~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ချက်ချင်းပျောက်သွားတယ်
။ ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ဖြစ်နေသလဲဆိုရင်
ဘဝအသစ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ
ပဋိသန္ဓေစိတ်ကလေးက စဖြစ်တယ်။
စိတ်ကလေးက တစ်ကြိမ်တည်းပဲ
ဘာမှကြာတာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်စက္ကန့် ဆယ်ပုံပုံ တစ်ပုံလည်း မကြာဘူး။အပုံတစ်ရာပုံလို့ တစ်ပုံလည်း မကြာဘူး။ပဋိသန္ဓေစိတ်ကလေး ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်သွားတယ်။
ဖြစ်ပြီးပျက်သွားပြီ
။ အဲဒီနောက်မှာ ပဋိသန္ဓေစိတ်က
ဖြစ်ပွား လာတဲ့ ဘဝင်စိတ် ဖြစ်တယ်။ဘဝင်စိတ်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ဘာမှကြာတာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဆိုတာ ဥပါဒ်, ဌီ, ဘင် ဆိုတဲ့အမည်တပ်ပြီးပြောလို့ရှိရင် ဖြစ်တာနဲ့ တည်တာနဲ့ ပျက်တာနဲ့ အဲဒီလောက်မြန်တယ်။ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားပြီ။
ပျောက်သွားရင်သေတာပဲ
။ ဘဝင်ဆိုတာ ဘဝရဲ့အစိတ်အပိုင်း၊
အဲဒီစိတ်တွေ မပြတ်ဖြစ်နေသမျှကာလပတ်လုံး အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ဆိုရတယ်။
အဲဒီစိတ်တွေ အစဉ်ပြတ်သွားပြီး
နောက်ထပ် မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် သေတာပဲ။
သေတယ်ဆိုတဲ့ နောက်ဆုံးစုတိစိတ်ဟာ
အဲဒီဘဝင်စိတ်ပဲ၊ ဘဝင်စိတ် ပျောက်သွားရင် သေတာပဲ။
ဘဝင်စိတ်ပြန်ဖြစ်တယ်
။ ဘဝင်စိတ်ကလေး ဖြစ်ပြီး ပျောက်တယ်။
နောက်ထပ် ဖြစ်ပြီး ပျောက်သွားပြန်တယ်။
အဲဒီလို ဆက်ခါ ဆက်ခါ ဖြစ်နေရင်းက
မြင်စရာရှိတဲ့အခါ ဘဝင်စိတ်အစဉ်က
တက်ကြွပြီး အိပ်ပျော်ရာက နိုးလာသလို
ဆင်ခြင်တဲ့စိတ် ဖြစ်တယ်။ဆင်ခြင်တဲ့စိတ်
ပျောက်သွားတော့ မြင်သိစိတ် ဖြစ်တယ်။
မြင်သိစိတ်ပြီးတော့ လက်ခံတဲ့စိတ်၊
စဉ်းစားတဲ့စိတ်၊ဆုံးဖြတ်တဲ့စိတ်၊
အဲဒီက နောက် ဇောစိတ် ခုနစ်ကြိမ်၊တဒါရုံ နှစ်ကြိမ်၊ အဲဒီလို စိတ်တွေ အဆက်မပြတ် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါကို “တစ်ဝီထိ” ခေါ်တယ်။ အဲဒီ ဝီထိဆုံးသွားရင် စိတ်တွေ
အားလျော့သွားတာပဲ။ စိတ်တွေ အားလျော့သွားတော့ ဘဝင် ပြန်ကျသွားတယ်။ ဘဝင်စိတ် ပြန်ဖြစ်တယ်။
သေတယ်လို့ခေါ်တယ်
။ အဲဒီလို မြင်လိုက်, ကြားလိုက်, နံလိုက်, စားလိုက်, တွေ့ထိလိုက်, အာရုံအထူးတွေ သိသိပြီးတော့ အဲဒီစိတ်တွေ ဆုံးသွားတာနဲ့
ဘဝင်စိတ်တွေဖြစ်တယ်။ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေတာ။ နေ့ရောညရော အများကြီးပေါ့။
တစ်စက္ကန့်အတွင်း စိတ်တွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်နေရင်းနဲ့ နောက်ဆုံး သေရတော့မယ်ဆိုတော့
နောက်ဆုံးစိတ်ကလေးဖြစ်တယ်။ဘဝင်စိတ်ပါပဲ စုတိစိတ်ခေါ်တယ်။အဲဒီစိတ်ကလေး ချုပ်ပျောက်သွားတော့ စိတ်အသစ် မဖြစ်လာတော့ဘူး။ အဲဒီ အခါ သေတယ်လို့ ခေါ်တယ်။
အကုသိုလ်ကံကအကျိုးပေးပြန်တယ်
။ စိတ်ပျောက်တိုင်း ပျောက်တိုင်း
ရုပ်တွေလည်း ပျောက်လိုက်နေတာပဲ။စိတ်အသစ်တွေ ဖြစ်နေ သလို ရုပ်တွေလည်း ဆက်ပြီးတော့ အသစ်အသစ်တွေ ဖြစ်နေတာ။ အဲဒါကို “တစ်ဘဝ’လို့ ခေါ်တယ်။အမှန်စင်စစ်ကတော့ ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေ
ဆက်ခါ ဆက်ခါ ဖြစ်နေတာပဲ။ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါလည်း မရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံးစိတ်ကလေး ပျောက်သွားလို့ စိတ် အသစ်ကလေး မဖြစ်တာကို သေတယ်ဆိုရတာပဲ။သေတော့ ပြီးရော့လားဆို မပြီးသေးဘူး,
မိမိပြုထားတဲ့ ကုသိုလ်ကံ အကုသိုလ်ကံက
အကျိုးပေးပြန်တယ်။
အာရုံနိမိတ်တွေပေါ်လာတယ်
။ အကျိုးပေးဆိုတာ အားကောင်းတဲ့ကံ
ပေါ်လာတာ ပါပဲ။ ကံဆိုတာ မိမိပြုထားတဲ့ အမှုပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ကံပြုစဉ် အခါက တွေ့ခဲ့တဲ့ အာရုံနိမိတ် ပေါ်လာတယ်။ကမ္မနိမိတ် ခေါ် တယ်။ဒါမှမဟုတ် ဂတိနိမိတ် ပေါ်လာတယ်။ ကံက အကျိုးပေးတော့ ဖြစ်ရမယ့်
ဘဝအခြေအနေကို ဂတိနိမိတ် ခေါ် တယ်။
အိပ်မက် မက်သလိုပဲတဲ့။အာရုံနိမိတ်တွေ
ပေါ်လာတယ်။
စုတိစိတ်ဆုံးတာနဲ့
။ အဲဒီလို ကံ, ကမ္မနိမိတ်, ဂတိနိမိတ် သုံးခုထဲက တစ်ခုခုကို စွဲပြီးတော့ စွဲနေရင်းနဲ့နောက်ဆုံး စုတိစိတ်ကလေး ပြတ်သွားတာကိုး။ ပြတ်သွားပြီးတော့ အဲဒီစွဲတဲ့အာရုံကို အာရုံပြု ပြီး စိတ်အသစ်ကလေး ဌာနအသစ်မှာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစိတ်ကို ပဋိသန္ဓေစိတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ရှေ့ဘဝက စုတိစိတ် ပျောက်တာနဲ့ ဘ၀အသစ်၌ ပဋိသန္ဓေစိတ် ဖြစ်တာဟာကာလအခြား မရှိဘူး။ရှေ့စိတ်နောက်စိတ် ဆက်ရက်ပဲ။အခုမသေခင်အတွင်း စိတ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်ခါဆင့်ခါ ဖြစ်နေရာမှာ အခြား မရှိသလိုပဲ စုတိစိတ်ဖြစ်ပြီးနောက် ပဋိသန္ဓေစိတ် ဖြစ်တာပဲ၊ ဒါပေမယ်လို့ သူဖြစ်တာဟာ ပထမကိုယ့်သန္တာန်မှာ ဆက်ပြီးတော့ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကံအားလျော်စွာ တခြားဌာနမှာ သွားဖြစ်တာ။ဝေးချင်ဝေး နီးချင်နီး ချက်ချင်းဖြစ်တာပဲ။
အခြားလည်း မရှိဘူး။စုတိစိတ် ဆုံးတာနဲ့
ပဋိသန္ဓေစိတ် ဖြစ်တာပဲ။
ဘဝသစ်မှာ
။ တရားထူးကို မသိရင် ရုပ်နာမ်အစဉ်က မငြိမ်းဘူး။ ပဋိသန္ဓေကနေပြီး တစ်ဘဝလုံး
စိတ်တွေ မပြတ်ဖြစ် သွားတယ်။
နောက်ဆုံးကျ စုတိစိတ်ရောက်ပြန်ပြီ၊
သေခါနီး စွဲတဲ့အာရုံကလေး အာရုံပြု ပြီးတော့ ဘဝသစ်မှာ ပဋိသန္ဓေစိတ် ကလေး ဖြစ်ပြန်ပြီတဲ့။
ဖြစ်တဲ့အခါလည်းဖြစ်တယ်
။ အဲဒီလိုချည်း ဖြစ်နေတာ၊ ကံအားလျော် စွာ
ငရဲဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊ ပြိတ္တာဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊အသူရကယ်ဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊
လူ့ဘဝဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊နတ်ဘဝဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်၊နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်ဌာနတွေ ဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ် ဈာန်ရလို့ရှိရင် ဗြဟ္မာပြည်မှာဖြစ်တဲ့အခါလည်း ဖြစ်တယ်။
သံသရာဆင်းရဲ
။ နောက်ဆုံးတစ်နေ့ကျ ဖြစ်ရာဘဝမှာ
အိုရတယ် နာရ တယ်, သေရတယ်။ သေပြီးလို့ရှိရင် ဘဝသစ် ဖြစ်ပြန်တယ်။ အဲဒီလို ဆင်းရဲတွေ တွေ့နေရတယ်။ အဲဒါ သံသရာဆင်းရဲတွေ တဲ့။
သံသရာလို့ခေါ်
။ သံသရာဆိုတာ ရုပ်နာမ်အစဉ်၊ပဋိသန္ဓေက နေပြီး တော့ စုတိစိတ်တိုင်အောင် စိတ်တွေအစဉ်မပြတ် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစုတိစိတ်က ပြတ်သွားပေမယ်လို့ နောက်ထပ် ပဋိသန္ဓေ စိတ်က နေပြီးတော့တစ်ဘဝလုံး ဖြစ်သွားပြန်ရော။ အဲဒီလို စိတ်အစဉ်တွေ မပြတ်ဖြစ်နေရာကို သံသရာလို့ ခေါ်တယ်။
ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေပြတ်စဲသွားတဲ့အခါ
။ တရားအားမထုတ်လို့ တရားထူးကို မသိလို့ရှိရင် ဒီရုပ်နာမ်အစဉ်က ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းဘူး။ကိလေသာ ရှိနေရင် တစ်ဘဝကသေရင်
တစ်ဘဝဖြစ် တစ်ဘဝကသေရင် တစ်ဘဝ ဖြစ်၊ ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေ မပြတ် ဖြစ်သွားနေတာ။ တရားအားမထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ
ရုပ်နာမ်အစဉ်သံသရာကြီးက ရှည်တယ်။
တရားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ ရဟန္တာဖြစ်ပြီးတော့ ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေ ပြတ်စဲသွား
တယ်၊ ပြတ်စဲသွားတဲ့အခါ နိဗ္ဗာန် ရောက်တာပဲ။
ကြောက်စရာ
။အဲဒီတော့ ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေ မပြတ်ဖြစ်နေတာ ဒီဘက်ကမ်းပဲ။ဒီဘက်ကမ်းမှာ အိုရမယ်၊နာရမယ်၊သေရမယ်၊စိုးရိမ်ပူဆွေးရမယ်၊ငိုကြွေးရမယ်၊ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲ
အမျိုးမျိုးတွေလည်း ဖြစ်ရမယ်။ ဘဝတိုင်း
ဘဝတိုင်း ဒီဆင်းရဲတွေကို တွေ့နေရမယ်။
ဒါကြောင့် ဒီဘက်ကမ်းဆိုတဲ့ ရုပ်နာမ်
အစဉ် သံသရာဟာ ဆင်းရဲတွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။
တခြားနည်းနဲ့မငြိမ်းဘူး
။ ရုပ်နာမ်အစဉ်တွေ ချုပ်ငြိမ်းတဲ့ နိဗ္ဗာန်ဟာ
ဟိုဘက်ကမ်း တဲ့၊ တရားနှလုံးသွင်းအားထုတ်လို့ ကိလေသာတွေ ကင်းသွားပြီးတဲ့ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်မှာစွဲလမ်းမှု မရှိတော့ ကံကလည်း အကျိုး မပေးဘူး။ပရိနိဗ္ဗာန်ဆုံးသွားတာနဲ့ နောက်ထပ်ဘဝအသစ် ရုပ်နာမ်ခန္ဓာတွေ မဖြစ်လာတော့ဘူး။ ဆင်းရဲခပ်သိမ်း အကုန် ငြိမ်းတာ၊ဒီပုံ ဒီနည်းဖြင့်သာ ငြိမ်းတာ၊ တခြားနည်းနဲ့ မငြိမ်းဘူး။
ဒီလိုဟောကြတယ်
။ ဗုဒ္ဓဘာသာအပြင်ဘက်က ဘာသာခြားတွေက ဘယ့် နှယ်ဟောထားသလဲဆိုရင်
ဘုရားသခင်က ဖန်ဆင်းတယ်။ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်နေလို့ရှိရင်
ဘုရားသခင်က ကောင်းကင်ကို ကယ်တင်တယ်။ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရောက်ပြီးတော့ မအို မနာ,မသေ အမြဲတည်နေရတယ်တဲ့ ဒီလိုဟောကြတယ်။
ဘဝအသစ်ဖြစ်ရင်
။ ဒါ ယုံကြည်ပြီးတော့ အဲဒီဘာသာဝင်တွေက သဘောကျတယ်။ သူတို့ယုံတဲ့အတိုင်း
တကယ်ရှိ မရှိကို ဆင်ခြင်ကြည့် နိုင်တယ်။
ရုပ်နာမ်တွေဟာ ဖြစ်ရင် ပျက်ရတာချည်းပဲ၊
ဖြစ်ပြီးမပျက်တာ ဘယ်ဟာမှ မရှိဘူး။
ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ တခြား မဟုတ်ဘူး,
နတ်ဘုံဖြစ်မှာပေါ့။သူက ကာမဂုဏ်အာရုံတွေ ခံစားနေနိုင်တာပဲ၊အဖိုအမတွေ အစုံရှိတာပဲ။ကာမဂုဏ်တွေ ခံစားနေရတာကို
ချမ်းသာနေတာလို့ သူတို့က ဒီလိုပြောတယ်။
အဲဒီနတ်ဘုံမှာလည်း သေရတာပါပဲ။
ဗြဟ္မာဘုံမှာလည်း သေရ တာပဲ။ ဘဝအသစ်ဖြစ်ရင် သေရတာချည်းပဲ။
နိဗ္ဗာန်ရောက်မှငြိမ်းတယ်
။ အဲဒီတော့ ဘဝသစ် ဖြစ်ကတည်းက
အဲဒီဘဝဆိုင်ရာ ဖြစ်တဲ့ ဆင်းရဲတွေ
ခံစားရတော့မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။
အဲဒီတော့ ဆင်းရဲတွေ ငြိမ်းတာက
နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ ဟိုဘက်ကမ်းပဲ။
နိဗ္ဗာန်ရောက်မှ ငြိမ်းတယ်။
( မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး)
