~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
တောမှီရဟန်း
။ အဘိဓမ္မာအရ “ကရုဏာ စေတသိက် “ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါးတို့ ဒုက္ခခံစားနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ
ထိုဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေလိုသော စိတ်နူးညံ့မှု ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌကထာအမြင်အရ
“ပရဒုက္ခေ ဒုက္ခီယတိ” ဟုဆိုသကဲ့သို့
သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခကို မြင်ရသောအခါ မခံနိုင်ဘဲ ထိုဒုက္ခပျောက်ကင်းစေလိုသော စိတ်တရားကို “ကရုဏာ” ဟု ဖွင့်ဆိုထားသည်။
ဋီကာအမြင်အရ
သတ္တဝါတို့ ဒုက္ခရောက်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ မလွှဲရှောင်ဘဲ ကယ်တင်လိုသော စိတ်၊ ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေလိုသော စိတ်သည် “ကရုဏာ” ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းထားသည်။
။ ယနေ့လူမှုလောကကို ကြည့်လျှင်
ဒေါသစကားများ၊ အပြစ်တင်မှုများ၊ မနာလိုမှုများကြားတွင် လူအများ၏ စိတ်အေးချမ်းမှု လျော့နည်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။
။ ထိုအခြေအနေတွင် “ကရုဏာစိတ် “ သည် လူမှုဘဝကို အေးချမ်းစေနိုင်သော အလွန်အရေးကြီးသည့် စိတ်တရား ဖြစ်လာသည်။
ကရုဏာကို ယနေ့ဘဝတွင် ကျင့်သုံးနိုင်ရန်
၁)သူတစ်ပါးအမှားကို မြင်လျှင် အပြစ်တင်ခြင်းထက် နားလည်ပေးရန်၊
၂)ဒုက္ခရောက်နေသူများကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးရန်၊
၃)လူမှုကွန်ရက်များတွင် ကြမ်းတမ်းစကား မပြောဘဲ နူးညံ့စွာ ပြောဆိုရန်၊
၄)”သူလည်း ဒုက္ခကို မလိုချင်သော သတ္တဝါတစ်ပါးပဲ” ဟု နှလုံးသွင်းရန်၊
။ ဤသို့ ကရုဏာစိတ်ကို ပွားများသူသည်”ဒိဋ္ဌအကျိုး” များကို ယခုပင် ခံစားရနိုင်သည်။စိတ်အေးချမ်းသာလာသည်။ဒေါသ လျော့နည်းလာသည်။ လူအများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်လည်း သဟဇာတဖြစ်လာသည်။
။ ထို့ကြောင့်
ကရုဏာသည် မိမိစိတ်ကိုလည်း အေးချမ်းစေပြီး လူ့လောကကိုလည်း အလင်းပေးနိုင်သော စိတ်အလှ ဖြစ်
