါးအပေါ် မုန်းတီးမှုကို ကိုင်ထားခြင်းသည် မီးခဲပူကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်လူကို ပူစေလိုခြင်းနှင့်တူပါသည်။ မေတ္တာကတော့ ထိုမီးကို ငြိမ်းစေသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မေတ္တာပွားခြင်းသည် သူတစ်ပါးအတွက်သာ ကောင်းကျိုးဖြစ်စေသည်မဟုတ်။

မေတ္တာပွားနေသောအချိန်တိုင်း မိမိစိတ်ကိုလည်း အေးချမ်းစေပါသည်။
ထို့ကြောင့် “အေးနုနုအိမ်၊ အမြဲငြိမ်၊ အေးအိမ်အေးပါသည်” ဟူသော ဆောင်ပုဒ်သည် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်။ အေးချမ်းသောအိမ်ကို အပြင်မှာ ရှာစရာမလိုပါ။ မေတ္တာရှိသော စိတ်သည်ပင် အေးချမ်းရာအိမ် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

[မေတ္တာအခါတော်နေ့၏ အနှစ်သာရ]

။ မေတ္တာအခါတော်နေ့ကို အခါတော်နေ့တစ်နေ့အဖြစ် ကျင်းပခြင်းထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ မေတ္တာကို တစ်နေ့တည်း မထားဘဲ နေ့စဉ်ဘဝ၏ အကျင့်တရားအဖြစ် ထားရှိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

။ ယနေ့တစ်နေ့တွင် မေတ္တာပို့ပြီး မနက်ဖြန်တွင် ပြန်လည်မုန်းတီးနေပါက မေတ္တာ၏ အနှစ်သာရကို မရောက်သေးပါ။ မိမိနှင့် ဆက်ဆံသူတစ်ဦးအပေါ် “ငါ့ကြောင့် သူ မဆင်းရဲပါစေနဲ့” ဟူသော စိတ်ကို ထားကြည့်ပါ။

။ မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူတစ်ဦးအပေါ်
“သူလည်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရပါစေ” ဟူသော စိတ်ကို ထားကြည့်ပါ။
မိမိအပေါ် မကောင်းပြုဖူးသူတစ်ဦးအပေါ် “သူ့အမှားကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ အမုန်းကို ထပ်မမွေးတော့ဘူး” ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထားကြည့်ပါ။
ထိုအချိန်မှစ၍ မေတ္တာသည် ရွတ်ဖတ်ခြင်းမှ ဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပါမည်။

[မေတ္တာ၏ အမြင့်ဆုံးအလှ]

။ မေတ္တာ၏ အလှဆုံးအဆင့်မှာ
သူတစ်ပါးကို ကောင်းစေလိုခြင်းသာမက သူတစ်ပါး၏ အမှားကြောင့် မိမိစိတ်မပျက်စီးအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
လူတစ်ဦးက မကောင်းပြုသည်ဆို၍ မိမိလည်း မကောင်းပြန်ပြုလိုက်လျှင် သူ့အမှားက မိမိထံသို့ ကူးစက်လာပြီ ဖြစ်ပါသည်။

သူတစ်ပါး၏ အမျက်ကို မိမိက မေတ္တာဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်လျှင် အမုန်း၏ကွင်းဆက်သည် မိမိထံတွင် ရပ်တန့်သွားပါသည်။

သူတစ်ပါးက မီးထွန်းလာသော်လည်း မိမိက မီးမဆက်ထွန်းတော့ခြင်းသည် မေတ္တာ၏ အင်အားဖြစ်ပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိမိ၏စိတ်အိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း
“ တဏှာမရှိသောအိမ်၊
အငြိုးမရှိသောအိမ်၊
မုန်းတီးမှုမရှိသောအိမ်၊
ကိလေသာနည်းပါးသောအိမ်၊
အေးချမ်းသောအိမ်” ဖြစ်လာပါသည်။

နိဂုံး

။ ယနေ့ မေတ္တာအခါတော်နေ့တွင် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒတော်ကို နှလုံးသွင်း၍

“အချင်းချင်း ဆင်းရဲရောက်စေဖို့ မကြံစည်ကြပါစို့။
အချင်းချင်း ချမ်းသာသုခရောက်စေဖို့ ကြံစည်ကြပါစို့။
တဏှာမေတ္တာကို သတိဖြင့် စောင့်ရှောက်ကြပါစို့။
ပေမစွဲလမ်းမှုကို ဉာဏ်ဖြင့် ကျော်လွှားကြပါစို့။
ဓမ္မမေတ္တာနှင့် အမြဲယှဉ်တွဲနေကြပါစို့။”

မေတ္တာသုတ္တန်က သင်ကြားသည့်အတိုင်း

“ အပေါ်အောက်၊ အလယ်အလတ်၊ အနီးအဝေး၊ မြင်ရသူမမြင်ရသူ၊ ရှိပြီးသူ မရှိသေးသူ—သတ္တဝါအားလုံးတို့အား ရန်ငြိုးမရှိ၊ အမုန်းမရှိ၊ ထိခိုက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ချမ်းသာစေလိုသော မေတ္တာစိတ်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ပွားများနိုင်ကြပါစေ။”

မိမိ၏ စိတ်အိမ်တွင် တဏှာနှင့် အငြိုးများကို သိုလှောင်မထားဘဲ

“အေးနုနုအိမ်၊
အမြဲငြိမ်၊
အေးအိမ်အေးပါသည်”
ဟူသော ဆောင်ပုဒ်နှင့်အညီ
မေတ္တာဓာတ်ဖြင့် စိတ်အိမ်ကို အေးချမ်းသော ဓမ္မအိမ်အဖြစ် တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။

မိမိလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိသားစုလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိတ်ဆွေများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
ရန်သူဟု ထင်မှတ်ထားသူများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မြင်ရသော၊ မမြင်ရသော သတ္တဝါအားလုံးလည်း ချမ်းသာကြပါစေ။

ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ။
စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းကြပါစေ။
ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းကြပါစေ။
အချင်းချင်း မေတ္တာထားနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ဘဝအိမ်ကို အေးချမ်းစွာ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။

“သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခီ ဟောန္တု”
သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ။

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် လူမှုရေး ဩဝါဒကထာ(စကား)

🍀 (၁) လူမှုရေး ဩဝါဒကထာ(စကား)🍀

🍀 (၁) လူမှုရေး ဩဝါဒကထာ(စကား)🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ နေရာရဖို့ထက်
လူတန်ဖိုးရှိဖို့ ကြိုးစားပါ။

၂။ မိမိကောင်းစားဖို့ သူတစ်ပါးကို
မနစ်နာစေပါနဲ့။

၃။ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ခင်မင်မှုတစ်ခု
ပျက်စီးနိုင်တာကို မမေ့ပါနဲ့။

၄။ မိမိ​၏အပေါ်ကောင်းသူကိုသာ
မကောင်းဘဲ မိမိမကြိုက်သူကိုလည်း
မတရားမပြုပါနဲ့။

၅။ သူတစ်ပါးရဲ့အခက်အခဲကို ရယ်စရာ
မလုပ်ပါနဲ့။

၆။ မိမိမလိုချင်တဲ့အရာကို
သူတစ်ပါးအပေါ် မလုပ်ပါနဲ့။

၇။ လူတစ်ယောက်ရဲ့အမှားကို မြင်ရင်
အပြစ်တင်ဖို့ထက် ပြုပြင်နိုင်အောင်
ကူညီပါ။

၈။ ပေးကမ်းနိုင်ရင် ပေးပါ။ မပေးနိုင်ရင်
အနည်းဆုံး မနာကျင်အောင် မပြောဆိုပါ
နဲ့။

၉။ လူတိုင်းကို တန်းတူတန်ဖိုးထားပါ။
အဆင့်အတန်းနဲ့ လူတန်ဖိုးကို
မတိုင်းတာပါနဲ့။

၁၀။ လူမှုဘဝမှာ
အကောင်းဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုဟာ
ပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းမွန်တဲ့
ဆက်ဆံရေး ဖြစ်ပါတယ်။

        တောင်ကလေးဆရာတော်
        (၂၈.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့နံနက်ခင်း။

Loading

Categories
ရိုးရာဓလေ့

ကရင်ရိုးရာချည်ဖြူဖွဲ့မင်္ဂလာ

ကရင်ရိုးရာချည်ဖြူဖွဲ့မင်္ဂလာ

ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံမြို့
တောင်ကလေး (ဖလုံပညာတဝေါင့်)
၄၀ – ကြိမ်မြောက်
(ဖၠုံထူရူ့လာခုဂ်ခါင်ႋစူး)
ကရင်ရိုးရာချည်ဖြူဖွဲ့မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို
ကရင်အမျိုးသားနှစ်သစ်ကူးကွင်းတွင်
ကျင်းပပြုလုပ်မည်ဖြစ်ရာ
ကြွရောက်ချီးမြှင့်ပေးနိုင်ကြပါကြောင်း
ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါတယ်။

အစီအစဉ်-
နေ့ရက်- ၂၈.၈.၂၀၂၆ (သောကြာနေ့)
အချိန်- နံနက် (၇:၀၀)နာရီ
နေရာ- တောင်ကလေးနှစ်သစ်ကူးကွင်း

Photo Credit: Saw San Myint Aung

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

🌿။ပညတ်၊ သဘာဝဓမ္မနှင့် ပရမတ္ထတရား။🌿

🌿။ပညတ်၊ သဘာဝဓမ္မနှင့် ပရမတ္ထတရား။🌿


[ ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်နှင့် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေတို့၏ အမေးအဖြေ ဆွေးနွေး]


ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဆရာကြီး၊ “အမှန်တရား” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော်တို့ မကြာခဏသုံးကြပါတယ်။ သဘာဝအမှန်တရား၊ သဘာဝဓမ္မ၊ ပရမတ္ထတရား၊ သမ္မုတိသစ္စာ၊ ပညတ် စတဲ့ ဝေါဟာရတွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး “သဘာဝအမှန်တရား” နဲ့ “ပရမတ္ထအမှန်တရား” ဘာကွာပါသလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” ဒီကိစ္စမှာ စကားလုံးနှစ်လုံးကို အဓိပ္ပာယ်တူတယ်လို့ မယူသင့်ပါဘူး။
“သဘာဝအမှန်တရား” ဆိုတာ အကျယ်သဘောအားဖြင့် လူက ဖန်တီးသတ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း အကြောင်းအကျိုးနှင့်အညီ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အမှန်တရားကို ဆိုနိုင်ပါတယ်။

“ပရမတ္ထတရား” ဆိုတာကတော့ အဘိဓမ္မာဝေါဟာရအရ ပိုပြီး တိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ပညတ်အမည်၊ အယူအဆတွေကို ခွဲဖယ်ပြီး တရားတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သဘောအတိုင်း ခွဲခြမ်းဖော်ပြတဲ့ အဆုံးစွန်သော တရားအမျိုးအစားတွေကို ပရမတ္ထတရားလို့ ခေါ်ပါတယ်။

ထေရဝါဒအဘိဓမ္မာအရ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ကို ပရမတ္ထတရားအဖြစ် ခွဲခြားဖော်ပြပါတယ်။

ဒါကြောင့် “သဘာဝအမှန်တရား” နဲ့ “ပရမတ္ထတရား” ကို လုံးဝတစ်ထပ်တည်းထားလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ပရမတ္ထတရားဆိုတာ သဘာဝဓမ္မကို အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ အလွန်အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ သဘောနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဒါဆို “ပညတ်” ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဥပမာ “လူ”၊ “အိမ်”၊ “သစ်ပင်”၊ “စားပွဲ” ဆိုတာတွေကို ပညတ်လို့ပြောတာ ဘာကြောင့်လဲ။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

“ပညတ်” ဆိုတာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုရဲ့ အမည်၊ အယူအဆ၊ သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ်ပုံတို့နဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။

ဥပမာ “လူ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ယူကြည့်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝမှာ “လူတစ်ယောက် မွေးတယ်၊ လူတစ်ယောက် သေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီလိုပြောတာက လုံးဝမှားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမ္မုတိအဆင့်မှာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ ခွဲခြမ်းကြည့်တဲ့အခါ “လူ” ဆိုတဲ့ အမည်တစ်ခုအောက်မှာ ရုပ်၊ စိတ်၊ စေတသိက်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။

ထို့ကြောင့် “လူ” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဟာ ပရမတ္ထတရားတစ်ခုအဖြစ် သီးခြားတည်ရှိနေတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ တရားအစုအဝေးကို လူ့အဆင့်မှာ အမည်တပ်ခေါ်ဝေါ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကို အလွယ်ပြောရရင်
“လူ” ဟာ ပညတ်၊
“စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်” တို့ဟာ ပရမတ္ထအမြင်နဲ့ ခွဲခြားဖော်ပြတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဒါဆို “သမ္မုတိသစ္စာ” နဲ့ “ပရမတ္ထသစ္စာ” ဘယ်လိုဆက်စပ်နေပါသလဲ။ “လူ” ဆိုတာ သမ္မုတိအရမှန်တယ်ဆိုရင် မမှန်တဲ့အရာကို ဘာကြောင့် အမှန်လို့ခေါ်ရတာလဲ။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

“သမ္မုတိ” ဆိုတာ “မမှန်ဘူး” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် မဟုတ်ပါဘူး။

လူတို့အကြား သဘောတူအသုံးပြုနေတဲ့ အမည်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ သူ့အဆင့်မှာ မှန်ကန်ပါတယ်။

“မောင်မောင် စာဖတ်နေတယ်” ဆိုတာ နေ့စဉ်အဆင့်မှာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ ခွဲကြည့်တဲ့အခါ “မောင်မောင်” ဆိုတဲ့ မပြောင်းလဲတဲ့ အမြဲတမ်းတည်ရှိနေသော အရာတစ်ခုက စာဖတ်နေတယ်လို့ မယူတော့ပါဘူး။

စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ပညတ်အားဖြင့် “မောင်မောင်” လို့ ခေါ်ထားတာလို့ မြင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်
“ သမ္မုတိသစ္စာသည် လောကအသုံးအနှုန်းအရ မှန်ခြင်း၊
ပရမတ္ထသစ္စာသည် တရားကို အဆုံးစွန်သော သဘောအရ ခွဲခြမ်းသိမြင်ခြင်း ” ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခုက တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမြင်အဆင့် မတူတာပါ။”

ဦးရွှေအောင် =မေး။

“ ဒါဆို ပရမတ္ထတရားကို ဘယ်သူက ဖန်တီးတာလဲ။ ဘုရားရှင်က ပရမတ္ထတရားတွေကို ဖန်တီးခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ကတည်းက ရှိနေတာလား။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” ဒီနေရာမှာ “ဖန်တီးသူ” နဲ့ “ဖော်ထုတ်သူ” ကို ခွဲခြားရပါမယ်။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ ပရမတ္ထတရားတွေကို ဖန်တီးခဲ့သူလို့ ဆိုရင် မတိကျပါဘူး။ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ကို မသိမြင်သေးသော သဘာဝဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး ဖော်ထုတ်ဟောကြားသူ လို့ ဆိုရမှာ ပိုတိကျပါတယ်။

ဥပမာ မီးရဲ့ အပူဓာတ်ကို လူတစ်ယောက်က စမ်းသပ်တွေ့ရှိလို့ အပူဓာတ်ကို သူက ဖန်တီးခဲ့တယ်လို့ မဆိုနိုင်သလိုပါပဲ။

အဲဒီလိုပဲ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ မိမိဉာဏ်ဖြင့် သဘာဝဓမ္မရဲ့ အမှန်တရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး လူသားတို့အတွက် ဖော်ထုတ်ဟောကြားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဒါဆို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ “ပရမတ္ထတရားကို ဖော်ထုတ်သူ၊ ပညတ်ကို ပြသသူ၊ သဘာဝတရားကို ဟောပြသူ” လို့ ဆိုနိုင်သလား။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စကားလုံးကို တိတိကျကျ သုံးရပါမယ်။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ
“ ပရမတ္ထတရားကို ဖန်တီးသူမဟုတ်၊ ဖော်ထုတ်သိမြင်သူ၊
ပညတ်ကို အသုံးပြု၍ တရားကို သင်ကြားပြသူ၊
သဘာဝဓမ္မ၏ ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးပုံနှင့် အကြောင်းအကျိုးကို ဟောပြသူ”
ဖြစ်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် “ဤအရာရှိလျှင် ဤအရာဖြစ်သည်၊ ဤအရာမရှိလျှင် ဤအရာမဖြစ်” ဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုးသဘောဟာ ဗုဒ္ဓဓမ္မရဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်ဖြစ်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင် — မေး။

“အကြောင်းအကျိုး” ဆိုတာလည်း သဘာဝဓမ္မပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် အဘိဓမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ သဘောတရားပဲလား။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” အကြောင်းအကျိုးဆိုတာကို နှစ်ဆင့်ခွဲကြည့်ရပါမယ်။

ဖြစ်စဉ်အရ အကြောင်းအကျိုးရှိခြင်း ဟာ သဘာဝဓမ္မရဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကို လူက သတ်မှတ်ပေးလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

အဘိဓမ္မာနဲ့ ပဋ္ဌာန်းတရားကတော့ အဲဒီအကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်မှုကို အလွန်စနစ်တကျ ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်
သဘာဝမှာ အကြောင်းအကျိုးဖြစ်စဉ် ရှိသည်။
အဘိဓမ္မာက ထိုဖြစ်စဉ်ကို ခွဲခြမ်းဖော်ပြသည်။ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ နားလည်ရပါမယ်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဒါဆို သိပ္ပံနဲ့ အဘိဓမ္မာဟာ ဘယ်လိုကွာပါသလဲ။ သိပ္ပံလည်း သဘာဝတရားကို လေ့လာတယ်။ အဘိဓမ္မာလည်း သဘာဝတရားကို လေ့လာတယ်ဆိုရင် နှစ်ခုတူသွားပြီလား။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” မတူပါဘူး။ ဒါပေမယ့် “ သဘာဝကို အခြေခံပြီး အကြောင်းအကျိုးနဲ့ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခြင်း” ဆိုတဲ့ အချက်မှာ ဆင်တူပါတယ်။

သိပ္ပံက အဓိကအားဖြင့်
• လက်တွေ့စမ်းသပ်ခြင်း
• တိုင်းတာခြင်း
• ပြန်လည်စမ်းသပ်နိုင်ခြင်း
• ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်များကို စူးစမ်းခြင်း တို့ကို အခြေခံပါတယ်။

အဘိဓမ္မာကတော့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ကို တရားဓမ္မအဖြစ် ခွဲခြမ်းပြီး ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးပုံ၊ အကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်ပုံနဲ့ လွတ်မြောက်ရေးအမြင်အထိ လေ့လာပါတယ်။

ဒါကြောင့် သိပ္ပံသည် သဘာဝကို စမ်းသပ်တိုင်းတာပြီး ရှင်းပြသော နည်းလမ်း၊ အဘိဓမ္မာသည် ဓမ္မသဘောကို ခွဲခြမ်းသိမြင်ဖော်ပြသော နည်းလမ်း လို့ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” ဒါဆို “သဘာဝအမှန်တရား = အဘိဓမ္မာ” လို့ ပြောတာမှားသလား။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

” တိတိကျကျပြောရရင် မတူပါဘူး။

သဘာဝအမှန်တရားဟာ အဘိဓမ္မာမရှိလည်း သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါတယ်။

အဘိဓမ္မာကတော့ အဲဒီသဘာဝဓမ္မတွေကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ တရားစနစ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အောက်ပါအတိုင်း မှတ်ထားရင် ပိုတိကျပါတယ်
“ သဘာဝဓမ္မသည် ဖြစ်နေသော အမှန်တရား၊
ပရမတ္ထတရားသည် အဘိဓမ္မာက အဆုံးစွန်သော သဘောအဖြစ် ခွဲခြားဖော်ပြသော တရား၊
ပညတ်သည် ထိုတရားများကို လူတို့ နားလည်အသုံးပြုနိုင်ရန် အမည်နှင့် အယူအဆဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း၊
အဘိဓမ္မာသည် ထိုတရားများကို စနစ်တကျ ခွဲခြမ်းဖော်ပြသော ဓမ္မပညာ ဖြစ်သည်။”

ဦးရွှေအောင် = မေး။

” နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဆရာကြီးအနေနဲ့ ဒီအကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို စာကြောင်းအနည်းငယ်နဲ့ အနှစ်ချုပ်ပေးပါ။”

ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။

အနှစ်ချုပ်ရရင်

” ပညတ် ” ဆိုတာ လူတို့ ဆက်ဆံအသုံးပြုဖို့ အမည်နှင့် အယူအဆတပ်ထားခြင်း ဖြစ်တယ်။

” သမ္မုတိသစ္စာ ” ဆိုတာ အဲဒီပညတ်အဆင့်မှာ မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။

“ သဘာဝဓမ္မ ” ဆိုတာ လူက ဖန်တီးထားတာမဟုတ်ဘဲ မိမိသဘောအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဓမ္မဖြစ်စဉ် ဖြစ်တယ်။

” ပရမတ္ထတရား ” ဆိုတာ အဘိဓမ္မာအမြင်နဲ့ ပညတ်ကို ခွဲဖယ်ပြီး အဆုံးစွန်သော တရားအဖြစ် ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ ဖြစ်တယ်။

“ အကြောင်းအကျိုး ” ဆိုတာ တရားတို့ဟာ အလိုအလျောက်၊ အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းနှင့် အခြေအနေတို့အပေါ် မူတည်ပြီး ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ပြသတယ်။

” သိပ္ပံ ” ကတော့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေကို စမ်းသပ်၊ တိုင်းတာ၊ ပြန်လည်စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လေ့လာတယ်။

ထို့ကြောင့်
” ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ပရမတ္ထတရားကို ဖန်တီးသူမဟုတ်၊ ထိုးထွင်းသိမြင်၍ ဖော်ထုတ်ဟောပြသူ ဖြစ်သည်။
ပညတ်ကိုလည်း လောကီဆက်ဆံရေးအတွက် အသုံးပြု၍ တရားကို သင်ကြားပြသခဲ့သည်။
သဘာဝဓမ္မ၏ အကြောင်းအကျိုး၊ ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးမှုနှင့် အဆုံးစွန်သော သဘောကိုလည်း ဓမ္မအဖြစ် ဖော်ပြဟောကြားခဲ့သည်။”

ထိုသို့ ခွဲခြားကြည့်မှ “ပညတ်၊ သမ္မုတိ၊ သဘာဝဓမ္မ၊ ပရမတ္ထ၊ အဘိဓမ္မာနှင့် သိပ္ပံ” တို့သည် ဘယ်နေရာမှာ တူပြီး ဘယ်နေရာမှာ မတူကြသည်ကို ယုတ္တိကျကျ မြင်နိုင်မည် ဖြစ်ပါတယ်။”


Loading