။တောင်ကလေးဆရာတော်၏
ဩဝါဒကထာကို ကြည်ညိုစွာ ဖွင့်ဆိုခြင်း။
ရေးသူ = ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၁၂ ) စက်တင်ဘာ (၂၀၂၆)။
[ စကားတိုတို၊ အဓိပ္ပာယ်နက်နက်]
ယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာ (၁၀ ) ချက်ကို ဖတ်ရှုရသည်။
စာသားက တိုသည်။
စကားက ရိုးသည်။
သို့သော် အတွေးက နက်သည်။
လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်လျှောက် မေးသင့်သော မေးခွန်းများကို စကား (၁၀ ) ချက်အတွင်း ထည့်သွင်းထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်မလဲ” ဆိုသည်ထက်
“ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။
“အချိန်ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ” ဆိုသည်ထက်
“ကျန်နေသေးတဲ့အချိန်ကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။
ထို့ကြောင့် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒကို ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ပါဠိတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ထုတ်နုတ်ထားသော စာသားဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အနိစ္စသဘော၊ မရဏဿတိ၊ အပ္ပမာဒသဘော၊ ကံနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား၊ မေတ္တာနှင့် လူ့ဘဝတန်ဖိုး တို့နှင့် အလွန်နီးစပ်သော ဘဝအမြင်တစ်ရပ်အဖြစ် မြင်နိုင်သည်။
၁။ အသက်ရှည်ခြင်းထက် ဘဝအဓိပ္ပာယ်ရှိခြင်း။
“ဘဝကို ရှည်အောင်နေဖို့ထက် အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် နေပါ” ဟူသော စကားသည် အလွန်လေးနက်သည်။
လူတိုင်း အသက်ရှည်ချင်ကြသည်။ အသက်ရှည်ခြင်းကို မည်သူမျှ မကန့်ကွက်နိုင်။
သို့သော် အသက်ရှည်ခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့် ဘဝတန်ဖိုး မပြည့်စုံနိုင်ပါ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း မည်သူ့အတွက်မျှ အကျိုးမပြုနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအသက်ရှင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားရမည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း အသက်တာ မရှည်ခဲ့သော်လည်း မိဘကို ပြုစုခဲ့သူ၊ သားသမီးကို လူကောင်းဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ခဲ့သူ၊ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အကျိုးပြုခဲ့သူများ၏ ဘဝသည် တန်ဖိုးရှိလှသည်။
ထို့ကြောင့် ဘဝ၏ တိုင်းတာချက်သည် အသက်အရေအတွက်သာ မဟုတ်၊ အကျိုးအမြတ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ဖြစ်သည်။
၂။ အချိန်ကို မစောင့်ဘဲ တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချခြင်း။
“အချိန်ကုန်တာကို မစောင့်ပါနဲ့။ အချိန်ကို တန်ဖိုးရှိအောင် အသုံးချပါ” ဟူသော ဩဝါဒသည် လူတိုင်းအတွက် လိုအပ်သော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။
အချိန်သည် တိတ်တိတ်လေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ငွေဆုံးရှုံးလျှင် ပြန်ရှာနိုင်သည်။
ပစ္စည်းပျောက်လျှင် ပြန်ဝယ်နိုင်သည်။
အခွင့်အရေးတချို့လည်း ပြန်ရနိုင်သည်။
သို့သော် ကုန်ဆုံးသွားသောအချိန်ကို ပြန်ဝယ်၍ မရနိုင်။
ထို့ကြောင့် ပညာရှင်တို့၏ ဘဝအမြင်တွင်လည်း အချိန်ကို တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်ဖြင့် ကြည့်လျှင်လည်း အပ္ပမာဒဟူသော သတိရှိခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
ယနေ့လုပ်ရမည့် ကောင်းမှုကို မနက်ဖြန်သို့ မရွှေ့သင့်။
ယနေ့ပြောသင့်သော စကားကိုလည်း မပြောဘဲ မထားသင့်။
ယနေ့ပြင်သင့်သော အကျင့်ကိုလည်း “နောက်မှပြင်မယ်” ဟု မဆိုသင့်။
၃။ သူတစ်ပါးဘဝနှင့် ကိုယ့်ဘဝကို မနှိုင်းယှဉ်ပါနှင့်။
လူ့ဘဝတွင် စိတ်ပင်ပန်းစရာအကောင်းဆုံး အရာတစ်ခုမှာ မိမိဘဝကို သူတစ်ပါးဘဝနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့မှာ အိမ်ကြီးရှိသည်။
ငါ့မှာ မရှိ။
သူ့မှာ ငွေများသည်။
ငါ့မှာ မရှိ။
သူ့သားသမီး အောင်မြင်သည်။
ငါ့သားသမီး မအောင်မြင်သေး။
ဤသို့ နှိုင်းယှဉ်နေခြင်းသည် မိမိရှိပြီးသားအရာများ၏ တန်ဖိုးကို မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတတ်သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်။
သူတစ်ပါး၏ လမ်းကို မိမိ၏လမ်းနှင့် မတိုင်းသင့်။
မိမိ၏ မနေ့ကထက် ယနေ့ ပိုကောင်းလာခြင်း ကိုသာ မိမိ၏ တိုးတက်မှုအဖြစ် ကြည့်သင့်သည်။
၄။ အမှားသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမဟုတ်၊ သင်ခန်းစာမယူခြင်းကသာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း။
“မနေ့ကအမှားကို သင်ခန်းစာယူပါ။ ဒီနေ့မှာ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့” ဆိုသည်မှာ ဘဝအတွက် အလွန်လက်တွေ့ကျသော အကြံပြုချက်ဖြစ်သည်။
လူဆိုသည်မှာ အမှားမလုပ်သူ မဟုတ်ပါ။
အမှားလုပ်တတ်သည်။
လဲကျတတ်သည်။
မှားယွင်းတတ်သည်။
သို့သော် အမှားကို ပြန်ကြည့်ပြီး “ငါ ဘာသင်ယူရမလဲ” ဟု မေးနိုင်သူသည် တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာသည်။
အမှားတစ်ခုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ပြီး အကြောင်းပြချက်ပေးနေခြင်းထက်၊ တစ်ကြိမ်မှားပြီး ပြန်ပြင်နိုင်ခြင်းက ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။
ထို့ကြောင့် အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရမည်။ သို့သော် အတိတ်ထဲတွင် နေမနေသင့်။
အတိတ်သည် သင်ခန်းစာဖြစ်ရမည်။ အကျဉ်းထောင် မဖြစ်သင့်။
၅။ အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်လွန်းပြီး ယနေ့ကို မပျက်စီးစေပါနှင့်။
အနာဂတ်ကို စဉ်းစားခြင်းသည် ကောင်းသည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။
သို့သော် အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်လွန်း၍ ယနေ့၏ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင် ထိုစိုးရိမ်မှုသည် မိမိဘဝကို အကျိုးမပြုတော့။
မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မလဲ မသိသေး။
သို့သော် ယနေ့ မည်သို့နေထိုင်မည်ကိုတော့ မိမိရွေးချယ်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်သော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်ကို မပျက်စီးစေ။
ယနေ့ကောင်းကောင်းနေခြင်း၊ ယနေ့ကောင်းမှုလုပ်ခြင်း၊ ယနေ့တာဝန်ကျေပွန်ခြင်းသည်ပင် အနာဂတ်အတွက် အကောင်းဆုံးပြင်ဆင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၆။ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ရှိပါ၊ သို့သော် သူတစ်ပါးကို မနင်းပါနှင့်။
လူတိုင်းတွင် မိမိ၏ အိပ်မက်ရှိသင့်သည်။
အိပ်မက်မရှိသောဘဝသည် ဦးတည်ချက်မရှိသော ခရီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။
သို့သော် မိမိအောင်မြင်ရေးအတွက် သူတစ်ပါးကို နင်းချေခြင်း၊ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း၊ မတရားယူခြင်းတို့ကို အောင်မြင်မှုဟု မခေါ်နိုင်။
အောင်မြင်မှု၏ အမြင့်ကိုသာ မကြည့်သင့်။
ထိုအမြင့်သို့ မည်သည့်လမ်းဖြင့် တက်ခဲ့သနည်း ကိုလည်း ကြည့်ရမည်။
ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသော အောင်မြင်မှုသည် အပြင်ပန်းတွင် ကြီးမားသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိနိုင်။
ထို့ကြောင့် အိပ်မက်ရှိပါ။ ကြိုးစားပါ။ အောင်မြင်ပါ။
သို့သော် သူတစ်ပါး၏ မျက်ရည်ပေါ်မှာ ကိုယ့်အောင်မြင်မှုကို မတည်ဆောက်ပါနှင့်။
၇။ အရေးကြီးတာကို အရေးမကြီးတာနဲ့ မလဲပါနဲ့။
ဘဝတွင် တန်ဖိုးရှိသောအရာများကို တစ်ခါတစ်ရံ မသိမသာ ဆုံးရှုံးတတ်ကြသည်။
ငွေရှာဖို့ မိသားစုကို မေ့သွားတတ်သည်။
အောင်မြင်မှုရှာဖို့ ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်။
အလုပ်များလွန်း၍ မိဘနှင့် စကားမပြောဖြစ်တော့။
အရေးမကြီးသော အငြင်းပွားမှုများအတွက် အချိန်ကုန်ပြီး အရေးကြီးသော ဆက်ဆံရေးများကို ပျက်စီးစေတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိကိုယ်ကို မေးသင့်သည်။
“ငါ အခုလိုက်ရှာနေတာက တကယ်အရေးကြီးတာလား။ ငါ လက်လွှတ်နေမိတာက ပိုအရေးကြီးနေတာလား”
ဤမေးခွန်းသည် ဘဝကို ပြန်စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။
၈။ ကျန်းမာခြင်း၏တန်ဖိုးကို ကျန်းမာနေချိန်မှာ သိပါ။
ကျန်းမာနေချိန်တွင် ကျန်းမာရေးသည် သာမန်အရာတစ်ခုလို ထင်ရတတ်သည်။
သို့သော် နာမကျန်းဖြစ်လာသောအခါမှ ကျန်းမာခြင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်လာကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းမာရေးကို ဆုံးရှုံးပြီးမှ တန်ဖိုးမသိဘဲ၊ ကျန်းမာနေချိန်ကတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို စောင့်ရှောက်သင့်သည်။
အစားအသောက်၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် စိတ်ကျန်းမာရေးတို့ကိုလည်း အလေးထားသင့်သည်။
ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်များစွာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အခြေခံအင်အားမှာ ကျန်းမာရေးပင် ဖြစ်သည်။
၉။ ချစ်ရသူတွေကို ချစ်ကြောင်းပြောဖို့ မနှောင့်နှေးပါနဲ့။
ဤအချက်သည် အလွန်နူးညံ့သော်လည်း အလွန်လေးနက်သည်။
မိဘကို ချစ်သည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေစဉ် ပြောပါ။
ဇနီး၊ ခင်ပွန်း၊ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေများကို တန်ဖိုးထားသည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေစဉ် ပြပါ။
လူအများသည် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသောအခါမှ “သူ့ကို ငါ အရမ်းချစ်ခဲ့တာ” ဟု ပြောတတ်ကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်သောစကားကို ကြားမည့်သူ မရှိတော့နိုင်။
ထို့ကြောင့် ချစ်ခြင်းကို နှောင့်နှေးမထားသင့်။
တောင်းပန်သင့်လျှင် ယနေ့တောင်းပန်ပါ။
ကျေးဇူးတင်သင့်လျှင် ယနေ့ကျေးဇူးတင်ပါ။
ချစ်ကြောင်းပြောသင့်လျှင် ယနေ့ပြောပါ။
မနက်ဖြန်ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် အာမခံထားသောနေ့ မဟုတ်ပါ။
၁၀။ သေခြင်းကို သိခြင်းသည် ယနေ့ကို တန်ဖိုးထားတတ်စေသည်။
“တစ်နေ့သေဆုံးရမယ်ဆိုတာ သိထားရင် ဒီနေ့ကို အကောင်းဆုံးအသုံးချပါ” ဟူသော နောက်ဆုံးဩဝါဒသည် ပထမအချက်မှ နဝမအချက်အထိကို ပြန်လည်စုစည်းပေးသည်။
လူသည် မွေးဖွားလာသည်နှင့် တစ်နေ့သေဆုံးရမည်။
ဤအချက်သည် ကြောက်စရာအဖြစ်သာ မမြင်သင့်။
သေခြင်းကို သိခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားတတ်စေသည်။
မရဏဿတိဆိုသည်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်ရန် မဟုတ်။
“ငါ တစ်နေ့သေမယ်” ဟူသော သတိကြောင့်
မကောင်းတာကို ရှောင်နိုင်သည်။
ကောင်းတာကို မြန်မြန်လုပ်နိုင်သည်။
မုန်းတီးမှုကို လျှော့နိုင်သည်။
ခွင့်လွှတ်တတ်လာသည်။
ချစ်ရသူကို တန်ဖိုးထားတတ်လာသည်။
အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတော့။
ထို့ကြောင့် သေခြင်းကို သတိရခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိစေသော သတိပညာတစ်မျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။
အထူးဖွင့်ဆိုချက်
။ ပါဠိတော်၏ တိုက်ရိုက်စကားမဟုတ်သော်လည်း သဘောတရားနှင့် နီးစပ်ခြင်း
တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာကို ဖတ်သောအခါ အရေးကြီးဆုံး ခွဲခြားသိမြင်ရမည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။
ဤစကား (၁၀ ) ချက်ကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ပါဠိတော်လာ စကားတော်များအဖြစ် တိုက်ရိုက်သတ်မှတ်၍ မသင့်။
သို့သော် ပါဠိတော်၏ အဓိကသဘောတရားများနှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝသုံးသပ်ချက်များ အဖြစ် ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။
အနိစ္စကို သိခြင်းက ယနေ့ကို တန်ဖိုးထားစေသည်။
အပ္ပမာဒကို သိခြင်းက အချိန်ကို အလဟဿမဖြုန်းစေသည်။
ကံသဘောကို သိခြင်းက သူတစ်ပါးကို မနင်းချေဘဲ မိမိ၏ အကျင့်ကို စောင့်ထိန်းစေသည်။
မရဏဿတိက အသက်ရှင်နေသောအချိန်ကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချစေသည်။
မေတ္တာက ချစ်ရသူများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ပြသစေသည်။
ဤသို့ကြည့်လျှင် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ပါဠိတော်ကို တိုက်ရိုက်ကိုးကားထားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ လူ့ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချရန် လမ်းညွှန်ပေးသော လက်တွေ့ဘဝဩဝါဒ တစ်ရပ်အဖြစ် တန်ဖိုးရှိလှသည်။
ပညာရှင်တို့၏ ဘဝအမြင်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေခြင်း
ခေတ်အဆက်ဆက် ပညာရှင်များ၏ ဘဝအတွေးအခေါ်များတွင်လည်း “အသက်ရှည်ခြင်းထက် ဘဝအရည်အသွေး”၊ “အချိန်၏တန်ဖိုး”၊ “မိမိဘဝကို မိမိတည်ဆောက်ခြင်း”၊ “သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေဘဲ အောင်မြင်ခြင်း” စသည့် အယူအဆများကို အလေးထားခဲ့ကြသည်။
ထိုအမြင်များသည် ဘာသာရေးတစ်ရပ်တည်း၏ အတွေးမဟုတ်။
လူ့ယဉ်ကျေးမှုအမျိုးမျိုးတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်၊ အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရန်၊ အခြားသူများကို လေးစားရန်၊ မိမိဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် တည်ဆောက်ရန် ဟူသော အခြေခံအမြင်များ တွေ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ဆရာတော်၏ ဩဝါဒသည် ဘာသာရေးအယူအဆတစ်ခုတည်းကိုသာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်။
လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မည်သို့နေထိုင်သင့်သနည်း ဟူသော မေးခွန်းကိုပါ ပြန်လည်မေးမြန်းစေသည်။
နိဂုံး
[ ဘဝဆိုတာ အချိန်ပမာဏမဟုတ်၊ အဓိပ္ပာယ်ပမာဏ]
တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ယနေ့ဩဝါဒ (၁၀ ) ချက်ကို ပြန်ဖတ်ကြည့်လျှင် အဆုံးတွင် အချက်တစ်ချက်တည်းသို့ ရောက်လာသည်။
ဘဝကို အလဟဿမဖြုန်းပါနှင့်။
မနေ့က ပြန်မလာတော့။
မနက်ဖြန် ရောက်မရောက် မသေချာ။
သေချာတာက ယနေ့။
ထို့ကြောင့် ယနေ့ကို တန်ဖိုးရှိအောင် နေပါ။
မိဘရှိနေသေးလျှင် တန်ဖိုးထားပါ။
ချစ်ရသူရှိနေသေးလျှင် ချစ်ပါ။
ကျန်းမာနေသေးလျှင် ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ပါ။
အမှားရှိခဲ့လျှင် ပြင်ပါ။
အိပ်မက်ရှိလျှင် တရားမျှတသောနည်းဖြင့် ကြိုးစားပါ။
အချိန်ရှိသေးလျှင် ကောင်းမှုလုပ်ပါ။
တစ်နေ့သေဆုံးရမည်ကို သတိရပါ။
သို့သော် သေခြင်းကို ကြောက်၍ မနေပါနှင့်။
သေခြင်းကို သတိရပြီး အသက်ရှင်ခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားပါ။
တောင်ကလေးဆရာတော်၏ ဩဝါဒကထာသည် စာကြောင်း (၁၀ ) ကြောင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်လျှောက် လိုက်နာသင့်သော သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုနှင့် တူသည်။
ဘဝသည် မည်မျှရှည်မည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်။
သို့သော် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသော ယနေ့ကို မည်သို့အသုံးချမည်ဆိုသည်ကိုတော့ မိမိတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့်
အသက်ရှည်ဖို့သာ မကြိုးစားပါနှင့်။
အသက်ရှင်နေသည့်နေ့ရက်တိုင်း အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် နေကြပါစို့။
— ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
