🌿။ ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့။🌿

🌿။ ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့။🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

[ဘွဲ့ဂုဏ်ထက် သာသနာ့အကျိုး]

“ပထမကျော်ရာပြည့်” ဟူသော အကြောင်းအရာကို ဖတ်ရှုရသောအခါ ပထမကျော်ဘွဲ့ရရှိခဲ့ကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အောင်မြင်မှုထက် ထိုအောင်မြင်မှုနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ဆရာတပည့်မေတ္တာ၊ ပရိယတ္တိပညာအပေါ် တန်ဖိုးထားမှု၊ မလျှော့သော ဝီရိယနှင့် သာသနာ့အကျိုးကို ရှေ့ရှုသည့် စိတ်ဓာတ် တို့က ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်ဟု ဆင်ခြင်မိသည်။

သာသနာတော်၏ အလင်းရောင်သည် ဆရာတစ်ပါး၏ နှလုံးသားမှ တပည့်တစ်ပါး၏ နှလုံးသားသို့ ကူးစက်ပြီး၊ တပည့်တစ်ပါး၏ လက်မှ နောက်တစ်ဆက်သို့ ပြန်လည်လက်ဆင့်ကမ်းပေးခြင်းဖြင့် မပျောက်မပျက် ဆက်လက်တောက်ပနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းရောင်၏ အစမှာ ပရိယတ္တိပညာဖြစ်ပြီး၊ ထိုပညာကို မိမိဘဝ၌ အသက်သွင်းခြင်းမှာ ပဋိပတ္တိဖြစ်သည်။ ထိုပဋိပတ္တိ၏ အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်မှာ ပဋိဝေဓဓမ္မကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

[ဘွဲ့တစ်ခု၏နောက်ကွယ်]

ပထမကျော်ဘွဲ့တစ်ခုရရှိလာခြင်းကို စာမေးပွဲအောင်စာရင်းတစ်ကြောင်းအဖြစ်သာ မမြင်သင့်ပါ။

ထိုအောင်စာရင်းနောက်ကွယ်တွင် မျက်စိမမြင်နိုင်သော ညများစွာ၊ မနားမနေ စာကျက်ခဲ့ရသော အချိန်များစွာ၊ မရမချင်း ပြန်လည်လေ့လာခဲ့ရသော သင်ခန်းစာများစွာနှင့် ဆရာ၏ အချိန်၊ အင်အား၊ မေတ္တာတို့ ရှိနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် တပည့်၏ အားနည်းချက်ကို မြင်သောဆရာက “အောင်ရုံ” ဖြင့် မကျေနပ်ဘဲ ပိုမိုပြည့်စုံအောင် သင်ကြားပေးရန် မိမိ၏ ဆရာဟောင်းထံ ပြန်လည်သင်ယူခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်သည် သာသနာ့ပညာရေး၏ အနှစ်သာရတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

မိမိသိထားသမျှကိုသာ သင်ပေးခြင်းမဟုတ်၊ မိမိမသိသေးသည်ကိုပင် တပည့်အတွက် ပြန်လည်သင်ယူပေးခြင်း။

ဤသည်မှာ ဆရာ့မေတ္တာ၏ အနက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာ့ဆရာကလည်း တပည့်၏ တပည့်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ စာချသည်။

ဆရာ၊ ဆရာ့ဆရာနှင့် တပည့်တို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင်ဆက်နွယ်မှုတွင် အလွန်လှပသော အရာတစ်ခုကို မြင်ရသည်။

ထိုအရာမှာ ဓမ္မပညာကို မိမိတစ်ဦးတည်းပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောင်မျိုးဆက်များထံ မှန်ကန်စွာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာ့မေတ္တာက တပည့်၏ဘဝကို ပြောင်းလဲစေသည်

တပည့်တစ်ပါးသည် စာမရ၍ စိတ်လေပြီး သာသနာ့ဘောင်မှ ထွက်ခွာရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ ဆရာဖြစ်သူက တပည့်ကို စာပို့ချရန်အတွက် မနက်ဖြန်သင်မည့်စာကို ညအချိန်အထိ မနားမနေ ပြင်ဆင်လေ့လာနေသည်။

တပည့်က မိမိ၏ စိတ်ပျံ့လွင့်မှုကြောင့် လူထွက်ရန် လာလျှောက်နေချိန်တွင် ဆရာကတော့ ထိုတပည့်အတွက် စာသင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

တပည့်အတွက် မည်မျှ ထိမိသော မြင်ကွင်းဖြစ်မည်နည်း။

ဆရာသည် တပည့်၏အတွင်းစိတ်ကို အပြည့်အစုံ မသိခဲ့သော်လည်း ဆူပူအပြစ်တင်ခြင်းထက် ချော့မော့ဖျောင်းဖျ၍ တရားပြခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဆရာ၏ မေတ္တာနှင့် စိတ်ရှည်မှုသည် တပည့်၏ဘဝတွင် တစ်ဆစ်ချိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှစ၍ စာကို အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းစရာမလိုတော့ဘဲ တပည့်ကိုယ်တိုင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားလာခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။

ဆရာက တပည့်ကို စာသင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် တပည့်၏နှလုံးသားထဲတွင် စာသင်လိုစိတ်ကို မေတ္တာဖြင့်သာ မီးထွန်းပေးနိုင်သည်။

ထိုမီးတောက်သည် တစ်ကြိမ်လောင်ကျွမ်းသွားလျှင် ဝီရိယဖြစ်လာသည်။ ဝီရိယမှ အောင်မြင်မှုဖြစ်လာသည်။ အောင်မြင်မှုမှ ယုံကြည်မှုဖြစ်လာပြီး၊ ယုံကြည်မှုမှ နောက်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားသော ပညာရှာဖွေမှုသို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိသွားသည်။

ပရိယတ္တိသည် အခြေခံ၊ ပဋိပတ္တိသည် အသက်

သာသနာတော်တည်တံ့ရေးအတွက် ပရိယတ္တိပညာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမတော်များကို မှန်ကန်စွာ သိရှိနားလည်နိုင်ရန် စာပေကို လေ့လာရမည်။ ပါဠိတော်၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာ စသည်တို့ကို စနစ်တကျ လေ့လာရမည်။

သို့သော် စာသိခြင်းဖြင့်သာ အလုပ်မပြီးသေး။

သိထားသော ဓမ္မကို မိမိဘဝ၌ ကျင့်သုံးရမည်။

ထို့ကြောင့်

ပရိယတ္တိသည် လမ်းကို ပြသည်။
ပဋိပတ္တိသည် ထိုလမ်းကို လျှောက်စေသည်။
ပဋိဝေဓသည် ထိုလမ်း၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်စေသည်။

ပရိယတ္တိမရှိလျှင် မည်သည့်လမ်းကို လျှောက်ရမည်ကို မသေချာနိုင်။

ပဋိပတ္တိမရှိလျှင် သိထားသောဓမ္မသည် စာအုပ်ထဲ၌သာ ကျန်ရစ်နိုင်သည်။

ပဋိဝေဓကို မျှော်မှန်းအားထုတ်မှုမရှိလျှင် သာသနာတော်၏ အဆုံးစွန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို မရောက်နိုင်သေး။

ထို့ကြောင့် သာသနာ့ပညာရှင်တို့အနေဖြင့် ပရိယတ္တိနှင့် ပဋိပတ္တိကို နှစ်ဖက်မခွဲဘဲ တစ်လမ်းတည်းအဖြစ် မြင်သင့်သည်။

သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ — သာသနာ့ဘဝ၏ အမြစ်

ပညာတတ်မြောက်လာခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်။

သို့သော် ပညာကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် သီလလိုသည်။

သီလကို ခိုင်မြဲစေရန် သမာဓိလိုသည်။

အမှန်နှင့်အမှားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ပညာလိုသည်။

ထို့ကြောင့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးပါး သည် သာသနာ့ဘဝ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။

သီလမရှိသော ပညာသည် လူအများအတွက် အကျိုးထက် အန္တရာယ်ပင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

သမာဓိမရှိသော ပညာသည် စိတ်အလိုလိုက်မှု၏ လက်အောက်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။

ပညာမရှိသော သီလနှင့် သမာဓိသည်လည်း လမ်းမှန်ကို မည်သို့ လျှောက်ရမည်ကို ပြည့်စုံစွာ မညွှန်ပြနိုင်။

ထို့ကြောင့် သာသနာ့ပညာရှင်တစ်ပါး၏ အမြင့်ဆုံးအရည်အချင်းသည် စာအုပ်များစွာ ဖတ်နိုင်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်။

သိက္ခာသုံးပါးကို ဘဝဖြင့် ထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

[မြန်မာပြည်မှ ကမ္ဘာ့သာသနာသို့]

ယနေ့ခေတ်သည် နည်းပညာခေတ် ဖြစ်သည်။

ဓမ္မတရားတစ်ရပ်ကို မြန်မာပြည်မှ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာ့အခြားတစ်ဖက်သို့ပင် အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ သာသနာပြုသူများအနေဖြင့် ရှေးခေတ်သာသနာပြုနည်းများကိုသာ အားကိုး၍ မရတော့ပါ။

ပါဠိကို တတ်ရမည်။
မြန်မာကို ကျွမ်းကျင်ရမည်။
အင်္ဂလိပ်ကို တတ်မြောက်ရမည်။
နိုင်ငံတကာသို့ ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ပြန်လည်ဖော်ပြနိုင်ရမည်။

ပါဠိဘာသာသည် မူရင်းဓမ္မကို နားလည်ရန် အခြေခံဖြစ်သည်။

မြန်မာဘာသာသည် မိမိတို့လူမျိုးအတွင်း ဓမ္မကို ရှင်းလင်းစွာ ဖြန့်ဝေရန် အရေးကြီးသည်။

အင်္ဂလိပ်နှင့် အခြားနိုင်ငံတကာဘာသာစကားများသည် ကမ္ဘာ့လူသားများထံ ဓမ္မ၏အလင်းကို ရောက်ရှိစေရန် တံခါးဖွင့်ပေးနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘာသာစကားများကို လေ့လာခြင်းသည် လောကီဂုဏ်အတွက် မဟုတ်။

ဓမ္မကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ သာသနာပြုနိုင်ရန် လိုအပ်သော အရည်အချင်းတစ်ရပ် အဖြစ် မြင်သင့်သည်။

အဘိဝံသဘွဲ့၏ အဆုံးမှာ ဘာရှိသင့်သနည်း

အဘိဝံသဖြစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

ပထမကျော်ဖြစ်ခြင်းသည်လည်း ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

အကျော်အမော်ဖြစ်ခြင်းသည်လည်း လေးစားဖွယ် အောင်မြင်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘွဲ့တစ်ခုရပြီးသည့်နေ့သည် ပန်းတိုင်ရောက်သည့်နေ့ မဖြစ်သင့်ပါ။

ထိုနေ့သည် ပိုမိုကြီးမားသော တာဝန်ကို စတင်ယူရသည့်နေ့ ဖြစ်သင့်သည်။

မိမိသင်ယူထားသည့် ပညာကို မိမိအတွက်သာ မထားဘဲ အများအတွက် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်။

မိမိကျင့်သုံးထားသည့် ဓမ္မကို မိမိဘဝဖြင့် သက်သေပြရမည်။

မိမိနားလည်ထားသည့် တရားကို နောင်မျိုးဆက်များအတွက် ချန်ထားရမည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ ပညာ၊ အကျင့်နှင့် စေတနာတို့သည် မိမိခန္ဓာနှင့်အတူ မပျောက်ကွယ်ဘဲ ဓမ္မအမွေအနှစ်အဖြစ် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်။

နိဂုံး
[ဘွဲ့ဂုဏ်ထက် သာသနာ့အကျိုး]

သာသနာတော်တွင် အောင်မြင်မှုဟူသည် ဘွဲ့တံဆိပ်တစ်ခု ရရှိခြင်းမျှဖြင့် မပြည့်စုံသေးပါ။

ဘွဲ့သည် ဂုဏ်ပေးနိုင်သည်။
ပညာသည် လမ်းပြနိုင်သည်။
သီလသည် ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။
သမာဓိသည် တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်။
ပဋိပတ္တိသည် ဓမ္မကို အသက်သွင်းပေးနိုင်သည်။
ပဋိဝေဓသည် ဓမ္မ၏ အရသာကို ကိုယ်တိုင်သိမြင်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ပရိယတ္တိပညာကို မလျှော့ပါနှင့်။

ပဋိပတ္တိအားထုတ်မှုကို မပျက်စေနှင့်။

ပဋိဝေဓကို အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်အဖြစ် ထားရှိပါ။

သီလကို အမြစ်ပြုပါ။

သမာဓိကို ပင်စည်ပြုပါ။

ပညာကို အကိုင်းအခက်ပြုပါ။

မေတ္တာ၊ ကရုဏာတို့ဖြင့် ဓမ္မအကျိုးကို အများသို့ ဖြန့်ဝေပါ။

ပါဠိတော်၏ အလင်းကို မြန်မာပြည်အတွင်းသာ မထားပါနှင့်။

ဘာသာစကားအသီးသီးဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ကမ္ဘာ့လူသားများထံ ရောက်ရှိအောင် ကြိုးပမ်းပါ။

အကြောင်းမှာ သာသနာ့ပညာသည် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် သိမ်းဆည်းထားရသော ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ အများအကျိုးအတွက် မျှဝေပေးရသော အမွေအနှစ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်ခြင်သင့်သည်မှာ

“အဘိဝံသ၊ ပထမကျော်၊ အကျော်အမော် ဖြစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း သာသနာတော်အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော ပညာရှင်၊ ကျင့်ကြံသူ၊ သာသနာပြုသူ ဖြစ်လာခြင်းကသာ ထိုဘွဲ့တို့၏ အမြင့်ဆုံးအကျိုးဖြစ်သည်။”

ဘွဲ့တံဆိပ်သည် နံရံပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သီလဖြင့် တည်သောဘဝ၊ သမာဓိဖြင့် တည်ငြိမ်သောစိတ်၊ ပညာဖြင့် ထွန်းလင်းသောဓမ္မနှင့် အများအကျိုးအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သော စေတနာ တို့သည် လူ့နှလုံးသားများထဲတွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်သည်။

ဆရာ၏ မေတ္တာသည် တပည့်ထံ၌ မဆုံးသင့်။

တပည့်၏ ပညာသည် နောက်တစ်ဆက်ထံ၌ မရပ်သင့်။

တစ်ဆက်မှတစ်ဆက် ဓမ္မအလင်းကို လက်ဆင့်ကမ်း၍

ပရိယတ္တိ၏ အလင်း၊
ပဋိပတ္တိ၏ အား၊
ပဋိဝေဓ၏ အရသာ

တို့ဖြင့် သာသနာတော်၏ အလင်းရောင်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ပျံ့နှံ့စေကြပါစို့။

ထိုအခါမှသာ ဘွဲ့တံဆိပ်၏ ဂုဏ်သည် မိမိတစ်ဦးတည်း၏ ဂုဏ်အဖြစ် မကျန်တော့ဘဲ သာသနာတော်၏ ဂုဏ်၊ ဆရာ့ကျေးဇူး၏ အကျိုးနှင့် သတ္တဝါအများ၏ အကျိုးအတွက် ပွင့်လန်းသော ဓမ္မပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။