Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ နိုင်ငံရေး

🌿လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းထက် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ခြင်း🌿

🌿လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းထက် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ခြင်း🌿

[ ထရမ့်၏ “ယူကရိန်းသမ္မတ ပြောင်းသင့်သည်” ဆိုသော ပြောဆိုချက်ကို နိုင်ငံရေးအမြင်ဖြင့် သုံးသပ်ခြင်း]

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ၏ အမြင်ကို အခြေခံ၍ တင်ပြခြင်း

နိဒါန်း
။ နိုင်ငံရေးဆိုသည်မှာ အာဏာရယူရေး၊ အာဏာထိန်းသိမ်းရေးနှင့် အကျိုးစီးပွားကာကွယ်ရေးတို့ကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ ပြည်သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အချုပ်အခြာအာဏာ၊ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အနာဂတ်မျိုးဆက်တို့၏ ဘဝလုံခြုံရေးကို မည်သို့အကာအကွယ်ပေးမည်ဆိုသည့် တာဝန်လည်း ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံရေးဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို သုံးသပ်ရာတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ပြောစကားတစ်ခုတည်းကို ကြည့်၍ အဆုံးအဖြတ်မပေးသင့်သကဲ့သို့ မည်သည့်နိုင်ငံ၏ ရပ်တည်ချက်ကိုမျှ အကြောင်းအကျိုးမစဉ်းစားဘဲ လက်ခံခြင်းလည်း မသင့်လျော်ပေ။

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၀ ရက်တွင် အမေရိကန်သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရမ့်က ယူကရိန်းအနေဖြင့် သမ္မတအသစ်တစ်ဦး ရွေးချယ်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရုရှားနှင့် ယူကရိန်းကြား စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရေးအတွက် ယူကရိန်းသမ္မတ ဗိုလိုဒီမာဇယ်လန်းစကီးက လုံလောက်စွာ ဆောင်ရွက်ခြင်းမရှိကြောင်း ဝေဖန်ခဲ့သည်။ ယင်းပြောဆိုချက်သည် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်၊ မဟာမိတ်နိုင်ငံများ၏ အကျိုးစီးပွား၊ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရေး နည်းလမ်းနှင့် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး၏ စည်းမျဉ်းများကိုပါ ပြန်လည်စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာစေသည်။ [၁][၂]

။ အကျွန်ုပ်အမြင်ကို အခြေခံ၍ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရမည်ဆိုလျှင် အဓိကမေးခွန်းမှာ “မည်သူ့ကို သမ္မတအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိသင့်သနည်း” ဆိုသည်ထက် “မည်သည့်နည်းလမ်းက စစ်ပွဲကို အမှန်တကယ်လျှော့ချနိုင်မည်နည်း၊ ပြည်သူ့ဆန္ဒနှင့် နိုင်ငံ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မည်သို့တည်ဆောက်နိုင်မည်နည်း” ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

။ ဤဆောင်းပါးတွင် အကျွန်ုပ်၏ သီးခြားမူရင်းစာတမ်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ကိုးကားထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကျွန်ုပ်၏ အမြင်ကို အခြေခံတင်ပြရန် တောင်းဆိုထားသည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် အကြောင်းအကျိုး၊ မျှတမှု၊ လူမှုအကျိုးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးတန်ဖိုးတို့ကို အလေးထားသည့် သုံးသပ်ချက်အဖြစ် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်

                            (၁)

ထရမ့်၏ ပြောဆိုချက်နောက်ကွယ်မှ အကျိုးစီးပွားနှင့် နိုင်ငံရေးတွက်ချက်မှု

။ ထရမ့်၏ ပြောဆိုချက်ကို နားလည်ရန် အမေရိကန်၏ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေး၊ စွမ်းအင်ဈေးကွက်နှင့် ရုရှား–ယူကရိန်းစစ်ပွဲအပေါ် ထားရှိသည့် မူဝါဒတို့ကို ခွဲခြားစဉ်းစားရမည်။

။ မူရင်းဆင်ဟွာသတင်းအရ ထရမ့်သည် ယူကရိန်းက ရုရှားရေနံချက်စက်ရုံများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကြောင့် စွမ်းအင်ဈေးနှုန်းနှင့် ဒီဇယ်လောင်စာဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယူကရိန်းဘက်က တိုက်ခိုက်မှုများကို ရပ်တန့်ရန် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး သမ္မတအသစ်တစ်ဦး လိုအပ်ကြောင်းပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ [၁]

။ ဤနေရာတွင် အမေရိကန်၏ အကျိုးစီးပွားကို လုံးဝလျစ်လျူရှု၍ မရပါ။ လောင်စာဈေးနှုန်းမြင့်တက်ခြင်းသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ မွေးမြူရေးနှင့် အိမ်ထောင်စုအသုံးစရိတ်များအပေါ် သက်ရောက်နိုင်သည်။ အမေရိကန်အစိုးရတစ်ရပ်အနေဖြင့် မိမိပြည်သူများ၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းသည် နိုင်ငံရေးတာဝန်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

။ သို့သော် ပြည်တွင်းစီးပွားရေးအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းနှင့် မဟာမိတ်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်ကို ပြောင်းလဲရန် တိုက်တွန်းခြင်းတို့သည် သဘောသဘာဝမတူညီကြပေ။ ပထမအချက်သည် မိမိနိုင်ငံ၏ မူဝါဒနှင့် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်သည် အခြားနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်နှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်လာသည်။

။ ထို့ပြင် လောင်စာဈေးနှုန်းမြင့်တက်မှုကို အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပါ။ ကမ္ဘာ့ရေနံနှင့် လောင်စာထောက်ပံ့မှု၊ သန့်စင်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများနှင့် အခြားပထဝီနိုင်ငံရေးဖြစ်ရပ်များကိုပါ ထည့်သွင်းလေ့လာရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယူကရိန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် အမေရိကန်ဒီဇယ်ဈေးနှုန်းတို့အကြား ဆက်စပ်မှုရှိသည်ဟူသော ပြောဆိုချက်ကို အပြည့်အဝသက်သေပြပြီးဖြစ်သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုအဖြစ် မယူဆသင့်ပေ။

။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ပြောဆိုချက်သည် မူဝါဒရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ထိုပြောဆိုချက်တစ်ခုတည်းကပင် အကြောင်းရင်းအားလုံးကို သက်သေမပြနိုင်ပါ။

                         (၂ ) 

သမ္မတတစ်ဦးကို မည်သူက ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသနည်း

။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်ကို မည်သူက ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသနည်းဆိုသည့် မေးခွန်းသည် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွင် အခြေခံကျသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။

။ ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်း၏ အပိုဒ် ၂ တွင် နိုင်ငံများ၏ အချုပ်အခြာအာဏာတန်းတူညီမျှမှု၊ အခြားနိုင်ငံများ၏ နိုင်ငံရေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားရေးနှင့် အငြင်းပွားမှုများကို ငြိမ်းချမ်းသောနည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းရေးတို့ကို အခြေခံမူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ [၃]

။ ဤအခြေခံမူများအရ အမေရိကန်က ယူကရိန်း၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုအပေါ် သဘောထားတင်ပြနိုင်သကဲ့သို့ အကူအညီပေးရေးနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဆိုင်ရာ မူဝါဒများကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယူကရိန်း၏ သမ္မတကို မည်သူဖြစ်စေရမည်ဆိုသည့် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ယူကရိန်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ၊ ဥပဒေလုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် ပြည်သူ့ဆန္ဒတို့အပေါ် မူတည်ရမည်ဖြစ်သည်။

။ ဤသဘောတရားသည် အမေရိကန်ကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပါ။ ရုရှား၊ ဥရောပနိုင်ငံများ သို့မဟုတ် အခြားအင်အားကြီးနိုင်ငံများအနေဖြင့်လည်း မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို အခြားနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ထက် အမြဲတမ်းအထက်တွင် ထားရှိသင့်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

။ သို့ရာတွင် နိုင်ငံရေးလက်တွေ့ဘဝတွင် အကူအညီပေးသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက မိမိ၏ အကူအညီကို မည်သည့်အခြေအနေတွင် ဆက်လက်ပေးမည်ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်လည်း ရှိသည်။ ထိုအချက်ကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း အကူအညီပေးမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်တို့ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် မရောထွေးသင့်ပေ။

။ ထို့ကြောင့် အကူအညီပေးသူနှင့် အကူအညီလက်ခံသူတို့ကြား ဆက်ဆံရေးတွင် အကျိုးစီးပွားအပြန်အလှန်ရှိနိုင်သော်လည်း ယင်းဆက်ဆံရေးသည် အမိန့်ပေးသူနှင့် အမိန့်နာခံသူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအဖြစ် မပြောင်းလဲသွားရန် အရေးကြီးသည်။

                              (၃)

စစ်ကာလတွင် ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပရေး၏ အခက်အခဲ

။ ထရမ့်၏ အဓိကဝေဖန်ချက်တစ်ခုမှာ ဇယ်လန်းစကီးသည် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် ကာလအတွင်း ရွေးကောက်ပွဲမကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်းအချက်ကို သုံးသပ်ရာတွင် ရွေးကောက်ပွဲမကျင်းပရခြင်း၏ ဥပဒေနောက်ခံနှင့် လက်တွေ့အခက်အခဲများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

။ စစ်ပွဲအတွင်း ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပရေးတွင် လုံခြုံရေးအန္တရာယ်၊ နေရပ်စွန့်ခွာရသူများ၏ မဲပေးခွင့်၊ ပြည်ပရောက်နိုင်ငံသားများ၏ ပါဝင်ခွင့်၊ စစ်မှုထမ်းနေသူများ၏ မဲပေးနိုင်မှုနှင့် မဲဆွယ်စည်းရုံးရေး လွတ်လပ်ခွင့်တို့ကဲ့သို့ အခက်အခဲများ ရှိလာနိုင်သည်။ ထိုအခက်အခဲများသည် ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ကျင်းပရုံမျှဖြင့် ဖြေရှင်း၍မရသော အရေးကြီးကိစ္စများဖြစ်သည်။

။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရွေးကောက်ပွဲကို အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းထားခြင်းက ပြည်သူ့ဆန္ဒနှင့် အာဏာ၏ တရားဝင်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်ကာလဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် နိုင်ငံရေးတာဝန်ခံမှုကို အဆုံးမရှိ ရွှေ့ဆိုင်းထားသင့်သည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပါ။

။ ယူကရိန်း၏ အခြေအနေတွင် စစ်အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ဥပဒေကန့်သတ်ချက်များကို သီးခြားစိစစ်ရန် လိုအပ်သည်။ စစ်ကာလအတွင်း ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပရေးကို မည်သည့်အခြေအနေတွင် ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း၊ လုံခြုံရေးအာမခံချက်ကို မည်သို့ရရှိနိုင်မည်နည်း၊ နိုင်ငံသားအားလုံး၏ ပါဝင်ခွင့်ကို မည်သို့ကာကွယ်မည်နည်းဆိုသည့် မေးခွန်းများကို ဥပဒေ၊ လက်တွေ့အခြေအနေနှင့် ပြည်သူ့ဆန္ဒတို့ကို ပေါင်းစပ်၍ ဖြေရှင်းသင့်သည်။

။ မူရင်းသတင်းတွင် ကိုးကားထားသော ကိဗ်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လူမှုဗေဒသုတေသနဌာန၏ စစ်တမ်းအရ ယူကရိန်းပြည်သူ ၇၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် စစ်ကာလအတွင်း ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပခြင်းကို ကန့်ကွက်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် စစ်တမ်းတစ်ခု၏ ရလဒ်သည် စစ်တမ်းကောက်ယူသည့် အချိန်၊ ပါဝင်သူများနှင့် မေးခွန်းပုံစံတို့အပေါ် မူတည်သဖြင့် ပြည်သူအားလုံး၏ သဘောထားကို အပြီးသတ်ကိုယ်စားပြုသည်ဟု မယူဆသင့်ပါ။ [၁]

။ ဤနေရာတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပခြင်းကို အနိုင်ရရှိရေးအတွက်သာ မစဉ်းစားဘဲ ပြည်သူတို့၏ လွတ်လပ်သောဆန္ဒကို အမှန်တကယ်ဖော်ထုတ်နိုင်ရေးအဖြစ် စဉ်းစားရန်ဖြစ်သည်။ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို မဲပေးသည့်နေ့တစ်နေ့ဖြင့်သာ မတိုင်းတာနိုင်ပါ။ မဲပေးသူများ လုံခြုံမှုရှိခြင်း၊ ရွေးချယ်စရာများကို လွတ်လပ်စွာ စဉ်းစားနိုင်ခြင်းနှင့် ရလဒ်အပေါ် ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ခြင်းတို့ကလည်း အရေးကြီးသည်။

                              (၄)

အမေရိကန်၊ ရုရှားနှင့် ဥရောပတို့၏ မတူညီသော ရပ်တည်ချက်များ

။ ဤဖြစ်ရပ်ကို အမေရိကန်နှင့် ယူကရိန်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအငြင်းပွားမှုအဖြစ်သာ ကြည့်လျှင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံတကာအကျိုးစီးပွားများကို လွတ်သွားနိုင်သည်။

။ အမေရိကန်အစိုးရအနေဖြင့် စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရေး၊ စွမ်းအင်ဈေးနှုန်းထိန်းချုပ်ရေးနှင့် ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးဖိအားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။ ရုရှားအနေဖြင့် စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှုများ ဖြေလျှော့ခံရခြင်း၊ စွမ်းအင်တင်ပို့မှုမှ ဝင်ငွေရရှိခြင်းနှင့် စစ်ရေးအရ ဖိအားလျော့နည်းခြင်းတို့ကို အကျိုးရှိသည်ဟု မြင်နိုင်သည်။ ယူကရိန်းအနေဖြင့်မူ မိမိနိုင်ငံ၏ လုံခြုံရေး၊ နယ်မြေတည်တံ့မှုနှင့် အနာဂတ်စစ်ရေးအန္တရာယ်များကို အဓိကထားရမည်ဖြစ်သည်။

။ ဥရောပနိုင်ငံများအတွက်လည်း ယူကရိန်းစစ်ပွဲသည် စွမ်းအင်ဈေးနှုန်းပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ ဥရောပ၏ လုံခြုံရေး၊ ဒေသတွင်းတည်ငြိမ်မှုနှင့် အနာဂတ်တွင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက အခြားနိုင်ငံ၏ နယ်မြေကို အင်အားသုံး၍ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည့် စည်းမျဉ်းဆိုင်ရာ ကိစ္စလည်း ပါဝင်သည်။

။ မူရင်းသတင်းတွင် ဂျာမနီနှင့် ဗြိတိန်ဘက်မှ ယူကရိန်းကို ထောက်ခံသည့် သဘောထားများကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအချက်များသည် အနောက်နိုင်ငံများအတွင်း ရပ်တည်ချက်အားလုံး တစ်ထပ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း၊ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရေးကို မည်သို့ဆောင်ရွက်မည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းအပေါ် ကွဲပြားမှုရှိနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ [၁]

။ သို့ရာတွင် “အမေရိကန်က ယူကရိန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ” သို့မဟုတ် “ဥရောပက အမေရိကန်နှင့် လုံးဝကွဲထွက်သွားပြီ” ဟူ၍ အလျင်စလို သတ်မှတ်ရန် မသင့်ပါ။ မူဝါဒတစ်ခု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောဆိုချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် မဆုံးဖြတ်ဘဲ နောက်ဆက်တွဲ အကူအညီပေးမှု၊ သဘောတူညီချက်များ၊ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများနှင့် စစ်ရေးဆောင်ရွက်ချက်များကိုပါ လေ့လာရမည်ဖြစ်သည်။

။ အလားတူ ရုရှားဘက်မှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်များကိုလည်း ရုရှား၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် ဆက်စပ်၍ သုံးသပ်သင့်သည်။ မည်သည့်နိုင်ငံ၏ အစိုးရပြောဆိုချက်ကိုမဆို သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံ၏ မူဝါဒအမြင်တစ်ရပ်အဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သော်လည်း လွတ်လပ်သော အတည်ပြုချက်မရှိဘဲ အမှန်တရားတစ်ခုလုံးအဖြစ် လက်ခံခြင်းမပြုသင့်ပါ။

။ မျှတသော နိုင်ငံရေးသုံးသပ်ချက်ဆိုသည်မှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ရပ်တည်ချက်ကိုသာ အလေးပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံအားလုံး၏ အကျိုးစီးပွား၊ တာဝန်နှင့် လုပ်ရပ်များကို တူညီသော စိစစ်မှုဖြင့် ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်သည်။

                              (၅)

ဖိအားပေးခြင်းက ငြိမ်းချမ်းရေးကို အမှန်တကယ် ရရှိစေနိုင်သလား

။ ထရမ့်၏ နိုင်ငံရေးနည်းဗျူဟာတွင် ဖိအားပေးခြင်း၊ အကူအညီပေးမှုကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် အလျင်အမြန် သဘောတူညီချက်ရရှိရေး တိုက်တွန်းခြင်းတို့ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ယင်းနည်းလမ်းသည် အချို့အခြေအနေများတွင် ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကို စတင်စေနိုင်သကဲ့သို့ သဘောတူညီမှုရရှိရေးအတွက် တွန်းအားလည်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် ဖိအားပေးခြင်းတစ်ခုတည်းက ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းရေးကို အာမခံမပေးနိုင်ပါ။

။ ပဋိပက္ခတစ်ခုတွင် ပါဝင်သည့်အဖွဲ့များသည် မိမိတို့၏ လုံခြုံရေး၊ နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်နှင့် အနာဂတ်အကျိုးစီးပွားတို့ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ထိုစိုးရိမ်ချက်များကို မဖြေရှင်းဘဲ သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို အမြန်လက်ခံစေရန် ဖိအားပေးပါက သဘောတူညီချက်သည် စာရွက်ပေါ်တွင်သာ တည်ရှိပြီး လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှုတွင် အခက်အခဲများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

။ ထို့ကြောင့် ဖိအားပေးရေးနည်းလမ်းကို လုံးဝပယ်ချရန်လည်း မလိုသကဲ့သို့ အရာရာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းအဖြစ်လည်း မယူဆသင့်ပါ။ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ဖိအားပေးမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ အတိုင်းအတာ၊ အပြန်အလှန်လိုက်နာမှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲညှိနှိုင်းရေးစနစ်တို့အပေါ် မူတည်သည်။

။ အထူးသဖြင့် စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး၊ အရပ်သားများကို ကာကွယ်ရေး၊ စစ်သုံ့ပန်းများနှင့် ဖမ်းဆီးခံထားရသူများဆိုင်ရာ ကိစ္စများ၊ လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီများ ဝင်ရောက်ခွင့်နှင့် လုံခြုံရေးအာမခံချက်တို့ကို သီးခြားဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။ ယင်းတို့ကို ဖြေရှင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ပြောင်းလဲသွားရုံဖြင့် စစ်ပွဲ၏ အခြေခံအကြောင်းရင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။

                                (၆ ) 

“စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး” ကြေညာချက်၏ အရေးပါမှု

။ မူရင်းဆင်ဟွာသတင်းအရ ထရမ့်သည် အောက်တိုဘာ ၁၁ ရက်တွင် ရုရှားနှင့် ယူကရိန်းတို့အကြား “စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး” သဘောတူညီမှုရှိပြီဟု လူမှုကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် Reuters နှင့် Associated Press တို့၏ သတင်းများတွင် ယူကရိန်းဘက်က ထိုကြေညာချက်အတွက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း၊ နှစ်ဖက်အကြား အပြန်အလှန်လိုက်နာမှုနှင့် ရုရှားဘက်၏ သဘောတူညီချက်အပေါ် မေးခွန်းများ ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ [၂][၄]

။ ဤအချက်က နိုင်ငံရေးကြေညာချက်နှင့် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှုကြား ကွာဟချက်ကို သတိပြုစရာဖြစ်စေသည်။ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခုကို ကြေညာခြင်းသည် ပထမခြေလှမ်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ် ရပ်တန့်သွားခြင်းရှိ၊ မရှိကို သီးခြားစောင့်ကြည့်အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။

။ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးသည် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် တူညီသောစည်းမျဉ်းများဖြင့် သတ်မှတ်ထားရမည်။ မည်သည့်အဆောက်အအုံများကို တိုက်ခိုက်မှုမှ ကင်းလွတ်စေရမည်၊ ချိုးဖောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက မည်သူက စိစစ်မည်၊ သက်သေအထောက်အထားများကို မည်သို့စစ်ဆေးမည်၊ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် မည်သည့်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုမည်ဆိုသည့် အချက်များကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသင့်သည်။

။ စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အခြေခံအဆောက်အအုံများသည် စစ်ရေးအကျိုးစီးပွားနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သော်လည်း ယင်းတို့ပျက်စီးခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို အရပ်သားပြည်သူများက လျှပ်စစ်မီး၊ အပူပေးစနစ်၊ သောက်သုံးရေနှင့် ဆေးရုံဝန်ဆောင်မှုများ ပြတ်တောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ခံစားရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်ရေးရည်ရွယ်ချက်များကို ဆွေးနွေးရာတွင် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များကို မေ့လျော့မထားသင့်ပါ။

။ ငြိမ်းချမ်းရေးကြေညာချက်တစ်ခု၏ တန်ဖိုးကို စကားလုံးများ၏ ပြင်းထန်မှုဖြင့် မတိုင်းတာဘဲ အရပ်သားအသက်ဆုံးရှုံးမှု လျော့နည်းလာခြင်း၊ အခြေခံအဆောက်အအုံများ ကာကွယ်နိုင်ခြင်းနှင့် နှစ်ဖက်စလုံးက သတ်မှတ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းတို့ဖြင့် တိုင်းတာသင့်သည်။

                             (၇)

ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ သဘောတူညီချက်တည်တံ့နိုင်ပါသလား

။ စစ်ပွဲတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ရန် စစ်ရေးဖိအား၊ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှု၊ သံတမန်ရေးညှိနှိုင်းမှုနှင့် အပြန်အလှန်အကျိုးစီးပွားတို့သည် အရေးပါနိုင်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းများအားလုံးကို ရေရှည်တည်တံ့စေသည့် အခြေခံအချက်မှာ ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။

။ ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ စကားကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လက်ခံခြင်းမဟုတ်ပါ။ သဘောတူညီထားသည့်အချက်များကို လိုက်နာခြင်း၊ လိုက်နာမှုမရှိပါက အတည်ပြုစစ်ဆေးနိုင်ခြင်း၊ ချိုးဖောက်မှုများအတွက် တာဝန်ယူမှုရှိခြင်းနှင့် အနာဂတ်အန္တရာယ်များကို လျှော့ချနိုင်သည့် စနစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

။ အမေရိကန်က ယူကရိန်းကို ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ ရုရှားဘက်တွင်လည်း စစ်ဆင်ရေးများကို မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ရပ်တန့်မည်၊ သဘောတူညီချက်များကို မည်သို့လိုက်နာမည်ဆိုသည့် မေးခွန်းများကို တူညီသောစိစစ်မှုဖြင့် မေးမြန်းရမည်ဖြစ်သည်။ ယူကရိန်းဘက်၏ လုပ်ရပ်များကိုလည်း စစ်ရေးအကျိုးဆက်၊ အရပ်သားအန္တရာယ်နှင့် သဘောတူညီချက်ဆိုင်ရာ တာဝန်များအရ စိစစ်သင့်သည်။

။ တစ်ဖက်၏ အမှားကိုသာ အလေးထားပြီး မိမိထောက်ခံသည့်ဘက်၏ လုပ်ရပ်များကို မစိစစ်ပါက ငြိမ်းချမ်းရေးသည် နိုင်ငံရေးအနိုင်အရှုံးတွက်ချက်မှုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနိုင်သည်။ မျှတသော ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုသည်မှာ အားလုံး၏ လုပ်ရပ်များကို သက်ဆိုင်ရာအထောက်အထားများအပေါ် အခြေခံ၍ စိစစ်ခြင်းနှင့် ပြည်သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်ကို ဦးစားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

                        နိဂုံးချုပ်

။ ထရမ့်၏ “ယူကရိန်းသမ္မတ ပြောင်းသင့်သည်” ဆိုသော ပြောဆိုချက်သည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအပေါ် ဝေဖန်မှုတစ်ခုထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံရေးမေးခွန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်၊ မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေး၊ စွမ်းအင်လုံခြုံရေး၊ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရေးနှင့် အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေသည်။

။ ဤဖြစ်ရပ်မှ သင်ခန်းစာယူရမည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံရေးကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကြိုက်၊ မုန်းတီးမှုနှင့် အနိုင်အရှုံးတွက်ချက်မှုတို့ဖြင့်သာ မကြည့်သင့်ပါ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ဝေဖန်နိုင်သော်လည်း ပြည်သူ့ဆန္ဒကို လေးစားရမည်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက မိမိအကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း အခြားနိုင်ငံ၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် လုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ရန် ဖိအားပေးနိုင်သော်လည်း ဖိအားပေးမှုကို အပြန်အလှန်လိုက်နာမှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်တို့ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းရမည်။

။ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုသည်မှာ စစ်ပွဲရပ်တန့်သွားခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ စစ်ပွဲပြန်လည်မဖြစ်ပွားစေရန် အကြောင်းရင်းများကို ဖြေရှင်းခြင်း၊ အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံခြင်း၊ ပြည်သူတို့၏ နိုင်ငံရေးဆန္ဒကို လေးစားခြင်းနှင့် သဘောတူညီချက်များအပေါ် အပြန်အလှန်ယုံကြည်နိုင်သည့် အခြေအနေကို ဖန်တီးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် “မည်သူ အနိုင်ရသနည်း” ဟူသော မေးခွန်းထက် “မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြည်သူတို့၏ ဆုံးရှုံးမှုကို လျှော့ချပြီး အနာဂတ်အတွက် တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖန်တီးပေးနိုင်သနည်း” ဟူသော မေးခွန်းကို ပိုမိုအလေးထားသင့်သည်။

။ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းသည် ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု၏ အစဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ယုံကြည်မှု မတည်ဆောက်နိုင်ပါ။ ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်သည်မှာ ကတိတည်ခြင်း၊ အပြန်အလှန်လေးစားခြင်း၊ တာဝန်ယူခြင်းနှင့် ပြည်သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်ကို နိုင်ငံရေးအကျိုးစီးပွားထက် မနိမ့်ကျစေခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

။ ထိုအခြေခံများအပေါ် တည်ဆောက်နိုင်သည့် ငြိမ်းချမ်းရေးသာလျှင် ယနေ့၏ စစ်ပွဲကို ရပ်တန့်စေရုံမက မနက်ဖြန်၏ ပဋိပက္ခများကိုလည်း လျှော့ချနိုင်မည့် အနာဂတ်လမ်းကြောင်း ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကိုးအကား

၁။ ဆင်ဟွာသတင်းဌာန (Xinhua)၊ “热点问答|特朗普喊话乌克兰‘换总统’,各方作何反应”၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၁ ရက်။ မူရင်းသတင်းနှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဖော်ပြထားသော သက်ဆိုင်ရာသတင်းများကို အောက်ပါလင့်ခ်များတွင် ကြည့်ရှုနိုင်သည်။

  • Xinhua — 特朗普:“乌克兰应该换个总统”⁠
  • Associated Press — Trump says Ukraine should get a new president⁠

၂။ Reuters၊ “Trump announces Ukraine energy ceasefire with Russia, surprising Zelenskiy”၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၁ ရက်။

  • https://www.reuters.com/world/europe/ukraine-will-halt-strikes-refineries-if-russia-stops-energy-attacks-zelenskiy-2026-10-11/

၃။ United Nations၊ Charter of the United Nations၊ အထူးသဖြင့် အပိုဒ် ၁ နှင့် အပိုဒ် ၂။

  • https://www.un.org/en/about-us/un-charter/full-text

၄။ Associated Press၊ “Zelenskyy says Russia strikes energy facilities despite Trump claim of an energy ceasefire”၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၂ ရက်။

  • https://apnews.com/article/6fdef6ff4d033b379c74e1d62183d078

Loading

Categories
နိုင်ငံရေး အဲးခိုး

🌿တံခါးဖွင့်လာသော အာဆီယံလမ်း🌿

🌿တံခါးဖွင့်လာသော အာဆီယံလမ်း🌿
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[မလေးရှားခရီးစဉ်နောက်က မြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးနှင့် မျှော်လင့်ချက်]

အဲးခိုး ရေးသည်

နိဒါန်း
။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ခရီးလမ်းမှာ တစ်ခါတလေ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဟာ ခရီးတစ်ခုလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပါတယ်။အထူးသဖြင့် နိုင်ငံခြားရေးမှာ ပိုပြီးမှန်ပါတယ်။

။ နိုင်ငံတော်အဆင့် ခရီးစဉ်တစ်ခုဆိုတာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက တခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေး၊ အမျိုးသားအကျိုးစီးပွား၊ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်း၊ ဒေသတွင်းတည်ငြိမ်ရေး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ အနာဂတ်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။

။ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်တော့ အာဆီယံဟာ ပိုပြီးအရေးကြီးပါတယ်။ အကြောင်းက အာဆီယံနိုင်ငံတွေဟာ အဝေးက မိတ်ဖက်နိုင်ငံတွေသာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေ၊ ကုန်သွယ်ဖက်နိုင်ငံတွေ၊ နယ်စပ်ချင်းထိစပ်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေ၊ လူမှုစီးပွားရေးအရ ဆက်နွယ်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေ ဖြစ်ကြလို့ပါ။

။ အဲဒီအတွက် မြန်မာနိုင်ငံက ထိုင်း၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား၊ ဗီယက်နမ်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးတိုးမြှင့်လာပြီးနောက် မလေးရှားနိုင်ငံကို နိုင်ငံတော်အဆင့် သွားရောက်ဆက်ဆံလာခြင်းကိုလည်း ခရီးစဉ်တစ်ခုချင်းစီအဖြစ်သာ မကြည့်ဘဲ မြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးရဲ့ အာဆီယံလမ်းကြောင်းကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ကြည့်ဖို့ လိုလာပါတယ်။

။ အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းကတော့
” ဒီခရီးစဉ်တွေကနေ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ဘာတွေရလာနိုင်မလဲ? ထို့အပြင် ပိုအရေးကြီးတာက နိုင်ငံခြားရေးမှာ ရလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝထဲကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာနိုင်မလဲ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီမေးခွန်းကို အပြုသဘောဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်ချင်ပါတယ်။

⸻
၁။ အာဆီယံနဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ မြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးမှာ ဘာကြောင့် အရေးကြီးသလဲ?

။ မြန်မာနိုင်ငံဟာ အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အာဆီယံနဲ့ ဆက်ဆံရေးက နိုင်ငံခြားရေးကဏ္ဍတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဒေသတွင်းအနေအထားနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေပါတယ်။

။ အာဆီယံအတွင်း နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဦးစားပေးကဏ္ဍတွေ ရှိပါတယ်။

ထိုင်းနိုင်ငံအတွက် နယ်စပ်လုံခြုံရေးနဲ့ ကုန်သွယ်ရေးက အရေးကြီးပါတယ်။

လာအိုနိုင်ငံနဲ့ဆိုရင် နယ်စပ်ဒေသပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ စွမ်းအင်နဲ့ ဒေသတွင်းဆက်သွယ်ရေးတွေက အရေးပါပါတယ်။

ကမ္ဘောဒီးယားနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ နိုင်ငံရေးဆက်သွယ်မှု၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတို့က အခွင့်အလမ်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဗီယက်နမ်နဲ့ဆိုရင် ကုန်သွယ်ရေး၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ နည်းပညာနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေက အရေးကြီးပါတယ်။

ဒီလိုကြည့်ရင် အာဆီယံဆိုတာ တစ်ပုံစံတည်းရှိတဲ့ နိုင်ငံစုတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ အားသာချက်နဲ့ အကျိုးစီးပွားကို နားလည်ပြီး ဆက်ဆံရတဲ့ ဒေသတွင်းမိတ်ဖက်ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

⸻
၂။ ထိုင်း၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား၊ ဗီယက်နမ်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာတွေပြသလဲ

။ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အာဆီယံအိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်တဲ့အခါ ခရီးစဉ်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အကြောင်းအရာက မတူတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ထိုင်း — နယ်စပ်နှင့် စီးပွားရေး

။ ထိုင်းနိုင်ငံနဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ နယ်စပ်နဲ့ အလွန်နီးကပ်ပါတယ်။ နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး၊ လူမှုစီးပွားရေး၊ လုံခြုံရေး၊ ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားနဲ့ နယ်စပ်ဒေသတည်ငြိမ်ရေးတို့ဟာ နှစ်နိုင်ငံစလုံးအတွက် လက်တွေ့ကျတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ထိုင်းနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နယ်စပ်ဒေသတွေအတွက်လည်း အရေးကြီးပြီး စီးပွားရေးအတွက်လည်း အရေးကြီးပါတယ်။

လာအို — အိမ်နီးချင်းနှင့် ဒေသတွင်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး

။ လာအိုနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ အစိုးရချင်း ဆက်သွယ်မှု၊ နယ်စပ်ဒေသ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနဲ့ ဒေသတွင်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေက အရေးပါပါတယ်။

အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံငယ်တစ်နိုင်ငံနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခြင်းဟာ တစ်ခါတလေ စီးပွားရေးထက် ပိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။

ဒေသတွင်း နားလည်မှုတည်ဆောက်ရေးအတွက်လည်း အထောက်အကူဖြစ်ပါတယ်။

ကမ္ဘောဒီးယား — နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးဆက်သွယ်မှု

။ ကမ္ဘောဒီးယားနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ နိုင်ငံရေးအဆက်အသွယ်အပြင် ကုန်သွယ်ရေး၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုင်ရာ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။

နှစ်နိုင်ငံအကြား အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ တိုးလာရင် ဆက်ဆံရေးဟာ အခမ်းအနားတွေထက် ကျော်လွန်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ငန်းတွေအဖြစ် ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။

ဗီယက်နမ် — စီးပွားရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး

။ ဗီယက်နမ်နဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာတော့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းက ပိုမိုထင်ရှားပါတယ်။ ကုန်သွယ်ရေး၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ နည်းပညာ၊ ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ ရှိပါတယ်။

ဒီလိုဆက်ဆံရေးတွေဟာ နိုင်ငံခြားရေးကို စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်ပါတယ်။

⸻

၃။ ဒီနောက်မှာ မလေးရှားခရီးစဉ် ရောက်လာတယ်

။ ဒီလို အာဆီယံနိုင်ငံတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေ ဆက်တိုက်ရှိလာတဲ့ အခြေအနေမှာ မလေးရှားခရီးစဉ်ကို ကြည့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

။ မလေးရှားဟာ အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်သလို မြန်မာ့အရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာဆီယံမူဘောင်အတွင်း ဆွေးနွေးမှုတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

။ ဒါကြောင့် မြန်မာ-မလေးရှား ဆက်ဆံရေးဟာ နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အာဆီယံအတွင်း ဆက်သွယ်ရေးအတွက်ပါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

။ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံတော်အဆင့် တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုဟာ နှစ်နိုင်ငံအကြား တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ နေရာကို ပြန်လည်ကျယ်ပြန့်စေနိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ မလေးရှားခရီးစဉ်ရဲ့ ပထမဆုံးတန်ဖိုးပါ။

တံခါးဖွင့်ပေးခြင်း။

⸻

၄။ မလေးရှားခရီးစဉ်ကနေ နိုင်ငံတော်အတွက် ဘာတွေရနိုင်မလဲ

။ ခရီးစဉ်တစ်ခုရဲ့ အကျိုးရလဒ်ကို ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ဖို့ မသင့်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ အကျိုးရလဒ်တွေကိုတော့ အစီအစဉ်တကျ မျှော်မှန်းနိုင်ပါတယ်။

🌿ပထမအချက်
နိုင်ငံရေးဆက်သွယ်ရေး ပိုမိုကောင်းမွန်လာခြင်း

။ နှစ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်အဆင့် ဆွေးနွေးမှုကနေ အစိုးရအဖွဲ့အစည်းအဆင့် ဆက်သွယ်မှုတွေ ပိုမိုတက်ကြွလာနိုင်ပါတယ်။ ဆက်သွယ်မှု ပုံမှန်ဖြစ်လာရင် အမြင်မတူတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင် တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်း ပိုရလာနိုင်ပါတယ်။

🌿ဒုတိယအချက်
အာဆီယံအတွင်း ဆက်သွယ်ရေး ပိုကောင်းလာခြင်း

။ မလေးရှားနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံမှုကနေ အာဆီယံအတွင်း မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ပိုမိုတက်ကြွလာနိုင်ပါတယ်။

အမြင်မတူတာကို ပြဿနာအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ ဆွေးနွေးမှုကနေ နားလည်မှုရအောင် ကြိုးစားနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

🌿တတိယအချက်
ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အထောက်အကူ

။ မလေးရှားခရီးစဉ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မြန်မာ့ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေ ဖြေရှင်းပြီးသွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်သင့်ပါဘူး။

သို့သော် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ နားလည်မှုတည်ဆောက်ရေးမှာ အထောက်အကူဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တစ်ခါတည်းရတဲ့ သဘောတူညီချက်ထက် နေ့စဉ်တည်ဆောက်ရတဲ့ ယုံကြည်မှု ဖြစ်ပါတယ်။

🌿စတုတ္ထအချက်
လူသားချင်းစာနာမှု

ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝနဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်တဲ့ လူသားချင်းစာနာမှုကဏ္ဍမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ပိုကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။

အကူအညီတွေ ပိုထိရောက်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ရေး၊ လိုအပ်နေသူတွေအတွက် အထောက်အပံ့တွေ ပိုမိုရရှိရေးတို့မှာ တိုးတက်မှုရှိလာရင် အဲဒါဟာ ပြည်သူတွေ တိုက်ရိုက်ခံစားရမယ့် အကျိုးရလဒ် ဖြစ်ပါတယ်။

🌿ပဉ္စမအချက်
စီးပွားရေးနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု

။ Myanmar–Malaysia Business Dialogue ကနေ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကြား ဆက်သွယ်မှု ပိုမိုကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။

ကုန်သွယ်ရေး၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ ထုတ်လုပ်မှု၊ ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုမိုတိုးတက်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒီအကျိုးဟာ နိုင်ငံတော်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူတွေရဲ့ စီးပွားရေးဘဝနဲ့လည်း တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်ပါတယ်။

⸻

၅။ အရေးကြီးဆုံးက “ခရီးစဉ်ပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ” ဆိုတာ

။ နိုင်ငံခြားရေးမှာ တွေ့ဆုံခြင်းက ပထမခြေလှမ်းပါ။ တကယ့်အလုပ်က တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာ စပါတယ်။

ဒါကြောင့် မလေးရှားခရီးစဉ်ရဲ့ ရလဒ်ကို အောက်ပါအတိုင်း ဆက်လက်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

ပထမ — တွေ့ဆုံမှုက ဆက်သွယ်ရေးဖြစ်လာရမယ်။

ဒုတိယ — ဆက်သွယ်ရေးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်လာရမယ်။

တတိယ — ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက လက်တွေ့စီမံကိန်းတွေ ဖြစ်လာရမယ်။

စတုတ္ထ — စီမံကိန်းတွေက နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးရလဒ် ဖြစ်လာရမယ်။

အဲဒီလို ဖြစ်လာမှ ခရီးစဉ်တစ်ခုဟာ သံတမန်ရေးအခမ်းအနားတစ်ခုကနေ အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားအတွက် တကယ့်ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။

⸻

၆။ ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးရလဒ်ကို ဘယ်လိုမျှော်လင့်နိုင်မလဲ

။ နိုင်ငံခြားရေးဟာ နိုင်ငံခြားမှာပဲ အဆုံးသတ်မသင့်ပါဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ အိမ်တံခါးဝအထိ ပြန်ရောက်လာရပါတယ်။ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးလာရင် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ကုန်သွယ်ရေး တိုးလာရင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက် ဈေးကွက်တွေ ပိုကျယ်လာနိုင်ပါတယ်။

နယ်စပ်ဒေသဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းလာရင် ကုန်စည်စီးဆင်းမှုနဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ စီးပွားရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ ပိုကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။

လူသားချင်းစာနာမှု ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ တိုးလာရင် အကူအညီလိုအပ်နေတဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် တကယ့်အထောက်အပံ့ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆက်သွယ်ရေးတွေ တိုးလာရင် ပဋိပက္ခလျော့ချရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးအတွက် အခွင့်အလမ်း ပိုကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားရေးရဲ့ အကျိုးကို “နိုင်ငံတော်အဆင့် အောင်မြင်မှု” နဲ့ပဲ မတိုင်းဘဲ “ပြည်သူ့ဘဝထဲက အကျိုးရလဒ်” နဲ့ပါ တိုင်းတာသင့်ပါတယ်။

⸻

နိဂုံးချုပ်

။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဟာ တစ်ရက်တည်းနဲ့ မတည်ဆောက်နိုင်ပါဘူး။ ယုံကြည်မှုလည်း တစ်ရက်တည်းနဲ့ မရပါဘူး။ ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခုဟာ တွေ့ဆုံမှုတစ်ကြိမ်ကနေ စနိုင်ပေမယ့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းရပါတယ်။

ထိုင်း၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား၊ ဗီယက်နမ်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေမှာ မတူညီတဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ ကဏ္ဍတွေ ရှိပါတယ်။

။ အခု မလေးရှားခရီးစဉ်ကတော့ အဲဒီအာဆီယံဆက်ဆံရေးလမ်းကြောင်းထဲက နောက်ထပ်အရေးပါတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်ကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းသတ်မှတ်ဖို့ထက် အောင်မြင်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မယ့် တံခါးတစ်ချပ်အဖြစ် မြင်ရင် ပိုပြီး လက်တွေ့ကျမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

။ တံခါးဖွင့်ပြီးနောက်
ဆက်သွယ်မှု ပိုကောင်းလာပါစေ။
အမြင်မတူမှုတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးနိုင်ပါစေ။
ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် လမ်းကြောင်းတွေ ပိုကျယ်လာပါစေ။
စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေ ပိုမိုပေါ်ပေါက်လာပါစေ။
လူသားချင်းစာနာမှု အကူအညီတွေ ပိုထိရောက်လာပါစေ။

။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နိုင်ငံခြားရေးကနေ ရလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲကို အေးချမ်းမှု၊ အလုပ်အကိုင်၊ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းနဲ့ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပါစေ။

နိုင်ငံရေးရဲ့ အလှဆုံးရလဒ်ဆိုတာ တစ်ဖက်က အနိုင်ရပြီး တစ်ဖက်က ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။

“ မတူညီသူတွေကြားမှာပင် စကားပြောနိုင်လာခြင်း၊ စကားပြောရာကနေ နားလည်မှုရလာခြင်း၊ နားလည်မှုကနေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းနဲ့ အဲဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကနေ ပြည်သူတွေအတွက် ပိုကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေ ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း ” ဖြစ်ပါတယ်။

အာဆီယံတံခါးတွေ တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ပွင့်လာတဲ့အခါ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်လည်း ပိုမိုငြိမ်းချမ်းပြီး ပိုမိုတည်ငြိမ်ကာ ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးတဲ့ အနာဂတ်လမ်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပါစေဟု မျှော်လင့်မိပါတယ်။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ နိုင်ငံရေး

🌿မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေး အလှည့်အပြောင်းနှင့် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ🌿

🌿မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေး အလှည့်အပြောင်းနှင့် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ🌿

[နိုင်ငံရေးသုံးသပ်ချက် | ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလအထိ ရရှိနိုင်သော သတင်းအချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ သုံးသပ်တင်ပြခြင်း]

ရေးသားသူ ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
(၁၀.၁၀.၂၀၂၆) ရက်နေ့။
2026 U Aung Pay. All Rights Reserved.

နိဒါန်း
🌿သံတမန်ရေးရာ အခွင့်အလမ်းနှင့် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး🌿

။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို နိုင်ငံတကာ၏ ဖိအားပေးမှုတစ်ခုတည်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပြည်ပနိုင်ငံများနှင့် သံတမန်ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်တိုးတက်လာခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်လည်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများ၊ နိုင်ငံရေးအမြင်ကွဲပြားမှုများ၊ တိုင်းရင်းသားအရေး၊ လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ အခက်အခဲများနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများ အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအတွက် ပြဿနာ၏ အရင်းခံကို နားလည်ပြီး အဆင့်ဆင့်အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည့် ဖြေရှင်းနည်းများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၈ ရက်တွင် Reuters သတင်းဌာနက ဖော်ပြခဲ့သည်ဟု မူရင်းဆောင်းပါးတွင် ကိုးကားထားသော သတင်းအရ အမေရိကန်အစိုးရနှင့် မြန်မာစစ်ဘက်ဦးဆောင်သော အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အကြား အွန်လိုင်းငွေလိမ်လုပ်ငန်းများ နှိမ်နင်းရေး၊ အမေရိကန်နိုင်ငံသားတစ်ဦး လွတ်မြောက်ရေးနှင့် ရှားပါးမြေသတ္တုအရင်းအမြစ်များဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားတို့နှင့် ပတ်သက်၍ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆွေးနွေးမှုများ ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် သတင်းပါအချက်အလက်များ၏ အသေးစိတ်ကို မူရင်းသတင်းနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး ယင်းဆွေးနွေးမှုများကြောင့် အမေရိကန်၏ မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ မူဝါဒတစ်ရပ်လုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ချက်ချင်းကောက်ချက်ချ၍ မရပေ။

။ ဤဖြစ်စဉ်ကို နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွင် လက်တွေ့အကျိုးစီးပွားများအပေါ် အခြေခံ၍ ဆွေးနွေးမှုလမ်းကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ခြင်းအဖြစ် ရှုမြင်သင့်သည်။ အဓိကမေးခွန်းမှာ နှစ်နိုင်ငံအကြား ဆွေးနွေးမှုများ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည်ထက် ထိုအခွင့်အလမ်းကို မြန်မာပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေး၊ လူသားချင်းစာနာမှု၊ ပဋိပက္ခလျော့ပါးရေးနှင့် နိုင်ငံရေးပြဿနာများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းရေးအတွက် မည်သို့အသုံးချနိုင်မည်နည်းဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

။ ထို့ကြောင့် မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေး၏ အလှည့်အပြောင်းကို လက်တွေ့ကျကျ သုံးသပ်ရာတွင် နိုင်ငံတကာအကျိုးစီးပွား၊ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးအခြေအနေ၊ အာဆီယံ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် ပြည်သူများ၏ အကျိုးစီးပွားတို့ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

🌿မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေးအပြောင်းအလဲကို မည်သို့နားလည်သင့်သနည်း🌿

။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် အမေရိကန်၏ မူဝါဒတွင် ပစ်မှတ်ထားပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများ၊ ဒီမိုကရေစီရေးဆိုင်ရာ အားပေးမှုများနှင့် နိုင်ငံရေးအရ ဖိအားပေးမှုများသည် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လူ့အခွင့်အရေး၊ နိုင်ငံသားကာကွယ်ရေးနှင့် ဒေသတွင်းလုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များသည်လည်း နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးကို သက်ရောက်စေသည့် အကြောင်းအရာများဖြစ်သည်။

။ ယခုကဲ့သို့ လက်တွေ့ကျသော ပြဿနာအချို့အပေါ် တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ယင်းကို အမေရိကန်၏ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်များအားလုံး စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းဟု မယူဆသင့်ပေ။ နိုင်ငံများသည် မိမိတို့၏ မူဝါဒဆိုင်ရာ ရပ်တည်ချက်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း နိုင်ငံသားကာကွယ်ရေး၊ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားဆိုင်ရာ ကိစ္စများတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ကြသည်။

။ ဤအခြေအနေမှ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ရရှိနိုင်သော သင်ခန်းစာမှာ ပြင်ပနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ မူဝါဒပြောင်းလဲမှုကို အလွန်အကျွံမျှော်လင့်နေခြင်းထက် နှစ်ဖက်ဆွေးနွေးမှုများမှ အမှန်တကယ်ရရှိလာသော ရလဒ်များကို အကဲဖြတ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုရလဒ်များကို အနည်းဆုံး အချက်သုံးချက်ဖြင့် စိစစ်နိုင်သည်။

ပထမအချက်မှာ ဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် နှစ်ဖက်အကျိုးစီးပွားရှိသော ပြဿနာများကို လက်တွေ့ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများသည် လူသားချင်းစာနာမှု၊ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးနှင့် စီးပွားရေးအခြေအနေတို့အပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော သက်ရောက်မှုရှိခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးတိုးတက်လာခြင်းသည် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို ငြိမ်းချမ်းစွာဖြေရှင်းနိုင်မည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်များအပေါ် အခြေခံ၍သာ ဆက်ဆံရေးအပြောင်းအလဲ၏ တန်ဖိုးနှင့် ရေရှည်အကျိုးဆက်များကို ပိုမိုတိကျစွာ သုံးသပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

🌿လက်တွေ့အကျိုးစီးပွားများကို ပြည်သူ့အကျိုးစီးပွားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း🌿

။ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွင် အကျိုးစီးပွားတူညီသော ကိစ္စများသည် သဘောထားကွဲပြားနေသည့် နိုင်ငံများအကြား ဆွေးနွေးမှုစတင်ရန် အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။ သို့သော် ဆွေးနွေးမှုစတင်နိုင်ခြင်းနှင့် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးမြောက်ခြင်းတို့သည် မတူညီပေ။ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို ရေရှည်တည်တံ့သော ရလဒ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ပွင့်လင်းမြင်သာမှု၊ တာဝန်ယူမှုနှင့် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သော လုပ်ငန်းစဉ်တို့ လိုအပ်သည်။

(၁) အွန်လိုင်းငွေလိမ်မှုနှင့် လူကုန်ကူးမှုကို ပူးပေါင်းနှိမ်နင်းခြင်း

။ အွန်လိုင်းငွေလိမ်မှုသည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်းအတွင်း ဖြေရှင်း၍မရသော နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယင်းလုပ်ငန်းများသည် လူကုန်ကူးမှု၊ အတင်းအကျပ် အလုပ်ခိုင်းစေမှု၊ ငွေကြေးခဝါချမှုနှင့် ရာဇဝတ်ကွန်ရက်များနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။

။ ထို့ကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံနှင့် အမေရိကန်အပါအဝင် သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံများအကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အောက်ပါအချက်များအပေါ် အခြေခံနိုင်သည်။

  • ဥပဒေနှင့်အညီ သတင်းအချက်အလက်ဖလှယ်ခြင်းနှင့် ရာဇဝတ်ကွန်ရက်များကို ပူးပေါင်းစုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း။
  • ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှုများ၊ အွန်လိုင်းအကောင့်များနှင့် ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများကို စနစ်တကျ စိစစ်ခြင်း။
  • အွန်လိုင်းငွေလိမ်စင်တာများမှ လွတ်မြောက်လာသူများကို ရာဇဝတ်သားအဖြစ် အလိုအလျောက်မသတ်မှတ်ဘဲ လူကုန်ကူးခံရသူဖြစ်နိုင်ခြေကို စစ်ဆေးခြင်း။
  • နစ်နာသူများ၏ လုံခြုံရေး၊ တရားမျှတမှုရရှိရေးနှင့် လိုအပ်သော ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအကူအညီများကို အလေးထားခြင်း။

။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်၏ အောင်မြင်မှုကို ဖမ်းဆီးရမိသူအရေအတွက်ဖြင့်သာ မတိုင်းတာသင့်ပေ။ ရာဇဝတ်ကွန်ရက်များ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း အမှန်တကယ်လျော့နည်းလာခြင်း၊ နစ်နာသူများ၏ အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်နိုင်ခြင်းနှင့် လူကုန်ကူးခံရသူများ လုံခြုံစွာပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခြင်းတို့ကိုပါ ထည့်သွင်းတိုင်းတာသင့်သည်။

။ ထိုသို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ပါက နိုင်ငံတကာယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရေးအတွက် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယင်းအောင်မြင်မှုကို နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း ဖြေရှင်းပြီးမြောက်မှုနှင့် တူညီသည်ဟု မယူဆသင့်ပေ။

(၂) သဘာဝသယံဇာတနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွား

။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရှားပါးမြေသတ္တုအပါအဝင် သဘာဝသယံဇာတများ ရှိနေခြင်းသည် နိုင်ငံတကာစီးပွားရေးဆက်ဆံမှုအတွက် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သယံဇာတအရင်းအမြစ်ရှိခြင်းတစ်ခုတည်းက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အာမခံပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားနေသော နယ်မြေများတွင် သယံဇာတထုတ်ယူမှုသည် ဒေသခံလူထု၏ အခွင့်အရေး၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံခြုံရေးအခြေအနေတို့အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်။

။ ထို့ကြောင့် သယံဇာတဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများကို ဆွေးနွေးရာတွင် အောက်ပါအခြေခံမူများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်သည်။

၁။ ထုတ်ယူမှု၊ ရောင်းဝယ်မှု၊ အခွန်နှင့် အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှုတို့ကို ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ဆောင်ရွက်ရန်။

၂။ ဒေသခံပြည်သူများအတွက် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် လူမှုစီးပွားရေးဆိုင်ရာ တာဝန်များကို ရှင်းလင်းသတ်မှတ်ရန်။

၃။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိခိုက်မှု၊ လုပ်သားအခွင့်အရေးနှင့် ဒေသခံလူထု၏ အခွင့်အရေးများကို ကာကွယ်ရန်။

၄။ သယံဇာတလုပ်ငန်းများကြောင့် ပဋိပက္ခပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်း သို့မဟုတ် လက်နက်ကိုင်အင်အားစုများအကြား အကျိုးစီးပွားပြိုင်ဆိုင်မှု ပိုမိုကြီးထွားလာခြင်း ရှိ၊ မရှိ အကဲဖြတ်ရန်။

။ အဓိကအားဖြင့် သဘာဝသယံဇာတသည် ပြည်သူ့ဘဝတိုးတက်ရေးအတွက် အထောက်အကူပြုရမည်။ နိုင်ငံရေးအင်အားစုများအကြား ပဋိပက္ခတိုးပွားစေသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု မဖြစ်စေရန် လိုအပ်သည်။

(၃) နိုင်ငံသားကာကွယ်ရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာမှု

။ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွင် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ လုံခြုံရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စများသည် နိုင်ငံရေးသဘောထားကွဲပြားမှုများကြားမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သော နယ်ပယ်များဖြစ်သည်။

။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အခြေအနေတွင်လည်း ပဋိပက္ခကြောင့် နေရပ်စွန့်ခွာရသူများ၊ လူကုန်ကူးခံရသူများနှင့် အကူအညီလိုအပ်နေသော အရပ်သားများအတွက် အကူအညီများ လုံခြုံစွာရောက်ရှိရေးကို နိုင်ငံတကာဆွေးနွေးမှုများ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

။ ထို့အပြင် နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စများကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာဥပဒေ၊ လူ့အခွင့်အရေးစံနှုန်းများနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုအခြေခံမူများအပေါ် အခြေခံ၍ ကိုင်တွယ်ဆွေးနွေးသင့်သည်။

။ ဤကိစ္စများသည် နိုင်ငံရေးပြဿနာအားလုံးကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း လူသားဒုက္ခကို လျော့ပါးစေပြီး ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

🌿မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း၏ အရင်းခံကို ဖြေရှင်းခြင်း🌿

။ မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာခြင်းသည် နိုင်ငံတကာသံတမန်ရေးရာအတွက် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း၏ အရင်းခံသည် နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးတစ်ခုတည်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

။ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများ၊ နိုင်ငံရေးအာဏာနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ၊ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ၏ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များ၊ နိုင်ငံရေးပါဝင်ခွင့်နှင့် ပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေးတို့သည် အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေသည်။

။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာခြင်းကို ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးပြဿနာများ ဖြေရှင်းရေးနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုသို့ချိတ်ဆက်ရာတွင် အဓိကထားရမည့် အချက်သုံးချက်ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ အကြမ်းဖက်မှုလျော့ပါးရေးနှင့် အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးဖြစ်သည်။ အရပ်သားများ ထိခိုက်နစ်နာမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသရွေ့ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုများအတွက် လိုအပ်သော ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သက်ဆိုင်သူအားလုံး အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပါဝင်နိုင်သော နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုဖြစ်သည်။ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု ကျင်းပနိုင်ခြင်းသည် အားလုံးပါဝင်သော နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းနှင့် မတူညီပေ။ ပါဝင်သူများ၏ စိုးရိမ်ချက်များကို နားထောင်ခြင်း၊ ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းသတ်မှတ်ခြင်းနှင့် သဘောတူညီချက်များကို အဆင့်လိုက်အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။

တတိယအချက်မှာ အနာဂတ်နိုင်ငံရေးစနစ်နှင့် အာဏာခွဲဝေမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဆွေးနွေးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယာယီအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးသည် အရေးကြီးသော်လည်း ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိရန် အာဏာခွဲဝေမှု၊ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အာမခံချက်များကိုပါ ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။

။ ဤအချက်များကို မျက်ကွယ်ပြု၍ ပြင်ပနိုင်ငံများနှင့် ဆက်ဆံရေးတိုးတက်လာခြင်းကိုသာ အလေးထားပါက နိုင်ငံတကာသံတမန်ရေးရာ အောင်မြင်မှုနှင့် ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးမြောက်မှုတို့အကြား ကွာဟချက် ဆက်လက်ရှိနေနိုင်သည်။

🌿နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အဆင့်လေးဆင့်🌿

။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရာတွင် အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် သဘောတူညီမှုရရှိမှသာ လုပ်ငန်းစဉ်စတင်နိုင်မည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အင်အားကြီးအုပ်စုတစ်ခု၏ သဘောထားကိုသာ အခြေခံပြီး အခြားအင်အားစုများ၏ စိုးရိမ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် ရေရှည်တည်တံ့သော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ရရှိရန် အခက်အခဲဖြစ်စေနိုင်သည်။

။ ထို့ကြောင့် အကြမ်းဖက်မှုလျော့ပါးရေးမှ စတင်ကာ လူသားချင်းစာနာမှု၊ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး၊ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုနှင့် အနာဂတ်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီမှုတို့ကို အဆင့်ဆင့်ချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

ပထမအဆင့် = အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးခြင်း

။ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုများ အောင်မြင်ရန် အခြေခံလိုအပ်ချက်မှာ အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဦးစားပေးကိုင်တွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

။ ယင်းအတွက် သက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့များက အရပ်သားများနှင့် အရပ်ဘက်အဆောက်အအုံများကို ကာကွယ်ရေးဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဖြစ်နိုင်သည့် ဒေသများတွင် ယာယီအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကို ဆွေးနွေးခြင်း၊ နေရပ်စွန့်ခွာသူများထံ အစားအစာနှင့် ဆေးဝါးများ လုံခြုံစွာရောက်ရှိရေး စီစဉ်ခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

။ သဘောတူညီချက်များကို စောင့်ကြည့်အကဲဖြတ်ရာတွင် သက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ ထုတ်ပြန်ချက်ကိုသာ အခြေခံခြင်းမပြုဘဲ ဖြစ်နိုင်သမျှ အမှီအခိုကင်းသော အချက်အလက်များ၊ လူသားချင်းစာနာမှုအဖွဲ့အစည်းများ၏ မှတ်တမ်းများနှင့် ဒေသခံပြည်သူများ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပေါင်းစပ်စိစစ်သင့်သည်။

ဒုတိယအဆင့် = သက်ဆိုင်သူအားလုံး ပါဝင်နိုင်သော ဆွေးနွေးရေးလမ်းကြောင်း တည်ဆောက်ခြင်း

။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးပြဿနာများကို ရေရှည်ဖြေရှင်းရန် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင်များ၊ ဒီမိုကရေစီအင်အားစုများ၊ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ၊ အခြားနိုင်ငံရေးအဖွဲ့များနှင့် လူမှုအသိုက်အဝန်းများ၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် စိုးရိမ်ချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

။ ဆွေးနွေးရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရာတွင် အဓိကအချက်သုံးချက်ကို အလေးထားသင့်သည်။

ပထမ၊ ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည်။ အရပ်သားလုံခြုံရေး၊ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး၊ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများ၊ ဖက်ဒရယ်စနစ်၊ အာဏာခွဲဝေမှုနှင့် အနာဂတ်အုပ်ချုပ်ရေးပုံစံတို့ကို အဆင့်လိုက် ဆွေးနွေးနိုင်သည်။

ဒုတိယ၊ သဘောထားကွဲပြားမှုများကို အင်အားသုံးဖြေရှင်းခြင်းထက် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှု၊ အချက်အလက်အခြေပြု ဆွေးနွေးမှုနှင့် အပြန်အလှန်အာမခံချက်ပေးမှုတို့ဖြင့် ကိုင်တွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

တတိယ၊ သဘောတူညီချက်များကို အဆင့်လိုက် အကောင်အထည်ဖော်ရန်ဖြစ်သည်။ အရေးပေါ်လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်များမှ စတင်ကာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံရေးသဘောတူညီချက်များဆီသို့ တိုးချဲ့သွားနိုင်သည်။

။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်၏ အောင်မြင်မှုကို ဆွေးနွေးပွဲအရေအတွက်ဖြင့်သာ မတိုင်းတာသင့်ပေ။ ဆွေးနွေးပွဲများကြောင့် မြေပြင်အခြေအနေတွင် အမှန်တကယ် တိုးတက်မှုရှိလာခြင်းနှင့် သဘောတူညီချက်များကို လိုက်နာနိုင်ခြင်းတို့က ပိုမိုအရေးကြီးသည်။

တတိယအဆင့် = ဖက်ဒရယ်စနစ်နှင့် အာဏာခွဲဝေမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဆွေးနွေးခြင်း

။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို ရေရှည်ဖြေရှင်းရန် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်နိုင်ပေ။ ပြည်ထောင်စုအဆင့်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့်တို့အကြား အာဏာနှင့် တာဝန်များကို မည်သို့ခွဲဝေမည်၊ တိုင်းရင်းသားဒေသများ၏ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို မည်သို့အာမခံမည်၊ ဒေသဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးများကို မည်သို့ကာကွယ်မည်ဆိုသည့် အခြေခံမေးခွန်းများကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။

။ ဖက်ဒရယ်စနစ်ဆိုသည့် အယူအဆကို အမည်အားဖြင့် သဘောတူခြင်းထက် လက်တွေ့ကျသော အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းသတ်မှတ်ရန် ပိုအရေးကြီးသည်။ ယင်းတွင်

  • ပြည်ထောင်စုနှင့် ပြည်နယ်အဆင့်တို့၏ ဥပဒေပြုရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးအာဏာများ ခွဲဝေမှု။
  • တိုင်းရင်းသားဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးများကို အာမခံပေးမည့် နည်းလမ်းများ။
  • လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် တာဝန်ယူမှု။
  • အငြင်းပွားမှုများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် တရားဥပဒေဆိုင်ရာနှင့် နိုင်ငံရေးယန္တရားများ ပါဝင်သင့်သည်။

။ ဤအကြောင်းအရာများသည် နိုင်ငံရေးအင်အားစုအားလုံးအကြား ချက်ချင်းသဘောတူညီရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အပြန်အလှန်စိုးရိမ်ချက်များကို အသိအမှတ်ပြုပြီး အဆင့်လိုက်ညှိနှိုင်းနိုင်ပါက ယာယီအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကို ပိုမိုတည်တံ့သော နိုင်ငံရေးသဘောတူညီချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ပိုမိုရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထအဆင့် = အာဆီယံ၊ အမေရိကန်နှင့် ကုလသမဂ္ဂတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပြန်အလှန်ဖြည့်ဆည်းစေခြင်း

။ မြန်မာ–အမေရိကန် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများသည် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း အာဆီယံနှင့် ကုလသမဂ္ဂတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို အစားထိုးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်တွင် အာဆီယံက ချမှတ်ခဲ့သော ဘုံသဘောတူညီချက်ငါးရပ် (Five-Point Consensus — 5PC) သည် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အရေးပါသော ဒေသတွင်းမူဘောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယင်းတွင် အကြမ်းဖက်မှုရပ်တန့်ရေး၊ သက်ဆိုင်သူအားလုံးအကြား အပြုသဘောဆောင်သော ဆွေးနွေးမှု၊ အာဆီယံဥက္ကဋ္ဌ၏ အထူးကိုယ်စားလှယ်မှတစ်ဆင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီပေးရေးတို့ ပါဝင်သည်။

။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ တရားဝင်ရပ်တည်ချက်နှင့် အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ၏ ချဉ်းကပ်မှုတို့တွင် ကွဲပြားချက်များ ရှိနိုင်သည်။ ထိုကွဲပြားချက်များကို အမှန်အတိုင်း အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်ပြီး တစ်ဖက်၏ ရပ်တည်ချက်ကို အခြားတစ်ဖက်က သဘောတူလက်ခံထားပြီးဖြစ်သည်ဟု မယူဆသင့်ပေ။

။ လက်တွေ့ကျသော ချဉ်းကပ်မှုမှာ အမေရိကန်နှင့် နှစ်နိုင်ငံအဆင့်တွင် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေး၊ နိုင်ငံသားကာကွယ်ရေးနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးခြင်း၊ အာဆီယံနှင့် ကုလသမဂ္ဂတို့၏ မူဘောင်များမှတစ်ဆင့် လူသားချင်းစာနာမှုနှင့် နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုတို့ကို အားပေးခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများနှင့် လက်တွေ့ပြဿနာများကို ပူးပေါင်းဖြေရှင်းခြင်းတို့ကို အပြန်အလှန်ဖြည့်ဆည်းစေရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည်။

။ အရေးကြီးသည်မှာ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတစ်ခု တိုးတက်လာခြင်းကို အခြားဆက်ဆံရေးများအစားထိုးခြင်းအဖြစ် မမြင်ဘဲ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေမည့် လမ်းကြောင်းများအဖြစ် အသုံးချခြင်းဖြစ်သည်။

🌿လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရေးနှင့် အောင်မြင်မှုတိုင်းတာခြင်း🌿

။ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုများကို ရလဒ်ထွက်ပေါ်စေရန် ရည်မှန်းချက်၊ တာဝန်ယူမည့် အဖွဲ့အစည်း၊ အချိန်ကာလနှင့် အကဲဖြတ်စံနှုန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားရန် လိုအပ်သည်။ အောက်ပါအစီအစဉ်သည် အားလုံးက သဘောတူညီပြီးဖြစ်သော အစီအစဉ်မဟုတ်ဘဲ ဆွေးနွေးစဉ်းစားနိုင်သည့် မူဘောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကာလတို = အရပ်သားလုံခြုံရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာမှု

။ သက်ဆိုင်သူများက အရပ်သားများကို ကာကွယ်ရေးဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ အကူအညီများ လုံခြုံစွာရောက်ရှိရေး ညှိနှိုင်းခြင်းနှင့် ဖြစ်နိုင်သည့်ဒေသများတွင် အကြမ်းဖက်မှုလျော့ပါးရေး အစီအစဉ်များကို စတင်ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကို ဦးစားပေးသင့်သည်။

ကာလလတ် = ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှု

။ ဆွေးနွေးရေးလမ်းကြောင်းများကို တည်ဆောက်ပြီး သက်ဆိုင်သူများ၏ စိုးရိမ်ချက်များ၊ ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာများနှင့် အကောင်အထည်ဖော်ရေးအစီအစဉ်များကို သတ်မှတ်သင့်သည်။ သဘောတူညီချက်တစ်ခုစီအတွက် တာဝန်ယူမည့်သူ၊ လိုက်နာရမည့် အချိန်ကာလနှင့် စောင့်ကြည့်အကဲဖြတ်မည့် နည်းလမ်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ကာလရှည် = နိုင်ငံရေးအခြေခံပြဿနာများ ဖြေရှင်းရေး

။ ဖက်ဒရယ်စနစ်၊ အာဏာခွဲဝေမှု၊ တိုင်းရင်းသားဒေသများ၏ အခွင့်အရေး၊ လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အာမခံချက်များနှင့် အနာဂတ်အုပ်ချုပ်ရေးပုံစံတို့ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးပြီး သက်ဆိုင်သူများ လက်ခံနိုင်သည့် နိုင်ငံရေးသဘောတူညီချက်များ ရရှိရေး ကြိုးပမ်းသင့်သည်။

။ ဤကာလသုံးဆင့်ကို တင်းကျပ်သော အချိန်ဇယားအဖြစ် မယူဆသင့်ပေ။ မြေပြင်အခြေအနေနှင့် သက်ဆိုင်သူများ၏ သဘောတူညီမှုအပေါ် မူတည်၍ ပြင်ဆင်သွားရန် လိုအပ်သည်။

။ အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတာရာတွင်လည်း သံတမန်များ တွေ့ဆုံခြင်း၊ ကြေညာချက်များ ထုတ်ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် စီးပွားရေးဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ မလုံလောက်ပေ။ အောက်ပါစံနှုန်းများကို အသုံးပြုသင့်သည်။

  • လုံခြုံရေး — အရပ်သားထိခိုက်မှု၊ အိုးအိမ်စွန့်ခွာရမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုဖြစ်စဉ်များ လျော့နည်းလာခြင်း ရှိ၊ မရှိ။
  • လူသားချင်းစာနာမှု — အကူအညီလိုအပ်သူများထံ အစားအစာ၊ ဆေးဝါးနှင့် အခြေခံဝန်ဆောင်မှုများ ရောက်ရှိလာခြင်း ရှိ၊ မရှိ။
  • နိုင်ငံရေးပါဝင်ခွင့် — သက်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံရေးနှင့် လူမှုအင်အားစုများ ဆွေးနွေးမှုတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပါဝင်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ။
  • ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး — သဘောတူညီချက်များကို လက်တွေ့လိုက်နာခြင်းနှင့် အငြင်းပွားမှုများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ။
  • ပြည်သူ့အကျိုးစီးပွား — အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ဒေသတွင်းစီးပွားရေးအခြေအနေများ တိုးတက်လာခြင်း ရှိ၊ မရှိ။

။ ဤစံနှုန်းများကို အစိုးရတစ်ဖက်တည်း၏ ထုတ်ပြန်ချက်များအပေါ် အခြေမခံဘဲ ဖြစ်နိုင်သမျှ အမှီအခိုကင်းသော အချက်အလက်များ၊ လူသားချင်းစာနာမှုအဖွဲ့အစည်းများ၏ မှတ်တမ်းများနှင့် ဒေသခံပြည်သူများ၏ အတွေ့အကြုံတို့ကို ပေါင်းစပ်အကဲဖြတ်သင့်သည်။ ထိုသို့ ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ အကဲဖြတ်နိုင်မှသာ နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းစဉ်အပေါ် ယုံကြည်မှုကို တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်
[လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းထက် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ခြင်း]

။ မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေးတွင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သော တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးအတွက် စောင့်ကြည့်လေ့လာရမည့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေး၊ နိုင်ငံသားကာကွယ်ရေးနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားတို့သည် သဘောထားကွဲပြားနေသည့် နိုင်ငံများအကြား ဆွေးနွေးမှုစတင်ရန် အခြေခံဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဆွေးနွေးမှုစတင်လာခြင်းကို နိုင်ငံရေးမူဝါဒတစ်ရပ်လုံး ပြောင်းလဲသွားခြင်း သို့မဟုတ် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်း ဖြေရှင်းပြီးမြောက်ခြင်းဟု အလျင်စလို မကောက်ချက်ချသင့်ပေ။

။ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာခြင်းကို ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးပြဿနာများ ဖြေရှင်းရေးနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမေရိကန်နှင့် ဆက်ဆံရေးတိုးတက်ရေး၊ အာဆီယံနှင့် ကုလသမဂ္ဂတို့၏ ဆွေးနွေးရေးမူဘောင်များကို အသုံးချရေး၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများနှင့် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ပြဿနာများ ပူးပေါင်းဖြေရှင်းရေးတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြိုးပမ်းသင့်သည်။ သို့သော် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များအားလုံး၏ ဗဟိုချက်တွင် မြန်မာပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေး၊ လူမှုစီးပွားဘဝနှင့် နိုင်ငံရေးအနာဂတ်တို့ ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။

။ ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးသည် သဘောထားကွဲပြားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို မဆိုလိုပေ။ ကွဲပြားသော အမြင်များနှင့် အကျိုးစီးပွားများကို အင်အားသုံးခြင်းမရှိဘဲ ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းနိုင်သည့် နိုင်ငံရေးယန္တရားများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးမှ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး၊ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေးမှ အားလုံးပါဝင်သော နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုနှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် ရေရှည်တည်တံ့သော နိုင်ငံရေးသဘောတူညီချက်များဆီသို့ တိုးတက်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

။ အဆုံးသတ်အားဖြင့် နိုင်ငံတကာနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နိုင်ခြင်းသည် သံတမန်ရေးရာအခွင့်အလမ်းတစ်ခု၏ အစဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မှုသည် ပြည်သူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝအတွင်း လုံခြုံမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် ယုံကြည်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကသာ ၎င်း၏ အမှန်တကယ်တန်ဖိုးကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

။ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် လက်တွေ့ကျသော လမ်းကြောင်းမှာ သံတမန်ရေးရာအခွင့်အလမ်းများကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချရင်း ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းက ဆက်ဆံရေးတံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်သော်လည်း ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ခြင်းကသာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆီသို့ ရှေ့ဆက်နိုင်မည့် လမ်းကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။


ကိုးကားစာရင်း (အကျဉ်းချုပ်)

၁။ Reuters. (8 October 2026). မြန်မာ–အမေရိကန် ဆက်ဆံရေးနှင့် တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးမှုဆိုင်ရာ သတင်းများ။
၂။ ASEAN. Five-Point Consensus (5PC) နှင့် မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက်များ။
၃။ Ministry of Foreign Affairs, Myanmar. မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒနှင့် အာဆီယံဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ထုတ်ပြန်ချက်များ။
၄။ United Nations in Myanmar. မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ ထုတ်ပြန်ချက်များ။
၅။ U.S. Department of State. U.S. Relations With Burma.

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ နိုင်ငံရေး

🌿အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတော်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့ကြသလဲ🌿🌿 အာဏာကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းကြ သလဲ🌿

🌿အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတော်ကို
ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့ကြသလဲ🌿

🌿 အာဏာကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းကြ
သလဲ🌿

ရေးသားသူ = ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ
Unauthorized copying or distribution of my manuscript is strictly prohibited.

နိဒါန်း

။ အရှေ့တောင်အာရှကို မြေပုံပေါ်မှာ ကြည့်လိုက်ရင် နိုင်ငံ ၁၁ နိုင်ငံဟာ တစ်ဒေသတည်းမှာ တည်ရှိနေကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ်တွေကတော့ တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ အလွန်ကွာခြားကြပါတယ်။

တစ်နိုင်ငံမှာ ဘုရင်စနစ်ရှိတယ်။
တစ်နိုင်ငံမှာ ပါတီတစ်ပါတီက နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်တယ်။
တစ်နိုင်ငံမှာ စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးမှာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍယူထားတယ်။
တချို့နိုင်ငံတွေမှာ ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲက အာဏာလွှဲပြောင်းရေးရဲ့ အဓိကနည်းလမ်း ဖြစ်လာတယ်။
တချို့မှာတော့ ရွေးကောက်ပွဲရှိပေမယ့် နိုင်ငံရေးအာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုက အကန့်အသတ်ရှိနေတယ်။

ဒါကြောင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံရေးကို လေ့လာတဲ့အခါ “ဘယ်လူမျိုးက အုပ်ချုပ်သလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။

ပိုအရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတွေက
နိုင်ငံတော်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့သလဲ။
နိုင်ငံရေးအာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားသလဲ။
အာဏာကို ဘယ်အဖွဲ့အစည်းတွေကနေတစ်ဆင့် ထိန်းသိမ်းထားသလဲ။
အာဏာကို ဘယ်လိုစစ်ဆေးနိုင်သလဲ။
အာဏာကို ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ။
ဆိုတာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

။ အဲဒီမေးခွန်းတွေနဲ့ အရှေ့တောင်အာရှ ၁၁ နိုင်ငံကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးရဲ့ မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါတယ်။

⸻

၁။ အင်ဒိုနီးရှား
ကိုလိုနီနိုင်ငံကနေ ဒီမိုကရေစီ
နိုင်ငံတော်ဆီ

။ အင်ဒိုနီးရှားဟာ အရှေ့တောင်အာရှမှာ အကြီးဆုံး နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ပြီး ကျွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ်နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ ဒတ်ချ်ကိုလိုနီအုပ်ချုပ်ရေး၊ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှု၊ ဂျပန်အုပ်ချုပ်ရေး၊ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲနဲ့ နောက်ပိုင်း စစ်တပ်အာဏာတို့ဟာ အရေးကြီးခဲ့ပါတယ်။

။ ၁၉၄၅ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးကြေညာပြီးနောက် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးက အဓိကပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အင်ဒိုနီးရှားဟာ လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ကျွန်းစုနဲ့ ဒေသအလိုက် မတူကွဲပြားမှုများစွာရှိတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်တာကြောင့် နိုင်ငံတော်တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းထားနိုင်ဖို့ ဗဟိုအစိုးရနဲ့ အမျိုးသားရေးအယူအဆက အရေးပါလာခဲ့ပါတယ်။

။ ၁၉၆၅ နောက်ပိုင်း ဆူဟာတိုခေတ်မှာ စစ်တပ်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားတို့ဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အရေးကြီးအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၉၈ ခုနှစ် ဆူဟာတိုကျဆုံးပြီးနောက် “Reformasi” ခေတ်ကို ဝင်ရောက်လာပြီး အာဏာခွဲဝေမှု၊ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ပါတီနိုင်ငံရေး ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။

။ ယနေ့အင်ဒိုနီးရှားမှာ သမ္မတစနစ်၊ ပါတီစုံရွေးကောက်ပွဲနဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုတွေ ဆက်လက်ရှိနေပါတယ်။ ၂၀၂၄ ခုနှစ်မှာ ပရာဘိုဝို ဆူဘီယန်တို သမ္မတဖြစ်လာပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာလည်း သူ့အစိုးရက အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်မှာ အင်ဒိုနီးရှားကို “Partly Free” အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ၁၉၉၈ နောက်ပိုင်း ဒီမိုကရေစီတိုးတက်မှုနဲ့ အာဏာငြိမ်းချမ်းစွာ လွှဲပြောင်းမှုများ ရှိလာခဲ့ကြောင်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ လူနည်းစုအခွင့်အရေးနဲ့ ပါပူအာပဋိပက္ခတို့လို စိန်ခေါ်မှုတွေ ဆက်ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

။ အင်ဒိုနီးရှားရဲ့ အတွေ့အကြုံက ပြောပြတာက နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဟာ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ လုပ်ငန်းမဟုတ်ဘဲ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို အချိန်နဲ့အမျှ ပြန်လည်ပြုပြင်ရတဲ့ လုပ်ငန်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါ။

⸻

၂။ မလေးရှား
ဖက်ဒရယ်စနစ်၊ ဘုရင်စနစ်နှင့် ပါတီ
နိုင်ငံရေး

။ မလေးရှားရဲ့ နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံဟာ ဗြိတိသျှကိုလိုနီအမွေအနှစ်၊ မလေးဘုရင်စနစ်၊ ဖက်ဒရယ်စနစ်နဲ့ ရွေးကောက်ပွဲနိုင်ငံရေးတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပုံစံဖြစ်ပါတယ်။

။ မလေးရှားမှာ ပြည်နယ်အလိုက် ဘုရင်များရှိပြီး ပြည်ထောင်စုအဆင့်မှာလည်း အလှည့်ကျ ရွေးချယ်တဲ့ ဘုရင်စနစ်ရှိပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဝန်ကြီးချုပ်ဦးဆောင်တဲ့ ပါလီမန်အစိုးရစနစ်ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် မလေးရှားမှာ နိုင်ငံတော်အာဏာကို တစ်ဦးတည်းက ကိုင်ထားတဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ဘုရင်စနစ်၊ ဖက်ဒရယ်အဖွဲ့အစည်း၊ ပါလီမန်နဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေကြားမှာ ဖြန့်ဝေထားတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်ပါတယ်။

။ လက်ရှိမှာ အန်ဝါ အီဘရာဟင်ဟာ ၂၀၂၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၂၄ ရက်ကတည်းက မလေးရှားဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူနေပါတယ်။

။ မလေးရှားရဲ့ နိုင်ငံရေးကို နားလည်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့အချက်က လူမျိုးရေးနဲ့ ပါတီနိုင်ငံရေးတို့ရဲ့ ဆက်နွယ်မှုပါ။ မလေး၊ တရုတ်၊ အိန္ဒိယနဲ့ အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများရှိတဲ့ နိုင်ငံမှာ နိုင်ငံရေးပါတီတွေဟာ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားတွေနဲ့ အချိန်ကာလအလိုက် ဆက်စပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

။ ဒါပေမယ့် လူမျိုးကွဲပြားမှုရှိခြင်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာဖွဲ့စည်းပုံဟာ အတူတူမဟုတ်ပါဘူး။ မလေးရှားရဲ့ အဓိကစိတ်ဝင်စားစရာက မတူကွဲပြားတဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွေကို ဖက်ဒရယ်စနစ်၊ ဘုရင်စနစ်နဲ့ ပါလီမန်နိုင်ငံရေးအတွင်း ဘယ်လိုထည့်သွင်းထားသလဲ ဆိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

⸻

၃။ စင်ကာပူ
ပါတီဦးဆောင်သော ဖွံ့ဖြိုးရေး
နိုင်ငံတော်

။ စင်ကာပူက အခြားနိုင်ငံတွေထက် အရွယ်အစားသေးပေမယ့် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးအတွေ့အကြုံမှာ ထူးခြားပါတယ်။

။ ဗြိတိသျှကိုလိုနီဆိပ်ကမ်းကနေ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံတော်ဖြစ်လာပြီးနောက် Lee Kuan Yew ဦးဆောင်တဲ့ People’s Action Party (PAP) ဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အဓိကအင်အားဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

။ စင်ကာပူရဲ့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည်၊ အိမ်ရာ၊ ပညာရေး၊ ဆိပ်ကမ်းနဲ့ ကုန်သွယ်ရေး၊ နိုင်ငံတကာရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ထိရောက်မှုတို့ဟာ အရေးကြီးခဲ့ပါတယ်။

။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးအာဏာဘက်မှာတော့ PAP က ၁၉၅၉ ခုနှစ်ကတည်းက လွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြီး အတိုက်အခံပါတီတွေအတွက် နိုင်ငံရေးအခွင့်အလမ်းဟာ ရှိနေသော်လည်း ဥပဒေနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံတွေက ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ကန့်သတ်ထားတယ်လို့ Freedom House က သုံးသပ်ပါတယ်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ လောရင့်စ်ဝေါင်က ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူနေပြီး အစိုးရအတွင်း မျိုးဆက်သစ်ခေါင်းဆောင်တွေကို ပိုမိုတာဝန်ပေးတဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုအကူးအပြောင်းကို ဆက်လုပ်နေပါတယ်။

။ ဒီနေရာမှာ စင်ကာပူရဲ့ ထူးခြားချက်က စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ်ကို သီးခြားခွဲကြည့်ဖို့လိုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

စီးပွားရေးအောင်မြင်မှုရှိခြင်းက နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှု အတိုင်းအတာကို အလိုအလျောက် မသတ်မှတ်ပါဘူး။

⸻

၄။ ထိုင်း
ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်နှင့်
ရွေးကောက်ပွဲတို့ကြား အာဏာ
ချိန်ခွင်လျှာ

။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဟာ အရှေ့တောင်အာရှထဲမှာ ထူးခြားပါတယ်။ ဥရောပကိုလိုနီအုပ်ချုပ်မှုအောက် တိုက်ရိုက်မကျရောက်ဘဲ ခေတ်မီနိုင်ငံတော်အဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။

။ ၁၉၃၂ ခုနှစ်မှာ အကြွင်းမဲ့ဘုရင်စနစ်ကနေ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဘုရင်စနစ်ဆီ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီးနောက် ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ဗျူရိုကရေစီနဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေကြား အာဏာချိန်ခွင်လျှာဟာ ထိုင်းနိုင်ငံရေးရဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

။ စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတွေကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာတော့ အခြေအနေသစ်တစ်ခု ရှိလာပါတယ်။ ၂၀၂၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၈ ရက် ရွေးကောက်ပွဲမှာ Bhumjaithai ပါတီက လွှတ်တော်အမတ်နေရာ ၁၉၀ ကျော် ရရှိပြီး အကြီးဆုံးအင်အားစု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃ ရက်မှာ ဝန်ကြီးချုပ် အနူတင် ချာန်ဝီရခွန်က Pheu Thai ပါတီနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ပြီး မတ်လ ၁၉ ရက်မှာ လွှတ်တော်က သူ့ကို ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ပြန်လည်ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ၂၀၂၆ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့အတူ ဖွဲ့စည်းပုံအသစ်ရေးဆွဲရေးအတွက် ဆန္ဒခံယူပွဲကိုလည်း ကျင်းပခဲ့ပြီး မဲပေးသူ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်က အသစ်ရေးဆွဲရန် ထောက်ခံခဲ့ပါတယ်။

။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အတွေ့အကြုံက “ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခုရှိရုံနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အလုံးစုံဖွဲ့စည်းပုံကို နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ” ဆိုတာကို ပြပါတယ်။ စစ်တပ်၊ ဘုရင်စနစ်နဲ့ တရားရုံးအပါအဝင် ရွေးကောက်ခံမဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကိုပါ ထည့်တွက်ရပါတယ်။

⸻

၅။ ဖိလစ်ပိုင်
ရွေးကောက်ပွဲနိုင်ငံရေးနှင့်
အထက်တန်းလွှာအာဏာ

။ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံရဲ့ ခေတ်သစ်နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ စပိန်ကိုလိုနီ၊ အမေရိကန်အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဂျပန်သိမ်းပိုက်မှု၊ လွတ်လပ်ရေးနဲ့ မားကို့စ်ခေတ်တို့ဟာ အရေးကြီးပါတယ်။

အမေရိကန်ခေတ်က တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲစနစ်တွေက နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံအပေါ် ရေရှည်သက်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။

။ ၁၉၇၂ ခုနှစ် မားကို့စ်က စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကြေညာခဲ့ပြီးနောက် နိုင်ငံရေးအာဏာဟာ သမ္မတအဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပိုမိုစုစည်းခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၈၆ People Power လှုပ်ရှားမှုနောက်ပိုင်းမှာ ဒီမိုကရေစီစနစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။

။ ယနေ့မှာ ရွေးကောက်ပွဲတွေဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာရရှိရေးရဲ့ အဓိကနည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ ဖာဒီနန် မားကို့စ် ဂျူနီယာဟာ ၂၀၂၂ ခုနှစ်က သမ္မတဖြစ်လာပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ သူ့ရဲ့ ဒုတိယနှစ်ဝက်ကာလဆီ ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ၂၀၂၆ ဇူလိုင် ၂၇ ရက်မှာလည်း သူက ပဉ္စမအကြိမ် နိုင်ငံတော်အခြေအနေမိန့်ခွန်း ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။

။ ဒါပေမယ့် Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်အရ ဖိလစ်ပိုင်မှာ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုရှိနေသော်လည်း ရိုးရာနိုင်ငံရေးအထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အကျိုးအမြတ်၊ မဲဝယ်မှု၊ သတင်းမှားဖြန့်မှုနဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေဟာ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုအပေါ် သက်ရောက်နေပါတယ်။

။ ဒါကြောင့် ဖိလစ်ပိုင်ရဲ့ မေးခွန်းက “ရွေးကောက်ပွဲရှိသလား” ဆိုတာထက် “ရွေးကောက်ပွဲထဲမှာ ဘယ်သူတွေက အရင်းအမြစ်၊ မီဒီယာ၊ နိုင်ငံရေးကွန်ရက်နဲ့ မိသားစုအာဏာတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းထားနိုင်သလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်လာပါတယ်။

⸻

၆။ ဗီယက်နမ်
တော်လှန်ရေးပါတီက နိုင်ငံတော်ရဲ့
ဗဟိုဖြစ်လာခြင်း

။ ဗီယက်နမ်ရဲ့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဟာ ကိုလိုနီဆန့်ကျင်ရေး၊ အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးနဲ့ ကွန်မြူနစ်တော်လှန်ရေးတို့နဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်ပါတယ်။

။ ယနေ့ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံရေးစနစ်မှာ ဗီယက်နမ်ကွန်မြူနစ်ပါတီက အဓိကနိုင်ငံရေးအင်အား ဖြစ်ပါတယ်။ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကလည်း ပါတီကို နိုင်ငံတော်နဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဦးဆောင်အင်အားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။

။ ဒါကြောင့် ဗီယက်နမ်မှာ အာဏာကို နားလည်ဖို့ “သမ္မတဘယ်သူလဲ” ဆိုတာထက် ပါတီ၊ ပေါ်လစ်ဗျူရို၊ ဗဟိုကော်မတီနဲ့ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းတွေ ဘယ်လိုဆက်နွယ်နေသလဲ ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ တိုလမ်ဟာ ကွန်မြူနစ်ပါတီ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆက်ရှိနေပြီး ဧပြီ ၇ ရက်မှာ အမျိုးသားလွှတ်တော်က နိုင်ငံတော်သမ္မတအဖြစ်လည်း တညီတညွတ်တည်း ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

။ ဗီယက်နမ်မှာ ၁၉၈၆ ခုနှစ် Đổi Mới နောက်ပိုင်း စျေးကွက်အခြေပြု စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ကျယ်ပြန့်လာပေမယ့် နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ ပါတီဗဟိုပြုဖွဲ့စည်းပုံက ဆက်လက်တည်ရှိနေပါတယ်။

ဒါကြောင့် စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဟာ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပါဘူး။

⸻

၇။ လာအို
တစ်ပါတီနိုင်ငံတော်

။ လာအိုရဲ့ ခေတ်သစ်နိုင်ငံတော်ဟာ ၁၉၇၅ ခုနှစ်မှာ ဘုရင်စနစ်အဆုံးသတ်ပြီး လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးနောက် လာအိုပြည်သူ့တော်လှန်ရေးပါတီကို ဗဟိုပြုတဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ် ဖြစ်လာပါတယ်။

။ ယနေ့မှာ လာအိုပြည်သူ့တော်လှန်ရေးပါတီဟာ နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဦးဆောင်ဗဟို ဖြစ်ပါတယ်။ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ရှိပေမယ့် အမျိုးသားအဆင့် နိုင်ငံရေးအာဏာကို ပါတီအမျိုးမျိုးက အပြိုင်အဆိုင် ရယူနိုင်တဲ့ စနစ် မဟုတ်ပါဘူး။

။ ၂၀၂၆ မတ်လမှာ ထုံးလွန်း စီဆူလစ်ဟာ လာအိုသမ္မတအဖြစ် ပြန်လည်ရွေးချယ်ခံခဲ့ရပြီး အမျိုးသားလွှတ်တော်သစ်ရဲ့ အစည်းအဝေးမှာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ထောက်ခံမှုရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ လာအိုပြည်သူ့တော်လှန်ရေးပါတီရဲ့ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

။ Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်က လာအိုကို တစ်ပါတီနိုင်ငံတော်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး နိုင်ငံရေးအတိုက်အခံ၊ လွတ်လပ်တဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းနဲ့ လွတ်လပ်တဲ့မီဒီယာတို့ အလွန်ကန့်သတ်ထားကြောင်း ဆိုပါတယ်။

။ ဗီယက်နမ်နဲ့ လာအိုနှစ်နိုင်ငံစလုံးမှာ ပါတီက နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အဓိကဗဟို ဖြစ်ပေမယ့် နိုင်ငံတော်သမိုင်း၊ စီးပွားရေးအရွယ်အစားနဲ့ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွေမှာ ကွာခြားမှုတွေ ရှိပါတယ်။

⸻

၈။ ကမ္ဘောဒီးယား
ရွေးကောက်ပွဲနှင့် ပါတီအာဏာ၏
ရေရှည်တည်တံ့မှု

။ ကမ္ဘောဒီးယားဟာ ပြင်သစ်ကိုလိုနီအမွေအနှစ်၊ မင်းဆက်စနစ်၊ ပြည်တွင်းစစ်၊ ခမာနီခေတ်၊ ဗီယက်နမ်ဝင်ရောက်မှုနဲ့ ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်နောက်ပိုင်း ပါတီနိုင်ငံရေးတို့ကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့ နိုင်ငံ ဖြစ်ပါတယ်။

။ ဟွန်ဆန်ဟာ ဆယ်စုနှစ်သုံးစုကျော် နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အဓိကပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၂၀၂၃ ခုနှစ်မှာ သူ့သား ဟွန်မာနက်ထံ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းခဲ့ပါတယ်။

။ ဒါပေမယ့် Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်က ဟွန်ဆန်ဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာအများစုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ပြီး ကမ္ဘောဒီးယားပြည်သူ့ပါတီက နိုင်ငံရေးစနစ်ကို ဆက်လက်လွှမ်းမိုးနေတယ်လို့ သုံးသပ်ထားပါတယ်။ အတိုက်အခံ၊ လွတ်လပ်တဲ့မီဒီယာနဲ့ အရပ်ဘက်လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေကိုလည်း ဖိအားပေးမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

။ ဒီနေရာမှာ စိတ်ဝင်စားစရာက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ရာထူးကနေ ထွက်သွားခြင်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာက သူနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မတူတာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံရေးပါတီ၊ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားနဲ့ အာဏာကွန်ရက်တွေက လူတစ်ဦးထက် ပိုမိုရှည်လျားတဲ့ သက်တမ်းရှိနိုင်ပါတယ်။

⸻

၉။ မြန်မာ
အမျိုးသားနိုင်ငံတော်၊ စစ်တပ်နှင့်
အာဏာဖွဲ့စည်းပုံ

။ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ခေတ်သစ်နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို ဗြိတိသျှကိုလိုနီခေတ်၊ ၁၉၄၈ လွတ်လပ်ရေး၊ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီ၊ ၁၉၆၂ စစ်အာဏာသိမ်းမှု၊ ၁၉၈၈ စစ်တပ်အာဏာပြန်လည်စုစည်းမှု၊ ၂၀၁၁ နောက်ပိုင်း အရပ်သားအစိုးရနဲ့ ၂၀၂၁ အာဏာထိန်းမှုတို့နဲ့ ခွဲခြမ်းကြည့်ရပါတယ်။

။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးရဲ့ ထူးခြားချက်က စစ်တပ်ဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မနေဘဲ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ တိုက်ရိုက်အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

။ ၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအောက်မှာလည်း စစ်တပ်အတွက် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်နေရာ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ အရေးကြီးဝန်ကြီးဌာနအချို့အပေါ် အခန်းကဏ္ဍတွေ သတ်မှတ်ထားခဲ့ပါတယ်။

။ ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီမှာ စစ်တပ်က နိုင်ငံတော်အာဏာကို ထိန်းယူခဲ့ပြီးနောက် နိုင်ငံရေးအာဏာဖွဲ့စည်းပုံဟာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်မှာ ၂၀၂၁ နောက်ပိုင်း စစ်တပ်က အစိုးရအာဏာကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး နိုင်ငံရေးအတိုက်အခံနဲ့ လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးတို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

။ ၂၀၂၅ ဒီဇင်ဘာကနေ ၂၀၂၆ ဇန်နဝါရီအထိ ရွေးကောက်ပွဲကျင်းပခဲ့ပြီး ၂၀၂၆ ဧပြီ ၃ ရက်မှာ ဦးမင်းအောင်လှိုင်ကို သမ္မတအဖြစ် လွှတ်တော်က ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ မြန်မာအစိုးရဘက်က ထုတ်ပြန်ထားပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ “ စစ်တပ်နဲ့ ဗမာလူမျိုးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး။”
စစ်တပ်ဟာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဗမာဟာ လူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ နိုင်ငံရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးရဲ့ သဘာဝအဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်လိုက်ရင် နိုင်ငံရေးအာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို မှန်ကန်စွာ မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး။

⸻

၁၀။ ဘရူနိုင်း
ဘုရင်စနစ်က နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဗဟို
ဖြစ်နေခြင်း

။ ဘရူနိုင်းဟာ အခြားအရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေနဲ့ မတူဘဲ ဘုရင်စနစ်ကို နိုင်ငံတော်အာဏာရဲ့ ဗဟိုအဖြစ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။

။ ဆူလ်တန် ဟာဆနယ် ဘိုလ်ကီးယားဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သလို ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးနဲ့ ကာကွယ်ရေး၊ ဘဏ္ဍာရေးစတဲ့ အရေးကြီးရာထူးတွေကိုလည်း ကိုင်တွယ်ထားပါတယ်။

။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇွန်လမှာ ဘရူနိုင်းက ၂၀၂၂ နောက်ပိုင်း ပထမဆုံး ဝန်ကြီးအဖွဲ့ပြင်ဆင်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆူလ်တန်က ဝန်ကြီးအသစ် ၁၇ ဦးနဲ့ ဒုဝန်ကြီး ၄ ဦး ခန့်အပ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့သား မင်းသား အဗ္ဒူလ် မာတင်ကိုလည်း နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပါတယ်။

။ Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်မှာ ဘရူနိုင်းကို အကြွင်းမဲ့ဘုရင်စနစ်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး အမျိုးသားအဆင့် ရွေးကောက်ခံကိုယ်စားလှယ်တွေ မရှိကြောင်း၊ သတင်းမီဒီယာနဲ့ စုဝေးခွင့်တွေကို သိသိသာသာ ကန့်သတ်ထားကြောင်း ဆိုပါတယ်။

။ ဘရူနိုင်းရဲ့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို နားလည်ရာမှာ ဘုရင်စနစ်၊ အစ္စလာမ်ဘာသာနဲ့ သဘာဝဓာတ်ငွေ့အခြေပြု စီးပွားရေး တို့ကြား ဆက်နွယ်မှုက အရေးကြီးပါတယ်။

⸻

၁၁။ တီမော-လက်စတေ
လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲကနေ ဒီမိုက
ရေစီနိုင်ငံတော်ဆီ

။ တီမော-လက်စတေက အရှေ့တောင်အာရှထဲမှာ နောက်ဆုံးလွတ်လပ်ရေးရခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေထဲက တစ်နိုင်ငံဖြစ်ပါတယ်။

။ အင်ဒိုနီးရှားအုပ်ချုပ်မှု၊ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲနဲ့ ၂၀၀၂ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဟာ နိုင်ငံရေးအင်စတီကျူးရှင်းတွေကို အသစ်ကနေ တည်ဆောက်ရတဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

။ တီမော-လက်စတေရဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ်ဟာ Semi-Presidential Republic ဖြစ်ပြီး သမ္မတကို ပြည်သူက တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်ပါတယ်။ အမျိုးသားလွှတ်တော်ကိုလည်း ပြည်သူက ရွေးချယ်ပြီး အစိုးရအဖွဲ့ကို ဝန်ကြီးချုပ်က ဦးဆောင်ပါတယ်။ လွှတ်တော်ရွေးကောက်ပွဲနောက်ပိုင်း အများစုပါတီ သို့မဟုတ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သမ္မတက ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ပါတယ်။

။ Freedom House ရဲ့ ၂၀၂၆ အကဲဖြတ်ချက်မှာ တီမော-လက်စတေကို “Free” အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ၂၀၀၂ လွတ်လပ်ရေးနောက်ပိုင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုရှိတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းတွေဟာ နုနယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည်နဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးဘက်မှာ စိန်ခေါ်မှုတွေ ရှိနေကြောင်းလည်း ဆိုပါတယ်။

။ တီမော-လက်စတေရဲ့ အတွေ့အကြုံက နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်ရေးဟာ တစ်ပြိုင်တည်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် နှစ်ခုစလုံးဟာ အချိန်ယူရတဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ပြပါတယ်။

⸻

အရှေ့တောင်အာရှ ၁၁ နိုင်ငံကို တစ်ခါတည်းကြည့်မယ်ဆိုရင်

။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ သမိုင်းကို ခွဲပြီးကြည့်ရင် မတူညီမှုတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို အခြေခံပြီး ကြည့်ရင် အုပ်စုအချို့ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။

၁။ ဘုရင်စနစ်ကို အာဏာဖွဲ့စည်းပုံရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိသောနိုင်ငံများ

။ ဘရူနိုင်းမှာ ဘုရင်စနစ်က အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်ပါတယ်။

မလေးရှားနဲ့ ထိုင်းမှာတော့ ဘုရင်စနစ်ရှိသော်လည်း ပါလီမန်၊ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေကလည်း အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာ ရှိနေပါတယ်။

ဒါကြောင့် “ဘုရင်စနစ်ရှိခြင်း” ဆိုတာနဲ့ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ် တူညီသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

၂။ ပါတီကို နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အဓိကဗဟိုအဖြစ် ထားသောနိုင်ငံများ

။ ဗီယက်နမ်နဲ့ လာအိုမှာ တော်လှန်ရေးပါတီတွေဟာ နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဦးဆောင်ဗဟို ဖြစ်ပါတယ်။

စင်ကာပူမှာတော့ ရွေးကောက်ပွဲစနစ်နဲ့ ပါလီမန်ရှိနေသော်လည်း PAP က ရေရှည်နိုင်ငံရေးလွှမ်းမိုးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။

ကမ္ဘောဒီးယားမှာလည်း CPP ရဲ့ ရေရှည်နိုင်ငံရေးလွှမ်းမိုးမှုဟာ အရေးကြီးပါတယ်။

၃။ စစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအခန်းကဏ္ဍ ထင်ရှားသောနိုင်ငံများ

။ မြန်မာမှာ စစ်တပ်ဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ တိုက်ရိုက်အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ထိုင်းမှာလည်း စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးသမိုင်းတစ်လျှောက် အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍယူခဲ့ပါတယ်။ သို့သော် ၂၀၂၆ အခြေအနေမှာ ထိုင်းဟာ ရွေးကောက်ပွဲ၊ ပါလီမန်၊ တရားရုံးနဲ့ စစ်တပ်တို့ အပြန်အလှန်သက်ရောက်နေတဲ့ ပိုမိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းရေးကို အဓိကထားသော နိုင်ငံများ

။ အင်ဒိုနီးရှား၊ ဖိလစ်ပိုင်၊ မလေးရှားနဲ့ တီမော-လက်စတေတို့မှာ ရွေးကောက်ပွဲက အာဏာရရှိရေးနဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းရေးရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။

။ ဒါပေမယ့် ဒီနိုင်ငံတွေရဲ့ ဒီမိုကရေစီအရည်အသွေး၊ ပါတီပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ အာဏာလွှမ်းမိုးနိုင်မှုတွေက တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ မတူကြပါဘူး။ ဥပမာ အင်ဒိုနီးရှားမှာ ၁၉၉၈ နောက်ပိုင်း အာဏာငြိမ်းချမ်းစွာ လွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိခဲ့သလို တီမော-လက်စတေမှာလည်း လွတ်လပ်ရေးနောက်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။
⸻

နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ အာဏာထိန်းသိမ်းရေး — ဘာက အဓိကလဲ

။ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေကို စုစည်းပြီးကြည့်တဲ့အခါ အာဏာကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေဟာ အဓိကအားဖြင့် အောက်ပါအရာတွေကို တွေ့ရပါတယ်။

၁။ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ

။ အာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားမလဲဆိုတာကို ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေက သတ်မှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အာဏာခွဲဝေမှုနဲ့ လက်တွေ့နိုင်ငံရေးမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အာဏာချိန်ခွင်လျှာဟာ အမြဲတမ်း တူညီနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

၂။ နိုင်ငံရေးပါတီ

။ ပါတီတစ်ခုဟာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ဖို့အတွက်သာ မဟုတ်ပါဘူး။

ပါတီတစ်ခုက အုပ်ချုပ်ရေး၊ လွှတ်တော်၊ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာတဲ့အခါ နိုင်ငံရေးအာဏာကို ရေရှည်ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

၃။ စစ်တပ်

။ စစ်တပ်ဟာ နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်နိုင်သလို နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ တိုက်ရိုက်အင်အားအဖြစ်လည်း ဝင်ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။

မြန်မာနဲ့ ထိုင်းတို့ရဲ့ သမိုင်းက ဒီအချက်ကို နားလည်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ဥပမာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဘုရင်စနစ်

။ ဘုရင်စနစ်ကလည်း နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘုရင်စနစ်ရှိတဲ့ နိုင်ငံတိုင်းဟာ တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဘရူနိုင်းမှာ ဆူလ်တန်က အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာရဲ့ အဓိကဗဟို ဖြစ်နေသော်လည်း မလေးရှားမှာ ဘုရင်စနစ်ဟာ ဖက်ဒရယ်ပါလီမန်စနစ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားပြီး ထိုင်းမှာတော့ ဘုရင်စနစ်၊ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ စစ်တပ်တို့ရဲ့ ဆက်နွယ်မှုက သီးခြားသမိုင်းကြောင်းရှိပါတယ်။

၅။ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား

။ နိုင်ငံတော်တစ်ခုရဲ့ အာဏာဟာ သမ္မတ၊ ဝန်ကြီးချုပ် ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်တစ်ဦးတည်းမှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဝန်ကြီးဌာနတွေ၊ တရားရုံးတွေ၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ဒေသန္တရအစိုးရတွေ၊ ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေးယန္တရားတွေကလည်း နိုင်ငံတော်အာဏာကို လက်တွေ့ကျကျ အကောင်အထည်ဖော်ပေးနေကြပါတယ်။

⸻

နောက်ဆုံးမေးခွန်း “ဘယ်သူအုပ်ချုပ်သလဲ” ထက် “အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ”

။ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံ ၁၁ နိုင်ငံကို လေ့လာကြည့်ရင် အရေးကြီးဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိပါတယ်။

နိုင်ငံတော်တစ်ခုရဲ့ အာဏာကို လူတစ်ဦးတည်းနဲ့ ရှင်းလို့မရပါဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရင်က အရေးကြီးပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံ ပါတီက အရေးကြီးပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံ စစ်တပ်က အရေးကြီးပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ ပါလီမန်က အရေးကြီးပါတယ်။
တချို့နိုင်ငံတွေမှာတော့ ဒီအဖွဲ့အစည်းတွေ အားလုံး အပြန်အလှန်သက်ရောက်နေကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးကို လေ့လာတဲ့အခါ—

“ဘယ်သူက အာဏာရသလဲ”

ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့တင် မရပ်သင့်ပါဘူး။

“အာဏာကို ဘယ်အဖွဲ့အစည်းက ကိုင်ထားသလဲ။
အဲဒီအဖွဲ့အစည်းကို ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်နိုင်သလဲ။
အာဏာကို ဘယ်လိုကန့်သတ်ထားသလဲ။
အာဏာကို ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ။
ပြည်သူက အာဏာကို ဘယ်လိုပြန်လည်သက်ရောက်နိုင်သလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေကိုပါ ဆက်မေးရပါတယ်။

⸻

နိဂုံး
နိုင်ငံတော်ဟာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့
ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်

။ အရှေ့တောင်အာရှရဲ့ သမိုင်းကို တစ်နိုင်ငံချင်းစီ လေ့လာကြည့်ရင် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဟာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ သဘောသဘာဝတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ကြောင်း မြင်နိုင်ပါတယ်။

။ ကိုလိုနီသမိုင်းက သက်ရောက်တယ်။
စစ်ပွဲတွေက သက်ရောက်တယ်။
ဘာသာရေးက သက်ရောက်တယ်။
ဘုရင်စနစ်က သက်ရောက်တယ်။
နိုင်ငံရေးပါတီတွေက သက်ရောက်တယ်။
စစ်တပ်က သက်ရောက်တယ်။
စီးပွားရေးအင်အားစုတွေ သက်ရောက်တယ်။
ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ သက်ရောက်တယ်။

။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲဆိုတာက နိုင်ငံတော်တစ်ခုရဲ့ နိုင်ငံရေးဘဝကို အလွန်အမင်း သတ်မှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။

အင်ဒိုနီးရှားက အာဏာရှင်ခေတ်ကနေ ဒီမိုကရေစီပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။

မလေးရှားက ဘုရင်စနစ်နဲ့ ဖက်ဒရယ်ပါလီမန်စနစ်ကို ပေါင်းစပ်ထားတယ်။

စင်ကာပူက ပါတီဦးဆောင်တဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးနိုင်ငံတော်အဖြစ် ထူးခြားတယ်။

ထိုင်းက ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ပါလီမန်နဲ့ တရားရုံးတို့ရဲ့ ဆက်နွယ်မှုနဲ့ ရှုပ်ထွေးတယ်။

ဖိလစ်ပိုင်က ရွေးကောက်ပွဲရှိပေမယ့် နိုင်ငံရေးအထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ သြဇာက အရေးကြီးနေတယ်။

ဗီယက်နမ်နဲ့ လာအိုက ပါတီဗဟိုပြု နိုင်ငံတော်တွေ ဖြစ်တယ်။

ကမ္ဘောဒီးယားက ပါတီအာဏာရဲ့ ရေရှည်တည်တံ့မှုကို ပြသတယ်။

မြန်မာက စစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအခန်းကဏ္ဍဟာ နိုင်ငံတော်အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို ဘယ်လောက်အထိ သက်ရောက်နိုင်သလဲဆိုတာကို ပြသတယ်။

ဘရူနိုင်းက ဘုရင်စနစ်ကို နိုင်ငံတော်အာဏာရဲ့ ဗဟိုအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိတယ်။

တီမော-လက်စတေကတော့ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းတွေကို အသစ်တည်ဆောက်လာတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားတယ်။

။ ဒီနိုင်ငံတွေအားလုံးကို တစ်ခုတည်းသော စကားလုံးနဲ့ မရှင်းနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ရှင်းပါတယ်။

လူမျိုးဟာ လူမျိုးဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းဟာ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာကို လေ့လာရာမှာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ သဘာဝကို အပြစ်တင်ခြင်းထက် အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ၊ ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းထားသလဲ၊ ဘယ်လိုကန့်သတ်နိုင်သလဲ၊ ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ ဆိုတာကို ဆန်းစစ်နိုင်မှသာ နိုင်ငံရေးသမိုင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ နိုင်ငံရေး

🌿အရှေ့တောင်အာရှ — နိုင်ငံတော်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့ကြသလဲ၊ အာဏာကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းကြသလဲ🌿

🌿အရှေ့တောင်အာရှ — နိုင်ငံတော်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့ကြသလဲ၊ အာဏာကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းကြသလဲ🌿

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေနှင့် ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်တို့၏ လွတ်လပ်စွာ ဆွေးနွေးချက်

⸻

နိဒါန်း

ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ

ဆရာကြီးရေ… အရှေ့တောင်အာရှကို မြေပုံပေါ်မှာကြည့်လိုက်ရင် နိုင်ငံ ၁၁ နိုင်ငံဟာ တစ်ဒေသတည်းမှာ အတူတကွရှိနေကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးစနစ်တွေကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ တော်တော်လေး ကွာခြားနေကြတယ်နော်။

တစ်နိုင်ငံမှာ ဘုရင်စနစ်ရှိတယ်။

တစ်နိုင်ငံမှာ ပါတီတစ်ပါတီက နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်တယ်။

တစ်နိုင်ငံမှာ စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးမှာ အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍယူထားတယ်။

တချို့နိုင်ငံတွေမှာ ရွေးကောက်ပွဲကနေ အာဏာလွှဲပြောင်းကြတယ်။

တချို့မှာလည်း ရွေးကောက်ပွဲရှိပေမယ့် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုက အကန့်အသတ်ရှိနေတယ်။

ဒါဆို ဒီ ၁၁ နိုင်ငံကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဘယ်လိုနားလည်ကြမလဲ။

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင်

အဲဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာက “ဘယ်လူမျိုးက အုပ်ချုပ်သလဲ” ဆိုတာထက် “အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ” ဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပါ။

နိုင်ငံရေးကို လူမျိုးရေးနဲ့ပဲ ရှင်းလိုက်ရင် အလွန်လွယ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် ကိုလိုနီသမိုင်း၊ လွတ်လပ်ရေးလှုပ်ရှားမှု၊ စစ်တပ်၊ ဘုရင်စနစ်၊ နိုင်ငံရေးပါတီ၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ၊ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား၊ စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေကိုပါ ထည့်ကြည့်ရတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မေးရမယ့်မေးခွန်းက—

နိုင်ငံတော်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ခဲ့သလဲ။
အာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားသလဲ။
ဘယ်အဖွဲ့အစည်းတွေကနေတစ်ဆင့် ထိန်းသိမ်းထားသလဲ။
ဘယ်သူက အဲဒီအာဏာကို စစ်ဆေးနိုင်သလဲ။
အာဏာကို ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ။

ဆိုတာတွေပါ။

⸻

၁။ အင်ဒိုနီးရှား — အာဏာရှင်စနစ်ကနေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးဆီ

ဦးအောင်ဖေ

အင်ဒိုနီးရှားက စလိုက်ရအောင်။ ကျွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်တော့ နိုင်ငံတော်တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းနိုင်ဖို့က အလွယ်တကူ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ အင်ဒိုနီးရှားရဲ့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ ဒတ်ချ်ကိုလိုနီအုပ်ချုပ်ရေး၊ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှု၊ ဂျပန်အုပ်ချုပ်ရေး၊ ၁၉၄၅ လွတ်လပ်ရေးကြေညာမှုနဲ့ နောက်ပိုင်း ဗဟိုအစိုးရတည်ဆောက်ရေးတို့ အားလုံး ဆက်စပ်နေတယ်။

အထူးသဖြင့် လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ကျွန်းစုနဲ့ ဒေသအလိုက် ကွဲပြားမှုများတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို နိုင်ငံတော်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းဖို့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးအယူအဆက အရေးကြီးလာတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း ဆူဟာတိုခေတ်မှာတော့ စစ်တပ်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားက နိုင်ငံရေးအာဏာကို အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးခဲ့တာပေါ့။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေကနေ ၁၉၉၈ ခုနှစ် ဆူဟာတိုကျဆုံးတဲ့အထိ စစ်တပ်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ စနစ်က အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံရေးမှာ အရေးကြီးခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ၁၉၉၈ နောက်ပိုင်း “Reformasi” ခေတ်မှာတော့ နိုင်ငံရေးပါတီပြိုင်ဆိုင်မှု၊ မီဒီယာလွတ်လပ်ခွင့်၊ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲစနစ်တွေ ပြန်လည်ပြုပြင်လာတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ် Freedom House အကဲဖြတ်ချက်မှာလည်း အင်ဒိုနီးရှားကို “Partly Free” အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ၁၉၉၈ နောက်ပိုင်း ဒီမိုကရေစီတိုးတက်မှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိလာခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ ပါပူအာပဋိပက္ခနဲ့ လူနည်းစုအခွင့်အရေး စတဲ့ ပြဿနာတွေ ဆက်ရှိနေတယ်လို့လည်း သုံးသပ်ထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဆိုတော့ အင်ဒိုနီးရှားက ပြောပြတာက နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးဆိုတာ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ပြီးသွားတဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို ခေတ်အလိုက် ပြန်ပြင်နေရတယ်ဆိုတာပေါ့။

ဦးရွှေအောင်

အဲဒါပဲ။

⸻

၂။ မလေးရှား — ဘုရင်စနစ်၊ ဖက်ဒရယ်စနစ်နှင့် ပါလီမန်နိုင်ငံရေး

ဦးအောင်ဖေ

မလေးရှားကိုရော ဘယ်လိုမြင်မလဲ။

ဦးရွှေအောင်

မလေးရှားက အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ဗြိတိသျှကိုလိုနီအမွေအနှစ်၊ ဖက်ဒရယ်စနစ်၊ မလေးဘုရင်စနစ်နဲ့ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်တယ်။

ပြည်နယ်အချို့မှာ မလေးဘုရင်တွေရှိတယ်။ ပြည်ထောင်စုအဆင့်မှာတော့ ပြည်နယ်ဘုရင်တွေထဲက တစ်ဦးကို အလှည့်ကျ “Yang di-Pertuan Agong” အဖြစ် ရွေးချယ်တင်မြှောက်တဲ့ စနစ်ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်ရေးရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းတွေကို ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ ပါလီမန်စနစ်က ဆောင်ရွက်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါဆို ဘုရင်စနစ်ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် ဘရူနိုင်းလို ဘုရင်က အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်နေတဲ့ စနစ်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးရွှေအောင်

တိတိကျကျပြောရရင် အဲဒီလို ခွဲကြည့်ရမယ်။

မလေးရှားမှာ ဘုရင်စနစ်၊ ဖက်ဒရယ်အဖွဲ့အစည်း၊ ပါလီမန်နဲ့ နိုင်ငံရေးပါတီတွေကြား အာဏာခွဲဝေမှုရှိတယ်။

၁၉၅၇ လွတ်လပ်ရေးကနေ ၂၀၁၈ အထိ Barisan Nasional မဟာမိတ်အဖွဲ့က အာဏာကို ရေရှည်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ၂၀၁၈ ရွေးကောက်ပွဲမှာ အာဏာလွှဲပြောင်းမှု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ၂၀၂၆ Freedom House ကလည်း ၂၀၁၈ နောက်ပိုင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့အမျိုးမျိုးကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ပူးပေါင်းမှု ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာတယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါဆို လူမျိုးရေးက မလေးရှားနိုင်ငံရေးမှာ အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား။

ဦးရွှေအောင်

အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး။

မလေး၊ တရုတ်၊ အိန္ဒိယနဲ့ အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွေကြား ဆက်နွယ်မှုက နိုင်ငံရေးမှာ အရေးကြီးတယ်။ ဒါပေမယ့် လူမျိုးရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်ဘူး။

အရေးကြီးတာက အဲဒီကွဲပြားမှုတွေကို ဘယ်လိုနိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ထည့်သွင်းစီမံထားသလဲ ဆိုတာပါ။

⸻

၃။ စင်ကာပူ — ပါတီဦးဆောင်သော ဖွံ့ဖြိုးရေးနိုင်ငံတော်

ဦးအောင်ဖေ

စင်ကာပူကတော့ အခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ တော်တော်ကွာတယ်။ နိုင်ငံသေးသေးလေးပေမယ့် အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည် အလွန်ထင်ရှားတယ်။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ ဗြိတိသျှကိုလိုနီဆိပ်ကမ်းကနေ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံတော်ဖြစ်လာပြီးနောက် People’s Action Party — PAP က ၁၉၅၉ ကတည်းက နိုင်ငံရေးအာဏာမှာ လွှမ်းမိုးလာတယ်။

အိမ်ရာ၊ ပညာရေး၊ ဆိပ်ကမ်း၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည်တွေက စင်ကာပူနိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါပေမယ့် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တာနဲ့ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုကို တစ်ခုတည်းလို့ မယူဆသင့်ဘူးပေါ့။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါကို ခွဲထားဖို့ အလွန်အရေးကြီးတယ်။

Freedom House ၂၀၂၆ က စင်ကာပူကို “Partly Free” အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး PAP ရဲ့ ရေရှည်လွှမ်းမိုးမှု၊ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ ဥပဒေဖွဲ့စည်းပုံတွေက အတိုက်အခံပါတီတွေရဲ့ ကြီးထွားနိုင်မှုကို ကန့်သတ်နေတယ်လို့ သုံးသပ်ထားတယ်။

လက်ရှိမှာ လောရင့်စ်ဝေါင်က ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် စင်ကာပူမှာလည်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးပြောင်းသွားတာနဲ့ စနစ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းသွားတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ တွေ့ရတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဆိုတော့ “ဘယ်သူဝန်ကြီးချုပ်လဲ” ထက် “ဘယ်ပါတီနဲ့ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းတွေက အာဏာကို ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းထားနိုင်သလဲ” ဆိုတာကို ကြည့်ရမယ်။

ဦးရွှေအောင်

အဲဒါပဲ။

⸻

၄။ ထိုင်း — ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ပါလီမန်နှင့် တရားရုံး

ဦးအောင်ဖေ
ထိုင်းကတော့ ပိုပြီးရှုပ်ထွေးတယ်ထင်တယ်။

ဦးရွှေအောင်

အလွန်ရှုပ်ထွေးတယ်။
ထိုင်းဟာ ဥရောပကိုလိုနီအုပ်ချုပ်မှုအောက် တိုက်ရိုက်မကျရောက်ဘဲ ခေတ်မီနိုင်ငံတော်အဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ၁၉၃၂ ခုနှစ်မှာ အကြွင်းမဲ့ဘုရင်စနစ်ကနေ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဘုရင်စနစ်ဆီ ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ဗျူရိုကရေစီ၊ နိုင်ငံရေးပါတီ၊ တရားရုံးတို့ကြား အာဏာချိန်ခွင်လျှာက ထိုင်းနိုင်ငံရေးရဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

၂၀၂၆ မှာတော့ ရွေးကောက်ပွဲတောင် ကျင်းပပြီးပြီမဟုတ်လား။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ ၂၀၂၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၈ ရက် ရွေးကောက်ပွဲမှာ Bhumjaithai ပါတီက အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာပြီး အနူတင် ချာန်ဝီရခွန် ဦးဆောင်တဲ့ အစိုးရက ပါလီမန်ထောက်ခံမှုနဲ့ ဆက်လက်တည်ရှိနေတယ်။ စက်တင်ဘာ ၂၀၂၆ အထိ တရားရုံးကလည်း ရွေးကောက်ပွဲရဲ့ တရားဝင်မှုကို စိန်ခေါ်ထားတဲ့ တိုင်ကြားချက်ကို ပယ်ချခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ထိုင်းနိုင်ငံရေးကို နားလည်ဖို့ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။

Freedom House ၂၀၂၆ ကလည်း စစ်တပ်ခန့်အပ်ထားတဲ့ အထက်လွှတ်တော်၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတရားရုံးနဲ့ အခြားရွေးကောက်ခံမဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာပေါ် အရေးကြီးတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိနေဆဲလို့ သုံးသပ်ထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါဆို ထိုင်းရဲ့ သင်ခန်းစာက “ရွေးကောက်ပွဲရှိတယ်” ဆိုတာနဲ့ “အာဏာအားလုံး ရွေးကောက်ခံအဖွဲ့အစည်းတွေလက်ထဲမှာ ရှိတယ်” လို့ တစ်ထပ်တည်း မယူဆရဘူးဆိုတာပေါ့။

ဦးရွှေအောင်

အတိအကျပဲ။

⸻

၅။ ဖိလစ်ပိုင် — ရွေးကောက်ပွဲရှိသော်လည်း အထက်တန်းလွှာကွန်ရက်များ

ဦးအောင်ဖေ

ဖိလစ်ပိုင်ကတော့ ရွေးကောက်ပွဲနိုင်ငံရေး အားကောင်းတဲ့ နိုင်ငံမဟုတ်လား။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရွေးကောက်ပွဲရှိခြင်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာ တန်းတူဖြန့်ဝေနိုင်ခြင်းက တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။

စပိန်ကိုလိုနီ၊ အမေရိကန်အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဂျပန်သိမ်းပိုက်မှု၊ လွတ်လပ်ရေးနဲ့ မားကို့စ်ခေတ်တို့က ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံအပေါ် ရေရှည်သက်ရောက်ခဲ့တယ်။

၁၉၇၂ မားကို့စ်ရဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးနောက်ပိုင်း အာဏာဟာ သမ္မတအဖွဲ့အစည်းထဲ ပိုမိုစုစည်းခဲ့တယ်။ ၁၉၈၆ People Power လှုပ်ရှားမှုနောက်ပိုင်း ဒီမိုကရေစီစနစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာလည်း နိုင်ငံရေးမိသားစုတွေ၊ စီးပွားရေးအင်အားစုတွေနဲ့ ဒေသန္တရအာဏာကွန်ရက်တွေက အရေးကြီးနေတုန်းပဲလား။

ဦးရွှေအောင်

အဲဒါကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး။

Freedom House ၂၀၂၆ က ဖိလစ်ပိုင်မှာ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ရှိနေသော်လည်း နိုင်ငံရေးအထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အားသာချက်၊ မဲဝယ်မှု၊ သတင်းမှားဖြန့်မှုနဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေက ပြိုင်ဆိုင်မှုကို သက်ရောက်နေတယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

ဒါဆို မေးခွန်းက “ရွေးကောက်ပွဲရှိသလား” မဟုတ်တော့ဘဲ “ရွေးကောက်ပွဲထဲမှာ ဘယ်သူတွေက အရင်းအမြစ်နဲ့ ကွန်ရက်တွေကို ဘယ်လောက်အထိ ကိုင်ထားနိုင်သလဲ” ဖြစ်လာတာပေါ့။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။

⸻

၆။ ဗီယက်နမ် — တော်လှန်ရေးပါတီက နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဗဟိုဖြစ်လာခြင်း

ဦးအောင်ဖေ

ဗီယက်နမ်ကတော့ အင်ဒိုနီးရှား၊ ဖိလစ်ပိုင်တို့နဲ့ အတော်ကွာတယ်။

ဦးရွှေအောင်

အရမ်းကွာတယ်။

ဗီယက်နမ်နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ ကိုလိုနီဆန့်ကျင်ရေး၊ အမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးနဲ့ ကွန်မြူနစ်တော်လှန်ရေးတို့ဟာ အခြေခံအခန်းကဏ္ဍတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ယနေ့ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ဗီယက်နမ်ကွန်မြူနစ်ပါတီဟာ နိုင်ငံတော်နဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဦးဆောင်အင်အားဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့် ဗီယက်နမ်နိုင်ငံရေးကို “သမ္မတဘယ်သူလဲ” ဆိုတာနဲ့ မရှင်းနိုင်ဘူး။

ပါတီ၊ ပေါ်လစ်ဗျူရို၊ ဗဟိုကော်မတီနဲ့ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းတွေ ဘယ်လိုဆက်နွယ်နေသလဲဆိုတာကို ကြည့်ရတယ်။

ဦးအောင်ဖေ

၂၀၂၆ မှာ တိုလမ်က ပါတီအထွေထွေအတွင်းရေးမှူးရော သမ္မတရော ဖြစ်လာတာက ဒီအချက်ကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေတယ်လား။

ဦးရွှေအောင်

ဟုတ်တယ်။ ၂၀၂၆ ဧပြီ ၇ ရက်မှာ ၁၆ ကြိမ်မြောက် အမျိုးသားလွှတ်တော်က တိုလမ်ကို သမ္မတအဖြစ် တညီတညွတ်တည်း ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ကွန်မြူနစ်ပါတီ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ်လည်း ဆက်ရှိနေတယ်။

ဒါပေမယ့် တိုလမ်တစ်ဦးတည်းကို အာဏာရဲ့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မယူသင့်ဘူး။ အရေးကြီးတာက ပါတီဗဟိုပြု နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်တယ်။

၁၉၈၆ Đổi Mới နောက်ပိုင်း စျေးကွက်အခြေပြု စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာပေမယ့် နိုင်ငံရေးစနစ်မှာ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ဦးဆောင်မှုက ဆက်ရှိနေတယ်။ Freedom House ၂၀၂၆ ကလည်း ဗီယက်နမ်ကို တစ်ပါတီနိုင်ငံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ နိုင်ငံရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို သီးခြားကြည့်ရမယ်။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါက အလွန်အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပါ။

⸻

၇။ လာအို — တစ်ပါတီစနစ်နှင့် နိုင်ငံတော်

ဦးအောင်ဖေ
လာအိုက ဗီယက်နမ်နဲ့ အလားတူတယ်မဟုတ်လား။

ဦးရွှေအောင်
နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံအရ အလားတူတဲ့ အချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။

၁၉၇၅ ခုနှစ်မှာ ဘုရင်စနစ် အဆုံးသတ်ပြီး လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် လာအိုပြည်သူ့တော်လှန်ရေးပါတီက နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဗဟိုဖြစ်လာတယ်။

Freedom House ၂၀၂၆ က လာအိုကို တစ်ပါတီနိုင်ငံအဖြစ် ဖော်ပြပြီး LPRP က နိုင်ငံရေးကဏ္ဍအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားကြောင်း၊ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အတိုက်အခံ၊ လွတ်လပ်တဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းနဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ မီဒီယာကဏ္ဍ မရှိကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို ရွေးကောက်ပွဲရှိပေမယ့် ပါတီအာဏာကို ပြိုင်ဆိုင်ပြီး အခြားပါတီက နိုင်ငံတော်အာဏာကို ရယူနိုင်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူးပေါ့။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒီလို ခွဲခြားနားလည်ရမယ်။

ဗီယက်နမ်နဲ့ လာအိုနှစ်နိုင်ငံစလုံးမှာ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းတွေ ရှိကြပေမယ့် နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဗဟိုနေရာကို တော်လှန်ရေးပါတီတွေက ဆက်လက်ကိုင်ထားတယ်။

⸻

၈။ ကမ္ဘောဒီးယား — ရာထူးလွှဲခြင်းနှင့် အာဏာလွှဲခြင်း မတူ

ဦးအောင်ဖေ
ကမ္ဘောဒီးယားမှာတော့ ဟွန်ဆန်ကနေ ဟွန်မာနက်ဆီ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူး လွှဲပေးခဲ့တာကို တွေ့ရတယ်။

ဒါဆို အာဏာလွှဲပြောင်းသွားပြီလို့ ပြောလို့ရမလား။

ဦးရွှေအောင်
ဒီနေရာမှာ “ရာထူးလွှဲပြောင်းခြင်း” နဲ့ “နိုင်ငံရေးအာဏာလွှဲပြောင်းခြင်း” ကို ခွဲရမယ်။

ဟွန်ဆန်ဟာ ဆယ်စုနှစ်သုံးစုကျော် ကမ္ဘောဒီးယားနိုင်ငံရေးမှာ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၂၀၂၃ မှာ သားဖြစ်သူ ဟွန်မာနက်ကို ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူး လွှဲပေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် Freedom House ၂၀၂၆ က ဟွန်ဆန်ဟာ နိုင်ငံရေးအာဏာအများစုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ပြီး CPP က နိုင်ငံရေးစနစ်ကို ဆက်လက်လွှမ်းမိုးနေတယ်လို့ သုံးသပ်ထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို လူတစ်ယောက်က ရာထူးက ထွက်သွားတာနဲ့ အာဏာက သူနဲ့အတူ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါကို နိုင်ငံရေးလေ့လာတဲ့အခါ မမေ့သင့်ဘူး။

ပါတီ၊ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား၊ စီးပွားရေးကွန်ရက်နဲ့ လူမှုနိုင်ငံရေးဆက်နွယ်မှုတွေဟာ လူတစ်ဦးထက် အသက်ရှည်နိုင်တယ်။

⸻

၉။ မြန်မာ — နိုင်ငံတော်၊ စစ်တပ်နှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာ

ဦးအောင်ဖေ
ဒီနေရာမှာတော့ မြန်မာကို မလွဲမသွေ ပြောရတော့မယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။ မြန်မာ့နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို ဗြိတိသျှကိုလိုနီခေတ်၊ ၁၉၄၈ လွတ်လပ်ရေး၊ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီ၊ ၁၉၆၂ စစ်အာဏာသိမ်းမှု၊ ၁၉၈၈ နောက်ပိုင်း စစ်တပ်အာဏာပြန်လည်စုစည်းမှု၊ ၂၀၁၁ နောက်ပိုင်း အရပ်သားအစိုးရနဲ့ ၂၀၂၁ အာဏာထိန်းမှုတို့နဲ့ ဆက်စပ်ကြည့်ရမယ်။

အဓိကအချက်က စစ်တပ်ဟာ လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မနေဘဲ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ တိုက်ရိုက်အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။

ဦးအောင်ဖေ
၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကလည်း စစ်တပ်အတွက် အထူးအခန်းကဏ္ဍ သတ်မှတ်ထားခဲ့တယ်မဟုတ်လား။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။ လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးမှာ စစ်တပ်က ခန့်အပ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း ရှိခဲ့ပြီး အမျိုးသားလုံခြုံရေးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအရေးကြီးကဏ္ဍတွေမှာလည်း စစ်တပ်အတွက် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍတွေ ရှိခဲ့တယ်။

၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီနောက်ပိုင်းမှာတော့ စစ်တပ်က နိုင်ငံတော်အစိုးရအာဏာကို ထိန်းချုပ်လာပြီး ပြည်တွင်းစစ်နဲ့ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေတယ်လို့ Freedom House ၂၀၂၆ က ဖော်ပြထားတယ်။

၂၀၂၆ ဧပြီ ၃ ရက်မှာတော့ လွှတ်တော်က ဦးမင်းအောင်လှိုင်ကို သမ္မတအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သမ္မတရာထူးကို တရားဝင် ရယူခဲ့တယ်လို့ ရိုက်တာသတင်းဌာနက ဖော်ပြခဲ့တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အရေးကြီးတဲ့ ခွဲခြားချက်တစ်ခု ထည့်ရမယ်ထင်တယ်။

စစ်တပ်နဲ့ ဗမာလူမျိုးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်ဘူး။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒီအချက်က အလွန်အရေးကြီးတယ်။

စစ်တပ်ဟာ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်တယ်။

ဗမာဟာ လူမျိုး ဖြစ်တယ်။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ နိုင်ငံရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးရဲ့ သဘာဝအဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်လိုက်ရင် နိုင်ငံရေးအာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို လွဲမှားစွာ မြင်နိုင်တယ်။

ဒီဆွေးနွေးမှုတစ်ခုလုံးရဲ့ အဓိကအချက်ကလည်း အဲဒါပဲ။

လူမျိုးကို မေးခွန်းထုတ်တာထက် အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို မေးခွန်းထုတ်ရမယ်။

⸻

၁၀။ ဘရူနိုင်း — ဘုရင်စနစ်က နိုင်ငံတော်အာဏာရဲ့ ဗဟို

ဦးအောင်ဖေ
ဘရူနိုင်းကတော့ အရှေ့တောင်အာရှမှာ တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ အလွန်ကွာတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။ ဘရူနိုင်းမှာ ဆူလ်တန်ဟာ နိုင်ငံတော်အာဏာရဲ့ အဓိကဗဟိုဖြစ်နေတယ်။

Freedom House ၂၀၂၆ ကလည်း ဘရူနိုင်းကို အကြွင်းမဲ့ဘုရင်စနစ်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး အမျိုးသားအဆင့် ရွေးကောက်ခံကိုယ်စားလှယ် မရှိကြောင်းနဲ့ ဆူလ်တန်က အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာကို ကျင့်သုံးနေကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
၂၀၂၆ မှာတောင် အစိုးရအဖွဲ့ပြင်ဆင်ပြီး မိသားစုဝင်တွေကို အစိုးရအတွင်း အရေးကြီးရာထူးတွေ ပေးထားတာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။

ဦးရွှေအောင်
ရှိတယ်။ ၂၀၂၆ ဇွန် ၄ ရက်မှာ ဆူလ်တန် ဟာဆနယ် ဘိုလ်ကီးယားက ဝန်ကြီးနဲ့ ဒုဝန်ကြီးအသစ်တွေ ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး မင်းသားအဗ္ဒူလ် မာတင်ကိုလည်း အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ အရေးကြီးတာဝန်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။

ဘရူနိုင်းကို နားလည်ရာမှာတော့ ဘုရင်စနစ်၊ အစ္စလာမ်ဘာသာနဲ့ သဘာဝဓာတ်ငွေ့အခြေပြု စီးပွားရေး တို့ရဲ့ ဆက်နွယ်မှုကိုလည်း ထည့်ကြည့်ရမယ်။

⸻

၁၁။ တီမော-လက်စတေ — လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲမှ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတော်ဆီ

ဦးအောင်ဖေ
နောက်ဆုံး တီမော-လက်စတေကို ကြည့်ရအောင်။

ဦးရွှေအောင်
တီမော-လက်စတေကတော့ ဒီစာရင်းထဲမှာ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးသမိုင်း အတော်လေးသစ်တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုပါ။

၁၉၇၅ လွတ်လပ်ရေးကြေညာပြီးနောက် အင်ဒိုနီးရှားအုပ်ချုပ်မှုအောက် ရောက်ခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲရှည်ကြာခဲ့တယ်။ ၂၀၀၂ မှာ အပြည့်အဝလွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းတွေကို အသစ်တည်ဆောက်လာရတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
နိုင်ငံရေးစနစ်က ဘယ်လိုလဲ။

ဦးရွှေအောင်
တီမော-လက်စတေဟာ သမ္မတကို ပြည်သူက တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်တဲ့ အစိုးရစနစ်နဲ့ လွှတ်တော်အခြေပြု အစိုးရစနစ် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ တစ်ဝက်သမ္မတစနစ် ဖြစ်တယ်။ သမ္မတက နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲ၊ ဝန်ကြီးချုပ်က အစိုးရအကြီးအကဲ ဖြစ်တယ်။ လွှတ်တော်ကိုလည်း ပြည်သူက ရွေးချယ်တယ်။

Freedom House ၂၀၂၆ က တီမော-လက်စတေကို “Free” အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ၂၀၀၂ လွတ်လပ်ရေးနောက်ပိုင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုရှိတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းတွေ နုနယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည်မှာ စိန်ခေါ်မှုတွေ ရှိနေတယ်လို့လည်း ဆိုထားတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ ဒီမိုကရေစီတည်ဆောက်ရေးကို တစ်ပြိုင်တည်းလုပ်နိုင်ပေမယ့် နှစ်ခုစလုံးက အချိန်ယူရတယ်ဆိုတာပေါ့။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။

⸻

စုစည်းဆွေးနွေးချက်

ဦးအောင်ဖေ
ဆရာကြီးရေ… အခု ၁၁ နိုင်ငံလုံးကို ဖြတ်သန်းကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာတစ်ခု တွေ့လာတယ်။

နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးလမ်းကြောင်းက မတူကြဘူး။

ဒါပေမယ့် အာဏာကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ ယန္တရားတွေမှာတော့ ထပ်တူကျတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါမှန်တယ်။
ကျွန်တော်ဆိုရင် အောက်ပါအတိုင်း ခွဲကြည့်ချင်တယ်။

ပထမ — ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ

ဦးအောင်ဖေ
ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေက အာဏာကို ဘယ်လိုခွဲဝေပေးသလဲဆိုတာ သတ်မှတ်ပေးတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါပေမယ့် စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အာဏာခွဲဝေမှုနဲ့ လက်တွေ့မှာ ဖြစ်နေတဲ့ အာဏာချိန်ခွင်လျှာက အမြဲတမ်း တူနေမှာမဟုတ်ဘူး။

အဲဒါကြောင့် “ဥပဒေမှာ ဘာရေးထားသလဲ” နဲ့ “လက်တွေ့မှာ ဘယ်သူက ဘာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သလဲ” ဆိုတာ နှစ်ခုခွဲပြီး ကြည့်ရတယ်။

ဒုတိယ — နိုင်ငံရေးပါတီ

ဦးအောင်ဖေ
ပါတီဆိုတာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။ ပါတီတစ်ခုက အုပ်ချုပ်ရေး၊ လွှတ်တော်၊ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာရင် ရွေးကောက်ပွဲတစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကျော်လွန်ပြီး အာဏာကို ထိန်းထားနိုင်တဲ့ ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

စင်ကာပူမှာ PAP၊ ဗီယက်နမ်မှာ CPV၊ လာအိုမှာ LPRP၊ ကမ္ဘောဒီးယားမှာ CPP စတဲ့ ဥပမာတွေက မတူညီတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ ဒီအချက်ကို ပြတယ်။

တတိယ — စစ်တပ်

ဦးအောင်ဖေ
စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်သလဲ။

ဦးရွှေအောင်
စစ်တပ်ဟာ နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးအတွက် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးအာဏာကို ကိုင်တွယ်လာတဲ့အခါ နိုင်ငံတော်အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲစေနိုင်တယ်။

မြန်မာက အဲဒီအချက်ရဲ့ အလွန်ရှင်းလင်းတဲ့ ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

ထိုင်းမှာလည်း စစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးသမိုင်းက အရေးကြီးတယ်။ သို့သော် နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ အခြေအနေကို တစ်ပုံစံတည်းလို့ မသတ်မှတ်သင့်ဘူး။

စတုတ္ထ — ဘုရင်စနစ်

ဦးအောင်ဖေ
ဘုရင်စနစ်လည်း တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မလေးရှား၊ ထိုင်းနဲ့ ဘရူနိုင်းကို ကြည့်ရင် သိသာတယ်။

ဦးရွှေအောင်
အတိအကျပဲ။

ဘရူနိုင်းမှာ ဆူလ်တန်က အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်နေတယ်။ မလေးရှားမှာ ဘုရင်စနစ်နဲ့ ဖက်ဒရယ်ပါလီမန်စနစ် ပေါင်းစပ်ထားတယ်။ ထိုင်းမှာတော့ ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ပါလီမန်နဲ့ တရားရုံးတို့ကြား ဆက်နွယ်မှုက သီးခြားသမိုင်းကြောင်းရှိတယ်။

ဒါကြောင့် “ဘုရင်စနစ်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခုပဲနဲ့ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို တစ်ပုံစံတည်း သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။

ပဉ္စမ — အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား

ဦးအောင်ဖေ
နောက်ဆုံး အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကို မမေ့သင့်ဘူး။

ဦးရွှေအောင်
ဒါက အရေးကြီးတယ်။

နိုင်ငံတော်အာဏာဟာ သမ္မတ၊ ဝန်ကြီးချုပ် ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်တစ်ဦးတည်းမှာပဲ ရှိနေတာမဟုတ်ဘူး။

ဝန်ကြီးဌာနတွေ၊ တရားရုံးတွေ၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ဒေသန္တရအစိုးရတွေ၊ ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ဥပဒေစိုးမိုးရေးယန္တရားတွေက အာဏာကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ပေးနေကြတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးအာဏာကို နားလည်ဖို့ “အာဏာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်” ကို ရှာတာနဲ့ မပြီးဘူး။

အာဏာကို သယ်ဆောင်ပေးနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကွန်ရက်ကို ရှာရတယ်။

⸻

နောက်ဆုံးဆွေးနွေးချက် — “ဘယ်သူအုပ်ချုပ်သလဲ” ထက် “အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ”

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို အရှေ့တောင်အာရှ ၁၁ နိုင်ငံကို တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင် ဘာပြောမလဲ။

ဦးရွှေအောင်
ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလိုပြောချင်တယ်။

အာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားသလဲဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီထက် ပိုအရေးကြီးတာက အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲဆိုတာ ဖြစ်တယ်။

အင်ဒိုနီးရှားမှာ အာဏာရှင်စနစ်ကနေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးဆီ ရောက်လာတယ်။

မလေးရှားမှာ ဘုရင်စနစ်၊ ဖက်ဒရယ်စနစ်နဲ့ ပါလီမန်နိုင်ငံရေး ပေါင်းစပ်ထားတယ်။

စင်ကာပူမှာ PAP ရဲ့ ရေရှည်နိုင်ငံရေးလွှမ်းမိုးမှုနဲ့ ထိရောက်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား ပေါင်းစပ်ထားတယ်။

ထိုင်းမှာ ဘုရင်စနစ်၊ စစ်တပ်၊ ပါလီမန်နဲ့ တရားရုံးတို့ကြား အာဏာချိန်ခွင်လျှာက အရေးကြီးတယ်။

ဖိလစ်ပိုင်မှာ ရွေးကောက်ပွဲပြိုင်ဆိုင်မှုရှိပေမယ့် နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးအထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အားသာချက်တွေက ဆက်လက်သက်ရောက်နေတယ်။

ဗီယက်နမ်နဲ့ လာအိုမှာ တော်လှန်ရေးပါတီတွေက နိုင်ငံရေးစနစ်ရဲ့ ဗဟိုဖြစ်နေတယ်။

ကမ္ဘောဒီးယားမှာ ပါတီနဲ့ နိုင်ငံရေးကွန်ရက်တွေက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထက် ပိုရှည်လျားတဲ့ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

မြန်မာမှာ စစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအခန်းကဏ္ဍက နိုင်ငံတော်အာဏာဖွဲ့စည်းပုံကို အလွန်အမင်း သက်ရောက်နေတယ်။

ဘရူနိုင်းမှာ ဘုရင်စနစ်က နိုင်ငံတော်အာဏာရဲ့ ဗဟိုဖြစ်နေတယ်။

တီမော-လက်စတေမှာတော့ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းတွေကို အသစ်တည်ဆောက်နေတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို “အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေဟာ ဘယ်လိုနိုင်ငံရေးစနစ်ရှိကြသလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းထက်

“နိုင်ငံတော်တစ်ခုရဲ့ အာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားသလဲ၊ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းကနေတစ်ဆင့် ကိုင်ထားသလဲ၊ ဘယ်လိုကန့်သတ်ထားသလဲ၊ ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ” ဆိုတာကို မေးတာက ပိုမှန်တယ်ပေါ့။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါပဲ။
ပြီးတော့ ဒီအချက်ကို မမေ့သင့်ဘူး။
ရွေးကောက်ပွဲရှိခြင်း က အာဏာလွှဲပြောင်းနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြတယ်။

ဒါပေမယ့် ရွေးကောက်ပွဲရှိတာတစ်ခုတည်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အလုံးစုံဖွဲ့စည်းပုံကို မရှင်းနိုင်ဘူး။

အလားတူ
ပါတီတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေခြင်း ကလည်း ပါတီတစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး။

ဥပဒေ၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ မီဒီယာ၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်း၊ စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုကွန်ရက်တွေပါ ပါဝင်နိုင်တယ်။

ဘုရင်စနစ်ရှိခြင်း ကလည်း နိုင်ငံတိုင်းမှာ တူညီတဲ့ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံ မဖြစ်စေဘူး။

စစ်တပ်ရှိခြင်း ကလည်း စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးအာဏာကို တိုက်ရိုက်ကိုင်ထားတယ်လို့ အလိုအလျောက် မဆိုလိုဘူး။

အဓိကက အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ တရားဝင်အာဏာနဲ့ လက်တွေ့အာဏာ ဘယ်လောက်တူသလဲ ဆိုတာကို စစ်ဆေးရတာ။

⸻

နိဂုံး
နိုင်ငံတော်ဟာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်

ဦးအောင်ဖေ
နောက်ဆုံးတော့ ဒီဆွေးနွေးချက်က လူမျိုးရေးကိစ္စဆီ ပြန်ရောက်လာတယ်ထင်တယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် လူမျိုးရေးကို အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။

အရှေ့တောင်အာရှသမိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် နိုင်ငံတော်တွေဟာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ သဘာဝကြောင့် တည်ဆောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။

ကိုလိုနီသမိုင်းက သက်ရောက်တယ်။

လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲတွေက သက်ရောက်တယ်။

စစ်ပွဲတွေက သက်ရောက်တယ်။

ဘာသာရေးက သက်ရောက်တယ်။

ဘုရင်စနစ်က သက်ရောက်တယ်။

နိုင်ငံရေးပါတီတွေက သက်ရောက်တယ်။

စစ်တပ်က သက်ရောက်တယ်။

စီးပွားရေးအင်အားစုတွေက သက်ရောက်တယ်။

ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေက သက်ရောက်တယ်။

အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားက သက်ရောက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့—

အာဏာကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲဆိုတာက နိုင်ငံတော်ရဲ့ နိုင်ငံရေးဘဝကို အလွန်အမင်း သတ်မှတ်ပေးနိုင်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုနိဂုံးချုပ်လို့ရမလား။

လူမျိုးဟာ လူမျိုးဖြစ်တယ်။
နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းဟာ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းဖြစ်တယ်။
စစ်တပ်ဟာ အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တယ်။
ပါတီဟာ ပါတီဖြစ်တယ်။
နိုင်ငံတော်ဟာ အဲဒီအဖွဲ့အစည်းတွေကြားက အာဏာဆက်နွယ်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါကို ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးသမိုင်းကို လေ့လာတဲ့အခါ

“ဘယ်လူမျိုးက အုပ်ချုပ်သလဲ”
ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ပဲ မရပ်သင့်ဘူး။

ဒီမေးခွန်းတွေကို ဆက်မေးသင့်တယ်။
“ဘယ်သူက အာဏာကို ကိုင်ထားသလဲ။
ဘယ်အဖွဲ့အစည်းက အာဏာကို သယ်ဆောင်ပေးနေသလဲ။
အဲဒီအာဏာကို ဘယ်သူက စစ်ဆေးနိုင်သလဲ။
ဘယ်လိုကန့်သတ်ထားသလဲ။
ဘယ်လိုလွှဲပြောင်းနိုင်သလဲ။
ပြည်သူက အဲဒီအာဏာအပေါ် ဘယ်လိုသက်ရောက်နိုင်သလဲ။”

ဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေနိုင်လာတဲ့အခါမှ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာရဲ့ အရင်းခံသဘောကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လာနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံတော်ကို လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မကြည့်ဘဲ
အာဏာဖွဲ့စည်းပုံတစ်ရပ်အဖြစ် လေ့လာကြည့်နိုင်ခြင်းက
နိုင်ငံရေးသမိုင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စေမယ့် အမြင်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

Loading

Categories
ငြိမ်းချမ်းရေး ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် ဆရာကြီး ဦးအောင်ဖေ နိုင်ငံရေး

🌿ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်ကစမလဲ🌿

🌿ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်ကစမလဲ🌿

[သမိုင်းအမြင်၊ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးနှင့် ပဋိပက္ခဖြေရှင်းရေးအပေါ် ဦးရွှေအောင်နှင့် ဦးအောင်ဖေတို့၏ အမြင်သစ် စကားဝိုင်း]

မှတ်ချက်
[အောက်ပါစကားဝိုင်းသည် ဦးရွှေအောင်နှင့် ဦးအောင်ဖေတို့၏ အမှန်တကယ် ပြောဆိုချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအပေါ် အမြင်များကို ဆွေးနွေးဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်၍ ရေးသားထားသော စကားဝိုင်းဖြစ်သည်။ သမိုင်းနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အချက်များကို ရရှိနိုင်သော အထောက်အထားများအပေါ် အခြေခံထားသည်။]

⸻

အခန်း (၁)
ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ စစ်မရှိတာပဲလား

ဦးရွှေအောင်
ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး မေးရမယ့်မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။ “ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ဘာလဲ” ဆိုတာပဲ။

စစ်မဖြစ်တော့ရင် ငြိမ်းချမ်းပြီလို့ ပြောလို့ရမလား။

ဦးအောင်ဖေ
ကျွန်တော်ကတော့ မရသေးဘူးလို့ မြင်တယ်။

သေနတ်သံ မကြားတော့တာက ငြိမ်းချမ်းရေးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိဘူး။ မိသားစုက လုံခြုံမှုမရှိဘူး။ ကလေးတွေ ကျောင်းမတက်နိုင်ဘူး။ လယ်သမားက လယ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ လူငယ်က အလုပ်အကိုင်မရှိဘူး။ လူမျိုးတစ်မျိုးက ကိုယ့်ဘာသာစကား၊ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုယ့်အခွင့်အရေးအပေါ် မသေချာဘူးဆိုရင် စစ်မရှိတာနဲ့တင် ငြိမ်းချမ်းပြီလို့ ဘယ်လိုပြောမလဲ။

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို ငြိမ်းချမ်းရေးမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်နှစ်ခုရှိတယ်ပေါ့။

တစ်ခုက လက်နက်သံရပ်ခြင်း။

နောက်တစ်ခုက ပြဿနာရဲ့ အမြစ်ကို နိုင်ငံရေးနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်တယ်။

ကမ္ဘာ့အတွေ့အကြုံကို ကြည့်ရင်လည်း စစ်ပွဲတွေပြီးတဲ့အခါ စာချုပ်တစ်စောင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်တာနဲ့ အားလုံးပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ အာဏာခွဲဝေမှု၊ လူ့အခွင့်အရေး၊ စီးပွားရေး၊ တရားမျှတမှုနဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကြား ယုံကြည်မှုတွေကို ပြန်တည်ဆောက်ရတယ်။

၁၉၉၈ ခုနှစ် မြောက်အိုင်ယာလန်ရဲ့ Belfast Agreement မှာလည်း ငြိမ်းချမ်းရေးကို နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်း၊ အာဏာခွဲဝေမှု၊ လူမျိုးရေးအသိုင်းအဝိုင်းများအကြား တန်းတူလေးစားမှုနဲ့ အခွင့်အရေးကာကွယ်မှုတို့နဲ့ တွဲဖက်တည်ဆောက်ခဲ့တာကို တွေ့ရတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒါကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ “စစ်ရပ်ရေး” တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။

လူတွေက အနာဂတ်ကို ယုံကြည်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံရေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်း လည်း ဖြစ်တယ်။

⸻

အခန်း (၂)
ကမ္ဘာက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်လိုစခဲ့သလဲ

ဦးအောင်ဖေ
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်ကစခဲ့သလဲ” လို့ မေးရင် အတိအကျ တစ်နေရာတည်းက စတယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး။

လူ့သမိုင်းတစ်လျှောက် စစ်ပွဲတွေကြားမှာ စာချုပ်ချုပ်ခြင်း၊ အပစ်အခတ်ရပ်စဲခြင်း၊ ကြားဝင်ညှိနှိုင်းခြင်း၊ နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ခြင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာတော့ ပထမကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်း အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ ပေါ်လာပြီး၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်းကို ၁၉၄၅ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၆ ရက်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်မှာ ကုလသမဂ္ဂ တရားဝင်ပေါ်ပေါက်လာတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်းရဲ့ အဓိကအတွေးကို ကြည့်ရင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။

နိုင်ငံတကာအငြင်းပွားမှုတွေကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့၊ နိုင်ငံတွေကြား ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့ ဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေ ပါတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုရှိတယ်။

ပြဿနာဖြစ်ပြီးမှ ငြိမ်းချမ်းရေးရှာတာထက် ပြဿနာကို စစ်ဖြစ်တဲ့အဆင့်မရောက်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ်က ပိုအရေးကြီးတယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။

မြောက်အိုင်ယာလန်မှာလည်း ၁၉၉၈ ခုနှစ် သဘောတူညီချက်ဟာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ပဋိပက္ခနောက်ပိုင်း ထွက်ပေါ်လာတာ။ အဲဒီသဘောတူညီချက်မှာ အာဏာခွဲဝေမှု၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနှစ်ဖက်ရဲ့ တန်းတူလေးစားမှု၊ ပြည်သူတွေရဲ့ သဘောဆန္ဒကို အခြေခံတဲ့ နိုင်ငံရေးစနစ် စတာတွေကို ထည့်သွင်းခဲ့တယ်။

တောင်အာဖရိကမှာတော့ အတိတ်က အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အမှန်တရားနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးကော်မရှင်ကို ၁၉၉၅ ခုနှစ် ဥပဒေအရ ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ အမှန်တရားဖော်ထုတ်ရေး၊ ထိခိုက်နစ်နာသူများအတွက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတို့ကို အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့အတွက် တိုက်ရိုက်ကူးယူဖို့ မဟုတ်ဘူး။

ဘယ်နိုင်ငံမဆို ကိုယ့်သမိုင်း၊ ကိုယ့်လူမှုအခြေအနေ၊ ကိုယ့်နိုင်ငံရေးအရ ကိုယ့်နည်းလမ်းကို ရှာရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သင်ခန်းစာတော့ ယူလို့ရတယ်။

⸻

အခန်း (၃)
မြန်မာ့ငြိမ်းချမ်းရေးမှာ အတိတ်ကို မမေ့ရ

ဦးရွှေအောင်
မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း ငြိမ်းချမ်းရေးရှာဖွေမှုဟာ ဒီနေ့မှ စတာမဟုတ်ဘူး။

၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂ ရက်မှာ ပင်လုံသဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့တယ်။ အဲဒီသဘောတူညီချက်မှာ တောင်တန်းဒေသများမှ ကိုယ်စားလှယ်များနဲ့ အကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးနဲ့ နယ်စပ်ဒေသများရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေ ပါဝင်ခဲ့တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ပင်လုံကို ပြောတဲ့အခါ သမိုင်းကို ကိုယ့်လိုချင်သလိုပဲ ဖတ်လို့မရဘူး။

အဲဒီအချိန်က နိုင်ငံရေးအခြေအနေ၊ ကိုယ်စားလှယ်တွေ၊ သဘောတူညီချက်ထဲက အချက်တွေ၊ နောက်ပိုင်းဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေကို အားလုံးပေါင်းပြီး ကြည့်ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက မတူညီတဲ့ လူမျိုးစုတွေကြား နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ဘယ်လိုအတူတည်ဆောက်မလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းက မြန်မာ့သမိုင်းမှာ အစောပိုင်းကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ ပဲ။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒီမေးခွန်းက ဒီနေ့အထိ မပြီးသေးဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။

မြန်မာ့ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်စဉ်မှာ ၂၀၁၅ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၅ ရက်နေ့ Nationwide Ceasefire Agreement (တစ်နိုင်ငံလုံးပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုရပ်စဲရေးသဘောတူစာချုပ်) ကိုလည်း လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့တယ်။ အဲဒီသဘောတူစာချုပ်မှာ အကောင်အထည်ဖော်ရေးအခက်အခဲတွေကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုနဲ့ ဖြေရှင်းရေး၊ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ပူးတွဲညှိနှိုင်းရေးအစည်းအဝေးမှတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းရေးတို့ ပါဝင်ခဲ့တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒီအချက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။

သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိပြီဆိုတာနဲ့ ပြဿနာအားလုံး ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။

သဘောတူညီချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့အဆင့်မှာ ပြဿနာဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းပါ ရှိရတယ်။

ဒါက ငြိမ်းချမ်းရေးတည်ဆောက်မှုမှာ အခြေခံသင်ခန်းစာတစ်ခုပါ။

⸻

အခန်း (၄)
မြန်မာနိုင်ငံရေးကို ငြိမ်းချမ်းရေးအမြင်နဲ့ ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ

ဦးရွှေအောင်
ဒါဆို မြန်မာနိုင်ငံရေးကို ငြိမ်းချမ်းရေးအမြင်နဲ့ ဘယ်လိုတည်ဆောက်သင့်လဲ။

ဦးအောင်ဖေ
ကျွန်တော်က အဆင့်လိုက်မြင်တယ်။

ပထမအဆင့်က လူထိခိုက်မှုကို လျှော့ချရမယ်။

အရပ်သားပြည်သူတွေ လုံခြုံရေးက ပထမ။

ဒုတိယအဆင့်က စကားပြောနိုင်တဲ့ တံခါးတွေ ဖွင့်ထားရမယ်။

တတိယအဆင့်က မတူညီတဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင်တွေကို လက်နက်မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံရေးနည်းနဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ စနစ်တစ်ခု ရှိရမယ်။

စတုတ္ထအဆင့်က အာဏာ၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ သယံဇာတ၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို နိုင်ငံရေးအရ ဆွေးနွေးရမယ်။

ပဉ္စမအဆင့်ကတော့ သဘောတူညီချက်ရရင် အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒီနေရာမှာ “ဘယ်သူနိုင်မလဲ” ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးကနေ “ဘယ်လိုအတူတည်ဆောက်ကြမလဲ” ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးကို ပြောင်းဖို့လိုတယ်လို့ ကျွန်တော်မြင်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဟုတ်တယ်။

ငြိမ်းချမ်းရေးမှာ “အနိုင်ရသူတစ်ဖက်၊ အရှုံးသမားတစ်ဖက်” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သွားရင် အနာဂတ်မှာ ပြဿနာအသစ် ပြန်ပေါ်နိုင်တယ်။

အရေးကြီးတာက နိုင်ငံရေးအရ မတူညီမှုရှိနေသော်လည်း အဲဒီမတူညီမှုကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်လာဖို့ ဖြစ်တယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဒီနေရာမှာ ဖက်ဒရယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုလည်း စကားလုံးတစ်လုံးအနေနဲ့ပဲ မကြည့်သင့်ဘူး။

ဘယ်လိုအာဏာခွဲဝေမလဲ။ ဘယ်အာဏာက ပြည်ထောင်စုမှာ ရှိမလဲ။ ဘယ်အာဏာက ပြည်နယ်နဲ့ ဒေသမှာ ရှိမလဲ။ ဘဏ္ဍာရေးကို ဘယ်လိုခွဲမလဲ။ လူမျိုးစုတွေရဲ့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုအာမခံမလဲ။

အဲဒီလို အကြောင်းအရာတစ်ခုချင်းစီကို စာချုပ်၊ ဥပဒေ၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနဲ့ ရှင်းလင်းစွာ ဆွေးနွေးရမယ်။

၂၀၁၆ ခုနှစ် ၂၁ ရာစုပင်လုံအစည်းအဝေးမှာလည်း ဒီမိုကရေစီ၊ တန်းတူရေးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်တို့အပေါ် အခြေခံတဲ့ ပြည်ထောင်စုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြောင်း ကုလသမဂ္ဂအတွင်းရေးမှူးချုပ်က ပြောကြားခဲ့တယ်။

⸻

အခန်း (၅)
ဝိရောဓိဖြစ်ရင် ဘယ်လိုငြိမ်းပေးမလဲ

ဦးအောင်ဖေ
“ဝိရောဓိ” ဆိုတာက မရှိမဖြစ်ရှိမယ့်အရာပဲ။

လူနှစ်ယောက်ရှိရင် အမြင်နှစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ရှိရင် အကျိုးစီးပွားနှစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံထဲမှာ လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ဒေသ၊ နိုင်ငံရေးအမြင် မတူတာတွေ ရှိနိုင်တယ်။

ပြဿနာက မတူတာ မဟုတ်ဘူး။ မတူတာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းသလဲဆိုတာပဲ။

ဦးရွှေအောင်
အဲဒါကြောင့် ဝိရောဓိတစ်ခု ဖြစ်လာရင် ပထမဆုံး “ဘယ်သူမှားလဲ” လို့ မမေးသင့်ဘူး။

“ဘာကြောင့် ဒီပြဿနာ ဖြစ်လာတာလဲ” လို့ မေးသင့်တယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ကျွန်တော်ဆိုရင် ပြဿနာတစ်ခုကို ဒီလိုအဆင့်လိုက် ဖြေရှင်းမယ်။

ပထမ = မီးမလောင်အောင် ထိန်းမယ်။

အကြမ်းဖက်မှု ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် လူအသက်နဲ့ အရပ်သားလုံခြုံရေးကို အရင်ကာကွယ်ရမယ်။

ဒုတိယ = အချက်အလက်မှန်ကို ရှာမယ်။

ကောလာဟလနဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို အခြေခံပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။

တတိယ = ပြဿနာကို သတ်မှတ်မယ်။

တကယ့်ပြဿနာက ဘာလဲ။ အာဏာပြဿနာလား။ လုံခြုံရေးပြဿနာလား။ အခွင့်အရေးပြဿနာလား။ သယံဇာတပြဿနာလား။ သမိုင်းကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ မယုံကြည်မှုလား။

စတုတ္ထ = ရပ်တည်ချက်နဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ခွဲကြည့်မယ်။

တစ်ဖက်က “ဒီဟာကို မပေးဘူး” လို့ ပြောနေရင် သူဘာကြောင့် မပေးချင်တာလဲ။

တစ်ဖက်က “ဒီအခွင့်အရေး မရရင် မဖြစ်ဘူး” လို့ ပြောနေရင် ဘာကြောင့် အဲဒီအခွင့်အရေးကို လိုချင်တာလဲ။

အဲဒီနောက်ကွယ်က အကျိုးစီးပွားနဲ့ လုံခြုံရေးလိုအပ်ချက်တွေကို ရှာရမယ်။

ပဉ္စမ = တိုက်ရိုက်မရရင် ကြားဝင်ညှိနှိုင်းပေးမယ့်သူ ရှာမယ်။

ဆဋ္ဌမ = ယာယီသဘောတူညီချက်နဲ့ ရေရှည်သဘောတူညီချက်ကို ခွဲမယ်။

ပြဿနာကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း ဖြေရှင်းလို့မရရင် အရင်ဆုံး လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အချက်တွေ၊ တင်းမာမှုလျှော့နိုင်မယ့် အချက်တွေကို သဘောတူကြမယ်။

သတ္တမ = သဘောတူညီချက်ကို စောင့်ကြည့်မယ်၊ မပြည့်စုံရင် ပြန်ညှိမယ်။

ဒါမှ ငြိမ်းချမ်းရေးက စာရွက်ပေါ်မှာပဲ မကျန်တော့ဘူး။

ဦးရွှေအောင်
ဒါကို ကျွန်တော်က “မဇ္ဈိမပဋိပဒါနဲ့ နိုင်ငံရေးပြဿနာ ဖြေရှင်းခြင်း” လို့ ခေါ်ချင်တယ်။

တစ်ဖက်ကို လုံးဝချိုးဖျက်ပစ်တာ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ဖက်ကို အကုန်လုံး လိုက်လျောပေးတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

နှစ်ဖက်စလုံး ရှင်သန်နိုင်ပြီး နိုင်ငံလည်း ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်မယ့် အလယ်လမ်းကို ရှာခြင်း ဖြစ်တယ်။

⸻

နိဂုံး
ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးပဲ

ဦးအောင်ဖေ
အဲဒီတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို စစ်ပွဲပြီးမှ စဉ်းစားရမယ့်ကိစ္စလို့ မမြင်သင့်တော့ဘူး။

ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးရဲ့ အခြေခံ ဖြစ်တယ်။

ဦးရွှေအောင်
ဟုတ်တယ်။

ငြိမ်းချမ်းရေးမရှိရင် နိုင်ငံရေးက မတည်ငြိမ်ဘူး။

နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်ရင် စီးပွားရေးမတည်ငြိမ်ဘူး။

စီးပွားရေးမတည်ငြိမ်ရင် လူတွေရဲ့ဘဝ မတည်ငြိမ်ဘူး။

ဒါကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ သီးခြားကဏ္ဍတစ်ခုမဟုတ်ဘူး။

နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ ပညာရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေအားလုံးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။

ဦးအောင်ဖေ
ဒါဆို မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းကြောင်းကို စကားတစ်ကြောင်းနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင်—

“လက်နက်ကို နိုင်ငံရေးနဲ့ အစားထိုးပြီး၊ မယုံကြည်မှုကို ဆွေးနွေးမှုနဲ့ အစားထိုးကာ၊ အနိုင်အရှုံးနိုင်ငံရေးကို အတူတကွနိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးနဲ့ အစားထိုးခြင်း” လို့ ပြောချင်တယ်။

ဦးရွှေအောင်
ကျွန်တော်လည်း တစ်ကြောင်းထပ်ဖြည့်ချင်တယ်။

“ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ လက်နက်တွေ တိတ်သွားခြင်းတင်မဟုတ်ဘူး။ မတူညီသူတွေ အတူတကွ နိုင်ငံတည်ဆောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။”

သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ခန်းစာပေးထားတယ်။

သဘောထားမတူတာဟာ ရန်သူဖြစ်ရမယ့် အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။

အကျိုးစီးပွားမတူတာဟာ စစ်ဖြစ်ရမယ့် အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။

ဝိရောဓိရှိတာဟာ နိုင်ငံပျက်ရမယ့် အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။

ပြဿနာရှိရင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရမယ်။
လူကို မဖျက်ရဘူး။
အမြင်ကို မဖျက်ရဘူး။
အနာဂတ်ကို မဖျက်ရဘူး။

အဲဒီနေရာကနေ ငြိမ်းချမ်းရေး စတင်နိုင်တယ်။

ပြီးတော့—

“ဘယ်သူနိုင်မလဲ” ဆိုတဲ့မေးခွန်းထက်
“ငါတို့အားလုံး ဘယ်လိုအတူတကွ နိုင်ငံတည်ဆောက်ကြမလဲ” ဆိုတဲ့မေးခွန်းက ပိုအရေးကြီးလာတဲ့နေ့မှာ
ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ စကားလုံးတစ်လုံးကနေ နိုင်ငံရေးယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

Loading

Categories
ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် နိုင်ငံရေး

🌿ယူအမ်ကို ဘယ်သူဦးဆောင်မလဲ?🌿

🌿ယူအမ်ကို ဘယ်သူဦးဆောင်မလဲ?🌿

၂၀၂၇ ခုနှစ်အလွန်မှာ ကမ္ဘာ့အရေး၊ လူမှုလောကအတွက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခြင်း

ဆရာကြီး ဦးရွှေအောင် ရေးသည်။
သရုပ်ဖော်ပုံ=AI

နိဒါန်း

။ ကုလသမဂ္ဂကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းရှစ်ဆယ်ကျော်လာပြီ။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး၏ အပျက်အစီးများအကြား ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများ စုပေါင်းပြီး “နောက်ထပ်ကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်စေရ” ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်၊ နိုင်ငံများအကြား ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်တို့ဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ကမ္ဘာသည် ၁၉၄၅ ခုနှစ်က ကမ္ဘာနှင့် မတူတော့။

။ စစ်ပွဲများရှိနေသည်။ နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခများရှိနေသည်။ စီးပွားရေးမညီမျှမှုများရှိနေသည်။ ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုက လူသားတို့၏ အနာဂတ်ကို စိန်ခေါ်နေသည်။ နည်းပညာနှင့် ဉာဏ်ရည်တုသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အလုပ်အကိုင်၊ ပညာရေးနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးများကို ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကုလသမဂ္ဂကိုယ်တိုင်၏ ငွေကြေးအခက်အခဲနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလိုအပ်ချက်များ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မေးစရာမေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“၂၀၂၇ ခုနှစ်အလွန်မှာ ကုလသမဂ္ဂကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်မလဲ?”

မေးခွန်း၏အရေးကြီးမှုသည် လူတစ်ဦး၏အမည်ကို သိရခြင်းထက် ပိုသည်။

ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။

⸻

လူတစ်ယောက်ရွေးတာမဟုတ်၊ ကမ္ဘာ့တာဝန်တစ်ရပ်ကို ရွေးတာ

။ ကုလသမဂ္ဂအတွင်းရေးမှူးချုပ်သည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ သမ္မတမဟုတ်။

စစ်တပ်တစ်ခု၏ တပ်မှူးလည်း မဟုတ်။

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများအားလုံးအပေါ် အမိန့်ပေးနိုင်သည့် ကမ္ဘာ့အစိုးရခေါင်းဆောင်လည်း မဟုတ်။

သို့သော် နိုင်ငံပေါင်းစုံကြားတွင် ဆွေးနွေးနိုင်သူ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ညှိနှိုင်းနိုင်သူ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တိုက်တွန်းနိုင်သူ၊ ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်း၏ အခြေခံတန်ဖိုးများကို ကာကွယ်ပြောဆိုနိုင်သူ ဖြစ်ရသည်။

ကုလသမဂ္ဂကိုယ်တိုင်က အတွင်းရေးမှူးချုပ်၏တာဝန်ကို အုပ်ချုပ်ရေးအကြီးအကဲအဖြစ် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ သံတမန်၊ ထောက်ခံပြောဆိုသူ၊ အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းနှင့် အဖွဲ့အစည်းခေါင်းဆောင်ဆိုသည့် အခန်းကဏ္ဍများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထမ်းဆောင်ရမည့်တာဝန်အဖြစ် ရှုမြင်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် “ဘယ်သူက နာမည်ကြီးသလဲ” ဆိုတာထက်“ဘယ်သူက မတူညီသောကမ္ဘာကြီးကို တစ်စားပွဲတည်းမှာ ထိုင်စေနိုင်သလဲ” ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးသည်။

⸻

ပညာရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်

။ အတွင်းရေးမှူးချုပ်လောင်းတစ်ဦးကို ကြည့်ရာတွင် ပထမဆုံးကြည့်ရမည့်အချက်မှာ ပညာရေးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘွဲ့များများရထားခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်။

ပညာသည် လူကို စဉ်းစားတတ်စေရန် ဖြစ်ရသည်။

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေး၏ နောက်ကွယ်တွင် စီးပွားရေးရှိသည်။ စီးပွားရေး၏နောက်ကွယ်တွင် လူမှုဘဝရှိသည်။ လူမှုဘဝ၏နောက်ကွယ်တွင် လူသား၏ မျှော်လင့်ချက်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာကိုသာ သိသူမဟုတ်ဘဲ လူတို့၏ဘဝကိုလည်း နားလည်သူ ဖြစ်ရန်လိုသည်။

⸻

အတွေးအခေါ်က ပိုအရေးကြီးလာပြီ

။ ၂၀၂၇ ခုနှစ်အလွန်ကမ္ဘာသည် ယခင်ကမ္ဘာထက် ပို၍ရှုပ်ထွေးလာမည်။

ယနေ့ဖြစ်နေသော ပြဿနာတစ်ခုသည် မနက်ဖြန်တွင် အခြားပြဿနာတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်လာနိုင်သည်။

စစ်ပွဲသည် စားနပ်ရိက္ခာအကျပ်အတည်းဖြစ်လာနိုင်သည်။

စားနပ်ရိက္ခာအကျပ်အတည်းသည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုဖြစ်လာနိုင်သည်။

ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုသည် လူမှုရေးပဋိပက္ခနှင့် စီးပွားရေးပြဿနာတို့နှင့် ဆက်စပ်လာနိုင်သည်။

AI နည်းပညာသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်နိုင်သကဲ့သို့ အလုပ်အကိုင်၊ သတင်းအချက်အလက်နှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာအသစ်များကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဒါကြောင့် အတွင်းရေးမှူးချုပ်သစ်မှာ ယနေ့ပြဿနာကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အမြင်မဟုတ်ဘဲ မနက်ဖြန်၏ပြဿနာကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သည့် အတွေးအခေါ် လိုအပ်သည်။

⸻

ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာ ဘာလဲ

။ နိုင်ငံတကာခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စကားလုံးများဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍မရ။

မှတ်တမ်းကို ကြည့်ရသည်။

အာဏာရှိစဉ်က ဘယ်လိုပြုမူခဲ့သလဲ။

မိမိနှင့် သဘောထားမတူသူကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့သလဲ။

အခက်အခဲရှိသောအချိန်တွင် မိမိပြောခဲ့သောစကားကို မည်မျှအထိ တာဝန်ယူခဲ့သလဲ။

အာဏာနှင့် အကျိုးစီးပွားကြားတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မည်မျှရှိသလဲ။

ဤအချက်များကို ကြည့်ရမည်။

ထို့ကြောင့် “ဒီလူက ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတယ်” ဟု လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုံးဖြတ်မည့်အစား မှတ်တမ်းက ဘာပြောသလဲ ဆိုတာကိုသာ ကြည့်သင့်သည်။

⸻

အတွေ့အကြုံဆိုတာလည်း တစ်မျိုးတည်းမဟုတ်

။ လက်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ အတွေ့အကြုံများသည် တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ကြ။

တချို့သည် နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းများကို ဦးဆောင်ဖူးကြသည်။

တချို့သည် သမ္မတ၊ ဝန်ကြီး သို့မဟုတ် အစိုးရအဆင့် တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ဖူးကြသည်။

တချို့သည် သံတမန်ရေးနှင့် ကုလသမဂ္ဂလုပ်ငန်းများတွင် အတွေ့အကြုံများရှိကြသည်။

တချို့သည် နျူကလီးယားလုံခြုံရေးကဲ့သို့ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော နိုင်ငံတကာပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးကြသည်။

ထို့ကြောင့် အတွေ့အကြုံကို နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် “ဘယ်သူက အတွေ့အကြုံအများဆုံးလဲ” ဟုသာ မေးခြင်းထက်—

“လာမည့်ကမ္ဘာ့ပြဿနာများနှင့် မည်သည့်အတွေ့အကြုံက အမှန်တကယ် ဆက်စပ်သလဲ” ဟု မေးသင့်သည်။

⸻

ယူအမ်ကို ဦးဆောင်နိုင်ခြင်းဆိုတာ

။ ကုလသမဂ္ဂအတွင်းရေးမှူးချုပ်သစ်အတွက် အရေးကြီးဆုံးစမ်းသပ်ချက်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လုံခြုံရေး၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၊ လူ့အခွင့်အရေးတို့ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မခွဲဘဲ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကုလသမဂ္ဂ၏ လက်ရှိရွေးချယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင်ပင် ကိုယ်စားလှယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်မှု၊ အတွေ့အကြုံ၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် UN ၏ ငြိမ်းချမ်းရေး၊ ဖွံ့ဖြိုးရေး၊ လူ့အခွင့်အရေးဆိုင်ရာ မဏ္ဍိုင်သုံးရပ်ကို အဓိကမေးမြန်းစိစစ်ထားသည်။ (United Nations⁠)

ထို့အပြင် ကုလသမဂ္ဂကိုယ်တိုင်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလည်း ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်သစ်သည် နိုင်ငံများကိုသာ ညှိနှိုင်းရမည်မဟုတ်။

ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့အစည်းကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ပြန်လည်ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ရမည်။

⸻

အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင် ပထမဆုံးဖြစ်လာမလား

။ ယခုရွေးချယ်မှု၏ ထူးခြားချက်တစ်ရပ်မှာ အမျိုးသမီးကိုယ်စားလှယ်များ အများအပြား ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးဖြစ်ခြင်းကိုယ်တိုင်သည် ရွေးချယ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု မဖြစ်သင့်သကဲ့သို့ အမျိုးသားဖြစ်ခြင်းကိုလည်း အားသာချက်ဟု မယူဆသင့်။

လူတစ်ဦးကို လူတစ်ဦးအဖြစ် ကြည့်ရမည်။

သူ၏ပညာ၊ အတွေးအခေါ်၊ မှတ်တမ်း၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ခေါင်းဆောင်နိုင်စွမ်းကို ကြည့်ရမည်။

အကယ်၍ ပထမဆုံးအမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် သမိုင်းဝင်ခြင်းထက် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း က ပိုအရေးကြီးသည်။

⸻

လက်ရှိမဲရလဒ်က ဘာပြောသလဲ

။ ၂၀၂၆ စက်တင်ဘာ ၁၈ ရက်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လုံခြုံရေးကောင်စီ၏ တတိယအကြိမ် အလွတ်သဘောစမ်းသပ်မဲတွင် Rebeca Grynspan က “encourage” ၉ မဲ၊ Carolyn Rodrigues Birkett က ၈ မဲ ရရှိခဲ့ကြောင်း သံတမန်များထံမှ သိရသည်။ သို့သော် ယင်းသည် နောက်ဆုံးရွေးချယ်မှုမဟုတ်သည့် အလွတ်သဘောစမ်းသပ်မဲ သာဖြစ်ပြီး အဆုံးအဖြတ်ရလဒ်ဟု မယူဆသင့်သေးပေ။

ဒါကြောင့် ယခုအချိန်မှာ
“ဘယ်သူ ရမယ်”ဟု ပြောခြင်းထက် “ဘယ်လိုခေါင်းဆောင်ကို ကမ္ဘာက လိုအပ်နေသလဲ” ဟု မေးခြင်းက ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

⸻

နိဂုံး

။ ၂၀၂၇ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၁ ရက်မှစ၍ ကုလသမဂ္ဂ၏ စတုတ္ထဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ကမ္ဘာ့အရေးများကို ဦးဆောင်ရမည့်သူသည် လူတစ်ဦးတည်း၏ အာဏာကို ရယူမည့်သူမဟုတ်။

နိုင်ငံပေါင်းများစွာ၏ မတူညီသောအကျိုးစီးပွားများကြားတွင် စကားပြောနိုင်ရမည်။

ရန်ဘက်များကို စားပွဲတစ်ဖက်တည်းတွင် ထိုင်စေနိုင်ရမည်။

အားနည်းသောနိုင်ငံ၏ အသံကိုလည်း ကြားနိုင်ရမည်။

အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ သဘောထားကိုလည်း နားလည်ရမည်။

အမှန်တရားကို ပြောနိုင်ရမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖွဲ့အစည်းကိုလည်း ပြုပြင်နိုင်ရမည်။

ထို့ကြောင့် ယူအမ်ကို ဘယ်သူဦးဆောင်မလဲဆိုသည့် မေးခွန်း၏ အဖြေကို ယခုအချိန်တွင် ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်၍ မရသေး။

သို့သော် ကမ္ဘာကြီးက ရွေးချယ်ရမည့်အရာကိုတော့ သိထားသင့်သည်။

ပညာရှိသူတစ်ဦးသာ မလုံလောက်။

အတွေးအခေါ်ကျယ်သူတစ်ဦးသာ မလုံလောက်။

အတွေ့အကြုံများသူတစ်ဦးသာ မလုံလောက်။

ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းသူတစ်ဦးသာလည်း မလုံလောက်။

အဲဒီအရာအားလုံးကို ပေါင်းစပ်ပြီး မတူညီသောကမ္ဘာကြီးကို တစ်စားပွဲတည်းတွင် စကားပြောနိုင်အောင် ဦးဆောင်ပေးနိုင်သူ၊

စစ်ပွဲထက် ဆွေးနွေးမှုကို၊

အာဏာထက် နိုင်ငံတကာဥပဒေကို၊

အကျိုးစီးပွားထက် လူသားဂုဏ်သိက္ခာကို၊

ယနေ့ထက် မနက်ဖြန်ကမ္ဘာကို မြင်နိုင်သူ

ဖြစ်ဖို့ လိုသည်။

၂၀၂၇ ခုနှစ်အလွန် ကုလသမဂ္ဂ၏ စမ်းသပ်မှုသည် လူတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှုကို စမ်းသပ်ခြင်းမဟုတ်။

လူသားတို့၏ စုပေါင်းအနာဂတ်အတွက် နိုင်ငံများက မည်သည့်ခေါင်းဆောင်မှုပုံစံကို ယုံကြည်ရွေးချယ်ကြမည်နည်းဆိုသည့် စမ်းသပ်မှုလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်

“ယူအမ်ကို ဘယ်သူဦးဆောင်မလဲ?”

ဆိုသည့် မေးခွန်းထက်

“၂၀၂၇ ခုနှစ်အလွန် ကမ္ဘာကြီးကို ဦးဆောင်ရန် ဘယ်လိုလူမျိုး လိုအပ်သလဲ?”

ဆိုသည့် မေးခွန်းကို အရင်ဆုံး မေးသင့်ပေသည်။

Loading

Categories
နိုင်ငံရေး အဲးခိုး

စစ်ဖြစ်အောင်ဖန်တီးတဲ့သူဟာနိုင်ငံရေးပညာရပ် တတ်သူမဟုတ်။

စစ်ဖြစ်အောင်ဖန်တီးတဲ့သူဟာ
နိုင်ငံရေးပညာရပ် တတ်သူမဟုတ်။

အဲးခိုး

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် (တောမှီရဟန်း) ရေးသားသော စာအုပ်များ တောမှီရဟန်း နိုင်ငံရေး အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး

အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၃၇)

အမူအကျင့်ကောင်း မကျင့်နိုင်လို့ မရပါ။ လွတ်လပ်ရေးတိုင်းပြည် ရှိတဲ့သူတိုင်း စာရိတ္တမဏ္ဍိုင် ယိမ်းယိုင်လို့ မဖြစ်ပါ။

ကမ္ဘာစစ်ကြီးမွေးထုတ်သူ
ဘယ်သူမဆို လွတ်လပ်မှု (လွတ်လပ်ရေး၊ လွတ်လပ်စွာ)တို့ကို လိုချင်၊ နေချင်ကြ တာချည်းပါပဲ။ လှောင်ချိုင့်တွင်းနေရတဲ့ ငှက်၊ ပခြုပ်တွင်း နေရတဲ့မြွေ၊ အကျဉ်းခံနေရတဲ့ အကျဉ်းသမား လွတ်လပ်မှုကို မလိုချင်ဘဲ မရှိပါ။ လူတိုင်း လွတ်လပ်မှုကို ဘာဖြစ်လို့ လိုချင်ကြပါသလဲ။ ဘာကြောင့် လွတ်လပ်ခြင်းကို မြတ်နိုးကြင်နာကြရပါသလဲ။
အရှင်တို့ မြန်မာပြည်ဟာ လွတ်လပ်ရေးရတာ ကြာပါပြီ။ လွတ်လပ်ရေးရလို့ လွတ်လပ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ အတတ်ပညာရေးက လွဲချော်နေကြတယ်။ ရှေးခေတ်ကာလက လွတ်လပ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ပညာကို စစ်ပညာလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ သခင်ပညာလို့လည်း ခေါ်တယ်။ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးတဲ့သူကို သားကောင်းရတနာများ ဆိုပြီး ချီးမွမ်း ကြတယ်။ စစ်မှုထမ်းလျက်နဲ့ ပါလီမန်အမတ်ကြီးတွေ လုပ်ကြတယ်။ ဒီလို လုပ်နိုင်တာကို ထိပ်တန်းရောက်တဲ့ တိုင်းပြည်၊ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသူ နိုင်ငံသား ပီသပေတယ်လို့ ချီးမွမ်းကြ တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ခေတ်က ထိပ်တန်းရောက်တယ်ဆိုပေမယ့် ကမ္ဘာစစ်ကြီးကို မွေးထုတ်တဲ့ သူတွေ ဖြစ်ကြတာကြောင့် သခင်ပညာပဲခေါ်ခေါ်၊ ဘယ်လိုပညာပဲခေါ်ခေါ် လွဲချော်နေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။

ကမ္ဘာဖျက်ပညာ
ပထမကမ္ဘာစစ်၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မွေးထုတ်တဲ့သူတွေဟာ ပဋိပက္ခကမ္ဘာသာမွေးထုတ်နိုင်ခဲ့ကြတာပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မမွေးထုတ်နိုင်ကြပါဘူး။ နပိုလီယံ ဆိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်ပါ။ စစ်အောင်ပွဲ အလီလီ အောင်မြင်နေတယ် ဆိုပေမယ့် ငြိမ်းချမ်းရေးအောင်မြင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ မေ့လျော့ပြီး အောင်မြင်နေတဲ့သူပါ။ ကြာရှည်တဲ့ အောင်မြင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ စည်းစိမ်ယစ်မူးတဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါ။ ရာဇဝင်၊ သမိုင်းမှာ လည်း အရိုင်းအစိုင်းသက်သက်မျှသာ ကျန်နေတာပါ။ ဘာမှအကျိုးမရှိတဲ့လုပ်ရပ်ကို (လွှတ် လပ်ရေး)ကို စစ်ပညာ၊ သခင်ပညာနဲ့ နှိုးထ၊ လှုံ့ဆော်ပြပေမယ့် ယခုခေတ်ကာလနဲ့ အလွန် ခြားနားနေပါပြီ။ တကယ်တော့ လွတ်လပ်ရေးဆိုတာ စစ်မတိုက်ဘဲ ရှိနေတာပါ။ မသိမ်းပိုက် ဘဲ ရှိနေတာပါ။ စစ်ကြောင့်နယ်ချဲ့၊ နယ်ချဲ့ကြောင့် ဖျက်ဆီးမှု ပြုလုပ်ကြတာပါ။ ဒီပညာမျိုးကို (သခင်ပညာ၊ အရှင်ပညာခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာဖျက်ပညာကို) စစ်နဲ့ ကာကွယ်မှု ပြုနေကြတာဟာ (အားပေးနေတာဟာ) ထိပ်တန်းရောက်တဲ့သူတွေ ဒီအဆိုကို မကြေညာသင့်ပါဘူး။

အကြောက်တရား ရေးဆွဲထားတဲ့ပညာ
တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှု အတက်အကျဟာ အကြောင်းကြောင့် အကျိုး တရားတွေပါ။ ကောင်းသောအကြောင်း တရားများကို လိုက်နာတဲ့ ပြည်သူဟာ တိုင်းပြည်၊ လူမျိုး၊ အကျင့်တရား ကောင်းနေမှာပါ။အကျင့်ကောင်းတယ်၊ မကောင်းဘူး ဆိုတာက လွတ်လပ်ရေးနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ လွတ်လပ်မှုနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ လွတ်လပ်နေတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ပြည် ကို စစ်ရေးနဲ့ ကြေညာမယ် ဆိုရင်လည်း မထူးပါဘူး။ လွတ်လပ်ရေးအတွက်နဲ့ အသက်ပေး ကြတဲ့ခေတ်ကာလဆိုတာ ရှိခဲ့တယ်။ ဒီမိုကရေစီ၊ ဆိုရှယ်လစ်၊ ကိုလိုနီ၊ ကွန်မြူနစ် စတဲ့ နိုင်ငံရေးလမ်းစဉ်အတွက်နဲ့ အသက်ပေးစွန့်စားတဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ။ ဒီလမ်းစဉ်၊ ဒီအတွေး ဟာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ထဲက တွေးခေါ်ဖန်တီးတဲ့ လူမှုပညာပါ။ ဒီလူမှုပညာဟာ လူကို ကောင်းကျိုးပေးတာ ဘာတစ်ခုကောင်းမှ မပါပါ။ အမိန့်၊ စည်းကမ်း၊ ဥပဒေထုတ်ပြီး ခုံရုံး တင်တဲ့ အတတ်ပညာသက်သက်ပါ။ ဒီပညာမျိုးကို မျိုးစေ့ချလို့ ခဏ ခဏ အယူကွဲပြား ခြားနားကြတာဟာ ဘေးကင်းတဲ့ ပညာရေး မဟုတ်ပါ။ ဘေးမကင်းတဲ့ပညာကို လူတွေ ဘယ်လိုတွေးတွေး၊ ဘယ်လို ယူဆယူဆ တွေးလို့၊ ယူဆလို့ မကုန်မဆုံးနိုင်ပါ။ ပုဂ္ဂိုလ်ယူဆမှု ကို ကိုးကွယ်သင်ယူ မှတ်သားထားမှုဟာ ကိုယ်တွင်းဉာဏ်ထဲက အသိအမြင် ဖြစ်မလာပါ။ မကျင့်ဘဲ သိတဲ့ ဉာဏ်ပညာအားလုံးဟာ ဘေးကင်းရန်ကွာတဲ့ ပညာမဟုတ်၊ အကန်းပညာပါ။ လူမှုအခွင့်အလမ်းပညာပါ။ စာရိတ္တ အထောက်အကူပြုတဲ့ ပညာမပါဘဲ အကြောက်တရား ရေးဆွဲထားတဲ့ ပညာမျိုးဟာ လူမှုဘဝနိုင်ငံရေးထဲက လွတ်လပ်ရေးပေးတဲ့ပညာ မဟုတ် ကြောင်း ထင်ရှားပါပြီ။

ကျန်းမာရေးနဲ့ ပညာရေး မပြည့်စုံ

ယနေ့အရှင်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ လွတ်လပ်တဲ့ အချုပ်အခြာပိုင်စိုးတဲ့ တိုင်းပြည်ပါ။ လွတ်လပ်ရေးကို ရယူပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် စုပေါင်း၊ ပူးပေါင်းပြီးတော့ လွတ်လပ် ရေးကို ရယူကြတာပါ။ တစ်ယောက်ကောင်း၊ တစ်ဦးကောင်းနဲ့ ရယူခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်ရေး မဟုတ်။ သခင်ပညာနဲ့ လွတ်လပ်ရေးကို ရယူခဲ့ခြင်းမဟုတ်။ အကျင့်ကောင်း၊ စနစ်ကောင်း စည်းကမ်းသေဝပ်စွာနဲ့ ရယူခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်ရေး ဖြစ်တယ်။ မှန်ပါပြီ။ လွတ်လပ်ရေးရှိတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီး ဖြစ်ပေမယ့် လွတ်လပ်မှုပညာရပ်ဝန်း ကောင်းစွာ (ကောင်းကောင်း) မသင်ယူ ကြရတာကြောင့် လူမှုအတတ်ပညာအမျိုးမျိုးနဲ့ ဝေးကွာကြရတယ်။ ဘာသာတရား၊ ဘာသာ ရေး အတတ်ပညာ အားကောင်းကြပေမယ့် လွတ်လပ်ရေးတရား၊ လွတ်လပ်မှုအတတ်ပညာ သင်ယူတတ်မြောက်မှု နည်းပါးကြတာကြောင့် ယနေ့ချိန်တိုင် နိုင်ငံရေးအတွေးအမြင်များ လွဲမှားတိမ်းချော်နေတုန်းပါပဲ။ ကောင်းသော အကြောင်းတရားကောင်းကို လိုက်နာနိုင်ကြတဲ့ ပြည်သူတွေ နည်းပါးခြင်းကြောင့်နဲ့ လူထုကျန်းမာရေး အတတ်ပညာရပ်များ အသိဉာဏ်များ အသိဉာဏ်ကြွယ်ဝမှု အားနည်းနေကြသေးတာကြောင့် အရှင်တို့ရဲ့ မြန်မာပြည်သူပြည်သားတွေ ဟာ ကျန်းမာရေးနဲ့ ပညာရေး မပြည့်စုံနိုင်ကြဘဲ ရှိနေပါသေးတယ်။

အသိပညာနဲ့ အတတ်ပညာ အားနည်းနေကြလို့

ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်၊ ထိန်းသိမ်းမှုအားနည်းတဲ့လူမျိုးဟာ ပညာရေး အထွတ် အထိပ်သို့ မရောက်နိုင်ကြပါ။ ပညာရေးအထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်နိုင်ကြရခြင်းရဲ့ အကြောင်း ရင်းဟာ အခြေခံကျန်းမာရေးကို မစောင့်ရှောက်၊ မကာကွယ်တတ်လို့ပါပဲ။ ယနေ့ ကမ္ဘာ့ လူဦးရေ သုံးချိုးတစ်ချိုးစာဟာ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းမှု အားနည်းနေကြသေး တယ်လို့ ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ကြီးတွေက ဝေဖန်ပြောဆိုထားတာကို တွေ့ရတယ်။ အထူး သဖြင့် ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှု အားနည်းရခြင်းအကြောင်းရင်းက အခြေခံအတတ်ပညာနဲ့ အသိပညာ အားနည်းနေကြလို့ပါပဲ။ အတတ်ပညာနဲ့ အသိပညာအား နည်းရခြင်းဟာလည်း ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက် ထိန်းသိမ်းမှု အားနည်းနေကြလို့ပါပဲ။

စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုးသောတိုင်းပြည် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်

ကိုယ်ကျန်းမာ၊ စိတ်ချမ်းသာရတဲ့ အမျိုးသားအားလုံးဟာ မရ၊ မထွန်းကားတာ မရှိပါ။ ဘေးများ မကင်းကြတာ မရှိပါ။ ကျန်းမာလို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖွံ့ဖြိုးပြီး အထွတ်အထိပ် သိတဲ့ ဉာဏ်ပိုင်ရှင်တွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှားပါ။ လောကီအတွက် ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုး နားလည်တဲ့သူ၊ ဆိုးကျိုးမပါ၊ ကောင်းကျိုးသက်သက် နားလည်တဲ့သူတွေဟာ အခြေခံကြောင်း တောင်ကလေး ဓမ္မစာပေတိုက်ရင်းက ကျန်းမာရေးအာဟာရဓာတ်ပါပဲ။ အာဟာရဓာတ်(အာဟာရပစ္စည်း) အခြေခံအကြောင်း ရင်း မကောင်း(မပြည့်စုံ)တဲ့သူဟာ ထိုးထွင်းမှုဉာဏ်အဆင့်ဆင့် မသိမမြင်နိုင်ပါ။ ထိုးထွင်း ဉာဏ်အားနံ့ရင် အသိဉာဏ်ပညာ အားနည်းတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်း ပြီးဖြစ်ရင် အကျင့်ကောင်း၊ အကျင့်မြတ်တွေ သေချာစွာ မကျင့်ကြံနိုင်ဘဲ အာဟာရပစ္စည်း ဓာတ်တွေ ချို့ယွင်းတယ်။ အာဟာရဓာတ် ချို့ယွင်းမှုကြောင့် ရုပ်နာမ်တရား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စေနိုင်တဲ့ ဉာဏ်မူရင်းတွေ ပြတ်စဲပြီး အကျင့်မပါတဲ့ အမူအကျင့်မကောင်းတာတွေ (မကောင်းမှုတွေ) ပြုမူမှု ရဲတင်းပြီး မဆုံးနိုင်တဲ့ အဆုံးအဖြတ်တွေ များလာတယ်။ ဒီဓလေ့ ကြောင့် ဉာဏ်မပါတဲ့ အခြေခံလွတ်လပ်မှုတွေ၊ စည်းမသေကမ်းမသေတဲ့ လူမှုအကျင့်စရိုက် ဆိုးတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ် (စိတ်ထား)မျိုးနဲ့ တိုင်းပြည်ကို တည်ထောင်နေသမျှ ကာကွယ်နေသမျှ စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုးသောတိုင်းပြည် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်။ (ဖြစ်မလာပါ။)

ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ဆင်ခြင်

ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူမျိုးအသီးသီးထဲက လွတ်လပ်တဲ့ လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ်နဲ့ မြန်မာပြည် မြန်မာလူမျိုး ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ လူမျိုး၊ နိုင်ငံ၊ တိုင်းပြည် ထူထောင်ထားနိုင်မှ ရှိပါရက်နဲ့ ယနေ့အချိန်တိုင် တစ်မျိုးသားလုံးရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်မြင့်မြတ်ရေးအတွက် အထွတ် အထိပ်သို့ ဘာကြောင့် မရောက်ကြရသေးသလဲ။ ဘာကြောင့် ညီညွတ်မှု မရှိကြရသေးသလဲ။ ဘာတွေများ လိုအပ်နေသလဲ။ ဘာတွေများ ဖြည့်ဆည်းပေးကြရမလဲ ဆိုတဲ့အကြောင်း(ကိစ္စ) ကို တွေးကြည့်မိကြမှာပါ။ အရှင်တို့ဟာ ကျန်းမာရေးအာဟာရဓာတ် ပြည့်စုံနိုင်မှုအင်အားနည်း ကြတာကြောင့် ပညာရေးအဆင့်အတန်း၊ တွေးခေါ်ရေး အသိအမြင် အားနည်းနေကြတယ်။ // အားနည်းမှု များပြားတာကြောင့် သည်းခံ၊ ခွင့်လွှတ်မှုစိတ်ဓာတ် နည်းပါးကြတယ်။ တစ်ဦး အပေါ် တစ်ဦးက အတွေးအမြင် လွဲမှားကြတယ်။ အထင်သေးကြတယ်။ အမြင်သေးကြ တယ်။ ရိုသေလေးစားကြမှု၊ ရိုင်းပင်းစွာ ကူညီကြမှု အားနည်းကြတယ်။ မိသားစုအရေး မလုံလောက်မှုကြောင့် တိုင်းပြည်အရေးအတွက် လုံလုံလောက်လောက် မထိန်းသိမ်းမကာကွယ် နိုင်ကြဘဲ အချင်းချင်း လေးစားမှု ကြင်နာချစ်ခင်ရမှုတရားတွေလည်း နည်းပါးကြကုန်တယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာရတာဟာ (ဖြစ်လာနေရတာကို) ဦးဆောင်သူတွေရဲ့ အပြစ်သက်သက်တစ်ခုတည်း လို့ မမြင်ကြဘဲ အခြေခံအမာခံ မကောင်းလို့ပဲ။ ဒါမှမဟုတ် မကောင်းလို့သာ ဆင်ခြင်တုံ တရားနဲ့ ဆင်ခြင်ရမယ်။ မြင်ရမယ်။

ဒုက္ခရောက်ကြရတဲ့ တိုင်းပြည်တွေ

မြန်မာတိုင်းပြည်ဟာ အုပ်ချုပ်ရေး ကြမ်းလွန်းတာကြောင့်၊ ဒါမှမဟုတ် အုပ်ချုပ်ရေးညံ့လွန်းတာကြောင့် တိုးတက်မှု နောက်ကျခဲ့ပြီး နောက်ကျကျန်နေကြရတယ်လို့ ပြောဆိုနေ ကြတာကို ကြားရတယ်။ တိုင်းပြည်တိုးတက်မှုဟာ အုပ်ချုပ်ရေးကောင်းဖို့သက်သက်နဲ့မဆိုင် ပါ။ အုပ်ချုပ်ရေး ဘယ်လိုညံ့ညံ့ လူကောင်းဖို့သာ ပဓာနကျပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးကောင်းလို့ အရင်းအမြစ်ကမှ မကောင်းရင် တိုးတက်နိုင်စရာ အကြောင်းမမြင်ပါ။ နေရာတကာမှာ တိုးတက်လို့သာ ထင်ရပေမယ့် ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးစရာတွေ အများကြီးနဲ့ ပေးဆပ်ရတယ်။ ပေးဆပ်ရမှုထဲက အကျင့်စာရိတ္တပျက်ယွင်းမှုနဲ့ ပေးဆပ်ကြရတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှု၊ ပညာရေးဆုတ်ယုတ်မှု၊ အမိန့်ထုတ်မှုနဲ့ပဲ အချိန်တွေ ကုန်ပြီး ထင်သလို ခရီးမပေါက်ဘဲ ဒုက္ခရောက်ကြရတဲ့ တိုင်းပြည်တွေ အများကြီးပါပဲ။

လွတ်လပ်ရေးလား၊ ငြိမ်းချမ်းရေးလား

၂ဝ၁၂ ခုနှစ်အတွင်း နိုင်ငံတကာမှာရှိကြတဲ့ တိုင်းပြည်အချို့ရဲ့ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေး အရှုပ်အထွေးတွေကိုကြည့်ရင် အရှင်တို့တိုင်းပြည်နဲ့စာရင် အရှင်တို့တိုင်းပြည်မှာ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်း ပါသေးတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး ကြွေးကြော်ထားကြတဲ့တိုင်းပြည်တွေ၊ လွတ်လပ်ရေး ကြွေးကြော် ထားကြတဲ့ တိုင်းပြည်တွေ ယခုအချိန်အခါမှာ လွတ်လပ်ရေးရော၊ ငြိမ်းချမ်းရေးပါ သူတို့တွေ ဘာဖြစ်လို့ မခံစားကြရပါသလဲ။ သူတို့တိုင်းပြည် လွတ်လပ်ရေးရခဲ့တာ နှစ်လကြာရှည်စွာ ရှိနေပြီပဲ မဟုတ်လား။ အခုမှ ဆူဆူပူပူနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြ၊ ဝေဖန်ကြ၊ ဆဲကြဆူကြ၊ ရန်ဖြစ်ကြနဲ့ အမူအကျင့်ကောင်းတွေ ပျောက်ပြီး၊ ဆိုးတဲ့အမူအကျင့်တွေ ထားပြီး၊ ဒေါသတွေ၊ အာဃာတ တွေ ထားပြီး သောင်းကျန်းမှု ဖြစ်လာကြတယ်။

ဒီလို ဖြစ်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းကို ရှာကြည့်ရင် အခြေခံအရ
(၁) လူမှုဘဝဖြစ်စဉ်အကြောင်း (အရေး)(ကိစ္စ)ကို နိုးနိုးကြားကြား ဂရုမစိုက်ခြင်း၊
(၂) လူထုကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အားနည်းခြင်း၊
(၃) အခြေခံပညာရပ်များ ထိရောက်စွာ မသင်ပြနိုင်ခြင်း၊ သင်ယူမှု အားနည်းခြင်း၊ 
(၄) နိုင်ငံရေးနည်းကို စစ်ရေးအရဖြေရှင်းခြင်း၊
(၅) အစွန်းရောက်သော ထိတွေ့မှု ဘာသာတရားနောက်ကို အားသာခြင်း၊
(၆) အကျင့်စာရိတ္တ စောင့်ထိန်းမှု နည်းပါးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့တယ်လို့ (များသောအားဖြင့်) ယူဆနိုင်ပါတယ်။

ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကောင်းကျိုးတရား

တစ်မျိုးသားလုံးရဲ့ အမျိုးသားရေးအတွက်ကို ငါဟူသော မာန်ယစ်တဲ့ စရိုက်ဆိုး ကြောင့် လူသားကို လူလိုမမြင်ဘဲ (နိုင်ငံသားကို နိုင်ငံသားအဖြစ် မမြင်ဘဲ) ပြည်စိုးပိုင်နက်အုပ်စိုးလိုတဲ့ သမစိတ်မဟုတ်တဲ့စိတ်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ချင်း ကွဲပြားလာကြပြီး တော်လှန်စစ် တွေ ခင်းကျင်းကြတယ်။ အဆိုးတရားတွေနဲ့ နိုင်ထက်စီးနင်း ပြုမူကြတယ်။ အသက်ချကံတွေ ကျူးလွန်ကြတယ်။ မိသားစုတွေ ကွဲကွဲကွာကွာ ဖြစ်ကြရပြီး စားစရာ၊ ခိုစရာတွေ မဲ့ပြီး အားကိုးရာပါ မဲ့သွားကြတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ တိုင်းပြည်အချို့ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ရတဲ့အခါ စိတ်ချမ်းသာစရာ၊ အတုယူစရာ၊ အားရစရာတစ်ခုမှ မပါဘဲ ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလိုအဖြစ်မျိုး မြင်ရ တွေ့ရ ကြုံရတဲ့ နိုင်ငံသားတွေဟာ အဖြစ်စုံ ဒဏ်ရာစုံမှုကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး၊ လွတ်လပ်ရေး ပေးနေတာတောင်မယုံဘဲ (အယုံအကြည်မရှိ) ရှိနေကြတယ်။ မိုက်တဲ့အကျင့် စရိုက်ကို ကိုးကွယ်။ နောက်လိုက်ပါများရင် လိမ္မာယဉ်ကျေးဖို့အတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ ရှိမယ့်။ ယုံကြည်ချက် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့အတွက် အသိဉာဏ်ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကောင်းကျိုးတရား ရှေးရှုလာတတ်ရေးကို ကြိုးစားရမယ်။

လူတစ်ဦးဟာ –
(၁) အများကောင်းကျိုး ရှေးရှုတတ်ခြင်း၊
(၂) မျှတသောစိတ်ရှိခြင်း၊
(၃) ကိုယ်ချင်းစာတရား ထားတတ်ခြင်း၊
(၄) အမျိုးကို ချစ်ခြင်း (တိုင်းပြည်ကို ချစ်ခြင်း) စိတ်ဓာတ် ထားတတ်ဖို့ လိုတယ်။ မိမိတစ်ဦးတည်း ကောင်းကျိုးပြုတာထက် အများကောင်းကျိုး မပြုဘဲ မရပါ။ အများအကျိုး သယ်ပိုးရွက်ဆောင်နိုင်တဲ့သူဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်လို့ပဲ။ ကိုယ်ကျင့် ကောင်းတရားရှိတဲ့သူဟာ အများအကျိုး ကောင်းကျိုးကိုပဲ ဦးတည်ပါတယ်။ အကျိုးကောင်းကို လိုလားတဲ့စိတ်ဓာတ်ဟာ အလွန်မြင့်မြတ်တဲ့စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူရဲ့ အလုပ်ဟာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကောင်းကျိုးတရားပေးတဲ့အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။

မြင့်မားကျော်ကြားသော မြန်မာပြည် ဖြစ်အောင်

နောက်ဆုံး (နောက်ပိတ်ဆုံး) မှာ ရောက်သွားကြတဲ့သူတွေဟာ ထိပ်ဆုံးပြန်ရောက်ဖို့ အလွန်ကြိုးစားရမယ်။ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နိုင်ငံရေးလောကကို အရှင်တို့ ပြည်သူပြည်သားတွေ လေ့လာမှတ်သားနိုင်ကြပြီး တိုင်းပြည်၊ လူမျိုး ဆုတ်ယုတ်မှုမရှိ အလျင်အမြန် ဦးမော့လာ အောင် ပူးပေါင်း၊ စုပေါင်းအားထုတ်ကြဖို့ လေးနက်တဲ့ စိတ်အဆုံးအဖြတ် ထားရမယ်။ မြန်မာပြည် တစ်သက်လုံး မပျက်စီးအောင်၊ ဆုတ်ယုတ်မှုမရှိအောင်၊ မူဘောင်စနစ်ကောင်း နဲ့ တည်ထောင်ကြပြီး မြင့်မားသောကျော်ကြားသော “မြန်မာပြည်” ဖြစ်အောင် ဖန်တီးကြဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။

တိုင်းပြည်တိုးတက်မှုဟာ အုပ်ချုပ်ရေးကောင်းဖို့ သက်သက်နဲ့ မဆိုင်ပါ။ အုပ်ချုပ်ရေး ဘယ်လိုညံ့ညံ့ လူကောင်းဖို့သာ ပဓာနကျပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးကောင်းလို့ အရင်းအမြစ်ကမှ မကောင်းရင် တိုးတက်နိုင်စရာအကြောင်း မမြင်ပါ။

ကိုးကား။ တောမှီရဟန်း၏ “အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၂၀၁၆)၊ စာမျက်နှာ ၂၉၁-၂၉၇၊ အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၃၇)” မှကောက်နုတ်ရေးသားဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

Loading

Categories
တောင်ကလေးဆရာတော် (တောမှီရဟန်း) ရေးသားသော စာအုပ်များ တောမှီရဟန်း နိုင်ငံရေး အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး

အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၃၆)

လူတိုင်း စွမ်းရည်သတ္တိ ကြီးမားရမည်။

အကျိုးပြုလုပ်ငန်း မဟုတ်

မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့လောကကို ကြည့်ရုံလေးနဲ့ ဒီလောကအားလုံးကို သိမြင်နိုင်မယ် မဟုတ်ပါ။ ကောင်းသူ၊ ဆိုးသူတွေရဲ့ အပြုအမူ၊ အကျင့်တရားတွေဟာလည်း သာမန်မျက်စိ ကြည့်ရုံလေးနဲ့ မသိမြင်နိုင်သလို နိုင်ငံရေးမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အမိန့် (ပေါ် ပေါက်ခဲ့မည့်အမိန့်) တွေဟာလည်း နိုင်ငံရေးသမားမဟုတ်တဲ့သူတွေ နားလည်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံရေးလောကထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမိန့်၊ အာဏာ၊ အုပ်ချုပ်မှု၊ စီမံမှုတွေ ဟာ နှိပ်စက်မှု၊ ညှဉ်းပန်းမှု ကင်းလွတ်ခြင်း မရှိရင် လူသားအတွက် အကျိုးပြုလုပ်ငန်းလို့ မဆိုနိုင်ပါ။

ပျက်သုဉ်းစေပါတယ်

ယနေ့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးကျက်သရေဟာ အခွင့်အရေးဆိတ်သုဉ်းရေးပြဿနာ၊ တန်းတူ ရေးပြဿနာ၊ မညီမျှရေးပြဿနာ၊ မညီညွတ်ရေးပြဿနာ သက်သက်မျှသာ ပြသနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြသချက်ဟာ နိုင်ငံရေးကျက်သရေလို့ မဆိုနိုင်ပါ။ နိုင်ငံရေးကျက်သရေဟာ အရာခပ်သိမ်း ငြိမ်းချမ်းရေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်ကာလ၊ ဘယ်ဒေသတွေမှာမဆို မငြိမ်းချမ်းရင် ကျက်သရေ မရှိပါ။ ကြမ်းတမ်းခြင်း၊ ပူပင်ခြင်း၊ ထိုင်းမှိုင်းခြင်း၊ ပျံ့လွင့်ခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်း၊ အကျိုးမဲ့ခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းစသော ညှဉ်းဆဲမှု မကင်းတဲ့နိုင်ငံရေးဟာ ကျက်သရေ အလွန်မဲ့ရိုင်းနေပါတယ်။ အရာခပ်သိမ်း အကျိုးကောင်းတရားများ ယုတ်မာစေပါတယ်။ ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို မွေးထုတ် ပေါက်ပွားစေတဲ့ နိုင်ငံရေးဟာ အကြမ်းဖက်တဲ့နိုင်ငံရေးပါပဲ။ အကြမ်းဖက်ခြင်းဟာ လူသားတွေရဲ့ မူလကျက်သရေ အခွင့်အရေးကို ပျက်သုဉ်းစေပါတယ်။

အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်

လောကမှာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကို ပညာပေးထိန်းသိမ်းတာ၊ ပြုစုပျိုးထောင်တာ၊ အပြစ်ဒဏ်ပေးတာတွေ လုပ်နေတာဟာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအတွက် အကျိုးကောင်း မဟုတ် ပါ။ အကျဉ်းထောင်၊ အချုပ်ခန်း၊ ပြုပြင်ရေးစခန်း ဆိုတာလည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအတွက် အခါခပ်သိမ်း ငြိမ်းချမ်းသာယာစေမည့်အလုပ် မဟုတ်ပါ။ အခြေခံလိုအပ်ချက်များ မဟုတ်တာ ကြောင့် မတရားမှုကို ပို၍တိုးပွားစေနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ လူတိုင်းမှာ အရည်အချင်းနဲ့ အရည်အသွေး မမြင့်မားရင် တိုင်းပြည်အတွက် တိုးတက်မြင့်မားအောင် ဘယ်လိုလုပ်လုပ် မတိုးတက်နိုင်ပါ။ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဆိုးဝါးမှုပြင်းထန်ရင် ရက်စက် အကြမ်းဖက်မှုလုပ်ငန်းတွေ အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

ဖြတ်တောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်မှာ
(၁) မတရားသဖြင့် နစ်နာနေသူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြပြီလား။
(၂) ဥပဒေချိုးဖောက်နေတဲ့သူတွေကို ထိန်းချုပ်တားမြစ်နိုင်ကြပြီလား။
(၃) အများပြည်သူ ကိုယ်၊ စိတ်၊ ကျန်းမာ၊ ချမ်းသာရေးအတွက် လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ နယ်ပယ်များ ဖန်တီးပေးနိုင်ကြပြီလား ဆိုတဲ့ လူမှုဘဝ ငြိမ်းချမ်းရေး အခြေခံသုံးပါးကို မဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သမျှ အကြမ်းဖက်မှုကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်တောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

ပြည်သူကို ပစ်မှတ်ထား

ယနေ့အကြမ်းဖက်မှုရဲ့ ပစ်မှတ်ဟာ အရပ်သားပြည်သူကို ပစ်မှတ်မထားဘဲ မရှိပါ။ အာဏာတစ်ခုရယူတဲ့နေရာမှာ ပြည်သူကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းဟာ ကောင်းတဲ့နိုင်ငံရေး အစဉ် အလာ မဟုတ်ပါ။ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ ဒုက္ခဆင်းရဲမှု ကြုံလာရင် ဝင်ရောက်တားဆီးဖို့၊ ကာကွယ်ဖို့ မပျက်ကွက်သင့်ပါ။ အပြည်ပြည်၊ အရပ်ရပ် ငြိမ်းချမ်းရေး မတည်ဆောက်နိုင် ခြင်းဟာ လူမှုအန္တရာယ်ကြီးစိုးမှုခံရမှာ သေချာတယ်။ လူမှုအန္တရာယ် လျော့ပါးဖို့အတွက် မကျိုးလွယ်မပဲ့လွယ်သော လူမှုဘဝနိုင်ငံရေး အခြေခံအုတ်မြစ်ကောင်းကို တည်ဆောက်ပေးနိုင် ရမယ်။ အကြမ်းဖက်တဲ့နိုင်ငံရေးဟာ ဘယ်လှုပ်ရှာမှုမျိုးမဆို ချန်လှပ်ထားခြင်း၊ မပါဝင်ခြင်း၊ မပူးပေါင်းခြင်းနဲ့ ဗဟိုပြုထားရမယ်။ မတရားမှုပြုတဲ့သူကို အရှက်ရစေရမယ်။ အာဏာ စွမ်းရည် တိုးချဲ့တဲ့သူကို ဝိုင်းပယ်မှုနဲ့ အနိုင်ယူရမယ်။ ဖိအားပေးရမယ်။ အရှင်တို့ရဲ့ ရပိုင်ခွင့်များကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ကင်းရမယ်။ ခြိမ်းခြောက်မှု ကင်းရမယ်။ ကြောက်လန့်မှ ကင်းရမယ်။ နားလည်အသိအမှတ်ပြုပေးခြင်း မသိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဥပေက္ခာပြုရမယ်။ စိတ်ရှည်သည်းခံခြင်း မရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ပညာပေးရမယ်။ စမ်းသပ်ရမယ်။

တရားမျှတမှုကို ဖျက်ဆီးခြင်း

လူတွေဟာ လိုအပ်ချက်မပြည့်စုံရင် တရားမျှတမှုမရှိကြောင်း တွေးထင်လာတတ် စမြဲပါ။ နှိမ့်ချခံရသူ၊ မတရားပြုခြင်း ခံရသူလို့ မြင်လာတတ်ပါတယ်။ စဉ်းစားလာတတ် ပါတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းမှု များပြားလာတဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းဟာ ကာကွယ်မှုအမျိုးမျိုးလည်း စဉ်းစားလာတတ်ပါတယ်။ လိုအပ်ချက်များ ငြင်းပယ်ခံရခြင်း၊ လိုချင်တဲ့အရာများ မရခြင်းဟာ အကြမ်းဖက်မှုရဲ့လမ်းစပါပဲ။ အကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ တရား မျှတမှုကို ဖျက်ဆီးခြင်းပါပဲ။

မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ အကြမ်းဖက်သံသရာ

လူတွေဟာ လိုအပ်ချက်နဲ့ ရပိုင်ခွင့် မညီမျှရင် သေကျေပျက်စီးမှု အကြံအစည်၊ ဆင်းရဲမှုရောက်အောင် အကြံအစည်တွေ ပြုလုပ်ဖို့ နီးကပ်လာပါတယ်။ ခြားနားမှုများပြားတဲ့ လူမှုရေးဟာ အကြမ်းဖက်မှုကို အားပေးပါတယ်။ အချက်ပေး တပ်လှန့်သလို ဖြစ်တယ်။ လူမှုဘဝအဆောက်အအုံကို အကြမ်းဖက်မှု ခံစားရရင် လူမှုသဘာဝ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ထိခိုက် သွားနိုင်ပါတယ်။ လူဆိုတာ အမှန်တရားအပေါ်မှာ အခြေပြုတဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ ပြည့်စုံတာကို နေချင်ကြတယ်။ အမှန်တရားကို အခြေပြုပါရက်နဲ့ မိမိရဲ့ အခြေပြုထားတဲ့ အရည်အသွေးကို စော်ကားမှုခံရရင် အကြမ်းဖက်မှုသံသရာ ပြီးဆုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

အကြမ်းဖက်မှု ဆက်နွှယ်တဲ့ ပြဿနာကြောင့် –

(၁) ပုန်ကန်လှုပ်ရှားမှုများ၊
(၂) အကြမ်းဖက်ဝါဒများ၊
(၃) ပြည်တွင်းစစ်များ၊
(၄) တော်လှန်ပုန်ကန်မှုများ၊
(၅) အာဏာသိမ်းမှုများ၊
(၆) စစ်ပွဲများ မပြီးနိုင်ပါ။ မဆုံးနိုင်ပါ။ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ အကြမ်းဖက်သံသရာပါ။

အဖျက်အဆီးလုပ်ရပ်

ယနေ့နိုင်ငံရေးကို ခုတုံးလုပ်ပြီး အကြမ်းဖက်လှုပ်ရှားမှုအမျိုးမျိုး ဖောက်ပြန်နေကြတယ်။ ပြည်သူတွေဟာ အကြမ်းဖက်ခြင်းကို ကြောက်လန့်နေကြတယ်။ ခြိမ်းခြောက်ခံရခြင်း ဘေးကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေကြတယ်။ လုပ်ကြံခံရမည့်ဘေးကိုလည်း စိုးရိမ်ပူပင်နေကြတယ်။ ဘေးမကင်းတဲ့ လူမူဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်မရှိ၊ အန္တရာယ်ကင်းဝေးတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဇုန် ဖန်တီးပေးသင့်ပါတယ် မဟုတ်လား။ အမုန်းစိတ်မရှိရင် အရာခပ်သိမ်း အောင်မြင်ပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။ အကြမ်းဖက်တာဟာ နိုင်ငံရေးအရ မဖြေရှင်းလို့ မရပါ။ ဖြေရှင်းရင်လည်း ဒေါသမပါတဲ့ ဖြေရှင်းမှုနဲပဲ ဖြေရှင်းရမယ်။ ထုထည်ကြီးမားတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုဟာ လူထုအတွက် အန္တရာယ်ကြီးမားတယ်။ အပျက်ဆောင်တဲ့သဘောတရားကို မတားဆီးနိုင်ရင် လူတွေအတွက် အကျိုးမဲ့ပါတယ်။ အကျိုးမဲ့ခြင်းအားလုံးဟာ အကြမ်းဖက် ခြင်းပါပဲ။ အဖျက်အဆီးလုပ်ရပ်ပါပဲ။

မဆုံးနိုင်

လူတွေဟာ အချင်းချင်း ခွင့်လွှတ်တတ်ရမယ်။ သင့်မြတ်တတ်ရမယ်။ အခွင့်အရေး ဖန်တီးတတ်ရမယ်။ ခွင့်လွှတ်၊ သင့်မြတ်ခြင်းမရှိတဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဟာ မငြိမ်းချမ်းပါ ။ မငြိမ်းချမ်းတဲ့ လူမှုဘဝဟာ အရာခပ်သိမ်းဆုတ်ယုတ်တယ်။ ဆုတ်ယုတ်မှုများပြားတဲ့ လူမှ ဘဝဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုကို မရနိုင်ပါ။ မရောက်နိုင်ပါ။ လွတ်လပ်မှုကို ဗဟိုမထားတဲ့နိုင်ငံရေးဟာ ဆုတ်ယုတ်မှု များပြားတယ်။ ဆုတ်ယုတ်မှုများရင် အကြမ်းဖက်မှု များမယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး ပျောက်ကွယ်မယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးမရှိတဲ့နေရာဟာ ထိခိုက်ခံစားမှု ဆုံးမှာ မဟုတ်ပါ။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုလည်း ဆုံးမှာမဟုတ်ပါ။ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရာဇဝတ်မှု၊ စော်ကားခံရမှုနဲ့ ရက်စက်ဆိုးဝါးမှု အစုံအလင်ဟာ လက်စားချေမှု မဆုံးနိုင်ပါ။ ဆူပူမှုမဆုံးနိုင် ပါ။ လှုံ့ဆော်မှု မဆုံးနိုင်ပါ။

အများဆန္ဒမပါတဲ့ နိုင်ငံရေး

လူတွေဟာ နစ်နာမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုဆို လက်မခံပါ။ နာကျင်မှု ဝေဒနာတွေကိုလည်း မခံစားလိုပါ။ သိက္ခာကျဆင်းရခြင်းအလုပ်လည်း မနှစ်မြို့ပါ။ စိတ်အစဉ် ရှင်သန်မှု၊ ငြိမ်းချမ်းမှု တွေကို ဒုက္ခကိုယ်ထည်မထားလိုကြပါ။ နိုင်ငံရေးသဘောမှာ အပြစ်များမြင်လို့ ဝန်ခံမှုပြုကြတဲ့ နိုင်ငံရေး ရှားပါးပါတယ်။ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် မျှော်နေတဲ့နိုင်ငံရေးဟာ ဥပဒေချိုးဖောက်မှု ကို မက်လုံးပြသလို ဖြစ်နေတယ်။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ လူမှုဘဝရဲ့ အရည်အသွေးလို့ သတ်မှတ် သင့်တယ်။ လေ့ကျင့်သားဖြစ်အောင် ပုံသွင်းထားတဲ့ နိုင်ငံရေးကို ကြိုးစားရမယ်။ နိုင်ငံရေးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးရေးဟာ အရေးအကြီးဆုံးက ခေါင်းဆောင်ပဲ။ စွမ်းရည်မရှိတဲ့ ခေါင်း ဆောင်ဟာ စစ်ရေးမဟုတ်တဲ့နိုင်ငံရေးကို ပါဝင်ဆွေးနွေးခြင်း၊ ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်း၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံရေးစက်ဝန်းမှာ လုံခြုံရေးဟာ အဓိကကျ တယ်ဆိုပေမယ့် ဆန္ဒသဘောထားအရ ပြည်သူရဲ့အသံကို နားထောင်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ အများ ဆန္ဒမပါတဲ့ နိုင်ငံရေးဟာ သိက္ခာကျဆင်းလို့ ဆုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

နိုင်ငံရေးကို ရှုပ်ထွေးစေတတ်

ယနေ့ကမ္ဘာအရပ်ရပ်က နိုင်ငံရေးနည်းပညာတွေဟာ လွတ်လပ်မှု အခွင့်အရေး ရောက်အောင် မပေးဘဲ လွတ်လပ်မှုကို ကာကွယ်သလိုလိုနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ နိုင်ငံရေးက ရှုပ်ထွေးတာ မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံရေးအာဏာကို (အုပ်ချုပ်မှ အာဏာကို) ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူက လိုရာဘက်က အဆွယ်၊ အဆွဲများပြီး ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာဟာ မျှတမှုသာရှိရင် ရှုပ်ထွေးမှုဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။ စစ်ပွဲနဲ့ဆိုင်တဲ့ ဝါဒဖြန့်မှုတွေ၊ လူမျိုးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ဘက်လိုက်မှုတွေ၊ အကျိုးပျက်စီးဆုံးရှုံးစေတာတွေဟာ နိုင်ငံရေး ကို ရှုပ်ထွေးစေတတ်ပါတယ်။

နိုင်ငံရေးအလုပ် ဆိုတာ

နိုင်ငံရေးဟာ ခွဲပစ်ခြင်း၊ တားဆီးခြင်းများကို ရှောင်ရမယ်။ ထောက်ခံခြင်း၊ ထောက်မ ခြင်း၊ ပေါင်းစည်းခြင်းကိုလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းဟာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိရမယ်။ လိုအပ်ချက်၊ ဖြည့်ဆည်းချက်များနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ကူညီပေးနိုင်မှုကို ပွင့်လင်း စွာ ရှိရမယ်။ နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်ဟာ အယူခံခြင်း၊ အသနားခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ အယူအဆနဲ့ အခြေအနေကို လူထုထံသို့ တင်ပြခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်း အကျပ်အတည်းကို အသေးစိတ် နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းအလုပ်ဟာ နိုင်ငံရေးအလုပ်ပါပဲ။ လူစုတွင်း ပြဿနာကို သတိထားတဲ့အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအလုပ်ဟာ အသွင်ပုံစံတွေ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတာကို တွေ့ရမယ်။ နိုင်ငံရေးဟာ ဖျောင်းဖျခြင်းအလုပ် မဟုတ်။ သွေးဆောင်ခြင်း အလုပ်လည်း မဟုတ်ပါ။ နိုင်လိုမင်းထက်ပြုတဲ့အလုပ် မဟုတ်တာကြောင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ရှောင်ရှားရမယ်

ဥပမာ ဖိနှိပ်ခံရတဲ့ လူမျိုးတစ်စုဟာ လွတ်လပ်ရေးကို လိုလိုလားလား မရှိရင် အဖိနှိပ်ခံမှု လွတ်မြောက်အောင် ခုခံခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ ဆန့်ကျင်ခြင်းပြုရမှာက ဓမ္မတာပါပဲ။ လူမှုရေးဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပညာရေးနဲ့ အလွန်တူတဲ့အတွက်ကြောင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာပညာ ရေးဘက်ကို ကူးပြောင်းစေပါတယ်။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အထီးကျန်စေခြင်း၊ ဖိအားပေးခြင်း၊ အင်အားသုံး အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ နာကျင်ခံစားမှု ရစေခြင်းတွေကို ရှောင်ရှားရမယ်။

တသီတခေါင်း

ယနေ့ကမ္ဘာမှာ နိုင်ငံရေးအနိုင်ကျင့်မှုတစ်ခုဖြစ်တဲ့ စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့ခြင်း၊ ဝိုင်း ပယ်ခြင်း၊ အရှက်ရစေခြင်းများ လုပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဒီနိုင်ငံရေးနည်းဟာ ထိရောက်တဲ့ နိုင်ငံရေး ဖြစ်တယ်ဆိုပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပညာရေးနဲ့ ကြည့်ရင် အကြမ်းဖက်မှု တစ်မျိုး ပဲ။ ဒီလိုနိုင်ငံရေးနည်းကြောင့် မဆုံးနိုင်တဲ့ပဋိပက္ခ၊ မရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ တသီတခေါင်းပါပဲ။

အတူတူ အကျိုးခံစားရမှာ

နိုင်ငံရေးအဆင့်ဆင့် တည်ဆောက်မှုဟာ ပိတ်ဆို့၊ ဝိုင်းပယ်၊ အရှက်ရအောင်လုပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်တဲ့ နိုင်ငံရေးနည်းလမ်း မဟုတ်ပါ။ လူတစ်ဦးချင်းစီ စိတ်ဝေဒနာ ခံစားခံရတဲ့ နိုင်ငံရေး ဖြစ်တာကြောင့် ယနေ့မြန်မာပြည်ကို ပိတ်ဆို့၊ ဝိုင်းပယ်၊ အရှက်ရတဲ့ နိုင်ငံရေးအနိုင်ကျင့်မှု ပြုလုပ်ချက်ဟာ တစ်နေ့နေ့မှာ ပြုသူထံ ပြန်မရောက်နိုင် ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။ လူသားတွေရဲ့ ပြုလုပ်ချက်ဟာ တာဝန်ယူမှုအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ တာဝန်ယူရင် ဒီတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ကြရစမြဲပါပဲ။ အန္တရာယ်ပြုတဲ့ နိုင်ငံရေးဟာ မလုံခြုံ နိုင်ဘဲ ပြုခဲ့တဲ့အတိုင်း အပြန်အလှန် အကျိုးပေးမှာပါပဲ။ ဒီနိုင်ငံရေးကို အားပေးတဲ့သူလည်း အတူတူ အကျိုးခံစားရမှာ သေချာတယ်။

အငတ်ဘေးဆိုက်တဲ့ နိုင်ငံရေး

နိုင်ငံရေးတည်ဆောက်ခြင်းဗျူဟာဟာ လှုံ့ဆော်ရေး၊ သို့မဟုတ် ပိတ်ဆို့ရေး မဟုတ် ပါ။ ပိတ်ဆို့ရေးကို စုစည်းလှုပ်ရှားတဲ့ နိုင်ငံရေးပြုမူချက်ဟာ အလွန်တရာ စက်ဆုပ်စရာပါ။ စုတ်စုတ်နုပ်နုပ် စုတ်ပြတ်တဲ့ နိုင်ငံရေးမျိုးဟာ ဤခေတ်ကာလရောက်မှ တွေ့ရတာ ဖြစ်တာ ကြောင့် ကြီးမားတဲ့ လူသားဆင်းရဲမှုဘေးများ ရောက်စေတဲ့ ဒီလို နိုင်ငံရေးမျိုးကို နိုင်ငံရေး သမိုင်းမှာ အငတ်ဘေးဆိုက်တဲ့ နိုင်ငံရေးလို့ ဆိုရမှာပါပဲ။

လူထုကို ချစ်တဲ့စိတ်လား

ဆိုးသူတစ်စုရဲ့ဒဏ်ကို တစ်မျိုးသားလုံး အကျိုးခံစားချက်ပေးတဲ့ ဒီလိုနိုင်ငံရေးမျိုး ကို အရှင်တို့ မြန်မာပြည်သူပြည်သားတွေ မှတ်သားထားရမယ့် နိုင်ငံရေးလို့ပဲ မြင်ရမယ်။ဒီလိုပြုမူချက်တွေကို ပြုလုပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးကို မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ခေါင်းပါးတဲ့သူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့် အသိဉာဏ် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့သူလို့ ဆိုရမယ်။ တိုင်းပြည်နှင့်လူမျိုး၊ သို့မဟုတ် ပြည်သူလူထုကောင်းစားမှုကို မမြင်လိုဘဲ ယုတ်မာမှု စိတ်ထားတဲ့သူဟာ မျိုးချစ် စိတ်၊ ပြည်ချစ်စိတ်၊ လူထုကို ချစ်တဲ့စိတ်လို့ မဆိုနိုင်ပါ။

ယဉ်ကျေးသော လူမှုဘဝ

မိမိလူမျိုးများ၊ ကမ္ဘာ့လူထုများ ဒုက္ခရောက်ကြတာကို ကြည့်ရက်လွန်းတဲ့ နိုင်ငံရေး သမားဟာ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်မပါတဲ့ လောကသားနဲ့ တူပါတယ်။ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ခြင်းဟာ မြတ်သောစိတ်ဓာတ် မထားတတ်ခြင်းပါ။ မြတ်သောစိတ်ဓာတ် မရှိရင် လောကကောင်းကျိုး မလုပ်နိုင်ပါ။ လောကကောင်းကျိုး တကယ်လုပ်ရင် အသိဉာဏ်ပါပါနဲ့ ဆင်ခြင်တုံ(ဆင်ခြင်မှ) တရားပါ လက်ကိုင်ထားရမယ်။ အာဏာရယူတဲ့စနစ်တွေဟာ ခေတ်အလျောက် ပေါ်လာကြ ပေမယ့် ယဉ်ကျေးသော လူမှုဘဝနိုင်ငံရေးစနစ်ကို လွန်ဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

တရားမျှတသော နည်းဗျူဟာ

အရှင်တို့ဟာ အဖိစီး၊ အနှိပ်စက်ခံရတဲ့အခါ ဝေဒနာများစွာ (အမျိုးမျိုး) ခံစားကြ ရမှာပါပဲ။ ဒီဝေဒနာကို မည်သူမျှ ကုသပေးနိုင်ကြသူ မရှိပါ။ မိမိသည်သာ ဆရာ၊ မိမိဘာသာ ဝေဒနာ ခံစားရသူပါ။ ဒီဝေဒနာအားလုံးကို မျှတစွာ၊ ညီညွတ်စွာ၊ လွတ်လပ်စွာ၊ တရားမျှတစွာ နည်းဗျူဟာနဲ့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲပြုပြင်ပွားများမှ ပြုလုပ်ကြရင် အမှန်ဘက်တစ်ခုသို့ ရောက်ကြမှာ သေချာပါတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ဘဝ၊ မိမိတို့ရဲ့အသက်အပေါ်မှာ သစ္စာရှိစွာ ဆောင် ရွက်လုပ်ကိုင်ကြတဲ့ နိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းကို အကြမ်းဖက်မှုများ၊ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းများ ရှောင်နိုင်ကြပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နိုင်ငံရေးကွန်ရက် အစဉ်အဆက်မပြတ် ထာဝရ ငြိမ်းချမ်း သာယာပြီး အများဒုက္ခကို စုပေါင်းဝိုင်းဝန်း အားထုတ်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ကြိုးစားကြပါစို့ရဲ့။

လူတွေဟာ အချင်းချင်း ခွင့်လွှတ်တတ်ရမယ်။ 
သင့်မြတ်တတ်ရမယ်။ အခွင့်အရေး ဖန်တီးတတ်ရမယ်။ 
ခွင့်လွှတ်၊ သင့်မြတ်ခြင်း မရှိတဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဟာ မငြိမ်းချမ်းပါ။

ကိုးကား။ တောမှီရဟန်း၏ “အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၂၀၁၆)၊ စာမျက်နှာ ၂၈၄-၂၉၀၊ အဝိဟိံသာနိုင်ငံရေး (၃၆)” မှကောက်နုတ်ရေးသားဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

Loading

Exit mobile version