🌿ခေတ်မရွေး လှနေမှာပါ 🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၂၀.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.
ဒီခေတ်ကြီးမှာ တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေမှ လှနိုင်ပါမလဲ! ဆိုတဲ့စကားကို မနေ့ကြွရောက်လာတဲ့ ရှင်ဓမ္မပါလကို တောင်ကလေးဆရာတော်က ဤသို့သာအဆုံးအမဩဝါဒကထာ( စကား) ကြားခဲ့ရလို့ ဝမ်းသာကြည်နူးလို့ပါ။ တို့ဒါယကာတွေလည်း သိရအောင်ပါ။
ရှေးခေတ်က ရေးသားခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ “ဘုန်းကြီးဒုက္ခ ၁၈ ပါး” ဆိုတဲ့ စာလေးတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်မိရင် အချို့နေရာတွေမှာ ပြုံးချင်စရာတွေ့ရသလို၊ အချို့နေရာတွေမှာတော့ ရဟန်းဘဝအတွက် အလွန်လေးနက်တဲ့ သတိပေးချက်တွေကို တွေ့ရပါတယ်။
မူရင်းရေးသူကို မသိရသေးပေမယ့် အဲဒီစာထဲမှာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို့နဲ့ ဆက်ဆံရင်း လူမှုရေးကိစ္စတွေထဲ ဝင်ရောက်ပတ်သက်လာတဲ့အခါ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရိုးရာစာပေပုံစံနဲ့ သရော်ဝေဖန်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ရှေးခေတ်က အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီစာရဲ့ သတိပေးချက်ဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာလည်း အသုံးဝင်နေဆဲပါ။
အကြောင်းကတော့ ခေတ်က ပြောင်းသွားပေမယ့် လူ့သဘောသဘာဝကတော့ မပြောင်းသေးလို့ပါ။ လူတွေက ရဟန်းတော်ကို လေးစားကြပါတယ်။ အလှူပြုကြပါတယ်။
တရားနာကြပါတယ်။အကူအညီတောင်းကြပါတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ လူမှုရေး၊ မိသားစုရေး၊ စီးပွားရေးအခက်အခဲတွေကိုလည်း ရဟန်းတော်ထံ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ကြပါတယ်။
ဒီအရာတွေဟာ သူ့နေရာနဲ့သူ ကောင်းမြတ်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သို့သော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးအနေနဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရခြင်းနဲ့ လူ့အရေးအရာတွေထဲ နစ်မြုပ်သွားခြင်း ကို ခွဲခြားသိဖို့ လိုပါတယ်။
လူအများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းသည် ရဟန်းဘဝအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်သလား?
ရဟန်းတော်ဟာ လူ့လောကထဲက လုံးဝခွဲထွက်ပြီး နေလို့တော့ မဖြစ်ပါဘူး။
ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို့ကို တရားဟောရမယ်။
အလှူခံရမယ်။
ရောဂါသည်တွေကို မေတ္တာနဲ့ ဆုံးမရမယ်။
အခက်အခဲရှိသူတွေကို ဓမ္မအတိုင်း အားပေးရမယ်။
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့လည်း သင့်တင့်အောင် ဆက်ဆံရမယ်။
ဒါပေမယ့် ရဟန်းဘဝရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က လူမှုရေးအကျိုးဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ရဟန်းဘဝဆိုတာ ကိလေသာကုန်ရာလမ်းကို လျှောက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် လူအများနဲ့ ဆက်ဆံရင်း မိမိစိတ်ထဲမှာ လောဘ၊ မာန၊ အကြိုက်အလိုက်၊ မနှစ်မြို့မှု၊ ဘက်လိုက်မှုတွေ တိုးပွားလာတယ်ဆိုရင် အဲဒီဆက်ဆံရေးဟာ ရဟန်းဘဝအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာပါပြီ။
“ပရသမ္ဘဝံ ဒုက္ခံ” ဆိုတဲ့ သတိ
ရဟန်းဘဝမှာ ဝိဝေကဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။
လူအများကြားမှာ နေရတာထက် လူအများနဲ့ ဆက်ဆံရင်း မိမိစိတ်ကို မိမိမထိန်းနိုင်တော့တာက ပိုပြီး ဒုက္ခဖြစ်ပါတယ်။
လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံလိုက်တိုင်း အကျိုးတစ်ခုခု ရချင်လာတယ်။
တစ်ယောက်က ချီးမွမ်းရင် ကျေနပ်တယ်။
တစ်ယောက်က မချီးမွမ်းရင် မကျေနပ်ဘူး။
တစ်ယောက်က အလှူများရင် သဘောကျတယ်။
တစ်ယောက်က မလှူရင် မျက်နှာပျက်တယ်။
ဒီလိုဖြစ်လာရင် ရဟန်းဟာ လူအများနဲ့ ဆက်ဆံနေတာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူအများရဲ့ အလိုအပေါ် မှီခိုနေရသူ ဖြစ်လာပါတယ်။
အဲဒီအခါ ရဟန်းဘဝရဲ့ အလှဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားပါတယ်။
ရှေးခေတ် “လာဘသက္ကာရ”၊ ဒီခေတ် “လာဘသက္ကာရ”
ရှေးခေတ်စာထဲမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ သတိပေးထားတာက လာဘသက္ကာရပါ။
အလှူရှင်များလာခြင်း၊ ပစ္စည်းကောင်းများရခြင်း၊ ဒါယကာတို့၏ အလေးအမြတ်ပြုခြင်းတို့ဟာ မကောင်းတဲ့အရာတွေချည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သို့သော် အဲဒီအရာတွေကြောင့် ရဟန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ
“ငါ့ကို ပိုလှူစေချင်တယ်။”
“ငါ့ကို ပိုလေးစားစေချင်တယ်။”
“ငါ့ကို ပိုချီးမွမ်းစေချင်တယ်။”
ဆိုတဲ့ ဆန္ဒတွေ ပေါ်လာရင်တော့ လာဘသက္ကာရဟာ သာသနာ့အကျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ ကိလေသာအတွက် အစာ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ အလှူခံရတဲ့အခါ ပစ္စည်းကိုသာ မကြည့်ဘဲ မိမိစိတ်ကိုပါ ပြန်ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။
“ဒီအရာကို ငါ ဘာကြောင့် လိုချင်တာလဲ။”
“မရရင် ငါ့စိတ် ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ။”
“ရလာတဲ့အတွက် ငါ့စိတ်မှာ မာနတက်လာသလား။”
“လူတစ်ယောက်ကို အလှူများလို့ ချစ်ပြီး အလှူနည်းလို့ မချစ်တော့ဘူးလား။”
ဒီလို မေးခွန်းတွေဟာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။
လူ့အရေးအရာထဲ ဝင်လေလေ ဝိဝေကနဲ့ ဝေးလေလေ။
ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ လူတွေကို ဓမ္မအကျိုးအတွက် ဆုံးမနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လူတွေရဲ့ အိမ်တွင်းရေး၊ စီးပွားရေး၊ အကျိုးစီးပွား၊ အငြင်းပွားမှု၊ အာဏာရေး၊ ဂုဏ်ရေးတွေထဲကို အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်ပတ်သက်လာပြီဆိုရင် ရဟန်းဘဝရဲ့ ဝိဝေကဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနိုင်ပါတယ်။
လူတစ်ဦးရဲ့ အရေးကို ကူညီပေးရင်း နောက်တစ်ဦးရဲ့ အရေးထဲ ဝင်ရောက်ရတယ်။
အဲဒီကနေ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် ဘက်လိုက်ရတယ်။
ဘက်လိုက်ပြီးတဲ့အခါ မိမိပြောဆိုမှု၊ မိမိအပြုအမူတွေကို အဲဒီလူတွေရဲ့ အလိုအတိုင်း ချိန်ညှိလာရတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့
ရဟန်းက လူတွေကို ဓမ္မနဲ့ ဆုံးမနေတာလား၊ လူတွေက ရဟန်းကို မိမိတို့အလိုအတိုင်း ဆွဲခေါ်နေတာလား? ဆိုတာတောင် မသိတော့တဲ့အခြေအနေ ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။
ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် အခက်ဆုံးက ဆင်းရဲခြင်းမဟုတ်။ ရဟန်းဘဝမှာ ဆွမ်းခက်တာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကျောင်းမကောင်းတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ပစ္စည်းနည်းတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအရာတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ရဟန်းတော်တစ်ပါးအတွက် ပိုပြီး သတိထားရမယ့် ဒုက္ခက လာဘသက္ကာရကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ရဲ့ဒုက္ခ ဖြစ်ပါတယ်။
မရလို့ မပျက်စီးဘဲ ရလာလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။ မချီးမွမ်းလို့ မပျက်စီးဘဲ ချီးမွမ်းလွန်းလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။
လူအများက မသိလို့ မပျက်စီးဘဲ လူအများက သိလွန်းလို့ ပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ရဟန်းဘဝရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုပါ။ ဒီခေတ်မှာ တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေမှ လှနိုင်ပါမလဲ? ခေတ်က ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းပြောင်း ရဟန်းဘဝရဲ့ အခြေခံတန်ဖိုးတွေက မပြောင်းသင့်ပါဘူး။
သီလကို မပျက်စေနဲ့။
အပ္ပိစ္ဆတာကို မပျောက်စေနဲ့။
သန္တုဋ္ဌိကို မစွန့်နဲ့။
ဝိဝေကကို မမေ့နဲ့။
လာဘသက္ကာရကို မတပ်မက်နဲ့။
လူအများရဲ့ အလိုကို ဓမ္မထက် မထားနဲ့။
လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံပါ။
ဒါပေမယ့် လူ့အလိုကို မလိုက်ပါနဲ့။
ဒါယကာကို လေးစားပါ။
ဒါပေမယ့် ဒါယကာရဲ့ အလှူကို ဓမ္မထက် မထားပါနဲ့။
လူ့အရေးအရာကို နားလည်ပါ။
ဒါပေမယ့် လူ့အရေးအရာထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မနစ်မြုပ်ပါနဲ့။
လူအများက မိမိကို လေးစားလာရင်လည်း သတိထားပါ။
မိမိကို အပြစ်တင်လာရင်လည်း သတိထားပါ။
အကြောင်းကတော့ နှစ်ခုစလုံးက စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်လို့ပါ။
ခေတ်ကို မရှောင်နိုင်ပေမယ့် ခေတ်ရဲ့ အလိုကိုတော့ ရှောင်နိုင်ပါတယ်။
ဒီနေ့ခေတ်ဟာ ရှေးခေတ်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး။
လူနေမှုစနစ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာတယ်။
လူမှုဆက်ဆံရေးတွေ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတယ်။
လူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ ပိုများလာတယ်။
ရဟန်းတော်တွေလည်း ဒီခေတ်ထဲမှာပဲ နေထိုင်ရမှာပါ။
ဒါကြောင့် ခေတ်ကို နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ခေတ်ကို နားလည်ခြင်းနဲ့ ခေတ်ရဲ့ အလိုကို လိုက်ခြင်းဟာ မတူပါဘူး။
ခေတ်ကို နားလည်ပါ။
ဒါပေမယ့် ရဟန်းဘဝရဲ့ မူလတန်ဖိုးကို မပျောက်ပါစေနဲ့။
လူတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်ဆံရပါမယ်။
ဒါပေမယ့် မိမိစိတ်က လူ့အလိုရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ပါစေနဲ့။
လာဘ်သက္ကာရကို လက်ခံရနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လာဘ်သက္ကာရနောက်ကို မလိုက်ပါနဲ့။
အဲဒီလို နေနိုင်ရင် ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးဟာ အလွန်လှပပါတယ်။
ရဟန်းဘဝရဲ့ အလှဟာ လူအများက ဘယ်လောက်ချီးမွမ်းသလဲဆိုတာမှာ မရှိပါဘူး။
လူအများကြားမှာ နေပြီး မိမိစိတ်ကို မည်မျှစောင့်ထိန်းနိုင်သလဲဆိုတာမှာ ရှိပါတယ်။
ရှေးခေတ်က “ဘုန်းကြီးဒုက္ခ ၁၈ ပါး” ဆိုတဲ့ စာတစ်ပုဒ်က ဒီနေ့ခေတ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အတွက် အဓိကမေးခွန်းတစ်ခုတော့ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်—
“ခေတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းပြောင်း ရဟန်းဘဝရဲ့ အနှစ်သာရ မပျောက်အောင် တို့ရဟန်းတွေ ဘယ်လိုနေကြမလဲ”
အဖြေကတော့ ရှုပ်ထွေးစရာ မလိုပါဘူး။
လူအများကို အကျိုးပြုပါ။
သို့သော် လူအများ၏ အလိုနောက် မလိုက်ပါနှင့်။
လာဘ်သက္ကာရကို အသုံးချပါ။
သို့သော် လာဘ်သက္ကာရ၏ ကျွန်မဖြစ်ပါနှင့်။
ခေတ်ကို နားလည်ပါ။
သို့သော် ဓမ္မကို ခေတ်အလိုက် မပြောင်းပါနှင့်။
လူအများနှင့် ဆက်ဆံပါ။
သို့သော် ဝိဝေကကို မစွန့်ပါနှင့်။
ဒီလိုနေနိုင်တဲ့ ရဟန်းဘဝကတော့
ခေတ်မရွေး လှနေမှာပါ။
