🌿နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ🌿

🌿နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

စာရေးဆရာ အဲးခိုး

။ လူတစ်ယောက်ဟာ အမြဲရှေ့ကိုပဲ
သွားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ခါတလေ ရပ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ လမ်းပြောင်းရတယ်။
တစ်ခါတလေ နောက်ဆုတ်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လူအများစုက “ငါရှုံးပြီ” လို့ တွေးတတ်ကြတယ်။

အဲးခိုးကတော့ နည်းနည်းကွဲပြီး မြင်တယ်။

နောက်ဆုတ်ရတာဟာ အမြဲတမ်းရှုံးတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုတ်ပြီး ဘာသင်ယူခဲ့သလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။

နောက်ဆုတ်ခြင်းမှာ အကြောင်းရှိတယ်

ဘာအကြောင်းကြောင့် နောက်ဆုတ်ရသလဲဆိုတာ အရင်ရှာရမယ်။

ကိုယ့်အမှားကြောင့်လား။
အခြေအနေကြောင့်လား။
အချိန်မတန်သေးလို့လား။
အခြားသူတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်လား။

အကြောင်းရင်းမသိဘဲ “ငါမှန်တယ်၊ သူမှားတယ်” ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် သင်ခန်းစာမရဘူး။

အဲးခိုးအမြင်ကတော့

အရှုံးကိုလည်း အရှုံးအဖြစ် သိရမယ်။
အမှားကိုလည်း အမှားအဖြစ် သိရမယ်။
မတရားခံရတာရှိရင်လည်း မတရားခံရတာအဖြစ် သိရမယ်။

အရာရာကို ကိုယ့်ဘက်ကသာ မှန်တယ်လို့ မပြောင်းလဲသင့်ဘူး။

သင်ခန်းစာက ဘက်မလိုက်ဘူး ဒီအချက်က အရေးကြီးတယ်။

သင်ခန်းစာဆိုတာ ကိုယ့်ဘက်ကို အားပေးဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူး။

ကိုယ်မှားရင် ကိုယ်မှားတာကို ပြောရမယ်။
သူမှားရင် သူမှားတာကို ပြောရမယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မှားတာရှိရင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မှားတာရှိတယ်လို့ ပြောရမယ်။

အမှန်တရားဟာ ဘက်မလိုက်ဘူး။
သင်ခန်းစာလည်း ဘက်မလိုက်ဘူး။

ကိုယ့်ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကိုပဲ ရွေးယူမယ်ဆိုရင် အဲဒါ သင်ခန်းစာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေခြင်းပဲ ဖြစ်သွားတယ်။

နောက်ဆုတ်မှ မြင်ရတာတွေရှိတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ ရှေ့ကိုပဲကြည့်ပြီး လျှောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်နင်းလာတဲ့ခြေရာတွေကို မမြင်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုတ်လိုက်တဲ့အခါမှ ကိုယ်ဘယ်ကနေ လာခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်မြင်ရတတ်တယ်။

ဘယ်နေရာမှာ အလျင်လိုခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ စကားပိုခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ မာနဝင်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့သလဲ။

ဒါတွေကို ပြန်ကြည့်နိုင်ရင် နောက်ဆုတ်ခြင်းက တန်ဖိုးရှိလာတယ်။

နောက်ဆုတ်တာထက် နောက်ဆုတ်ပြီး ဘာမှမသင်ယူတာက ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အလွတ်မပေးနဲ့။

အဲးခိုးအမြင်မှာ ဘက်မလိုက်ဆိုတာ တစ်ဖက်ကို မတိုက်ခိုက်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အမှန်အတိုင်း ပြန်ကြည့်နိုင်ရမယ်။

“ငါကတော့ မမှားဘူး” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ နောက်ဆုတ်ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို ပြန်ရှင်းပြနေမယ်ဆိုရင် သင်ခန်းစာမရဘူး။

တစ်ခါတလေ ကိုယ့်မှာလည်း အမှားရှိတတ်တယ်။ အဲဒီအမှားကို ဝန်ခံနိုင်တာဟာ အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် မထပ်မှားအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်နိုင်တာပဲ။ တစ်ဖက်လူကိုလည်း အမြဲမမှားစေနဲ့။

ကိုယ့်အတွေ့အကြုံတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်လူကို အမြဲမှားတဲ့သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရင်လည်း မျှတမှု ပျောက်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ မှားတဲ့အချိန်ရှိသလို မှန်တဲ့အချိန်လည်း ရှိနိုင်တယ်။

လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ဝေဖန်လို့ရတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သဘောမတူလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကြောင့် လူတစ်ယောက်လုံးကို မှားတယ်လို့ မသတ်မှတ်သင့်ဘူး။

လုပ်ရပ်ကို ခွဲကြည့်။
အကြောင်းရင်းကို ခွဲကြည့်။
ရလဒ်ကို ခွဲကြည့်။
ပြီးမှ သင်ခန်းစာကို ယူ။

အဲဒါမှ ဘက်မလိုက်တဲ့အမြင် ဖြစ်လာမယ်။

ဒီနေ့တော့ ဒီနေ့ အဲးခိုးတို့အနေနဲ့ နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ တစ်ခုလောက် မေးကြည့်ရအောင်။

“ငါ ဘာကြောင့် နောက်ဆုတ်ရတာလဲ” ဆိုတာထက်

“ဒီနောက်ဆုတ်ခြင်းက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးနေတာလဲ” လို့ မေးကြည့်ရမယ်။

အဲဒီမေးခွန်းက ကိုယ့်အမြင်ကို ပြောင်းစေနိုင်တယ်။

အရှုံးထဲမှာ သင်ခန်းစာရှိနိုင်တယ်။
အောင်မြင်မှုထဲမှာလည်း သတိပေးချက်ရှိနိုင်တယ်။
ကိုယ့်အမှားထဲမှာလည်း တိုးတက်ဖို့လမ်းရှိနိုင်တယ်။
သူတစ်ပါးရဲ့အမြင်ထဲမှာလည်း ကိုယ်မမြင်သေးတဲ့အမှန်တရား ရှိနိုင်တယ်။

အဲးခိုးအမြင်

အဲးခိုးအမြင်ကို တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် နောက်ဆုတ်ရတဲ့အခါ ရှုံးတယ်လို့ မမြန်မြန်ဆုံးဖြတ်နဲ့။ ကိုယ့်ဘက်ကိုပဲ မှန်တယ်လို့လည်း မမြန်မြန်ဆုံးဖြတ်နဲ့။

အရင်ဆုံး ဖြစ်ရပ်ကို အရှိအတိုင်းကြည့်။
ပြီးရင် အမှားကို အမှားအဖြစ် လက်ခံ။
မှန်တာကို မှန်တဲ့အတိုင်း ထား။

နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာကို ယူပြီး ရှေ့ဆက်။
ဘဝမှာ နောက်ဆုတ်ရတဲ့နေ့တွေ ရှိမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုတ်တဲ့နေ့တိုင်းမှာ ကိုယ့်အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်
နောက်ဆုတ်ခြင်းဟာ လမ်းပျောက်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။

နောက်တစ်ကြိမ် ပိုမှန်တဲ့လမ်းကို လျှောက်နိုင်ဖို့ ခဏရပ်ပြီး လမ်းပြန်ကြည့်ခြင်းပဲ။