Category: တောင်ကလေးဆရာတော်

🌿ပြေးလွှားသူနှင့် အခြားကဗျာများ 🌿
(The Fugitive and Others – 18)

ဟေမောင် = ​ရေးသည်။
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၄.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

နံနက်ခင်းတွင်
သူသည် ဒီအိုဒါသစ်တန်းများ အရိပ်ဖုံးနေသော လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင်
အသစ်လက်ထပ်ထားသော ဇနီး၏
ပထမဆုံးစာကို ကိုင်ထားသည်။

“ပြန်လာပါ။
အမြန်ပြန်လာပါ။”

ဟု ရေးထားသော ထိုစာသည်
အဝေးမှ ချစ်သူ၏ လက်ထိတွေ့မှုကဲ့သို့
သူ၏ နှလုံးသားကို လွမ်းဆွတ်စေသည်။

“ငါသည် ဒီလို ချစ်ခြင်းကို ရထိုက်သူလော”

ဟု သူ့ကိုယ်သူ မေးနေစဉ်

တောင်တန်းများပေါ်မှ နေထွက်လာသည်။

နိုင်ငံခြားမှ မိန်းကလေးလေးဦးသည်
ခွေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ
ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောရင်း
အရှိန်ဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။

အသက်ကြီးသူနှစ်ဦးက
သူ့ကိုမြင်၍ ပြုံးရယ်ခြင်းကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။

အသက်ငယ်သူနှစ်ဦးက
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းကာ
ရယ်မောလျက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

သူသည် ရပ်လိုက်၏။

ခေါင်းငုံ့သွား၏။

ထို့နောက်
သူ၏ ဇနီးပေးပို့သော စာကို
ထပ်မံဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။

ရာဘင်ဒြာနတ် တဂိုး၏ “ ပြေးလွှားသူနှင့် အခြားကဗျာများ” (The Fugitive – 18) မှ ဤကဗျာသည် “ မေတ္တာတရား၏ မြင့်မြတ်နက်ရှိုင်းမှု” နှင့် “ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းများ” ကြားမှ မတူညီသော ခံစားချက်နှစ်ခုကို လှပစွာ နှိုင်းယှဉ်ရိုက်ခတ်ပြထားသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ်ကာလနှင့် ယှဉ်ထိုး၍ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရလျှင်

၁။ မေတ္တာ၏ လေးနက်မှုနှင့် စိတ်၏ နှိမ့်ချမှု

“ ငါသည် ဒီလို ချစ်ခြင်းကို ရထိုက်သူလော”

စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် တွေ့ထိရသည့်အခါ အမျိုးသားသည် မာနကြီးသွားခြင်းမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသောစိတ်၊ မေတ္တာ၏ တန်ဖိုးကို လေးစားမြတ်နိုးသောစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်

။ ယနေ့ခေတ်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပိုင်ဆိုင်ရယူလိုမှု သို့မဟုတ် ရရှိထားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ တောင်းဆိုလိုမှုများပြား သော်လည်း၊ တဂိုး၏ ကဗျာက "မေတ္တာစစ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်စေပြီး နှလုံးသားကို ပိုမိုနူးညံ့ နှိမ့်ချစေသည်" ဆိုသည့် သဘာဝကို မီးမှောက်ပြထားပါသည်။

၂။ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံ အရှုပ်အထွေးများနှင့် ဝေဖန်မှုများ

"နိုင်ငံခြားမှ မိန်းကလေးလေးဦးသည်... ရယ်မောလျက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။"

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မေတ္တာတရား၏ လေးနက်မှုကြောင့် ငြိမ်သက်လေးနက်နေချိန်၌၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် သူ့ကို စူးစမ်း၊ ရယ်မော၊ ဝေဖန်ကြသည်။

 🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်

။ ယနေ့ လူမှုကွန်ရက်နှင့် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မိမိတို့၏ လေးနက်သော ခံစားချက်များ၊ မေတ္တာတရားများနှင့် အိပ်မက်များကို ပတ်ဝန်းကျင်က မဆင်မခြင် စူးစမ်းခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေးသိမ်အောင် ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာသည် သင့်နှလုံးသားထဲမှ မေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းမှုကို မမြင်နိုင်၊ မခံစားနိုင်ကြပါ။

၃။ မေတ္တာတရားဆီသို့ ပြန်လည်အခြေစိုက်ခြင်း (Anchor of Love)

“ သူသည် ရပ်လိုက်၏။ ခေါင်းငုံ့သွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဇနီးပေးပို့သော စာကို ထပ်မံဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။”

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ရယ်မောစူးစမ်းမှုများကြောင့် သူ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် မိမိ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာ (စာလွှာ) ဆီသို့သာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
။ အပြင်ကမ္ဘာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ဆူညံသံများ မည်မျှပင် ရှိနေပါစေ၊ မိမိ၏ စစ်မှန်သော ခိုလှုံရာ (မေတ္တာတရားနှင့် သစ္စာတရား) ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားပါက မည်သည့် ဘေးစကားကြောင့်မှ ယိမ်းယိုင်မသွားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနှစ်ချုပ် သုံးသပ်ချက်

ဤကဗျာသည် “ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံဆူညံသံများထက် စစ်မှန်သော မေတ္တာတရား၏ လေးနက်မှုက ပိုမိုခိုင်မာသည်” ဆိုသည့် သင်ခန်းစာကို ပေးထားသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဝေဖန်မှုများနှင့် တာဝန်များကြား တွန်းတိုက်နေရသော်လည်း၊ မိမိ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် တန်ဖိုးများကိုသာ မြတ်နိုးစွာ ကိုင်စွဲထားရန် ခေတ်သစ်လူသားများကို နှိုးဆော်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

🌿ပူဇော်ခြင်းထက် ကျင့်သုံးခြင်း 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
[ဗုဒ္ဓဓမ္မနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အနာဂတ်]

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

နိဒါန်း
“ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကျင့်သုံးခြင်း မတူပါ။ ဘုရားရှင်ကို ပူဇော်ခြင်းသည် မကောင်းမှုကို ရှောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကို ပြုခြင်း၊ စိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းတို့နှင့် တွဲဖက်မှသာ ဗုဒ္ဓဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးကို ထင်ရှားစေနိုင်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ဆင်းရဲချမ်းသာ၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘာသာရေးတစ်ခုတည်းဖြင့် အကြောင်းပြုရှင်းလင်း၍ မရပါ။ အဆုံးတွင် စာအုပ်ထဲက တရားတော်ထက် လူတို့၏ လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှု၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဥပဒေစနစ်တို့က လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။”
( ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ။)

လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများ၊ ဘာသာရေးအလေ့အထများနှင့် လူတို့၏ လက်တွေ့ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံတို့ကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထူးခြားသောကွာဟချက်များကို တွေ့မြင်ရတတ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကို အများစုကိုးကွယ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ဘုရားစေတီပုထိုးများ များပြားနိုင်သည်။ ဘုရားပွဲ၊ ဆွမ်းလောင်းပွဲ၊ အလှူအတန်းများ များပြားနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓဝင်အကြောင်း၊ ဓမ္မအကြောင်း ပြောဆိုသူများလည်း များပြားနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများ ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ဗုဒ္ဓဓမ္မနှင့်အညီ နေထိုင်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပြီဟု သတ်မှတ်၍ မရပါ။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အပြင်ဘက်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်သုံးခြင်းသည် ယုံကြည်ချက်၏ အတွင်းသားကို လက်တွေ့ဘဝတွင် ဖော်ထုတ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဘုရားကို ရှိခိုးခြင်းနှင့် ဘုရားစကားကို လိုက်နာခြင်း

ဘုရားရှင်၏ ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ဦးချနိုင်သည်။ ပန်း၊ ရေချမ်း၊ ဆီမီးတို့ဖြင့် ပူဇော်နိုင်သည်။ သို့သော် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်နှင့် မကိုက်ညီသော အပြုအမူများကို ဆက်လက်ကျူးလွန်နေမည်ဆိုလျှင် ထိုပူဇော်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန် လိုလာသည်။

ပါဏာတိပါတာကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး သူတစ်ပါးအသက်ကို မလေးစားလျှင်၊ အဒိန္နာဒါနကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတရားယူလျှင်၊ မုသာဝါဒကို ရှောင်ရမည် ဟု သိနေပြီး လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုကို အလေ့အထတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်နေလျှင် ဗုဒ္ဓတရားကို သိခြင်းနှင့် ဗုဒ္ဓတရားအတိုင်း ကျင့်ခြင်းကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တန်ဖိုးကို တိုင်းတာရာတွင် “ဘုရားကို ဘယ်လောက်ကြည်ညိုသလဲ” ဆိုတာထက် “ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် မိမိ၏ အပြုအမူ ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲလာသလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဓမ္မသည် ဘုရားကျောင်းထဲတွင်သာ မနေသင့်

ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ဘုရားကျောင်း၊ စေတီပုထိုးနှင့် တရားပွဲများထဲတွင်သာ ထားရှိမည်ဆိုလျှင် ဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးသည် အကန့်အသတ်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ဓမ္မသည် ဈေးထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
ရုံးခန်းထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
ကျောင်းစာသင်ခန်းထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။ တရားရုံးထဲတွင်လည်း ရှိရမည်။
နိုင်ငံရေးဆုံးဖြတ်ချက်များထဲတွင်လည်း လူ့ကျင့်ဝတ်အဖြစ် ထင်ဟပ်သင့်သည်။

လူတစ်ဦးက သူ့အလုပ်တွင် ရိုးသားလျှင်၊
အာဏာရှိသူက အာဏာကို အလွဲသုံးစားမပြုလျှင်၊ ကုန်သည်က မိမိအကျိုးအမြတ်အတွက် စားသုံးသူကို မလိမ်လည်လျှင်၊ အရာရှိက လာဘ်မယူလျှင်၊ နိုင်ငံသားက သူတစ်ပါး၏ အခွင့်အရေးကို လေးစားလျှင် ထိုနေရာများတွင် ဗုဒ္ဓဓမ္မ၏ လူမှုတန်ဖိုးသည် ပိုမိုထင်ရှားလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ပြဿနာအားလုံးကို ဘာသာရေးတစ်ခုတည်းဖြင့် မရှင်းနိုင်

ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသော သတိထားရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကို လက်တွေ့မကျင့်သုံးသောကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မကောင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဆင်းရဲခြင်း၊ စီးပွားရေးကျဆင်းခြင်း၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှုအားနည်းခြင်း၊ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်သုံးမှု နည်းပါးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရပါ။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေကို သမိုင်း၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်း၊ စီးပွားရေးမူဝါဒ၊ ပညာရေး၊ တရားစီရင်ရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအရည်အသွေး၊ အဂတိလိုက်စားမှု၊ လူမှုရေးအခြေအနေ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပဆက်ဆံရေး စသည့် အချက်များစွာက ပေါင်းစပ်ဖန်တီးကြသည်။

ထို့ကြောင့် “ဒီနိုင်ငံက ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံဖြစ်လို့ ချမ်းသာတယ်” သို့မဟုတ် “ဟိုနိုင်ငံက ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံဖြစ်လို့ ဆင်းရဲတယ်” ဟု တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် သုတေသနအမြင်အရ အလွန်ရိုးရှင်းသော ကောက်ချက်ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးသည် လူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအပေါ် သက်ရောက်နိုင်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို လည်ပတ်စေသည့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ အရည်အသွေး ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

သီလရှိရုံနှင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေး မပြီးသေး

လူ့အဖွဲ့အစည်းကောင်းတစ်ခုတည်ဆောက်ရာတွင် သီလနှင့် ဥပဒေ နှစ်မျိုးစလုံး လိုအပ်သည်။

သီလဆိုသည်မှာ
“ဘယ်သူမှ မမြင်လည်း မလုပ်ဘူး” ဟူသော အတွင်းစိတ်ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်နိုင်သည်။
ဥပဒေဆိုသည်မှာ “လုပ်လျှင် အကျိုးဆက်ရှိမည်” ဟူသော ပြင်ပထိန်းချုပ်မှုဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် လူတိုင်းကို ရဲနှင့်ထောင်ဖြင့် ထိန်းထားရသော လူ့အဖွဲ့အစည်းမဟုတ်။ လူတွေက ကိုယ်ကျင့်တရားကြောင့် မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြပြီး၊ ထိုသို့မဟုတ်သူများကိုလည်း တရားမျှတသော ဥပဒေစနစ်က ထိန်းညှိပေးနိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ငါးပါးသီလနှင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေးသည် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ပါ။ တစ်ခုက အတွင်းစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးပြီး တစ်ခုက လူမှုစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး၏ သီလ

ဓမ္မကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကောင်းမွန်ရေးအတွက်သာ အသုံးချပြီး နိုင်ငံရေးတွင် မသုံးနိုင်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မပြည့်စုံပါ။
အာဏာရှိသူတစ်ဦးအတွက် “အဒိန္နာဒါနာ ဝေရမဏိ” ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း မခိုးရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာ၊ ပြည်သူ့အခွင့်အရေး၊ ပြည်သူ့အာဏာကို မိမိပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ မယူဆရန် ဟူသည့် နိုင်ငံရေးကျင့်ဝတ်အဖြစ်ပါ ဆင်ခြင်နိုင်သည်။

“မုသာဝါဒ မပြောရ” ဆိုသည်မှာလည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မလိမ်ရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူကို မှားယွင်းသော သတင်းအချက်အလက်ဖြင့် မလှည့်စားရန် ဆိုသည့် တာဝန်ယူမှုနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်။

“ပါဏာတိပါတာ မပြုရ” ဆိုသည်မှာလည်း လူတစ်ဦးချင်းအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ အကြမ်းဖက်မှု၊ မလိုအပ်သော သတ်ဖြတ်မှုနှင့် လူ့အသက်တန်ဖိုးကို လေးစားရေး တို့နှင့် ဆက်စပ်စဉ်းစားနိုင်သည်။

ဤသဘောဖြင့်ကြည့်လျှင် ဗုဒ္ဓဓမ္မသည် နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ မူဝါဒစာအုပ်မဟုတ်သော်လည်း အာဏာအသုံးပြုသူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို မေးခွန်းထုတ်နိုင်သည့် ကျင့်ဝတ်အခြေခံ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေးရမည့်မေးခွန်း

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မေးသင့်သော မေးခွန်းသည်၊ “ငါတို့ ဘုရားကို ဘယ်လောက်ပူဇော်ကြသလဲ” တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ “ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကြောင့် ငါတို့ရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တ ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲလာသလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်သည်။

စေတီများ မြင့်လာသလောက် လူတို့၏ စိတ်ထားများလည်း မြင့်လာသလား။
တရားပွဲများ များလာသလောက်
ဒေါသနှင့် အာဃာတများ လျော့လာသလား။ အလှူအတန်းများ များလာသလောက် အာဏာနှင့် ငွေကြေးအပေါ် လောဘများ လျော့လာသလား။
“မေတ္တာ” ဟူသော စကားကို များများပြောလာသလောက် မိမိနှင့် သဘောမတူသူကိုလည်း မေတ္တာထားနိုင်လာသလား။
ဤမေးခွန်းများကို ဖြေကြည့်မှသာ ဘာသာရေးသည် လူ့ဘဝကို တကယ်ပြောင်းလဲပေးနေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလေ့အထတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်နေသလား ဆိုသည်ကို မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပူဇော်ခြင်းမှ ကျင့်သုံးခြင်းသို့

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အင်အားသည် ဘုရားဆင်းတုတော်အရေအတွက်တွင် မရှိပါ။
တရားစာအုပ်အရေအတွက်တွင်လည်း မရှိပါ။ တရားပွဲအရေအတွက်တွင်လည်း မရှိပါ။ လူတစ်ဦး၏ လောဘကို လျော့စေနိုင်ခြင်း၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်စေနိုင်ခြင်း၊ မုသာဝါဒကို ရှောင်စေနိုင်ခြင်း၊
သူတစ်ပါး၏ အသက်နှင့် အခွင့်အရေးကို လေးစားစေနိုင်ခြင်း၊ အာဏာရှိသူကို တရားမျှတစွာ အာဏာသုံးစေနိုင်ခြင်း၊
အားနည်းသူကို မညှဉ်းပန်းစေနိုင်ခြင်း တို့တွင်သာ ထိုဓမ္မ၏ အသက်ဝင်မှုကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံးသော ပူဇော်မှုသည်
ဘုရားရှင်၏ ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ပန်းတစ်ပွင့်တင်ခြင်းသာ မဟုတ်။
မိမိ၏ လောဘကို ပန်းတစ်ပွင့်လို လျော့ချခြင်း၊ ဒေါသကို ငြိမ်းအောင် လေ့ကျင့်ခြင်း၊ မကောင်းမှုကို ရှောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကို ဆောင်ခြင်း၊
စိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ပြုပြင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအကျင့်များသည် တစ်ဦးချင်းစီမှ မိသားစုသို့၊ မိသားစုမှ လူ့အဖွဲ့အစည်းသို့၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ နိုင်ငံတော်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သည်။
” နိုင်ငံကောင်းတစ်နိုင်ငံကို ဘုရားပူဇော်သူများကသာ ဖန်တီးပေးမည်မဟုတ်။
တရားကို သိပြီး တရားအတိုင်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူများ၊
တရားမျှတသော အဖွဲ့အစည်းများနှင့်
ဥပဒေကို လူတိုင်းအပေါ် တန်းတူကျင့်သုံးနိုင်သော စနစ်များကသာ ပေါင်းစပ်ဖန်တီးပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နိဂုံး
အဆုံးတွင် ပြန်မေးရမည့်မေးခွန်းက တစ်ခုပဲရှိသည်။
“ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ဖြစ်နေကြပြီလား” မဟုတ်ဘဲ၊
“ငါတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ ဗုဒ္ဓဓမ္မ ဘယ်လောက်အသက်ဝင်နေပြီလဲ” ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒီမေးခွန်းကို ရိုးရိုးသားသား ဖြေနိုင်သည့်နေ့မှစ၍ ” ပူဇော်ခြင်းသည် ကျင့်သုံးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလာမည်၊ ဘာသာရေးသည် လူ့ဘဝ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းမဟုတ်တော့ဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပြုပြင်ပေးနိုင်သော ကိုယ်ကျင့်တရားအင်အားတစ်ရပ် ဖြစ်လာမည် ” ဟု မြင်မိပါသတည်း။

🌿ဝန်မတိုခြင်းသည် သည်းခံခြင်းသာမဟုတ် 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၂.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

[တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်အမြင်ဖြင့် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း]

တောင်ကလေးဆရာတော် (တောမှီရဟန်း)၏ ၂၂-၈-၂၀၁၆ ရက်နေ့ ဩဝါဒတွင်
“မိမိစိတ်ကို အမြဲဝန်မတိုပါနှင့်။
အများအပေါ်၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
လာဘ်လာဘများကြောင့်လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
ဂုဏ်အဆင်းနှင့်လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။
တရား၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်။”
ဟူ၍ အစပြုကာ “မချီးမွမ်းထိုက်သူ၏ ဂုဏ်ကို မချီးမွမ်းပါနှင့်၊ မကြည်ညိုသင့်သောအရာ၌ မကြည်ညိုပါနှင့်၊ သဒ္ဓါတရားဖြင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းများကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” ဟူ၍ ဆုံးမထားသည်။

ဩဝါဒ၏ အနှစ်သာရကို တစ်ကြောင်းတည်းဖြင့်ဆိုလျှင်
“စိတ်၏ မကျေနပ်မှု၊ လောဘ၊ ဂုဏ်မက်မှု၊ မဆင်မခြင်ချီးမွမ်းမှုနှင့် အလှူပစ္စည်းအပေါ် မလေးမစားပြုမှုတို့ကို ထိန်းချုပ်၍ ပညာနှင့်ယှဉ်သော သတိရှိစွာ နေထိုင်ပါ” ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစကားကို ယနေ့ခေတ်တွင် နားလည်ရာ၌ အထူးသတိထားရန် အချက်တစ်ခုရှိသည်။ “ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်ကို အမှားကို မပြောရ၊ မတားရ၊ မဝေဖန်ရ ဟူ၍ မယူသင့်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သဘောမှာ အရာရာကို မျက်စိမှိတ်သည်းခံခြင်းထက် သတိ၊ ပညာ၊ မေတ္တာတို့ဖြင့် မှန်မှန်ကန်ကန် ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၁။ “မိမိစိတ်ကို ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ စိတ်ကို လွှတ်ထားခြင်းမဟုတ်

လူတစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်မိမိ မကျေနပ်တော့သောအခါ “ငါမကောင်းဘူး၊ ငါမအောင်မြင်ဘူး၊ ငါ့ဘဝက ဘာမှမဖြစ်ဘူး” ဟူသော စိတ်မျိုးဖြစ်လာတတ်သည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် လူမှုကွန်ရက်များကြောင့် ထိုစိတ်ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူတစ်ပါး၏ အောင်မြင်မှု၊ ချမ်းသာမှု၊ အလှအပ၊ ရာထူးနှင့် မိမိဘဝကို နှိုင်းယှဉ်ရင်း မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးလာတတ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် “မိမိစိတ်ကို ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသော ဩဝါဒသည် အလွန်ခေတ်မီသော သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိကိုယ်ကို မကျေနပ်ခြင်းကို လုံးဝမထားရဟု မဆိုလိုပါ။ မိမိ၏အမှားကို သိခြင်းသည် ပညာ၏အစဖြစ်သည်။ အမှားသိခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးခြင်းသည် မတူပါ။
“ငါမှားခဲ့သည်” ဟု သိခြင်းက ပြုပြင်စေသည်။
“ငါဟာ အသုံးမကျဘူး” ဟု မိမိကိုယ်ကို တံဆိပ်ကပ်ခြင်းက စိတ်ကို ပို၍ချုပ်နှောင်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်အမြင်ဖြင့် ဖတ်လျှင်—

မိမိအမှားကို ဝန်ခံပါ။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးမနေပါနှင့်။ အမှားကို ပြုပြင်ပြီး ရှေ့ဆက်ပါ။ ဟု နားလည်သင့်သည်။

၂။ “အများအပေါ် ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ အားလုံးကို သည်းခံရမည်ဟု မဆိုလို

လူမှုဘဝတွင် သူတစ်ပါး၏ အပြုအမူကြောင့် စိတ်တိုခြင်း၊ အငြိုးထားခြင်း၊ မကျေနပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် အရေးကြီးဆုံး ခွဲခြားရမည့်အချက်မှာ
သည်းခံခြင်းနှင့် အမှားကို အားပေးခြင်း မတူပါ။

မတရားမှုကို မတားခြင်းသည် မေတ္တာမဟုတ်နိုင်ပါ။ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးနေခြင်းသည်လည်း အမြဲတမ်း ကရုဏာမဟုတ်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မေတ္တာသည် အမှန်တရားကို စွန့်ပယ်ခြင်းမဟုတ်။ အမျက်မပါဘဲ အမှားကို အမှားဟု သိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “ဝန်မတိုပါနှင့်” ကို

အငြိုးမထားပါနှင့်၊ သို့သော် ပညာမဲ့စွာ မယုံကြည်ပါနှင့်။
မုန်းတီးမနေပါနှင့်၊ သို့သော် အမှားကို အမှန်ဟု မပြောင်းလဲပါနှင့်။ ဟူ၍ ခွဲခြားနားလည်ရန် လိုအပ်သည်။

၃။ လာဘ်လာဘနှင့် ဂုဏ်အဆင်းအပေါ် “ဝန်မတိုခြင်း”

ယနေ့ခေတ်တွင် လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို ငွေကြေး၊ ရာထူး၊ အိမ်၊ ကား၊ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှ လူကြိုက်များမှုတို့ဖြင့် တိုင်းတာတတ်ကြသည်။ ထိုအခါ “သူက ဘာကြောင့်ရပြီး ငါက ဘာကြောင့်မရတာလဲ” ဟူသော နှိုင်းယှဉ်စိတ် ပေါ်လာသည်။
ထိုစိတ်သည် လောဘနှင့် မနာလိုမှုကို အလွယ်တကူ ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် လာဘ်လာဘကို မျှော်လင့်လွန်းခြင်း၊ ဂုဏ်အဆင့်အတန်းကို စွဲလမ်းခြင်းတို့သည် စိတ်၏ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်လည်း သတိထားရမည်။ အောင်မြင်မှုကို မလိုချင်ရဟု ဩဝါဒက မဆိုလိုပါ။ မိမိ၏တာဝန်ကို ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်၍ ရရှိလာသော အကျိုးကို အသုံးချခြင်းသည် မမှားပါ။

မှားယွင်းသောအရာမှာ
အကျိုးကို အသုံးချခြင်းမဟုတ်၊ အကျိုးအပေါ် စိတ်က ကျွန်ခံသွားခြင်းဖြစ်သည်။

၄။ “တရား၌လည်း ဝန်မတိုပါနှင့်” — ဓမ္မကျင့်စဉ်တွင် စိတ်မပျက်စေရန်

တရားအားထုတ်သူအများစုတွင် အခက်အခဲတစ်ခုရှိသည်။
“ငါတရားလုပ်နေတာကြာပြီ၊ ဘာမှမထူးခြားသေးဘူး” ဟူသော စိတ်ဖြစ်လာတတ်သည်။
ထိုအခါ တရားကိုပင် စိတ်ကုန်လာနိုင်သည်။ ဓမ္မလမ်းသည် ချက်ချင်းအကျိုးထွက်သော စီးပွားရေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မဟုတ်။ စိတ်၏ အလေ့အကျင့်ဟောင်းများကို ပြုပြင်ရသော လမ်းဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ယူရသည်။
ထို့ကြောင့် “တရား၌ ဝန်မတိုပါနှင့်” ဟူသည်မှာ အလျင်လိုစိတ်မထားဘဲ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပါ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် နီးစပ်သည်။

သို့ရာတွင် တရားအမည်ခံ၍ မှားယွင်းသောအရာကို ဆက်လက်လိုက်နာရန် မဆိုလိုပါ။ တရားဟူသည် ပညာနှင့် ယှဉ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘာကို လိုက်နာနေသည်၊ အကျိုးရှိမရှိ၊ မဂ္ဂဖိုလ်လမ်းနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိ စိစစ်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။

၅။ “မချီးမွမ်းထိုက်သူ၏ ဂုဏ်ကို မချီးမွမ်းပါနှင့်” — ယနေ့ခေတ်တွင် အထူးအရေးကြီးသော ဩဝါဒ

ဤအချက်သည် ယနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်များနှင့် အလွန်သက်ဆိုင်သည်။
ယနေ့တွင် လူတစ်ဦးကို လူကြိုက်များလာစေရန် အမှန်မဟုတ်သော ဂုဏ်သတင်းများကိုပင် ပြောဆိုနိုင်ကြသည်။ အမှားလုပ်သူကိုလည်း မိမိတို့အုပ်စု၊ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားနှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် ချီးမွမ်းတတ်ကြသည်။

ဤသဘောကို ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်း၌ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်နှင့် ဂုဏ်မဲ့မှုကို အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုရာ၌ အခါအခွင့်နှင့် သတိပညာကို သိရန် အရေးကြီးကြောင်း ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် “ချီးမွမ်းခြင်း” ကိုပင် မျက်စိမှိတ်၍ ပြုရမည့်အရာအဖြစ် မယူဆသင့်ပါ။ (Wikisource)

အဋ္ဌကထာဓလေ့၏ အဓိကသဘောတစ်ခုမှာလည်း မူလတရားစကား၏ အနက်ကို အကြောင်းအရာ၊ နိဒါန်း၊ ဆက်စပ်မှုတို့နှင့်အတူ ဖွင့်ဆိုပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဩဝါဒတစ်ကြောင်းကို သီးခြားဖြတ်ယူပြီး အဓိပ္ပာယ်ကောက်ခြင်းထက် အကြောင်းအရာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြည့်၍ နားလည်ခြင်း က ပိုသင့်လျော်သည်။ (Wikisource)

ယနေ့ခေတ်အတွက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရလျှင်

လူကြိုက်များသောသူတိုင်းကို မချီးမွမ်းပါနှင့်။
သြဇာကြီးသောသူတိုင်းကို မမှန်ကန်ဘဲ မမြှောက်ပင့်ပါနှင့်။
မိမိအကျိုးအတွက် အမှားကို အမှန်ဟု မပြောပါနှင့်။ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

၆။ “မကြည်ညိုသင့်သောအရာ၌ မကြည်ညိုပါနှင့်”

လူတစ်ဦးကို ကြည်ညိုခြင်းသည် အလိုအလျောက် မကောင်းပါ။ မည်သည့်အရည်အချင်းကြောင့် ကြည်ညိုသနည်း ဆိုသည်က အရေးကြီးသည်။

ငွေများသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်း၊ အာဏာရှိသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်း၊ လူများကြောက်သောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်းနှင့် သီလ၊ ပညာ၊ ကရုဏာရှိသောကြောင့် ကြည်ညိုခြင်းတို့ မတူပါ။

ထို့ကြောင့် ကြည်ညိုမှုကိုပင် ပညာနှင့် စစ်ဆေးရန်လိုသည်။
“သူဟာ အောင်မြင်သူလား” ထက်
“သူ့အောင်မြင်မှုဟာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ရလာတာလဲ” ဟူသော မေးခွန်းကို မေးတတ်ရန်လိုသည်။

၇။ “သဒ္ဓါတရားဖြင့် လှူသောပစ္စည်းများကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” အလှူ၏အလေးအနက်

ဩဝါဒ၏ နောက်ဆုံးအချက်သည် အလွန်လေးနက်သည်။
အလှူရှင်တစ်ဦးက သဒ္ဓါဖြင့် ပေးလှူထားသော ပစ္စည်းသည် ပစ္စည်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်။ ထိုပစ္စည်းနောက်ကွယ်တွင် “အလှူရှင်၏ ယုံကြည်၊ စေတနာ၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကုသိုလ်ပြုလိုသောစိတ် “ ပါဝင်သည်။

ထို့ကြောင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း၊ အလဟဿဖြစ်စေခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချခြင်းတို့သည် ပစ္စည်းတန်ဖိုးတစ်ခုကိုသာ ဖျက်ဆီးခြင်းမဟုတ်။
အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါကိုပါ ထိခိုက်စေခြင်းဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းများတွင် သဒ္ဓါကို သူတော်ကောင်းတို့၏ “အရိယဓန” ခုနစ်ပါးအနက် ပထမဦးဆုံးအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဥဒါနအဋ္ဌကထာတွင်လည်း သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ ဟိရီ၊ ဩတ္တပ္ပ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာတို့ကို အရိယဓနများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ဤအချက်က “သဒ္ဓါ” ကို ပစ္စည်းဥစ္စာတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော အတွင်းစိတ်ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မြင်ကြောင်း ပြသသည်။

ထို့ကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းကို စောင့်ရှောက်သုံးစွဲခြင်းသည် ပစ္စည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းခြင်းမဟုတ်၊ အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါကို ရိုသေခြင်း လည်း ဖြစ်သည်။

၈။ အဋ္ဌကထာနှင့် ဋီကာတို့နှင့် ညီညွတ်သည့် အဓိကသဘော

ဤဩဝါဒတစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအယူအဆကို အဋ္ဌကထာနှင့် ဋီကာတို့၏ ရှင်းလင်းဖွင့်ဆိုပုံနှင့် ချိန်ထိုးကြည့်လျှင် “စကားကို စကားအတိုင်း မယူဘဲ အနက်၊ ရည်ရွယ်ချက်၊ အခြေအနေတို့နှင့် ခွဲခြားသိရန်” ဟူသော နည်းလမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။

အထူးသဖြင့် ပုဂ္ဂလပညတ်၌ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းရာတွင်ပင် အမှန်တရား၊ အခါအခွင့်နှင့် ပညာရှိမှုတို့ကို ခွဲခြားစဉ်းစားထားသည်။

ထို့အပြင် အရိယဓနခုနစ်ပါးတွင် သဒ္ဓါနှင့် စာဂ (စွန့်လွှတ်ပေးကမ်းမှု) တို့ကို ပညာနှင့်အတူ ထားရှိခြင်း ကလည်း ဩဝါဒ၏ နောက်ဆုံးအချက်နှင့် နီးစပ်သည်။

ထိုကြောင့် “သဒ္ဓါရှိလျှင် လှူပါ” ဟုသာ မဆိုဘဲ
“သဒ္ဓါရှိရမည်၊
စာဂရှိရမည်၊
ပညာရှိရမည်၊
လှူထားသောအရာကိုလည်း တာဝန်ရှိစွာ အသုံးချရမည်။” ဟူသော သဘောဖြစ်သည်။

၉။ ယနေ့ခေတ်အတွက် အကြီးမားဆုံး သတိပေးချက်

ဤဩဝါဒကို ယနေ့ခေတ်လူမှုဘဝထဲသို့ ထည့်သွင်းဖတ်ကြည့်လျှင် အောက်ပါအချက်များသည် အထူးသတိထားစရာ ဖြစ်လာသည်။

“ မိမိကိုယ်ကို မနှိမ့်ချလွန်းပါနှင့်။
သူတစ်ပါးကိုလည်း မနှိမ့်ချပါနှင့်။
ချမ်းသာသူတိုင်းကို မကြည်ညိုပါနှင့်။
ဆင်းရဲသူတိုင်းကို မထီမဲ့မြင်မပြုပါနှင့်။
လူကြိုက်များသူတိုင်းကို မချီးမွမ်းပါနှင့်။
ဘုန်းကြီးသူတိုင်းကိုလည်း မျက်စိမှိတ်၍ မယုံကြည်ပါနှင့်။
မိမိနှင့်မတူသူတိုင်းကို မမုန်းပါနှင့်။
မိမိယုံကြည်သည်ဆိုတိုင်း အမှန်ဟု မယူဆပါနှင့်။
အလှူပစ္စည်းကို မိမိပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ မသုံးပါနှင့်။
တရားကိုလည်း အလျင်လိုစိတ်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။”

ဤအရာအားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သတိနှင့် ပညာ ရှိနေသည်။

နိဂုံး

တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ပြောထားသော်လည်း အတွင်းသဘောမှာ နက်ရှိုင်းသည်။

“ဝန်မတိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ အရာရာကို မျက်စိမှိတ်သည်းခံရန် မဟုတ်။

“မချီးမွမ်းပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း၏ အမှားကိုသာ ရှာဖွေရန် မဟုတ်။

“မကြည်ညိုပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါးကို မလေးစားရန် မဟုတ်။

“သဒ္ဓါဖြင့် လှူသောပစ္စည်းကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်” ဆိုသည်မှာ ပစ္စည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းရန် မဟုတ်။

အနှစ်သာရမှာ

” စိတ်မလိုက်ပါနှင့်။
လောဘမလိုက်ပါနှင့်။
ဂုဏ်မက်စိတ်မလိုက်ပါနှင့်။
အုပ်စုစိတ်ဖြင့် အမှန်အမှား မခွဲပါနှင့်။
မဆင်မခြင် မချီးမွမ်းပါနှင့်။
မဆင်မခြင် မကြည်ညိုပါနှင့်။
သဒ္ဓါကို တန်ဖိုးထားပါ။
အရာရာကို သတိနှင့် ပညာဖြင့် ခွဲခြားပါ။”

ဤသို့ နားလည်နိုင်လျှင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင်သာ သက်ဆိုင်သော ဆုံးမစကားမဟုတ်တော့ဘဲ လူမှုကွန်ရက်၊ ငွေကြေး၊ ကျော်ကြားမှု၊ အာဏာနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကြားတွင် နေထိုင်နေရသော ယနေ့ခေတ်လူသားများအတွက်ပါ အထူးလိုအပ်နေဆဲဖြစ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်တစ်ရပ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

“ဝန်မတိုခြင်းသည် ပညာမဲ့သည်းခံခြင်း မဟုတ်၊
ချီးမွမ်းခြင်းသည် အမှန်တရားမဲ့ မြှောက်ပင့်ခြင်း မဟုတ်၊
ကြည်ညိုခြင်းသည် ပညာမဲ့ကိုးကွယ်ခြင်း မဟုတ်၊
သဒ္ဓါသည်လည်း တာဝန်မဲ့ပေးကမ်းခြင်း မဟုတ်။
အရာရာ၌ သတိနှင့် ပညာကို ရှေ့ဆောင်ထားခြင်းသာ ဓမ္မနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သည်။”

In the song of my joy,
Let there be no faint echo of another’s weeping.
In the stillness of my comfort,
Let there be no heavy sigh born of another’s pain.
As I walk forward upon this path of life,
Let no shadow of regret fall upon my backward glance.
If there be memories to hold,
Let them be pure, untouched by remorse.
And if there be longings to carry,
Let them be gentle longings,
Forever free from the burden of regret.

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ