“Choose kindness. Always.” 🤍
Categories
“Choose kindness. Always.” 🤍
Category: တောင်ကလေးဆရာတော်
🌿။ ရခဲလှသော လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်း ။🌿
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၉.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.
ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် (အမေးရှင်)
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ (အဖြေရှင်)
ဦးရွှေအောင်။
“ဆရာကြီးရေ—လူ့ဘဝကို “ရခဲလှတယ်” လို့ တရားတော်တွေမှာ မကြာခဏ ကြားရပါတယ်။ လူ့ဘဝ ဘာကြောင့် ရခဲတာလဲ၊ ရလာတဲ့ လူ့ဘဝကို ဘယ်လိုအသုံးချသင့်သလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါဦး။”
ဦးအောင်ဖေ။
“လူ့ဘဝရရှိခြင်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆမှာ “မနုဿတ္တဘာဝေါ ဒုလ္လဘော” လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒုလ္လဘဆိုတာ ရခဲခြင်းပါ။ လူ့ဘဝဟာ ရခဲတယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ။
တရားတော်မှာ ရခဲသောအရာ ဒုလ္လဘတရား ငါးမျိုး ကိုလည်း အခြေခံအဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။
၁။ ဗုဒ္ဓုပ္ပါဒေါ ဒုလ္လဘော
= ဘုရားပွင့်တော်မူသော ကာလနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ရခဲခြင်း။
၂။ မနုဿတ္တဘာဝေါ ဒုလ္လဘော
= လူ့ဘဝရရှိခြင်း ရခဲခြင်း။
၃။ ပဗ္ဗဇိတဘာဝေါ ဒုလ္လဘော
ရဟန်းဘဝ ရရှိခြင်း ရခဲခြင်း။
၄။ သဒ္ဓါသမ္ပတ္တိ ဒုလ္လဘာ
= သဒ္ဓါစသော တရားကောင်းများနှင့် ပြည့်စုံခြင်း ရခဲခြင်း။
၅။ သဒ္ဓမ္မဿဝနံ ဒုလ္လဘံ
= သူတော်ကောင်းတို့၏ သဒ္ဓမ္မတရားကို ကြားနာရခြင်း ရခဲခြင်းတို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီငါးမျိုးထဲမှာ လူ့ဘဝဟာ အရေးကြီးတဲ့ အခြေခံအကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
“ လူဖြစ်ရခြင်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အရေးကြီးတာလဲ ဆရာကြီး။”
ဦးအောင်ဖေ။
” လူဖြစ်လို့ပဲ ဓမ္မအကြောင်းကို လေ့လာနိုင်တယ်။ လူဖြစ်လို့ပဲ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ပြုလုပ်နိုင်တယ်။ လူဖြစ်လို့ပဲ ရှင်ပြု၊ ရဟန်းပြု၊ သီလဆောက်တည်၊ ဘာဝနာပွားများ စတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် လူ့ဘဝဆိုတာ ကုသိုလ်ဖြစ်ထွန်းဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်ကောင်းတဲ့ဘဝ လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
” ဒါဆို နတ်ဘဝကလည်း ချမ်းသာတဲ့ဘဝပဲဆိုတော့ လူ့ဘဝထက် မပိုကောင်းဘူးလား။”
ဦးအောင်ဖေ။
” ချမ်းသာမှုနဲ့ကြည့်ရင် နတ်ဘဝက သာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓမ္မကျင့်ဖို့၊ ဝီရိယစိုက်ထုတ်ဖို့ဆိုရင် လူ့ဘဝမှာ အခွင့်အရေးပိုသာပါတယ်။
နတ်ဘဝမှာ အာရုံခံစားမှုနဲ့ အပျော်အပါးတွေ ပိုများတဲ့အတွက် အချိန်ကုန်လွန်သွားနိုင်တယ်။ အခက်အခဲနည်းတော့ အို၊ နာ၊ သေခြင်းတို့ကိုလည်း လူ့ဘဝလောက် ထင်ရှားစွာ သတိမပြုမိနိုင်ဘူး။
လူ့ဘဝကတော့ ဝီရိယနဲ့ ကံအကျိုး နှစ်မျိုးစလုံးကို တွေ့ကြုံရတဲ့ဘဝ ဖြစ်တယ်။ အလုပ်လုပ်ရတယ်၊ ကြိုးစားရတယ်၊ ရုန်းကန်ရတယ်။ ဒီဝီရိယကို လောကီရေးမှာသာမက ဓမ္မရေး၊ ကုသိုလ်ရေးမှာပါ အသုံးချနိုင်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
” လူ့ဘဝရဲ့ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းတွေက ဓမ္မဘက်ကို ဘယ်လိုအထောက်အကူပြုနိုင်ပါသလဲ။”
ဦးအောင်ဖေ။
” လူ့ဘဝကို “ချမ်းသာတစ်ဝက်၊ ဆင်းရဲတစ်ဝက်” လို့ သဘောထားကြည့်လို့ရပါတယ်။
ဆင်းရဲသူက ဆင်းရဲခြင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အဲဒီကြိုးစားမှုက ဝီရိယ ဖြစ်လာတယ်။ ချမ်းသာသူကလည်း ရရှိထားတဲ့ လောကီချမ်းသာဟာ အဆုံးစွန်ချမ်းသာ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ နားလည်လာရင် ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုဖြစ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ ကို ရည်မှန်းနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချမ်းသာခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဓမ္မအမြင်နဲ့ကြည့်နိုင်ရင် နှစ်မျိုးစလုံးဟာ တရားလမ်းပေါ်ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးနိုင်တဲ့ အကြောင်းတရား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
” အို၊ နာ၊ သေခြင်းတရားတွေကလည်း လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချဖို့ ဘယ်လိုသတိပေးသလဲ။”
ဦးအောင်ဖေ။
” အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းဆိုတာ လူတိုင်းရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သဘာဝတရားတွေပါ။
လူ့ဘဝမှာ အိုတာကို မြင်ရတယ်။ နာတာကို တွေ့ရတယ်။ သေတာကိုလည်း နေ့စဉ်နီးပါး တွေ့မြင်နေရတယ်။ ဒီအရာတွေက “ဘဝဆိုတာ မတည်မြဲဘူး” ဆိုတာကို သတိပေးနေပါတယ်။
အဲဒီသတိပေးချက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သုံးသပ်နိုင်ရင် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ ကုသိုလ်ဘက်မှာ စိတ်အားထက်သန်လာတယ်။ ဓမ္မကို လေ့လာချင်လာတယ်။ တရားအားထုတ်ချင်လာတယ်။
ဒါကြောင့် အို၊ နာ၊ သေခြင်းဟာ ကြောက်စရာအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ သတိပေးနေတဲ့ ဆရာသမားများအဖြစ် မြင်တတ်ဖို့လိုပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
” ဒီလိုဆိုရင် လူ့ဘဝရဲ့ အဓိကတန်ဖိုးက ဘာဖြစ်မလဲ ဆရာကြီး။”
ဦးအောင်ဖေ။
“ လူ့ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အသက်ရှည်ဖို့၊ ချမ်းသာဖို့၊ အာရုံခံစားဖို့ သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။”
သတိရှိရှိနေဖို့၊ ဝီရိယနဲ့ကြိုးစားဖို့၊ ကုသိုလ်ပြုဖို့၊ ဓမ္မကို လေ့လာကျင့်ကြံဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
လူ့ဘဝမှာ ဆင်းရဲမှုရှိလို့ ဆင်းရဲမှုကို ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။ ချမ်းသာမှုရှိလို့လည်း အဲဒီချမ်းသာမှုရဲ့ မတည်မြဲခြင်းကို သိမြင်ပြီး ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် လူ့ဘဝဟာ ဝီရိယ၊ သတိနဲ့ ပညာကို အသုံးချနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းတဲ့ဘဝ ဖြစ်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင်။
“ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရခဲလှတဲ့ လူ့ဘဝကို အကျိုးရှိအောင် ဘယ်လိုအသုံးချသင့်တယ်လို့ အနှစ်ချုပ်ပြောချင်ပါသလဲ။”
ဦးအောင်ဖေ။
“ အနှစ်ချုပ်ပြောရရင်
ပထမ လူ့ဘဝဟာ ရခဲတဲ့ဘဝဖြစ်ကြောင်း သိရမယ်။
ဒုတိယ လူဖြစ်လာခြင်းကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ကုသိုလ်နဲ့ ဓမ္မကျင့်စဉ်အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားရမယ်။
တတိယ ဆင်းရဲခြင်းကို ဝီရိယဖြစ်အောင် အသုံးချရမယ်။
စတုတ္ထ ချမ်းသာခြင်းကို အဆုံးစွန်ချမ်းသာလို့ မယူဆဘဲ ပိုမြင့်မြတ်တဲ့ ချမ်းသာမှုကို ရှာဖွေရမယ်။
ပဉ္စမ အို၊ နာ၊ သေခြင်းတရားကို အမြဲသတိပြုရမယ်။
ဆဋ္ဌမ သတိ၊ ဝီရိယ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ရမယ်။
သတ္တမ ရခဲလှတဲ့ လူ့ဘဝကို အာရုံခံစားမှုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့မဟုတ်ဘဲ ကုသိုလ်တိုးပွားရေး၊ ဓမ္မတိုးတက်ရေးအတွက် အသုံးချရမယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့်
“လူ့ဘဝသည် ရခဲသည်။ ရခဲသောဘဝကို ရရှိလာပြီးမှ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ သတိ၊ ဝီရိယ၊ ဉာဏ်တို့ဖြင့် ကုသိုလ်တိုးပွားအောင်၊ ဓမ္မတိုးတက်အောင် အသုံးချခြင်းသည်သာ လူ့ဘဝကို တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်း ဖြစ်သည်။”
လူ့ဘဝရရှိခြင်းကို တန်ဖိုးထားတတ်ခြင်းက အစ၊ ရရှိထားတဲ့ဘဝကို ဓမ္မအကျိုးရှိအောင် အသုံးချတတ်ခြင်းက အဆုံးပါပဲ။” ။
🍀လိုက်နာရေး ဩဝါဒကထာ(စကား) 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
၁။ ကတိပေးထားရင် တတ်နိုင်သမျှ
တည်အောင်ကြိုးစားပါ။
၂။ စည်းကမ်းဆိုတာ တားဆီးဖို့မဟုတ်ဘဲ
တိုးတက်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
၃။ မိမိလိုက်နာစေချင်တဲ့စည်းကမ်းကို
ကိုယ်တိုင်အရင် လိုက်နာပါ။
၄။ မိဘကို ရိုသေပါ။ ဆရာကို တန်ဖိုးထား
ပါ။ အသက်ကြီးသူကို လေးစားပါ။
၅။ အများသဘောတူထားတဲ့ စည်းမျဉ်းကို
မိမိ၏အလိုဆန္ဒနဲ့ မဖောက်ဖျက်ပါနဲ့။
၆။ တာဝန်ပေးထားရင် တာဝန်ရှိရှိ
ဆောင်ရွက်ပါ။
၇။ မိမိစကားကို မိမိပြန်ထိန်းနိုင်ခြင်းဟာ
အရေးကြီးတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါ
တယ်။
၈။ အချိန်ကို လိုက်နာတတ်သူဟာ
အခွင့်အရေးကိုလည်း တန်ဖိုးထား
တတ်ပါတယ်။
၉။ သူတစ်ပါးကို လိုက်နာစေဖို့ထက်
ကိုယ်တိုင်လိုက်နာပြနိုင်အောင် ကြိုးစား
ပါ။
၁၀။ လိုက်နာသင့်တာကို လိုက်နာခြင်းဟာ
လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ
တာဝန်သိခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၉.၈.၂၀၂၆) ရပ်နေ့နံနက်ခင်း။
🌿မေတ္တာအခါတော်နေ့တွင် “အေးနုနုအိမ်” ကို တည်ဆောက်ခြင်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ ရေးသားတင်ပြပါသည်။
(၂၈.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.
[မေတ္တာသုတ္တန်ကို အခြေပြု၍ ]
။ ယနေ့ ဥပုသ်နေ့၊ “ မေတ္တာအခါတော်နေ့” တွင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ နံနက်ခင်းဩဝါဒတော်ကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်မိပါသည်။
ဆရာတော်မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ
“လောကမှာ အမြင်လမ်းကြောင်းနှစ်ကြောင်းရှိသည်။
၁။ အညောအညဿ ဒုက္ခမိစ္ဆေယျ — အချင်းချင်း ဆင်းရဲရောက်စေဖို့ မကြံစည်ရာ။
၂။ အညောအညဿ သုခမိစ္ဆေယျ — အချင်းချင်း ချမ်းသာသုခရောက်စေဖို့ ကြံစည်ရာ။” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။
။ လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် အတွေးတစ်ချက်သည် အပြုအမူတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့၊ အပြုအမူတစ်ခုသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ဘဝကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် မေတ္တာဟူသည်မှာ နှုတ်ဖြင့် “မေတ္တာပို့သည်” ဟု ရွတ်ဖတ်ခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏စိတ်ထဲမှ စတင်၍ သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို အမှန်တကယ် လိုလားသော စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ပါသည်။
“အညောအညဿ သုခမိစ္ဆေယျ”
။ “သူတစ်ပါး ချမ်းသာပါစေ” ဟူသော စိတ်သည် မေတ္တာ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ မေတ္တာသုတ္တန်၏ အစမှာလည်း
“သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ၊ ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ၊ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ” ဟူသော အနက်ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ခွဲခြားမှုမရှိသော မေတ္တာစိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ညွှန်ကြားထားပါသည်။
။ မိမိကို ချစ်သူကိုသာ ချမ်းသာစေလိုခြင်းသည် လွယ်ကူပါသည်။ မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူ၊ မိမိကို မနှစ်သက်သူ၊ မိမိအား ထိခိုက်စေဖူးသူအပေါ်၌ပင် “သူလည်း ဆင်းရဲခြင်းမှ လွတ်ပါစေ၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရရှိပါစေ” ဟူသော စိတ်ထားနိုင်ခြင်းသည် မေတ္တာ၏ အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ရာနေရာ ဖြစ်ပါသည်။
။ ထိုသို့သော မေတ္တာသည် မိမိ၏ရန်သူကို အနိုင်ယူရန် မဟုတ်ပါ။ ရန်သူကို ရန်သူအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိပြီး မိမိစိတ်ထဲတွင် ရန်ငြိုးမထားတော့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
[မေတ္တာသုတ္တန်က သင်ပေးသော မေတ္တာ]
။ မေတ္တာသုတ္တန်၏ အဓိကအချက်မှာ မေတ္တာကို စိတ်ကူးဖြင့်သာ ထားရှိရန် မဟုတ်ဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး၏ အကျင့်သီလနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားအဖြစ် တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်ပါသည်။
သုတ္တန်တွင် မေတ္တာပွားသူ၏ အခြေခံအရည်အချင်းများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
= မိမိကိုယ်ကို သဘောထားရိုးသားရမည်။
= နူးညံ့သိမ်မွေ့ရမည်။
= မာန်မာနကင်းရမည်။
= ကျေနပ်လွယ်ရမည်။
= ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနည်းရမည်။
= ရိုးရှင်းစွာ နေတတ်ရမည်။
= ဣန္ဒြေစောင့်ထိန်းရမည်။
= ပညာရှိတို့ ကဲ့ရဲ့စရာမရှိအောင် နေထိုင်ရမည်။
။ ဤအချက်များကိုကြည့်လျှင် မေတ္တာသည် သူတစ်ပါးအပေါ် ပို့ပေးသော စိတ်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ကို ပြုပြင်ပေးနေသော ဓမ္မအကျင့်တစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်ပါသည်။
။ စိတ်ထဲတွင် မေတ္တာရှိသည်ဟု ဆိုပြီး နှုတ်က ကြမ်းတမ်းနေခြင်း၊ အပြုအမူက ထိခိုက်စေခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ အမျက်ထွက်လွယ်ခြင်းတို့ ရှိနေပါက မေတ္တာ၏ အမြစ်သည် မခိုင်သေးပါ။
ထို့ကြောင့် မေတ္တာသည် စကားမှ အကျင့်သို့၊ အကျင့်မှ စိတ်သဘောထားသို့ ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်ပါသည်။
⸻
[တဏှာမေတ္တာ၊ ပေမမေတ္တာနှင့် ဓမ္မမေတ္တာ]
။ ဆရာတော်က
“တဏှာမေတ္တာ၊ ပေမမေတ္တာနဲ့ ဓမ္မမေတ္တာ နှစ်မျိုးကို ကွဲပြားအောင် နေတတ်ရမည်။” ဟူ၍ အထူးသဖြင့် သတိပေးတော်မူပါသည်။
ဤစကားသည် မေတ္တာ၏ အမည်ကိုသာ သိရှိထားရုံနှင့် မလုံလောက်ကြောင်း အလွန်နက်နဲစွာ ညွှန်ပြနေပါသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ၏ “ချစ်ခြင်း” သည် မေတ္တာဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌
“ငါ့ကိုပဲ ချစ်ပါစေ”
“ငါ့အပေါ်ပဲ သစ္စာရှိပါစေ”
“ငါ့အလိုအတိုင်း နေပါစေ”
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ပါစေနဲ့”
ဟူသော ဆုပ်ကိုင်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေတတ်ပါသည်။
ထိုအရာသည် ချစ်ခြင်းပုံစံရှိသော်လည်း တဏှာ၏ အရိပ် ပါဝင်လာသောအခါ စိတ်ကို အေးချမ်းစေမည့်အစား ပူလောင်စေတတ်ပါသည်။
။ အမှန်တကယ် မေတ္တာရှိလျှင်
“သူ့အတွက် ကောင်းပါစေ” ဟု ဆုတောင်းနိုင်သည်။
တဏှာပါလာလျှင် “သူ့အတွက် ကောင်းတာထက် ငါလိုချင်သလို ဖြစ်ပါစေ” ဟူသော စိတ်သို့ ရောက်သွားတတ်သည်။
ထိုနှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်နက်နဲပါသည်။
⸻
[“မေတ္တာ” နှင့် “ပေမ” ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း]
။ ပေမဟူသည်မှာ ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းသဘော ပါဝင်သော ချစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့ဘဝတွင် သဘာဝကျသော ချစ်ခင်မှုများအဖြစ် တွေ့ရတတ်ပါသည်။
သို့သော် ထိုချစ်ခင်မှုတွင်
စွဲလမ်းမှု၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု၊ မဆုံးရှုံးလိုမှု၊ မျှော်လင့်တောင်းဆိုမှု၊ မနာလိုမှု တို့ ဝင်ရောက်လာပါက စိတ်ကို ချည်နှောင်သော အကြောင်းတရား ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် “ချစ်ခြင်း” ကို မဖျက်ပစ်ရဟု ဗုဒ္ဓဘာသာက မဆိုပါ။
ချစ်ခြင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် သန့်စင်ရမည် ဟုသာ သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
တဏှာဖြင့် ချစ်လျှင်
“သူက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးမလဲ” ဟု တွေးတတ်သည်။
။ ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ချစ်လျှင်
“သူ့အတွက် ငါ ဘာကောင်းကျိုးလုပ်ပေးနိုင်မလဲ” ဟု တွေးတတ်သည်။
တဏှာဖြင့် ချစ်လျှင် ဆုံးရှုံးသောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးရသည်။ ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ချစ်လျှင် သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကျိုးကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တဏှာမေတ္တာသည် ချည်နှောင်သော မေတ္တာ၊ ဓမ္မမေတ္တာသည် လွတ်မြောက်စေသော မေတ္တာ ဟု ဆင်ခြင်နိုင်ပါသည်။
⸻
[“အေးနုနုအိမ်” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း]
။ ဆရာတော်က မိမိ၏စိတ်ကို
“အေးနုနုအိမ်ကဲ့သို့ တဏှာပေအိမ်အဖြစ် မသိုလှောင်ဘဲ လူမရှိတဲ့အိမ်ကဲ့သို့ ကိလေသဝဋ် လွတ်ကင်းတဲ့ ဘဝအိမ်ဖြစ်သော အေးနုအိမ်ကို သိမြင်နိုင်ဖို့” ဟူ၍ မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။
ဤဥပမာသည် အလွန်လှပပြီး အလွန်နက်နဲပါသည်။ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ များလွန်းလျှင် ထိုအိမ်သည် သိုလှောင်ရုံကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်။
။ အလားတူ မိမိ၏စိတ်ထဲတွင်
“အဟောင်းအငြိုးများ၊
မနာလိုမှုများ၊
လောဘများ၊
အမျက်များ၊
ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ၊
အတ္တများ၊
တဏှာများ၊
ပေမစွဲလမ်းမှုများ” ကို တစ်ခုချင်းစီ သိုလှောင်ထားလျှင် မိမိစိတ်အိမ်သည် အပြင်မှာ ကြီးမားသော်လည်း အတွင်းမှာ အေးချမ်းမှုမရှိသော အိမ်တစ်အိမ် ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် မေတ္တာဆိုသည်မှာ စိတ်အိမ်ထဲသို့ ပစ္စည်းအသစ်များ ထပ်ထည့်ခြင်းမဟုတ်ပါ။
စိတ်အိမ်ထဲမှ ကိလေသာအမှိုက်များကို တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
မုန်းတီးမှုကို မေတ္တာဖြင့် ရှင်းမည်။
အမျက်ကို ခန္တီဖြင့် ရှင်းမည်။
မနာလိုမှုကို မုဒိတာဖြင့် ရှင်းမည်။
တဏှာကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ပညာဖြင့် ရှင်းမည်။
အတ္တကို ဓမ္မပညာဖြင့် ရှင်းမည်။
ထိုအခါမှ စိတ်အိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း “အေးနုနုအိမ်” ဖြစ်လာပါမည်။
⸻
[မေတ္တာသုတ္တန်၏ “မိခင်မေတ္တာ” အဆင့်]
။ မေတ္တာသုတ္တန်တွင် မေတ္တာ၏ အတိုင်းအတာကို အလွန်လှပသော ဥပမာတစ်ခုဖြင့် သင်ကြားထားပါသည်။
” မိခင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားကို အသက်နှင့်ရင်း၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများရမည် ဟု ညွှန်ကြားထားပါသည်။”
။ ဤနေရာတွင် “မိခင်က သားကိုချစ်သကဲ့သို့” ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းကို အတုယူရန် မဟုတ်ပါ။ အဓိကမှာ
အသက်အန္တရာယ်ရှိလျှင်ပင် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကာကွယ်လိုသော စိတ်၊ အခြေအနေမရွေး ကောင်းကျိုးလိုလားသော စိတ်ကို ဥပမာပြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် မေတ္တာသည် “ငါ့လူ၊ သူ့လူ” ဟူသော နယ်နိမိတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျော်လွန်သွားရမည်။
အနီးဆုံးသူမှ အဝေးဆုံးသူအထိ၊
ချစ်သူမှ မချစ်သူအထိ၊
မိတ်ဆွေမှ ရန်သူအထိ၊
လူမှ သတ္တဝါအားလုံးအထိ
“သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ”ဟူသော စိတ်သည် ကျယ်ပြန့်လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။
⸻
[မေတ္တာသည် စိတ်ကို အေးစေသော ဓာတ်]
။ မေတ္တာရှိသောစိတ်တွင် မုန်းတီးမှုနှင့် အမျက်သည် ကြာရှည်စွာ အတူမနေ
ပါ။ အခြားသူကို မုန်းနေသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်ဟု ထင်တတ်သော်လည်း အမှန်မှာ မိမိ၏စိတ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် မီးရှို့နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
သူတစ်ပါးအပေါ် မုန်းတီးမှုကို ကိုင်ထားခြင်းသည် မီးခဲပူကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်လူကို ပူစေလိုခြင်းနှင့်တူပါသည်။ မေတ္တာကတော့ ထိုမီးကို ငြိမ်းစေသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မေတ္တာပွားခြင်းသည် သူတစ်ပါးအတွက်သာ ကောင်းကျိုးဖြစ်စေသည်မဟုတ်။
မေတ္တာပွားနေသောအချိန်တိုင်း မိမိစိတ်ကိုလည်း အေးချမ်းစေပါသည်။
ထို့ကြောင့် “အေးနုနုအိမ်၊ အမြဲငြိမ်၊ အေးအိမ်အေးပါသည်” ဟူသော ဆောင်ပုဒ်သည် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်။ အေးချမ်းသောအိမ်ကို အပြင်မှာ ရှာစရာမလိုပါ။ မေတ္တာရှိသော စိတ်သည်ပင် အေးချမ်းရာအိမ် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
⸻
[မေတ္တာအခါတော်နေ့၏ အနှစ်သာရ]
။ မေတ္တာအခါတော်နေ့ကို အခါတော်နေ့တစ်နေ့အဖြစ် ကျင်းပခြင်းထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ မေတ္တာကို တစ်နေ့တည်း မထားဘဲ နေ့စဉ်ဘဝ၏ အကျင့်တရားအဖြစ် ထားရှိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
။ ယနေ့တစ်နေ့တွင် မေတ္တာပို့ပြီး မနက်ဖြန်တွင် ပြန်လည်မုန်းတီးနေပါက မေတ္တာ၏ အနှစ်သာရကို မရောက်သေးပါ။ မိမိနှင့် ဆက်ဆံသူတစ်ဦးအပေါ် “ငါ့ကြောင့် သူ မဆင်းရဲပါစေနဲ့” ဟူသော စိတ်ကို ထားကြည့်ပါ။
။ မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူတစ်ဦးအပေါ်
“သူလည်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရပါစေ” ဟူသော စိတ်ကို ထားကြည့်ပါ။
မိမိအပေါ် မကောင်းပြုဖူးသူတစ်ဦးအပေါ် “သူ့အမှားကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ အမုန်းကို ထပ်မမွေးတော့ဘူး” ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထားကြည့်ပါ။
ထိုအချိန်မှစ၍ မေတ္တာသည် ရွတ်ဖတ်ခြင်းမှ ဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပါမည်။
⸻
[မေတ္တာ၏ အမြင့်ဆုံးအလှ]
။ မေတ္တာ၏ အလှဆုံးအဆင့်မှာ
သူတစ်ပါးကို ကောင်းစေလိုခြင်းသာမက သူတစ်ပါး၏ အမှားကြောင့် မိမိစိတ်မပျက်စီးအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
လူတစ်ဦးက မကောင်းပြုသည်ဆို၍ မိမိလည်း မကောင်းပြန်ပြုလိုက်လျှင် သူ့အမှားက မိမိထံသို့ ကူးစက်လာပြီ ဖြစ်ပါသည်။
သူတစ်ပါး၏ အမျက်ကို မိမိက မေတ္တာဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်လျှင် အမုန်း၏ကွင်းဆက်သည် မိမိထံတွင် ရပ်တန့်သွားပါသည်။
သူတစ်ပါးက မီးထွန်းလာသော်လည်း မိမိက မီးမဆက်ထွန်းတော့ခြင်းသည် မေတ္တာ၏ အင်အားဖြစ်ပါသည်။
ထိုအချိန်တွင် မိမိ၏စိတ်အိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း
“ တဏှာမရှိသောအိမ်၊
အငြိုးမရှိသောအိမ်၊
မုန်းတီးမှုမရှိသောအိမ်၊
ကိလေသာနည်းပါးသောအိမ်၊
အေးချမ်းသောအိမ်” ဖြစ်လာပါသည်။
⸻
နိဂုံး
။ ယနေ့ မေတ္တာအခါတော်နေ့တွင် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒတော်ကို နှလုံးသွင်း၍
“အချင်းချင်း ဆင်းရဲရောက်စေဖို့ မကြံစည်ကြပါစို့။
အချင်းချင်း ချမ်းသာသုခရောက်စေဖို့ ကြံစည်ကြပါစို့။
တဏှာမေတ္တာကို သတိဖြင့် စောင့်ရှောက်ကြပါစို့။
ပေမစွဲလမ်းမှုကို ဉာဏ်ဖြင့် ကျော်လွှားကြပါစို့။
ဓမ္မမေတ္တာနှင့် အမြဲယှဉ်တွဲနေကြပါစို့။”
မေတ္တာသုတ္တန်က သင်ကြားသည့်အတိုင်း
“ အပေါ်အောက်၊ အလယ်အလတ်၊ အနီးအဝေး၊ မြင်ရသူမမြင်ရသူ၊ ရှိပြီးသူ မရှိသေးသူ—သတ္တဝါအားလုံးတို့အား ရန်ငြိုးမရှိ၊ အမုန်းမရှိ၊ ထိခိုက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ချမ်းသာစေလိုသော မေတ္တာစိတ်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ပွားများနိုင်ကြပါစေ။”
မိမိ၏ စိတ်အိမ်တွင် တဏှာနှင့် အငြိုးများကို သိုလှောင်မထားဘဲ
“အေးနုနုအိမ်၊
အမြဲငြိမ်၊
အေးအိမ်အေးပါသည်”
ဟူသော ဆောင်ပုဒ်နှင့်အညီ
မေတ္တာဓာတ်ဖြင့် စိတ်အိမ်ကို အေးချမ်းသော ဓမ္မအိမ်အဖြစ် တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိသားစုလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိတ်ဆွေများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မိမိနှင့် မသင့်မြတ်သူများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
ရန်သူဟု ထင်မှတ်ထားသူများလည်း ချမ်းသာပါစေ။
မြင်ရသော၊ မမြင်ရသော သတ္တဝါအားလုံးလည်း ချမ်းသာကြပါစေ။
ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ။
စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းကြပါစေ။
ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းကြပါစေ။
အချင်းချင်း မေတ္တာထားနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မမေတ္တာဖြင့် ဘဝအိမ်ကို အေးချမ်းစွာ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
“သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခီ ဟောန္တု”
သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာကြပါစေ။
🍀 (၁) လူမှုရေး ဩဝါဒကထာ(စကား)🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
၁။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ နေရာရဖို့ထက်
လူတန်ဖိုးရှိဖို့ ကြိုးစားပါ။
၂။ မိမိကောင်းစားဖို့ သူတစ်ပါးကို
မနစ်နာစေပါနဲ့။
၃။ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ခင်မင်မှုတစ်ခု
ပျက်စီးနိုင်တာကို မမေ့ပါနဲ့။
၄။ မိမိ၏အပေါ်ကောင်းသူကိုသာ
မကောင်းဘဲ မိမိမကြိုက်သူကိုလည်း
မတရားမပြုပါနဲ့။
၅။ သူတစ်ပါးရဲ့အခက်အခဲကို ရယ်စရာ
မလုပ်ပါနဲ့။
၆။ မိမိမလိုချင်တဲ့အရာကို
သူတစ်ပါးအပေါ် မလုပ်ပါနဲ့။
၇။ လူတစ်ယောက်ရဲ့အမှားကို မြင်ရင်
အပြစ်တင်ဖို့ထက် ပြုပြင်နိုင်အောင်
ကူညီပါ။
၈။ ပေးကမ်းနိုင်ရင် ပေးပါ။ မပေးနိုင်ရင်
အနည်းဆုံး မနာကျင်အောင် မပြောဆိုပါ
နဲ့။
၉။ လူတိုင်းကို တန်းတူတန်ဖိုးထားပါ။
အဆင့်အတန်းနဲ့ လူတန်ဖိုးကို
မတိုင်းတာပါနဲ့။
၁၀။ လူမှုဘဝမှာ
အကောင်းဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုဟာ
ပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းမွန်တဲ့
ဆက်ဆံရေး ဖြစ်ပါတယ်။
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၈.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့နံနက်ခင်း။
🌿။ပညတ်၊ သဘာဝဓမ္မနှင့် ပရမတ္ထတရား။🌿
[ ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်နှင့် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေတို့၏ အမေးအဖြေ ဆွေးနွေး]
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဆရာကြီး၊ “အမှန်တရား” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော်တို့ မကြာခဏသုံးကြပါတယ်။ သဘာဝအမှန်တရား၊ သဘာဝဓမ္မ၊ ပရမတ္ထတရား၊ သမ္မုတိသစ္စာ၊ ပညတ် စတဲ့ ဝေါဟာရတွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး “သဘာဝအမှန်တရား” နဲ့ “ပရမတ္ထအမှန်တရား” ဘာကွာပါသလဲ။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” ဒီကိစ္စမှာ စကားလုံးနှစ်လုံးကို အဓိပ္ပာယ်တူတယ်လို့ မယူသင့်ပါဘူး။
“သဘာဝအမှန်တရား” ဆိုတာ အကျယ်သဘောအားဖြင့် လူက ဖန်တီးသတ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း အကြောင်းအကျိုးနှင့်အညီ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အမှန်တရားကို ဆိုနိုင်ပါတယ်။
“ပရမတ္ထတရား” ဆိုတာကတော့ အဘိဓမ္မာဝေါဟာရအရ ပိုပြီး တိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ပညတ်အမည်၊ အယူအဆတွေကို ခွဲဖယ်ပြီး တရားတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သဘောအတိုင်း ခွဲခြမ်းဖော်ပြတဲ့ အဆုံးစွန်သော တရားအမျိုးအစားတွေကို ပရမတ္ထတရားလို့ ခေါ်ပါတယ်။
ထေရဝါဒအဘိဓမ္မာအရ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ကို ပရမတ္ထတရားအဖြစ် ခွဲခြားဖော်ပြပါတယ်။
ဒါကြောင့် “သဘာဝအမှန်တရား” နဲ့ “ပရမတ္ထတရား” ကို လုံးဝတစ်ထပ်တည်းထားလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ပရမတ္ထတရားဆိုတာ သဘာဝဓမ္မကို အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ အလွန်အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ သဘောနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဒါဆို “ပညတ်” ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဥပမာ “လူ”၊ “အိမ်”၊ “သစ်ပင်”၊ “စားပွဲ” ဆိုတာတွေကို ပညတ်လို့ပြောတာ ဘာကြောင့်လဲ။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
“ပညတ်” ဆိုတာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုရဲ့ အမည်၊ အယူအဆ၊ သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ်ပုံတို့နဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။
ဥပမာ “လူ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ယူကြည့်ပါ။
နေ့စဉ်ဘဝမှာ “လူတစ်ယောက် မွေးတယ်၊ လူတစ်ယောက် သေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီလိုပြောတာက လုံးဝမှားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမ္မုတိအဆင့်မှာ မှန်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ ခွဲခြမ်းကြည့်တဲ့အခါ “လူ” ဆိုတဲ့ အမည်တစ်ခုအောက်မှာ ရုပ်၊ စိတ်၊ စေတသိက်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။
ထို့ကြောင့် “လူ” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဟာ ပရမတ္ထတရားတစ်ခုအဖြစ် သီးခြားတည်ရှိနေတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ တရားအစုအဝေးကို လူ့အဆင့်မှာ အမည်တပ်ခေါ်ဝေါ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကို အလွယ်ပြောရရင်
“လူ” ဟာ ပညတ်၊
“စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်” တို့ဟာ ပရမတ္ထအမြင်နဲ့ ခွဲခြားဖော်ပြတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဒါဆို “သမ္မုတိသစ္စာ” နဲ့ “ပရမတ္ထသစ္စာ” ဘယ်လိုဆက်စပ်နေပါသလဲ။ “လူ” ဆိုတာ သမ္မုတိအရမှန်တယ်ဆိုရင် မမှန်တဲ့အရာကို ဘာကြောင့် အမှန်လို့ခေါ်ရတာလဲ။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
“သမ္မုတိ” ဆိုတာ “မမှန်ဘူး” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် မဟုတ်ပါဘူး။
လူတို့အကြား သဘောတူအသုံးပြုနေတဲ့ အမည်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာ သူ့အဆင့်မှာ မှန်ကန်ပါတယ်။
“မောင်မောင် စာဖတ်နေတယ်” ဆိုတာ နေ့စဉ်အဆင့်မှာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဘိဓမ္မာနည်းနဲ့ ခွဲကြည့်တဲ့အခါ “မောင်မောင်” ဆိုတဲ့ မပြောင်းလဲတဲ့ အမြဲတမ်းတည်ရှိနေသော အရာတစ်ခုက စာဖတ်နေတယ်လို့ မယူတော့ပါဘူး။
စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ပညတ်အားဖြင့် “မောင်မောင်” လို့ ခေါ်ထားတာလို့ မြင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်
“ သမ္မုတိသစ္စာသည် လောကအသုံးအနှုန်းအရ မှန်ခြင်း၊
ပရမတ္ထသစ္စာသည် တရားကို အဆုံးစွန်သော သဘောအရ ခွဲခြမ်းသိမြင်ခြင်း ” ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ခုက တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမြင်အဆင့် မတူတာပါ။”
⸻
ဦးရွှေအောင် =မေး။
“ ဒါဆို ပရမတ္ထတရားကို ဘယ်သူက ဖန်တီးတာလဲ။ ဘုရားရှင်က ပရမတ္ထတရားတွေကို ဖန်တီးခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ကတည်းက ရှိနေတာလား။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” ဒီနေရာမှာ “ဖန်တီးသူ” နဲ့ “ဖော်ထုတ်သူ” ကို ခွဲခြားရပါမယ်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ ပရမတ္ထတရားတွေကို ဖန်တီးခဲ့သူလို့ ဆိုရင် မတိကျပါဘူး။ ဗုဒ္ဓရှင်တော်ကို မသိမြင်သေးသော သဘာဝဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး ဖော်ထုတ်ဟောကြားသူ လို့ ဆိုရမှာ ပိုတိကျပါတယ်။
ဥပမာ မီးရဲ့ အပူဓာတ်ကို လူတစ်ယောက်က စမ်းသပ်တွေ့ရှိလို့ အပူဓာတ်ကို သူက ဖန်တီးခဲ့တယ်လို့ မဆိုနိုင်သလိုပါပဲ။
အဲဒီလိုပဲ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ မိမိဉာဏ်ဖြင့် သဘာဝဓမ္မရဲ့ အမှန်တရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး လူသားတို့အတွက် ဖော်ထုတ်ဟောကြားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဒါဆို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ “ပရမတ္ထတရားကို ဖော်ထုတ်သူ၊ ပညတ်ကို ပြသသူ၊ သဘာဝတရားကို ဟောပြသူ” လို့ ဆိုနိုင်သလား။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စကားလုံးကို တိတိကျကျ သုံးရပါမယ်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ
“ ပရမတ္ထတရားကို ဖန်တီးသူမဟုတ်၊ ဖော်ထုတ်သိမြင်သူ၊
ပညတ်ကို အသုံးပြု၍ တရားကို သင်ကြားပြသူ၊
သဘာဝဓမ္မ၏ ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးပုံနှင့် အကြောင်းအကျိုးကို ဟောပြသူ”
ဖြစ်ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် “ဤအရာရှိလျှင် ဤအရာဖြစ်သည်၊ ဤအရာမရှိလျှင် ဤအရာမဖြစ်” ဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုးသဘောဟာ ဗုဒ္ဓဓမ္မရဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်ဖြစ်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် — မေး။
“အကြောင်းအကျိုး” ဆိုတာလည်း သဘာဝဓမ္မပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် အဘိဓမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ သဘောတရားပဲလား။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” အကြောင်းအကျိုးဆိုတာကို နှစ်ဆင့်ခွဲကြည့်ရပါမယ်။
ဖြစ်စဉ်အရ အကြောင်းအကျိုးရှိခြင်း ဟာ သဘာဝဓမ္မရဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကို လူက သတ်မှတ်ပေးလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဘိဓမ္မာနဲ့ ပဋ္ဌာန်းတရားကတော့ အဲဒီအကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်မှုကို အလွန်စနစ်တကျ ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်
သဘာဝမှာ အကြောင်းအကျိုးဖြစ်စဉ် ရှိသည်။
အဘိဓမ္မာက ထိုဖြစ်စဉ်ကို ခွဲခြမ်းဖော်ပြသည်။ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ နားလည်ရပါမယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဒါဆို သိပ္ပံနဲ့ အဘိဓမ္မာဟာ ဘယ်လိုကွာပါသလဲ။ သိပ္ပံလည်း သဘာဝတရားကို လေ့လာတယ်။ အဘိဓမ္မာလည်း သဘာဝတရားကို လေ့လာတယ်ဆိုရင် နှစ်ခုတူသွားပြီလား။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” မတူပါဘူး။ ဒါပေမယ့် “ သဘာဝကို အခြေခံပြီး အကြောင်းအကျိုးနဲ့ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခြင်း” ဆိုတဲ့ အချက်မှာ ဆင်တူပါတယ်။
သိပ္ပံက အဓိကအားဖြင့်
• လက်တွေ့စမ်းသပ်ခြင်း
• တိုင်းတာခြင်း
• ပြန်လည်စမ်းသပ်နိုင်ခြင်း
• ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်များကို စူးစမ်းခြင်း တို့ကို အခြေခံပါတယ်။
အဘိဓမ္မာကတော့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ကို တရားဓမ္မအဖြစ် ခွဲခြမ်းပြီး ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးပုံ၊ အကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်ပုံနဲ့ လွတ်မြောက်ရေးအမြင်အထိ လေ့လာပါတယ်။
ဒါကြောင့် သိပ္ပံသည် သဘာဝကို စမ်းသပ်တိုင်းတာပြီး ရှင်းပြသော နည်းလမ်း၊ အဘိဓမ္မာသည် ဓမ္မသဘောကို ခွဲခြမ်းသိမြင်ဖော်ပြသော နည်းလမ်း လို့ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” ဒါဆို “သဘာဝအမှန်တရား = အဘိဓမ္မာ” လို့ ပြောတာမှားသလား။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
” တိတိကျကျပြောရရင် မတူပါဘူး။
သဘာဝအမှန်တရားဟာ အဘိဓမ္မာမရှိလည်း သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါတယ်။
အဘိဓမ္မာကတော့ အဲဒီသဘာဝဓမ္မတွေကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ တရားစနစ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အောက်ပါအတိုင်း မှတ်ထားရင် ပိုတိကျပါတယ်
“ သဘာဝဓမ္မသည် ဖြစ်နေသော အမှန်တရား၊
ပရမတ္ထတရားသည် အဘိဓမ္မာက အဆုံးစွန်သော သဘောအဖြစ် ခွဲခြားဖော်ပြသော တရား၊
ပညတ်သည် ထိုတရားများကို လူတို့ နားလည်အသုံးပြုနိုင်ရန် အမည်နှင့် အယူအဆဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း၊
အဘိဓမ္မာသည် ထိုတရားများကို စနစ်တကျ ခွဲခြမ်းဖော်ပြသော ဓမ္မပညာ ဖြစ်သည်။”
⸻
ဦးရွှေအောင် = မေး။
” နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဆရာကြီးအနေနဲ့ ဒီအကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို စာကြောင်းအနည်းငယ်နဲ့ အနှစ်ချုပ်ပေးပါ။”
ဦးအောင်ဖေ = ဖြေ။
အနှစ်ချုပ်ရရင်
” ပညတ် ” ဆိုတာ လူတို့ ဆက်ဆံအသုံးပြုဖို့ အမည်နှင့် အယူအဆတပ်ထားခြင်း ဖြစ်တယ်။
” သမ္မုတိသစ္စာ ” ဆိုတာ အဲဒီပညတ်အဆင့်မှာ မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။
“ သဘာဝဓမ္မ ” ဆိုတာ လူက ဖန်တီးထားတာမဟုတ်ဘဲ မိမိသဘောအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဓမ္မဖြစ်စဉ် ဖြစ်တယ်။
” ပရမတ္ထတရား ” ဆိုတာ အဘိဓမ္မာအမြင်နဲ့ ပညတ်ကို ခွဲဖယ်ပြီး အဆုံးစွန်သော တရားအဖြစ် ခွဲခြမ်းဖော်ပြထားတဲ့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်တို့ ဖြစ်တယ်။
“ အကြောင်းအကျိုး ” ဆိုတာ တရားတို့ဟာ အလိုအလျောက်၊ အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းနှင့် အခြေအနေတို့အပေါ် မူတည်ပြီး ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ပြသတယ်။
” သိပ္ပံ ” ကတော့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေကို စမ်းသပ်၊ တိုင်းတာ၊ ပြန်လည်စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လေ့လာတယ်။
ထို့ကြောင့်
” ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ပရမတ္ထတရားကို ဖန်တီးသူမဟုတ်၊ ထိုးထွင်းသိမြင်၍ ဖော်ထုတ်ဟောပြသူ ဖြစ်သည်။
ပညတ်ကိုလည်း လောကီဆက်ဆံရေးအတွက် အသုံးပြု၍ တရားကို သင်ကြားပြသခဲ့သည်။
သဘာဝဓမ္မ၏ အကြောင်းအကျိုး၊ ဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးမှုနှင့် အဆုံးစွန်သော သဘောကိုလည်း ဓမ္မအဖြစ် ဖော်ပြဟောကြားခဲ့သည်။”
ထိုသို့ ခွဲခြားကြည့်မှ “ပညတ်၊ သမ္မုတိ၊ သဘာဝဓမ္မ၊ ပရမတ္ထ၊ အဘိဓမ္မာနှင့် သိပ္ပံ” တို့သည် ဘယ်နေရာမှာ တူပြီး ဘယ်နေရာမှာ မတူကြသည်ကို ယုတ္တိကျကျ မြင်နိုင်မည် ဖြစ်ပါတယ်။”
Categories
🌿။ ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့။🌿
🌿။ ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့။🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.
[ဘွဲ့ဂုဏ်ထက် သာသနာ့အကျိုး]
“ပထမကျော်ရာပြည့်” ဟူသော အကြောင်းအရာကို ဖတ်ရှုရသောအခါ ပထမကျော်ဘွဲ့ရရှိခဲ့ကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အောင်မြင်မှုထက် ထိုအောင်မြင်မှုနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ဆရာတပည့်မေတ္တာ၊ ပရိယတ္တိပညာအပေါ် တန်ဖိုးထားမှု၊ မလျှော့သော ဝီရိယနှင့် သာသနာ့အကျိုးကို ရှေ့ရှုသည့် စိတ်ဓာတ် တို့က ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်ဟု ဆင်ခြင်မိသည်။
သာသနာတော်၏ အလင်းရောင်သည် ဆရာတစ်ပါး၏ နှလုံးသားမှ တပည့်တစ်ပါး၏ နှလုံးသားသို့ ကူးစက်ပြီး၊ တပည့်တစ်ပါး၏ လက်မှ နောက်တစ်ဆက်သို့ ပြန်လည်လက်ဆင့်ကမ်းပေးခြင်းဖြင့် မပျောက်မပျက် ဆက်လက်တောက်ပနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအလင်းရောင်၏ အစမှာ ပရိယတ္တိပညာဖြစ်ပြီး၊ ထိုပညာကို မိမိဘဝ၌ အသက်သွင်းခြင်းမှာ ပဋိပတ္တိဖြစ်သည်။ ထိုပဋိပတ္တိ၏ အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်မှာ ပဋိဝေဓဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
[ဘွဲ့တစ်ခု၏နောက်ကွယ်]
ပထမကျော်ဘွဲ့တစ်ခုရရှိလာခြင်းကို စာမေးပွဲအောင်စာရင်းတစ်ကြောင်းအဖြစ်သာ မမြင်သင့်ပါ။
ထိုအောင်စာရင်းနောက်ကွယ်တွင် မျက်စိမမြင်နိုင်သော ညများစွာ၊ မနားမနေ စာကျက်ခဲ့ရသော အချိန်များစွာ၊ မရမချင်း ပြန်လည်လေ့လာခဲ့ရသော သင်ခန်းစာများစွာနှင့် ဆရာ၏ အချိန်၊ အင်အား၊ မေတ္တာတို့ ရှိနေကြသည်။
အထူးသဖြင့် တပည့်၏ အားနည်းချက်ကို မြင်သောဆရာက “အောင်ရုံ” ဖြင့် မကျေနပ်ဘဲ ပိုမိုပြည့်စုံအောင် သင်ကြားပေးရန် မိမိ၏ ဆရာဟောင်းထံ ပြန်လည်သင်ယူခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်သည် သာသနာ့ပညာရေး၏ အနှစ်သာရတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။
မိမိသိထားသမျှကိုသာ သင်ပေးခြင်းမဟုတ်၊ မိမိမသိသေးသည်ကိုပင် တပည့်အတွက် ပြန်လည်သင်ယူပေးခြင်း။
ဤသည်မှာ ဆရာ့မေတ္တာ၏ အနက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆရာ့ဆရာကလည်း တပည့်၏ တပည့်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ စာချသည်။
ဆရာ၊ ဆရာ့ဆရာနှင့် တပည့်တို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင်ဆက်နွယ်မှုတွင် အလွန်လှပသော အရာတစ်ခုကို မြင်ရသည်။
ထိုအရာမှာ ဓမ္မပညာကို မိမိတစ်ဦးတည်းပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောင်မျိုးဆက်များထံ မှန်ကန်စွာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆရာ့မေတ္တာက တပည့်၏ဘဝကို ပြောင်းလဲစေသည်
တပည့်တစ်ပါးသည် စာမရ၍ စိတ်လေပြီး သာသနာ့ဘောင်မှ ထွက်ခွာရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်၌ ဆရာဖြစ်သူက တပည့်ကို စာပို့ချရန်အတွက် မနက်ဖြန်သင်မည့်စာကို ညအချိန်အထိ မနားမနေ ပြင်ဆင်လေ့လာနေသည်။
တပည့်က မိမိ၏ စိတ်ပျံ့လွင့်မှုကြောင့် လူထွက်ရန် လာလျှောက်နေချိန်တွင် ဆရာကတော့ ထိုတပည့်အတွက် စာသင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
တပည့်အတွက် မည်မျှ ထိမိသော မြင်ကွင်းဖြစ်မည်နည်း။
ဆရာသည် တပည့်၏အတွင်းစိတ်ကို အပြည့်အစုံ မသိခဲ့သော်လည်း ဆူပူအပြစ်တင်ခြင်းထက် ချော့မော့ဖျောင်းဖျ၍ တရားပြခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ဆရာ၏ မေတ္တာနှင့် စိတ်ရှည်မှုသည် တပည့်၏ဘဝတွင် တစ်ဆစ်ချိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ထိုနေရာမှစ၍ စာကို အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းစရာမလိုတော့ဘဲ တပည့်ကိုယ်တိုင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားလာခဲ့သည်။
ဤအချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
ဆရာက တပည့်ကို စာသင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် တပည့်၏နှလုံးသားထဲတွင် စာသင်လိုစိတ်ကို မေတ္တာဖြင့်သာ မီးထွန်းပေးနိုင်သည်။
ထိုမီးတောက်သည် တစ်ကြိမ်လောင်ကျွမ်းသွားလျှင် ဝီရိယဖြစ်လာသည်။ ဝီရိယမှ အောင်မြင်မှုဖြစ်လာသည်။ အောင်မြင်မှုမှ ယုံကြည်မှုဖြစ်လာပြီး၊ ယုံကြည်မှုမှ နောက်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားသော ပညာရှာဖွေမှုသို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိသွားသည်။
ပရိယတ္တိသည် အခြေခံ၊ ပဋိပတ္တိသည် အသက်
သာသနာတော်တည်တံ့ရေးအတွက် ပရိယတ္တိပညာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။
ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို မှန်ကန်စွာ သိရှိနားလည်နိုင်ရန် စာပေကို လေ့လာရမည်။ ပါဠိတော်၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာ စသည်တို့ကို စနစ်တကျ လေ့လာရမည်။
သို့သော် စာသိခြင်းဖြင့်သာ အလုပ်မပြီးသေး။
သိထားသော ဓမ္မကို မိမိဘဝ၌ ကျင့်သုံးရမည်။
ထို့ကြောင့်
ပရိယတ္တိသည် လမ်းကို ပြသည်။
ပဋိပတ္တိသည် ထိုလမ်းကို လျှောက်စေသည်။
ပဋိဝေဓသည် ထိုလမ်း၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်စေသည်။
ပရိယတ္တိမရှိလျှင် မည်သည့်လမ်းကို လျှောက်ရမည်ကို မသေချာနိုင်။
ပဋိပတ္တိမရှိလျှင် သိထားသောဓမ္မသည် စာအုပ်ထဲ၌သာ ကျန်ရစ်နိုင်သည်။
ပဋိဝေဓကို မျှော်မှန်းအားထုတ်မှုမရှိလျှင် သာသနာတော်၏ အဆုံးစွန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို မရောက်နိုင်သေး။
ထို့ကြောင့် သာသနာ့ပညာရှင်တို့အနေဖြင့် ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို နှစ်ဖက်မခွဲဘဲ တစ်လမ်းတည်းအဖြစ် မြင်သင့်သည်။
သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ — သာသနာ့ဘဝ၏ အမြစ်
ပညာတတ်မြောက်လာခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်။
သို့သော် ပညာကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် သီလလိုသည်။
သီလကို ခိုင်မြဲစေရန် သမာဓိလိုသည်။
အမှန်နှင့်အမှားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ပညာလိုသည်။
ထို့ကြောင့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးပါး သည် သာသနာ့ဘဝ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။
သီလမရှိသော ပညာသည် လူအများအတွက် အကျိုးထက် အန္တရာယ်ပင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။
သမာဓိမရှိသော ပညာသည် စိတ်အလိုလိုက်မှု၏ လက်အောက်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။
ပညာမရှိသော သီလနှင့် သမာဓိသည်လည်း လမ်းမှန်ကို မည်သို့ လျှောက်ရမည်ကို ပြည့်စုံစွာ မညွှန်ပြနိုင်။
ထို့ကြောင့် သာသနာ့ပညာရှင်တစ်ပါး၏ အမြင့်ဆုံးအရည်အချင်းသည် စာအုပ်များစွာ ဖတ်နိုင်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်။
သိက္ခာသုံးပါးကို ဘဝဖြင့် ထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
[မြန်မာပြည်မှ ကမ္ဘာ့သာသနာသို့]
ယနေ့ခေတ်သည် နည်းပညာခေတ် ဖြစ်သည်။
ဓမ္မတရားတစ်ရပ်ကို မြန်မာပြည်မှ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာ့အခြားတစ်ဖက်သို့ပင် အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ယနေ့ သာသနာပြုသူများအနေဖြင့် ရှေးခေတ်သာသနာပြုနည်းများကိုသာ အားကိုး၍ မရတော့ပါ။
ပါဠိကို တတ်ရမည်။
မြန်မာကို ကျွမ်းကျင်ရမည်။
အင်္ဂလိပ်ကို တတ်မြောက်ရမည်။
နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ပြန်လည်ဖော်ပြနိုင်ရမည်။
ပါဠိဘာသာသည် မူရင်းဓမ္မကို နားလည်ရန် အခြေခံဖြစ်သည်။
မြန်မာဘာသာသည် မိမိတို့လူမျိုးအတွင်း ဓမ္မကို ရှင်းလင်းစွာ ဖြန့်ဝေရန် အရေးကြီးသည်။
အင်္ဂလိပ်နှင့် အခြားနိုင်ငံတကာဘာသာစကားများသည် ကမ္ဘာ့လူသားများထံ ဓမ္မ၏အလင်းကို ရောက်ရှိစေရန် တံခါးဖွင့်ပေးနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘာသာစကားများကို လေ့လာခြင်းသည် လောကီဂုဏ်အတွက် မဟုတ်။
ဓမ္မကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ သာသနာပြုနိုင်ရန် လိုအပ်သော အရည်အချင်းတစ်ရပ် အဖြစ် မြင်သင့်သည်။
အဘိဝံသဘွဲ့၏ အဆုံးမှာ ဘာရှိသင့်သနည်း
အဘိဝံသဖြစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
ပထမကျော်ဖြစ်ခြင်းသည်လည်း ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
အကျော်အမော်ဖြစ်ခြင်းသည်လည်း လေးစားဖွယ် အောင်မြင်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဘွဲ့တစ်ခုရပြီးသည့်နေ့သည် ပန်းတိုင်ရောက်သည့်နေ့ မဖြစ်သင့်ပါ။
ထိုနေ့သည် ပိုမိုကြီးမားသော တာဝန်ကို စတင်ယူရသည့်နေ့ ဖြစ်သင့်သည်။
မိမိသင်ယူထားသည့် ပညာကို မိမိအတွက်သာ မထားဘဲ အများအတွက် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်။
မိမိကျင့်သုံးထားသည့် ဓမ္မကို မိမိဘဝဖြင့် သက်သေပြရမည်။
မိမိနားလည်ထားသည့် တရားကို နောင်မျိုးဆက်များအတွက် ချန်ထားရမည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ ပညာ၊ အကျင့်နှင့် စေတနာတို့သည် မိမိခန္ဓာနှင့်အတူ မပျောက်ကွယ်ဘဲ ဓမ္မအမွေအနှစ်အဖြစ် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်။
နိဂုံး
[ဘွဲ့ဂုဏ်ထက် သာသနာ့အကျိုး]
သာသနာတော်တွင် အောင်မြင်မှုဟူသည် ဘွဲ့တံဆိပ်တစ်ခု ရရှိခြင်းမျှဖြင့် မပြည့်စုံသေးပါ။
ဘွဲ့သည် ဂုဏ်ပေးနိုင်သည်။
ပညာသည် လမ်းပြနိုင်သည်။
သီလသည် ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။
သမာဓိသည် တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်။
ပဋိပတ္တိသည် ဓမ္မကို အသက်သွင်းပေးနိုင်သည်။
ပဋိဝေဓသည် ဓမ္မ၏ အရသာကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်စေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ပရိယတ္တိပညာကို မလျှော့ပါနှင့်။
ပဋိပတ္တိအားထုတ်မှုကို မပျက်စေနှင့်။
ပဋိဝေဓကို အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်အဖြစ် ထားရှိပါ။
သီလကို အမြစ်ပြုပါ။
သမာဓိကို ပင်စည်ပြုပါ။
ပညာကို အကိုင်းအခက်ပြုပါ။
မေတ္တာ၊ ကရုဏာတို့ဖြင့် ဓမ္မအကျိုးကို အများသို့ ဖြန့်ဝေပါ။
ပါဠိတော်၏ အလင်းကို မြန်မာပြည်အတွင်းသာ မထားပါနှင့်။
ဘာသာစကားအသီးသီးဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ကမ္ဘာ့လူသားများထံ ရောက်ရှိအောင် ကြိုးပမ်းပါ။
အကြောင်းမှာ သာသနာ့ပညာသည် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် သိမ်းဆည်းထားရသော ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ အများအကျိုးအတွက် မျှဝေပေးရသော အမွေအနှစ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်ခြင်သင့်သည်မှာ
“အဘိဝံသ၊ ပထမကျော်၊ အကျော်အမော် ဖြစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း သာသနာတော်အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော ပညာရှင်၊ ကျင့်ကြံသူ၊ သာသနာပြုသူ ဖြစ်လာခြင်းကသာ ထိုဘွဲ့တို့၏ အမြင့်ဆုံးအကျိုးဖြစ်သည်။”
ဘွဲ့တံဆိပ်သည် နံရံပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နိုင်သည်။
သို့သော် သီလဖြင့် တည်သောဘဝ၊ သမာဓိဖြင့် တည်ငြိမ်သောစိတ်၊ ပညာဖြင့် ထွန်းလင်းသောဓမ္မနှင့် အများအကျိုးအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သော စေတနာ တို့သည် လူ့နှလုံးသားများထဲတွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်သည်။
ဆရာ၏ မေတ္တာသည် တပည့်ထံ၌ မဆုံးသင့်။
တပည့်၏ ပညာသည် နောက်တစ်ဆက်ထံ၌ မရပ်သင့်။
တစ်ဆက်မှတစ်ဆက် ဓမ္မအလင်းကို လက်ဆင့်ကမ်း၍
ပရိယတ္တိ၏ အလင်း၊
ပဋိပတ္တိ၏ အား၊
ပဋိဝေဓ၏ အရသာ
တို့ဖြင့် သာသနာတော်၏ အလင်းရောင်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ပျံ့နှံ့စေကြပါစို့။
ထိုအခါမှသာ ဘွဲ့တံဆိပ်၏ ဂုဏ်သည် မိမိတစ်ဦးတည်း၏ ဂုဏ်အဖြစ် မကျန်တော့ဘဲ သာသနာတော်၏ ဂုဏ်၊ ဆရာ့ကျေးဇူး၏ အကျိုးနှင့် သတ္တဝါအများ၏ အကျိုးအတွက် ပွင့်လန်းသော ဓမ္မပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။
🌿ရွာလုံးကျွတ် ရွှံ့နွံအောက် ရောက်သွားရသည့် ဟိမဝန္တာ ရေခဲမြစ်ပြိုမှုတွင် ခရီးသွားများ ဘာကြောင့် ပါသွားခဲ့ကြသလဲ🌿
။ နိုင်ငံတကာ မီဒီယာများ၏ ဖော်ပြချက်အရ နီပေါ-တိဘက် နယ်စပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရေခဲမြစ်ပြိုကျမှုကြောင့် လူ ၁၆၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ပြီး ခရီးသွား ရာပေါင်းများစွာအပါအဝင် စုစုပေါင်း ၉၅၀ ကျော် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သိရသည်။ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်က ရစ်ခ်တာစကေး ၄.၄ အဆင့်ရှိ ငလျင်ကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အမေရိကန် ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ (USGS) ၏ စစ်ဆေးချက်အရ ငလျင်လှုပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပေ ၁၇,၀၀၀ မြင့်သော ဟိမဝန္တာတောင်ပေါ်ရှိ ပေ ၂,၀၀၀ ခန့်ကျယ်သည့် ရေခဲတစ်ခုလုံး ပြိုကျ ပျက်စီးခဲ့ခြင်း (Glacial Collapse) ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။
။ အဆိုပါ ပြိုကျမှုမှ ထွက်လာသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးသည် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ နီပေါနှင့် တိဘက် နှစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ရွာလုံးကျွတ် နေအိမ်များ၊ လမ်းတံတားများနှင့် ရေအားလျှပ်စစ် စက်ရုံများကို ရွှံ့နွံများအောက် လွှမ်းမိုးနှစ်မြုပ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ ဘေးဒဏ်သင့်ခဲ့သည့် ဒေသသည် တိဘက်ရှိ ကိုင်လာရှ် မာနဆာရိုဗာသို့ သွားရောက်သည့် နာမည်ကြီး လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဟိန္ဒူ ဘုရားဖူးများနှင့် နိုင်ငံတကာ ခရီးသွားများစွာ ပါဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
။ လက်ရှိ အတည်ပြုချက်များအရ နီပေါဘက်ခြမ်းတွင် ပျောက်ဆုံးနေသည့် နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွား ၃၄၁ ဦးအနက် အိန္ဒိယ ၁၃၃ ဦး၊ အမေရိကန် ၃၃ ဦး၊ ဩစတြေးလျ ၃၄ ဦး၊ ကနေဒါ ၂၄ ဦး၊ မလေးရှား ၁၉ ဦး၊ ဂျာမနီ ၄ ဦးနှင့် အစ္စရေး ၁ ဦးတို့ ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် တိဘက်ဘက်ခြမ်းတွင်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသူ ၅၅၈ ဦးအနက် ၂၆၀ မှာ နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်ကြပြီး တောင်ကိုရီးယား နိုင်ငံသား ၈ ဦးမှာလည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်များ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည့်အတွက် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များက ဖုန်းမီးတိုင်များ၊ ဒရုန်းများနှင့် ဟယ်လီကော်ပတာများ အသုံးပြု၍ အရေးပေါ် ကူညီပေးနေကြရသည်။
ဒီနေ့ ဒီသတင်းကို ကြည့်ဖြစ်ရင်း စိတ်ထဲအလွန်မကောင်းစွာ ခံစားရပါတယ်။ နီပေါကို အကြိမ်လေးထက်မက ရောက်ခဲ့ဖူးသလို၊ ခုလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ မြို့နေရာတွေကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ခြေချခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီမြို့ကနေကျော်ပြီး တောင်ကြိုတောင်ကြား လမ်းတွေထဲက ရွာကလေးတွေမှာတည်းရင်း ဒေသလေ့လာရေး ခရီးရောက်ခဲ့တာမို့ အေးချမ်းငြိမ်သက်တဲ့ ဒေသအဝေးကို ခုချိန်ဆိုရင် ပိုပြီး သတိရမိနေပါတယ်။
။ အဲဒီတုန်းက ရောက်ခဲ့တဲ့ ရွာလေးထဲက ကလေးတွေနဲ့ ပျော်ခဲ့ရတဲ့ ခရီးကိုလည်း အလွန်သတိရမိပါတယ်။ ဟိမဝါတောင်ခါးပန်းပေါ်မှာ မေးတင်ထားပြီး ရိုးရာအိမ်ကလေးတွေနဲ့ သာယာလှပနေကြတဲ့ တိဘက်နွယ်ဝင် လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုတွေဟာ အလွန့်အလွန်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပါ။ သူတို့တွေဟာ ဟိမဝါတောင်သူ ပီပီ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားကို အလေးအမြတ်ထားကြပြီး ယဉ်ကျေးလှတဲ့ သူတို့ဘဝကို ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်ပါဘူး။
။ တောင်တန်းသားတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးလှပတဲ့ စရိုက်တွေကြောင့် အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတွေဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ခေတ်နဲ့သူတို့ဘဝ ပညာရေးအတွက် ပညာဒါနပြုပေးကြတဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေ ရောက်အောင်လာပြီး ကူညီပေးကြတာလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ကားလမ်းခက်ခဲ၊ လူသွားလူလာ လမ်းလေးတွေမှ ခက်ခဲတဲ့ ဟိမဝါဒေသဟာ ခုလို ဖြစ်ပျက်နေပုံ မြင်မိကြားမိရတော့ ဟိမဝါဒေသ တောင်ပေါ်လမ်း ကွေ့ကောက်တဲ့ တောင်ခါးပန်း ရွာလေးတွေကို သတိရပြီး ရင်ထုမနာ ဖြစ်ရပါတယ်။
။ ခရီးသွားကြသူများ အနေဖြင့် မိမိတို့ စိတ်ကြည်နူး ချမ်းမြေ့ရန်နှင့် အပန်းဖြေရန် ထွက်ခွာလာကြသော်လည်း ကြိုတင်မမှန်းဆနိုင်သည့် ကံတရား၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးထဲ ရုတ်တရက် ပါဝင်သွားခဲ့ကြရပါတယ်။ “ အသွားမတော် တစ်လှမ်း” ဆိုသည့်အတိုင်း သဘာဝတောင်တန်းများနှင့် နယ်စပ်ဒေသများသို့ ခရီးထွက်သည့်အခါ ရာသီဥတု သတိပေးချက်များနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ချေများကိုလည်း အမြဲမပြတ် အထူးဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ကြရန် လိုအပ်လှပါတယ်။
။ ခက်ခဲလှတဲ့ ဘဝအထွေထွေကို ရုန်းကန်နေကြရသူတွေရဲ့ လောကကို “ ကမ္မသကာ” ဟုသာ နှလုံးသွင်းရုံမှလွဲ၍ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ဟိမဝန္တာရယ်…။ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသတွင် ပျောက်ဆုံးနေသူများနှင့် ဒုက္ခရောက်နေကြသူများ အားလုံး အန္တရာယ်မှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ကြပါစေ၊ ဘေးကင်းကြပါစေဟု သတိရခြင်းများစွာဖြင့် မေတ္တာပို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ရပါသည်။
ရေးသားသူ – ဟေမောင်
နေ့စွဲ – ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၇ ရက်။
ဟိမဝန္တာ တောင်ခါးပန်းပေါ်ရှိ ရွာကလေးများ ရေခဲမြစ်ပြိုကျမှုနှင့် ရွှံ့နွံများအောက် ရောက်ရှိသွားသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ဖော်ပြထားသော သရုပ်ဖော်ပုံ ဖြစ်ပါသည်။
Categories
🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿
🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဟေမောင် = ရေးသည်။
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
။ ဟေမောင် ငယ်စဉ်က ပညာသင်ကြားခဲ့ရာ ကျောင်းကလေးတစ်ကျောင်းရှိပါတယ်။
ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံမြို့က အထက(၁) ကျောင်း ပါ။
။ ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်များကာလက အဲဒီကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ယနေ့မြင်နေရတဲ့ ချယ်ရီပင်ကြီးတောင် မရှိသေးပါဘူး။ သို့သော် ကျောင်းဝင်းအဝင်၊ လမ်းမဘေးမှာ အရိပ်အာဝါသပေးနေတဲ့ တောင်မီရိုးပင်ကြီး တစ်ပင်ကတော့ ထိုစဉ်ကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့အချိန်အထိ မားမားမတ်မတ် ရှင်သန်ကျန်ရှိနေဆဲပါ။
။ နှစ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားတယ်။
လူတွေ ကြီးပြင်းလာကြတယ်။
ကျောင်းသားဘဝကလည်း အတိတ်ရဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
။ ဖားအံမြို့ကို ပြန်ရောက်လာပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ၊ ၂၀၁၅/၁၆ ခုနှစ်ကာလလောက်မှာတော့ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းခဲ့တဲ့ ကျောင်းကြီးဟာ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလာပြီဆိုပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတယ် လို့ သိရပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ တစ်ချိန်က ကလေးဘဝတွေ၊ ကျောင်းသားဘဝတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လွမ်းစရာ ကျောင်းတော်ဟောင်းတစ်ခု အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
။ ကျောင်းအတူနေခဲ့ကြဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ၊ အတန်းဖော်တွေဟာ ဒီကျောင်းကြီးကို ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပြောချင်တဲ့စကားတွေ ကိုယ်စီရှိနေကြမှာပါ။
“ငါတို့လည်း ဒီနေရာမှာပဲ ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီအခန်းထဲမှာပဲ စာသင်ခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီလမ်းလေးပေါ်မှာပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြေးလွှားခဲ့ကြတာပါလား”
အဲဒီလို အတိတ်ရဲ့အသံတွေဟာ ယနေ့တိုင် ရင်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြန်ကြားနေရသလိုပါပဲ။
အထူးသဖြင့် စိန်ပန်းပွင့်တဲ့အချိန်၊
ငုပန်းဝင်းဝါတဲ့အချိန် တွေကို ပိုပြီး သတိရမိပါတယ်။
ပန်းတွေ ပွင့်ခဲ့တဲ့ရာသီတွေ၊
ကျောင်းဝင်းထဲက လေပြေလေးတွေ၊
စာသင်ခန်းထဲက ဆရာ့အသံ၊
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ရယ်သံတွေ၊
ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြတဲ့ ခြေလှမ်းတွေ
အဲဒီအရာလေးတွေဟာ တစ်ချိန်က သာမန်နေ့စဉ်ဘဝလေးတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယနေ့အခါမှာတော့ ပြန်ဝယ်လို့မရတော့တဲ့ အဖိုးတန်အမှတ်တရများ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် “ကျောင်း” ဆိုတာ စာသင်ဖို့နေရာတစ်ခုသာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ကလေးဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊
အိပ်မက်တွေရဲ့အစ၊
သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်တွေရဲ့ အစ၊
ဘဝကို စတင်သင်ယူခဲ့ရာ နေရာလေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခုတော့ ကျောင်းအဆောက်အအုံကြီး မရှိတော့ပေမယ့်
ကျောင်းတော်ဟောင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကတော့ မပျောက်သေးပါဘူး။
လမ်းမဘေးက တောင်မီရိုးပင်ကြီးကို မြင်လိုက်တိုင်း
ငယ်ဘဝက ကျောင်းလမ်းလေးကို ပြန်မြင်မိတယ်။
စိန်ပန်းနီနီတွေ ပွင့်လာတိုင်း
ငုပန်းဝါဝါတွေ ဝင်းလာတိုင်း
တစ်ချိန်က ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်သတိရမိတယ်။
အဲဒီအခါ
အသက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးလာပါစေ၊
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊
လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးကွာသွားကြပါစေ
ရင်ထဲက ကျောင်းသားလေးဟာတော့ မကြီးသေးပါဘူး။
။ ဟေမောင်အတွက်တော့
အဲဒီကျောင်းဟောင်းလေးဟာ
တစ်ခါတုန်းက သွားခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုမျှ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ့်ကလေးဘဝကို ထားခဲ့ခဲ့ရာနေရာ၊
ကိုယ့်အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာ၊
ကိုယ်ပြန်လွမ်းမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးစွာ ပြန်ရှင်သန်လာတဲ့နေရာလေးပါ။
ချစ်သောငါတို့ရဲ့ စာသင်ကျောင်း
အဆောက်အအုံမရှိတော့ပေမယ့်
ငါတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့
ယနေ့တိုင် မပျက်မစီး ရှိနေဆဲပါ။
🍀 နံနက်ခင်းဩဝါဒကထာ(စကား) 🍀
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
၁။ ဘဝမှာ အရာရာကို မိမိလိုချင်သလို
ဖြစ်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။
၂။ မရတဲ့အရာတိုင်းဟာ
မိမိအတွက် မကောင်းတာ မဟုတ်ပါ။
၃။ ဆုံးရှုံးမှုတိုင်းဟာ
ဘဝရဲ့အဆုံးသတ် မဟုတ်ပါ။
၄။ ပြောင်းလဲလာတဲ့အခြေအနေကို
လက်ခံပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေ
တတ်ပါစေ။
၅။ မတည်မြဲတဲ့အရာကို
တည်မြဲမယ်လို့ မစွဲလမ်းပါနဲ့။
၆။ လူတွေပြောင်းလဲနိုင်သလို
အခြေအနေတွေလည်း ပြောင်းလဲနိုင်ပါ
တယ်။
၇။ မိမိမထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အရာကို
အတင်းထိန်းချုပ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။
၈။ မိမိထိန်းချုပ်နိုင်တာက
မိမိရဲ့စိတ်၊ စကားနဲ့ လုပ်ရပ်တွေပါ။
၉။ ဒီနေ့မှာ လုပ်သင့်တာကို
မနက်ဖြန်ဆီ အမြဲမရွှေ့ပါနဲ့။
၁၀။ ပစ္စုပ္ပန်ကို သတိနဲ့နေပါ။
အတိတ်ကို ပညာအဖြစ်ယူပါ။
အနာဂတ်ကို ယုံကြည်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ပါ။
ယောနိသောမနသိကာရဖြင့် နေ့သစ်
တစ်နေ့ကို စတင်နိုင်ပါစေ။
တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့နံနက်။