Categories
ဟေမောင်

🌿ရွာလုံးကျွတ် ရွှံ့နွံအောက် ရောက်သွားရသည့် ဟိမဝန္တာ ရေခဲမြစ်ပြိုမှုတွင် ခရီးသွားများ ဘာကြောင့် ပါသွားခဲ့ကြသလဲ🌿

🌿ရွာလုံးကျွတ် ရွှံ့နွံအောက် ရောက်သွားရသည့် ဟိမဝန္တာ ရေခဲမြစ်ပြိုမှုတွင် ခရီးသွားများ ဘာကြောင့် ပါသွားခဲ့ကြသလဲ🌿

။ နိုင်ငံတကာ မီဒီယာများ၏ ဖော်ပြချက်အရ နီပေါ-တိဘက် နယ်စပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရေခဲမြစ်ပြိုကျမှုကြောင့် လူ ၁၆၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ပြီး ခရီးသွား ရာပေါင်းများစွာအပါအဝင် စုစုပေါင်း ၉၅၀ ကျော် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သိရသည်။ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်က ရစ်ခ်တာစကေး ၄.၄ အဆင့်ရှိ ငလျင်ကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အမေရိကန် ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ (USGS) ၏ စစ်ဆေးချက်အရ ငလျင်လှုပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပေ ၁၇,၀၀၀ မြင့်သော ဟိမဝန္တာတောင်ပေါ်ရှိ ပေ ၂,၀၀၀ ခန့်ကျယ်သည့် ရေခဲတစ်ခုလုံး ပြိုကျ ပျက်စီးခဲ့ခြင်း (Glacial Collapse) ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။

။ အဆိုပါ ပြိုကျမှုမှ ထွက်လာသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးသည် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ နီပေါနှင့် တိဘက် နှစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ရွာလုံးကျွတ် နေအိမ်များ၊ လမ်းတံတားများနှင့် ရေအားလျှပ်စစ် စက်ရုံများကို ရွှံ့နွံများအောက် လွှမ်းမိုးနှစ်မြုပ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ ဘေးဒဏ်သင့်ခဲ့သည့် ဒေသသည် တိဘက်ရှိ ကိုင်လာရှ် မာနဆာရိုဗာသို့ သွားရောက်သည့် နာမည်ကြီး လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဟိန္ဒူ ဘုရားဖူးများနှင့် နိုင်ငံတကာ ခရီးသွားများစွာ ပါဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

။ လက်ရှိ အတည်ပြုချက်များအရ နီပေါဘက်ခြမ်းတွင် ပျောက်ဆုံးနေသည့် နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွား ၃၄၁ ဦးအနက် အိန္ဒိယ ၁၃၃ ဦး၊ အမေရိကန် ၃၃ ဦး၊ ဩစတြေးလျ ၃၄ ဦး၊ ကနေဒါ ၂၄ ဦး၊ မလေးရှား ၁၉ ဦး၊ ဂျာမနီ ၄ ဦးနှင့် အစ္စရေး ၁ ဦးတို့ ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် တိဘက်ဘက်ခြမ်းတွင်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသူ ၅၅၈ ဦးအနက် ၂၆၀ မှာ နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်ကြပြီး တောင်ကိုရီးယား နိုင်ငံသား ၈ ဦးမှာလည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်များ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည့်အတွက် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များက ဖုန်းမီးတိုင်များ၊ ဒရုန်းများနှင့် ဟယ်လီကော်ပတာများ အသုံးပြု၍ အရေးပေါ် ကူညီပေးနေကြရသည်။
ဒီနေ့ ဒီသတင်းကို ကြည့်ဖြစ်ရင်း စိတ်ထဲအလွန်မကောင်းစွာ ခံစားရပါတယ်။ နီပေါကို အကြိမ်လေးထက်မက ရောက်ခဲ့ဖူးသလို၊ ခုလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ မြို့နေရာတွေကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ခြေချခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီမြို့ကနေကျော်ပြီး တောင်ကြိုတောင်ကြား လမ်းတွေထဲက ရွာကလေးတွေမှာတည်းရင်း ဒေသလေ့လာရေး ခရီးရောက်ခဲ့တာမို့ အေးချမ်းငြိမ်သက်တဲ့ ဒေသအဝေးကို ခုချိန်ဆိုရင် ပိုပြီး သတိရမိနေပါတယ်။

။ အဲဒီတုန်းက ရောက်ခဲ့တဲ့ ရွာလေးထဲက ကလေးတွေနဲ့ ပျော်ခဲ့ရတဲ့ ခရီးကိုလည်း အလွန်သတိရမိပါတယ်။ ဟိမဝါတောင်ခါးပန်းပေါ်မှာ မေးတင်ထားပြီး ရိုးရာအိမ်ကလေးတွေနဲ့ သာယာလှပနေကြတဲ့ တိဘက်နွယ်ဝင် လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုတွေဟာ အလွန့်အလွန်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပါ။ သူတို့တွေဟာ ဟိမဝါတောင်သူ ပီပီ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားကို အလေးအမြတ်ထားကြပြီး ယဉ်ကျေးလှတဲ့ သူတို့ဘဝကို ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်ပါဘူး။

။ တောင်တန်းသားတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးလှပတဲ့ စရိုက်တွေကြောင့် အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတွေဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ခေတ်နဲ့သူတို့ဘဝ ပညာရေးအတွက် ပညာဒါနပြုပေးကြတဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေ ရောက်အောင်လာပြီး ကူညီပေးကြတာလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ကားလမ်းခက်ခဲ၊ လူသွားလူလာ လမ်းလေးတွေမှ ခက်ခဲတဲ့ ဟိမဝါဒေသဟာ ခုလို ဖြစ်ပျက်နေပုံ မြင်မိကြားမိရတော့ ဟိမဝါဒေသ တောင်ပေါ်လမ်း ကွေ့ကောက်တဲ့ တောင်ခါးပန်း ရွာလေးတွေကို သတိရပြီး ရင်ထုမနာ ဖြစ်ရပါတယ်။

။ ခရီးသွားကြသူများ အနေဖြင့် မိမိတို့ စိတ်ကြည်နူး ချမ်းမြေ့ရန်နှင့် အပန်းဖြေရန် ထွက်ခွာလာကြသော်လည်း ကြိုတင်မမှန်းဆနိုင်သည့် ကံတရား၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးထဲ ရုတ်တရက် ပါဝင်သွားခဲ့ကြရပါတယ်။ “ အသွားမတော် တစ်လှမ်း” ဆိုသည့်အတိုင်း သဘာဝတောင်တန်းများနှင့် နယ်စပ်ဒေသများသို့ ခရီးထွက်သည့်အခါ ရာသီဥတု သတိပေးချက်များနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ချေများကိုလည်း အမြဲမပြတ် အထူးဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ကြရန် လိုအပ်လှပါတယ်။

။ ခက်ခဲလှတဲ့ ဘဝအထွေထွေကို ရုန်းကန်နေကြရသူတွေရဲ့ လောကကို “ ကမ္မသကာ” ဟုသာ နှလုံးသွင်းရုံမှလွဲ၍ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ဟိမဝန္တာရယ်…။ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသတွင် ပျောက်ဆုံးနေသူများနှင့် ဒုက္ခရောက်နေကြသူများ အားလုံး အန္တရာယ်မှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ကြပါစေ၊ ဘေးကင်းကြပါစေဟု သတိရခြင်းများစွာဖြင့် မေတ္တာပို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ရပါသည်။

ရေးသားသူ – ဟေမောင်
နေ့စွဲ – ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၇ ရက်။

ဟိမဝန္တာ တောင်ခါးပန်းပေါ်ရှိ ရွာကလေးများ ရေခဲမြစ်ပြိုကျမှုနှင့် ရွှံ့နွံများအောက် ရောက်ရှိသွားသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ဖော်ပြထားသော သရုပ်ဖော်ပုံ ဖြစ်ပါသည်။

Loading

Categories
စကားလက်ဆောင် ဟေမောင်

🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿

🌿ချစ်သောငါတို့ စာသင်ကျောင်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဟေမောင် = ရေးသည်။
(၂၇.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

။ ဟေမောင် ငယ်စဉ်က ပညာသင်ကြားခဲ့ရာ ကျောင်းကလေးတစ်ကျောင်းရှိပါတယ်။
ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံမြို့က အထက(၁) ကျောင်း ပါ။

။ ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်များကာလက အဲဒီကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ယနေ့မြင်နေရတဲ့ ချယ်ရီပင်ကြီးတောင် မရှိသေးပါဘူး။ သို့သော် ကျောင်းဝင်းအဝင်၊ လမ်းမဘေးမှာ အရိပ်အာဝါသပေးနေတဲ့ တောင်မီရိုးပင်ကြီး တစ်ပင်ကတော့ ထိုစဉ်ကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့အချိန်အထိ မားမားမတ်မတ် ရှင်သန်ကျန်ရှိနေဆဲပါ။

။ နှစ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားတယ်။
လူတွေ ကြီးပြင်းလာကြတယ်။
ကျောင်းသားဘဝကလည်း အတိတ်ရဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

။ ဖားအံမြို့ကို ပြန်ရောက်လာပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ၊ ၂၀၁၅/၁၆ ခုနှစ်ကာလလောက်မှာတော့ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းခဲ့တဲ့ ကျောင်းကြီးဟာ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလာပြီဆိုပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတယ် လို့ သိရပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ တစ်ချိန်က ကလေးဘဝတွေ၊ ကျောင်းသားဘဝတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လွမ်းစရာ ကျောင်းတော်ဟောင်းတစ်ခု အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။

။ ကျောင်းအတူနေခဲ့ကြဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ၊ အတန်းဖော်တွေဟာ ဒီကျောင်းကြီးကို ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပြောချင်တဲ့စကားတွေ ကိုယ်စီရှိနေကြမှာပါ။

“ငါတို့လည်း ဒီနေရာမှာပဲ ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီအခန်းထဲမှာပဲ စာသင်ခဲ့ကြတာပါလား”
“ဒီလမ်းလေးပေါ်မှာပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြေးလွှားခဲ့ကြတာပါလား”

အဲဒီလို အတိတ်ရဲ့အသံတွေဟာ ယနေ့တိုင် ရင်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြန်ကြားနေရသလိုပါပဲ။

အထူးသဖြင့် စိန်ပန်းပွင့်တဲ့အချိန်၊
ငုပန်းဝင်းဝါတဲ့အချိန် တွေကို ပိုပြီး သတိရမိပါတယ်။

ပန်းတွေ ပွင့်ခဲ့တဲ့ရာသီတွေ၊
ကျောင်းဝင်းထဲက လေပြေလေးတွေ၊
စာသင်ခန်းထဲက ဆရာ့အသံ၊
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ရယ်သံတွေ၊
ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြတဲ့ ခြေလှမ်းတွေ

အဲဒီအရာလေးတွေဟာ တစ်ချိန်က သာမန်နေ့စဉ်ဘဝလေးတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယနေ့အခါမှာတော့ ပြန်ဝယ်လို့မရတော့တဲ့ အဖိုးတန်အမှတ်တရများ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။

။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့အတွက် “ကျောင်း” ဆိုတာ စာသင်ဖို့နေရာတစ်ခုသာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ကလေးဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊
အိပ်မက်တွေရဲ့အစ၊
သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်တွေရဲ့ အစ၊
ဘဝကို စတင်သင်ယူခဲ့ရာ နေရာလေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုတော့ ကျောင်းအဆောက်အအုံကြီး မရှိတော့ပေမယ့်

ကျောင်းတော်ဟောင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကတော့ မပျောက်သေးပါဘူး။

လမ်းမဘေးက တောင်မီရိုးပင်ကြီးကို မြင်လိုက်တိုင်း
ငယ်ဘဝက ကျောင်းလမ်းလေးကို ပြန်မြင်မိတယ်။

စိန်ပန်းနီနီတွေ ပွင့်လာတိုင်း
ငုပန်းဝါဝါတွေ ဝင်းလာတိုင်း
တစ်ချိန်က ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်သတိရမိတယ်။

အဲဒီအခါ

အသက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးလာပါစေ၊
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊
လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးကွာသွားကြပါစေ

ရင်ထဲက ကျောင်းသားလေးဟာတော့ မကြီးသေးပါဘူး။

။ ဟေမောင်အတွက်တော့
အဲဒီကျောင်းဟောင်းလေးဟာ
တစ်ခါတုန်းက သွားခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုမျှ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ့်ကလေးဘဝကို ထားခဲ့ခဲ့ရာနေရာ၊
ကိုယ့်အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာ၊
ကိုယ်ပြန်လွမ်းမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးစွာ ပြန်ရှင်သန်လာတဲ့နေရာလေးပါ။

ချစ်သောငါတို့ရဲ့ စာသင်ကျောင်း

အဆောက်အအုံမရှိတော့ပေမယ့်
ငါတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့
ယနေ့တိုင် မပျက်မစီး ရှိနေဆဲပါ။

Loading

Categories
ဟေမောင်

🌿ပြေးလွှားသူနှင့် အခြားကဗျာများ 🌿(The Fugitive and Others – 18)

🌿ပြေးလွှားသူနှင့် အခြားကဗျာများ 🌿
(The Fugitive and Others – 18)

ဟေမောင် = ​ရေးသည်။
သရုပ်ဖော်ပုံ = AI
(၂၄.၈.၂၀၂၆) ရက်နေ့။

နံနက်ခင်းတွင်
သူသည် ဒီအိုဒါသစ်တန်းများ အရိပ်ဖုံးနေသော လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင်
အသစ်လက်ထပ်ထားသော ဇနီး၏
ပထမဆုံးစာကို ကိုင်ထားသည်။

“ပြန်လာပါ။
အမြန်ပြန်လာပါ။”

ဟု ရေးထားသော ထိုစာသည်
အဝေးမှ ချစ်သူ၏ လက်ထိတွေ့မှုကဲ့သို့
သူ၏ နှလုံးသားကို လွမ်းဆွတ်စေသည်။

“ငါသည် ဒီလို ချစ်ခြင်းကို ရထိုက်သူလော”

ဟု သူ့ကိုယ်သူ မေးနေစဉ်

တောင်တန်းများပေါ်မှ နေထွက်လာသည်။

နိုင်ငံခြားမှ မိန်းကလေးလေးဦးသည်
ခွေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ
ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောရင်း
အရှိန်ဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။

အသက်ကြီးသူနှစ်ဦးက
သူ့ကိုမြင်၍ ပြုံးရယ်ခြင်းကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။

အသက်ငယ်သူနှစ်ဦးက
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းကာ
ရယ်မောလျက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

သူသည် ရပ်လိုက်၏။

ခေါင်းငုံ့သွား၏။

ထို့နောက်
သူ၏ ဇနီးပေးပို့သော စာကို
ထပ်မံဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။


ရာဘင်ဒြာနတ် တဂိုး၏ “ ပြေးလွှားသူနှင့် အခြားကဗျာများ” (The Fugitive – 18) မှ ဤကဗျာသည် “ မေတ္တာတရား၏ မြင့်မြတ်နက်ရှိုင်းမှု” နှင့် “ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းများ” ကြားမှ မတူညီသော ခံစားချက်နှစ်ခုကို လှပစွာ နှိုင်းယှဉ်ရိုက်ခတ်ပြထားသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ်ကာလနှင့် ယှဉ်ထိုး၍ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရလျှင်

၁။ မေတ္တာ၏ လေးနက်မှုနှင့် စိတ်၏ နှိမ့်ချမှု

“ ငါသည် ဒီလို ချစ်ခြင်းကို ရထိုက်သူလော”

စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် တွေ့ထိရသည့်အခါ အမျိုးသားသည် မာနကြီးသွားခြင်းမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသောစိတ်၊ မေတ္တာ၏ တန်ဖိုးကို လေးစားမြတ်နိုးသောစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်

။ ယနေ့ခေတ်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပိုင်ဆိုင်ရယူလိုမှု သို့မဟုတ် ရရှိထားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ တောင်းဆိုလိုမှုများပြား သော်လည်း၊ တဂိုး၏ ကဗျာက "မေတ္တာစစ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်စေပြီး နှလုံးသားကို ပိုမိုနူးညံ့ နှိမ့်ချစေသည်" ဆိုသည့် သဘာဝကို မီးမှောက်ပြထားပါသည်။

၂။ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံ အရှုပ်အထွေးများနှင့် ဝေဖန်မှုများ

"နိုင်ငံခြားမှ မိန်းကလေးလေးဦးသည်... ရယ်မောလျက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။"

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မေတ္တာတရား၏ လေးနက်မှုကြောင့် ငြိမ်သက်လေးနက်နေချိန်၌၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် သူ့ကို စူးစမ်း၊ ရယ်မော၊ ဝေဖန်ကြသည်။

 🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်

။ ယနေ့ လူမှုကွန်ရက်နှင့် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မိမိတို့၏ လေးနက်သော ခံစားချက်များ၊ မေတ္တာတရားများနှင့် အိပ်မက်များကို ပတ်ဝန်းကျင်က မဆင်မခြင် စူးစမ်းခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေးသိမ်အောင် ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာသည် သင့်နှလုံးသားထဲမှ မေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းမှုကို မမြင်နိုင်၊ မခံစားနိုင်ကြပါ။

၃။ မေတ္တာတရားဆီသို့ ပြန်လည်အခြေစိုက်ခြင်း (Anchor of Love)

“ သူသည် ရပ်လိုက်၏။ ခေါင်းငုံ့သွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဇနီးပေးပို့သော စာကို ထပ်မံဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။”

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ရယ်မောစူးစမ်းမှုများကြောင့် သူ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် မိမိ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာ (စာလွှာ) ဆီသို့သာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

🌿ယနေ့ခေတ် အဓိပ္ပာယ်
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
။ အပြင်ကမ္ဘာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ဆူညံသံများ မည်မျှပင် ရှိနေပါစေ၊ မိမိ၏ စစ်မှန်သော ခိုလှုံရာ (မေတ္တာတရားနှင့် သစ္စာတရား) ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားပါက မည်သည့် ဘေးစကားကြောင့်မှ ယိမ်းယိုင်မသွားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနှစ်ချုပ် သုံးသပ်ချက်

ဤကဗျာသည် “ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အပေါ်ယံဆူညံသံများထက် စစ်မှန်သော မေတ္တာတရား၏ လေးနက်မှုက ပိုမိုခိုင်မာသည်” ဆိုသည့် သင်ခန်းစာကို ပေးထားသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဝေဖန်မှုများနှင့် တာဝန်များကြား တွန်းတိုက်နေရသော်လည်း၊ မိမိ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် တန်ဖိုးများကိုသာ မြတ်နိုးစွာ ကိုင်စွဲထားရန် ခေတ်သစ်လူသားများကို နှိုးဆော်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Loading