🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿

🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဟေမောင် = ရေးသည်။
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

။ ဟေမောင် ငယ်စဉ်က ပညာသင်ကြားခဲ့ရာ ကျောင်းကလေးတစ်ကျောင်းရှိပါတယ်။
ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံမြို့က အထက(၁) ကျောင်း ပါ။

။ ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်များကာလက အဲဒီကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ယနေ့မြင်နေရတဲ့ ချယ်ရီပင်ကြီးတောင် မရှိသေးပါဘူး။ သို့သော် ကျောင်းဝင်းအဝင်၊ လမ်းမဘေးမှာ အရိပ်အာဝါသပေးနေတဲ့ တောင်မီရိုးပင်ကြီး တစ်ပင်ကတော့ ထိုစဉ်ကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့အချိန်အထိ မားမားမတ်မတ် ရှင်သန်ကျန်ရှိနေဆဲပါ။

။ နှစ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားတယ်။
လူတွေ ကြီးပြင်းလာကြတယ်။
ကျောင်းသားဘဝကလည်း အတိတ်ရဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

။ ဖားအံမြို့ကို ပြန်ရောက်လာပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ၊ ၂၀၁၅/၁၆ ခုနှစ်ကာလလောက်မှာတော့ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းခဲ့တဲ့ ကျောင်းကြီးဟာ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလာပြီဆိုပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတယ် လို့ သိရပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ တစ်ချိန်က ကလေးဘဝတွေ၊ ကျောင်းသားဘဝတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လွမ်းစရာ ကျောင်းတော်ဟောင်းတစ်ခု အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။

။ ကျောင်းအတူနေခဲ့ကြဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ၊ အတန်းဖော်တွေဟာ ဒီကျောင်းကြီးကို ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပြောချင်တဲ့စကားတွေ ကိုယ်စီရှိနေကြမှာပါ။

“ငါတို့လည်း ဒီနေရာမှာပဲ ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီအခန်းထဲမှာပဲ စာသင်ခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီလမ်းလေးပေါ်မှာပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြေးလွှားခဲ့ကြတာပါလား”

အဲဒီလို အတိတ်ရဲ့အသံတွေဟာ ယနေ့တိုင် ရင်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြန်ကြားနေရသလိုပါပဲ။

အထူးသဖြင့် စိန်ပန်းပွင့်တဲ့အချိန်၊
ငုပန်းဝင်းဝါတဲ့အချိန် တွေကို ပိုပြီး သတိရမိပါတယ်။

ပန်းတွေ ပွင့်ခဲ့တဲ့ရာသီတွေ၊
ကျောင်းဝင်းထဲက လေပြေလေးတွေ၊
စာသင်ခန်းထဲက ဆရာ့အသံ၊
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ရယ်သံတွေ၊
ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြတဲ့ ခြေလှမ်းတွေ

အဲဒီအရာလေးတွေဟာ တစ်ချိန်က သာမန်နေ့စဉ်ဘဝလေးတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယနေ့အခါမှာတော့ ပြန်ဝယ်လို့မရတော့တဲ့ အဖိုးတန်အမှတ်တရများ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။

။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် “ကျောင်း” ဆိုတာ စာသင်ဖို့နေရာတစ်ခုသာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ကလေးဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊
အိပ်မက်တွေရဲ့အစ၊
သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်တွေရဲ့ အစ၊
ဘဝကို စတင်သင်ယူခဲ့ရာ နေရာလေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုတော့ ကျောင်းအဆောက်အအုံကြီး မရှိတော့ပေမယ့်

ကျောင်းတော်ဟောင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကတော့ မပျောက်သေးပါဘူး။

လမ်းမဘေးက တောင်မီရိုးပင်ကြီးကို မြင်လိုက်တိုင်း
ငယ်ဘဝက ကျောင်းလမ်းလေးကို ပြန်မြင်မိတယ်။

စိန်ပန်းနီနီတွေ ပွင့်လာတိုင်း
ငုပန်းဝါဝါတွေ ဝင်းလာတိုင်း
တစ်ချိန်က ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်သတိရမိတယ်။

အဲဒီအခါ

အသက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးလာပါစေ၊
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊
လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးကွာသွားကြပါစေ

ရင်ထဲက ကျောင်းသားလေးဟာတော့ မကြီးသေးပါဘူး။

။ ဟေမောင်အတွက်တော့
အဲဒီကျောင်းဟောင်းလေးဟာ
တစ်ခါတုန်းက သွားခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုမျှ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ့်ကလေးဘဝကို ထားခဲ့ခဲ့ရာနေရာ၊
ကိုယ့်အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာ၊
ကိုယ်ပြန်လွမ်းမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးစွာ ပြန်ရှင်သန်လာတဲ့နေရာလေးပါ။

ချစ်သောငါတို့ရဲ့ စာသင်ကျောင်း

အဆောက်အအုံမရှိတော့ပေမယ့်
ငါတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့
ယနေ့တိုင် မပျက်မစီး ရှိနေဆဲပါ။