🌿“ဘုရားက အသားစားဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်” ဆိုသည့် စကား၏ နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရား🌿~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသပါဠိတော်၁-ဂဟပတိဝဂ်။ ၅-ဇီဝကသုတ်
____________
ရေးသူ = တောင်ကလေးဆရာတော်
(၂၉.၆.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
နိဒါန်း
။ ယနေ့ခေတ် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရဟန်းသံဃာတော်များအား အသားဟင်းများဖြင့် ဆွမ်းဆက်ကပ်လှူဒါန်းခြင်းသည် သာမန်ရိုးရိုးအစဉ်လာဖြစ်စဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။ ထိုသို့ ကပ်လှူကြရာတွင် အချို့ကလည်း “မြတ်ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင်က အသားစားခွင့်ပြုထားတာပဲ” ဟု အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ခွင့်ပြုရခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ တကယ့်အလိုတော်နှင့် ပညတ်ချက် အစစ်အမှန်ကိုမူ သေချာစွာ သတိမပြုမိကြသည်က များလှပါသည်။
။ အမှန်စင်စစ် ပိဋကတ်တော်လာ “ဇီဝကသုတ်” ကို အစအဆုံး သေချာစွာ လေ့လာဖတ်ရှုကြည့်လျှင် ဘုရားရှင် ဟောကြားလိုသည့် အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ “အသားစားခြင်းကို အားပေးရန်” မဟုတ်ဘဲ၊ “မိမိကြောင့် အသက်သတ်ခြင်း မဖြစ်စေရန်” သာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ သိရှိနိုင်ပါသည်။
မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် အသားတစ်စုံတစ်ခုကို လက်ခံသုံးဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အောက်ပါအခြေအနေ (၃) မျိုးနှင့် ပြည့်စုံရန် သတ်မှတ်ပေးထားတော်မူခဲ့သည်။
(၁) အဒိဋ္ဌ (မမြင်ရခြင်း)မိမိအတွက် ရည်ရွယ်၍ သတ်နေသည်ကို မမြင်ရခြင်း။
(၂) အသုတ (မကြားရခြင်း)မိမိအတွက် ရည်ရွယ်၍ သတ်သည်ဟု မကြားရခြင်း။
(၃) အပရိသင်္ကိတ (သံသယမရှိခြင်း)မိမိအတွက် ရည်ရွယ်၍ သတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယမရှိခြင်း။
ဤအချက် (၃) ချက်နှင့် ကိုက်ညီမှသာ ထိုအသားကို “အပ်စပ်သောအသား (ပရိဘောဂ)” အဖြစ် ခွင့်ပြုတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရဟန်းတော်အတွက် သီးသန့်ရည်စူး၍ သတ်ဖြတ်ထားသည့် အသားလုံးဝ မဖြစ်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ထက် ပို၍သတိထားရမည့်အချက်မှာ မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများ၏ အကျိုးစီးပွားအပေါ် မည်မျှအထိ ဂရုစိုက်တော်မူခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က “ဒီနေ့ ဘုန်းကြီးကြွလာမှာမို့ ကြက်တစ်ကောင်၊ ငါးတစ်ကောင် သတ်လိုက်စမ်း” ဟု ပြောဆိုလုပ်ကိုင်လျှင် ထိုလုပ်ရပ်သည် ကုသိုလ်မဖြစ်ရုံမျှမက ကြီးမားသော အကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း မြတ်ဗုဒ္ဓက ရှင်းလင်းစွာ ဟောကြားထားသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် အောက်ပါ အပြစ်ငါးပါး တိုင်တိုင် ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း ဇီဝကသုတ်၌ ပြဆိုထားသည်
၁။ သတ်ရန်အတွက် (အကုသိုလ်ဖြစ်မည့် စကားကို) စေခိုင်းရခြင်း။
၂။ သတ္တဝါကို ဖမ်းဆီးချည်နှောင်ခြင်းကြောင့် ၎င်းအား ဆင်းရဲခြင်းကို ဖြစ်စေခြင်း။
၃။ သတ်ရန်အတွက် အမိန့်ပေးစေခိုင်းရခြင်း။
၄။ အသတ်ခံရသည့် သတ္တဝါအား ပြင်းထန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားစေခြင်း။
၅။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားနှင့် သံဃာတော်များအား မအပ်စပ်သော အသားဖြင့် ကပ်လှူခြင်း ဖြစ်စေခြင်း။
ထို့ကြောင့် “ဘုန်းကြီးကြွလာလို့ ကြက်တစ်ကောင် သတ်လိုက်တယ်” ဆိုသည့် စကားနှင့် လုပ်ရပ်သည် ဂုဏ်ယူစရာ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ၊ မြတ်ဗုဒ္ဓသတိပေးထားသည့် အကုသိုလ် လမ်းမှားထဲသို့ သက်ဆင်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ရဟန်းတော်များ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ပတ်သက်၍ သီးသန့်သွန်သင် ဆုံးမထားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးသည့်အခါ
“နောင်လည်း ဤကဲ့သို့ ဟင်းကောင်းများ ရပါစေ” ဟု မျှော်လင့်တောင့်တခြင်း မရှိရပါ။ အရသာအပေါ်၌ စွဲလမ်းမက်မောခြင်း မရှိရပါ။ ဒါယကာအပေါ်၌ တွယ်တာခြင်း မရှိရပါ။ အစာကို ကိလေသာပွားများရန် မဟုတ်ဘဲ ဆေးဝါးကဲ့သို့ သဘောထားကာ ကိုယ်ခန္ဓာ တည်တံ့ရုံမျှသာ မှီဝဲရမည် ဖြစ်သည်။
နိဂုံး
အရှင်တို့၏ဇီဝကသုတ်၏ အဓိက ဦးတည်ချက်မှာ “အသားစားရေး၊ မစားရေး” ဟူသော အချက်ထက် သတ္တဝါတို့၏ အသက်ကို တန်ဖိုးထားရေး၊ ကရုဏာပွားများရေး၊ ဒါယကာများ အကုသိုလ်မဖြစ်စေရေးနှင့် ရဟန်းတော်များ အရသာအပေါ် စွဲလမ်းမှုမရှိစေရေးတို့သာ ဖြစ်ပါသည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် ရဟန်းတော်များ ကြွရောက်လာ၍ သီးသန့် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဧည့်ခံခြင်းကို ကုသိုလ်ထူးလှသည်ဟု ထင်မှတ်မှားနေကြသူများ ရှိနေသေးပါက ဇီဝကသုတ်ကို တစ်ခေါက်ပြန်လည် ဖတ်ရှုဆင်ခြင်သင့်ပါသည်။ မြတ်ဗုဒ္ဓအလိုရှိတော်မူသည်မှာ သံဃာတော်များကို အသားဟင်းများများ ကျွေးမွေးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ သံဃာတော်များကို အကြောင်းပြု၍ သတ္တဝါတစ်ကောင်မျှပင် အသက်မသေကြေစေရန် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၏ နှလုံးသားသည် “အစာအာဟာရ” ပေါ်၌ မတည်ဘဲ၊ သတ္တဝါဝေနေယျအပေါင်းအပေါ် ထားရှိသည့် “ကရုဏာတရား” အပေါ်၌သာ ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသတည်း။
