~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
( ကုသိုလ်ရေး အလေးပေး)
တောမှီရဟန်း
။ မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ရက်မှာ မမိုးသဇင်ဟာ မြို့အစွန်ဘက်က လမ်းကျဉ်းလေးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တယ်။ လမ်းက ခေါင်မိုးမပြည့်၊ မြေညက်ညက်၊ ရေတွင်းငယ်ငယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး လူ့ဘဝရဲ့ အနိစ္စတရား ကို မပြောဘဲ ပြသနေသလို ဖြစ်နေတယ်။
။ ဒေသခံတွေက အဲ့ဒီလမ်းကို “ခေါင်ပါရမီလမ်း” လို့ ခေါ်ကြတယ်။ မမိုးသဇင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့” ဘဝဆိုတာ ခဏတာပဲ၊ ကိုယ်ပြုတဲ့ ကုသိုလ်ကသာ လိုက်လာမယ်” ဆိုတဲ့ ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ ဆုံးမချက်က ပြန်လည်ကြားယောင်လာခဲ့တယ်။
မမြင်ရသည့် မျက်လုံးများ
။ လမ်းဘေးအရိပ်အောက်မှာ အသက်ကြီး အဖိုးဦးစံမောင်တစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ ခြေထောက်မကောင်း၊ မျက်စိမပြတ်သား၊ လက်တစ်ဖက်က တုတ်ကို မပြတ်ကိုင်ထားရပြီး မိုးရေတွေက အင်္ကျီဟောင်းပေါ် စိုစွတ်နေတယ်။
။ လမ်းဖြတ်သွားသူအချို့က မမြင်သလို လှမ်းလျှောက်သွားကြတယ်။
မမိုးသဇင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ” သူတစ်ပါးဒုက္ခကို မြင်ပြီး မကူညီနိုင်ရင်
မေတ္တာတရား ဘယ်လို ပေါက်ဖွားမလဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ကုသိုလ်စိတ် ပေါက်ဖွားချိန်
။ အချိန်နောက်ကျနေတဲ့အတွက် ခြေလှမ်းကို အမြန်ချင်ပေမယ့်
မမိုးသဇင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေတ္တာ (မေတ္တာပါရမီ) နဲ့ ကရုဏာ (ကရုဏာပါရမီ) တို့က တိတ်တိတ်လေး ပေါက်ဖွားလာခဲ့တယ်။ သူမ ခြေလှမ်းရပ်ပြီး အဖိုးဘက်ကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။
“အဖိုး… ကူညီပေးရမယ့် အရာရှိရင် ပြောပါနော်”
အဖိုးဦးစံမောင်က မျက်ရည်ဝဲဝဲနဲ့
“လမ်းတစ်ဖက် ကူးချင်လို့ပါ သမီးရယ်” လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီစကားနဲ့တင်
မမိုးသဇင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒါနမပြုနိုင်ရင်တောင် ကူညီခြင်းက ကုသိုလ်ပဲ
ဆိုတဲ့ သဘောတရား ပြည့်ဝလာခဲ့တယ်။
ပါရမီတစ်လှမ်း
။ မမိုးသဇင်က အဖိုးရဲ့ လက်ကို သေချာစွာ ကိုင်ပြီး မိုးရွာနေတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ခြေလှမ်းသေးသေးနဲ့ ကူးပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီခဏမှာပဲ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ
အလိုမရှိ၊ အပြန်အလှန် မမျှော်လင့်ဘဲ ပြုလုပ်တဲ့ အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟ သုံးပါးလျော့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။
။ လမ်းကူးပြီးချိန် အဖိုးက တိတ်တိတ်လေး ပြောလိုက်တယ်
“သမီးရယ်…ကုသိုလ်ဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ မတိုင်းတာပါဘူး မေတ္တာနဲ့ ပြုလုပ်တဲ့ အလုပ်တိုင်းက နောင်ဘဝအထိ လိုက်လာတဲ့ အလင်းရောင်ပါ”
အဆုံးမရှိသော ခရီး
။ အဲ့ဒီနေ့နောက်ပိုင်း မမိုးသဇင်အတွက် “ခေါင်ပါရမီလမ်း” ဆိုတာ
လမ်းတစ်လမ်းသာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အနိစ္စကို သိပြီး သူတစ်ပါးဒုက္ခကို မြင်နိုင်ခြင်း၊ မေတ္တာနဲ့ လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးနိုင်ခြင်း အဲ့ဒီအရာတွေကပဲ
လူ့ဘဝရဲ့ အမြတ်ဆုံး ကုသိုလ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလာခဲ့တယ်။
။ ဗုဒ္ဓတော်ဟောကြားခဲ့သလို” သူတစ်ပါးအကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူသည် ကိုယ်တိုင်၏ အကျိုးကိုလည်း ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်၏”
ခေါင်ပါရမီလမ်းဟာ နေ့တိုင်း လျှောက်ရတဲ့ လမ်းမဟုတ်ပေမယ့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲလျှောက်နိုင်တဲ့ကုသိုလ်လမ်းတစ်လမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
